Histórias de craques comprometidos e ativos, como Sócrates e Cruyff. Jogadores que acreditavam que sua função no mundo ia além de propiciar belos gols. Jogadores que saíram da Espanha durante a Guerra Civil, que fizeram parte da KGB, que se opuseram a ditaduras na América Latina, que batalharam por reconhecimento e melhores condições de jogo, que enfrentaram o autoritarismo de técnicos e governos, que participaram de movimentos sociais, que viram outro tipo de surpresa dentro da caixinha. Franceses, italianos, espanhóis, bascos, argentinos, chilenos, brasileiros e outros que tinham algo em comum afora o talento: empatia e vontade de se manifestar.
Do craque internacional aos jogadores de segunda divisão apaixonados por seu time e sua comunidade, passando pelos bastidores de grandes torneios, o livro envolve qualquer tipo de leitor. Trata de paixão, de escolhas, de resistência, de história, de política, de relações familiares. Enfim, trata de futebol.
Quique Peinado es periodista prácticamente desde que nació. Ha ejercido en un montón de medios (Marca, Gigantes, La|Sexta…) y últimamente se le podía escuchar en Asuntos Propios (RNE), y se le puede leer en Esquire, Tubasket.com, Lainformacion.com, Eurosport y Mediapunta. De él se han dicho muchas cosas (algunas buenas, algunas muy buenas y algunas no tanto) pero de todas ellas nos quedamos con esta: «Quique es un periodista valiente que escribe sin cortes, sea cual sea la línea editorial que le paga, ofenda a quien ofenda, caiga quien caiga».
İlginç bir kitap. Apolitik bir alan olan futbolda politikleşme olmuşsa hep sağ eğilimli olmuştur. İspanya Franco’sunun Real Madrid’i ilk akla gelen örnek. Sol düşünce futbol ile pek yan yana gelmez özellikle futbolun endüstrileştiği son 50 yılda. Ancak kitapta bu düşünceye uymayan “ayrıksı otları” okuyacaksınız. Bizden sadece Metin Kurt var, ancak Bursaspor’da forma giyen Ivan Ergiç’ten son marksist olarak bahsediliyor. Kitapta Del Bosque’nin solculuğundan, kaleci Abbiate’nin evinde Mussolini büstü olacak kadar faşizm hayranlığından, Breitner’in yalancı Mao’culuğuna kadar birçok değişik ve ilginç bilgilere sahip olacaksınız. Kitabın yarısı doğal olarak Latin Amerika özellikle de Videla’nın diktatörlüğü sırasındaki Arjantin’e ayrılmış. Tabi Socrates ve Livorno’lu Luccatelli için sayfalar ayrılmış. Bir de yazar İspanyol olduğundan Bask Ülkesi ve futbolcuları da fazlaca yer tutuyor. Okumanızı öneririm.
“Mesele şu ki Şili’nin bundan birkaç ay önce Peru’yla yaşadığı zorlu karşılaşmadan sonra Sovyetler Birliği ile son maça kalacağı belli olmuştu. Bu maçın galibi 1974 Dünya Kupası’na çıkacaktı. Moskova Lenin Stadyumu’nda 60.000 seyirci karşısına çıkan Şili milli takımı fevkalade bir 0-0 beraberlik elde ediyor ve maç Cesurlar Maçı olarak anılıyor. Tarihler hükümet darbesinden 15 gün sonraki 26 Eylül 1973’ü gösteriyordu. Aynı zamanda askerlerin ozan-şarkıcı Victor Jara’ya Şili Stadyumu’nda, öldürene kadar işkence etmelerinin üzerinden sadece on gün geçmişti. ABD’li gazeteci Charles Horman’ın Ulusal Stadyum’da katledilmesinden de altı gün sonraydı.
Bu Ulusal Stadyum’un, 21 Kasım 1973 tarihinde aynı elemenin karşı maçına ev sahipliği yapması gerekiyordu. Askerlerin buranın artık bir toplama kampı olmaması gerektiğine karar vermelerinden iki hafta sonrasına denk geliyordu yani. Kasımın yedisine kadar burada hâlâ tribünlerin altında tutuklular, işkence görüyor ve infaz ediliyordu. Bu tesiste akan kanların hâlâ soğumadığını söylemek bir metafor dahi değil.
SSCB FIFA’ya bu ikinci maçın tarafsız bir sahada oynanması talebi reddedildikten sonra maça çıkmama kararı aldı. Buna rağmen Şili, bir maç varmış gibi sahaya çıktı. Oyuncuların rakipsiz sahada top koşturduğu, boş kaleye gol attığı görüntüler insanı güldürecek haldeydi.”(s.117)
Seria un 3,5 en realidad. Un ensayo interesante y bien documentado, aunque en algunas ocasiones me ha parecido algo deslavazado e irregular en cuanto a la extensión de los fragmentos dedicados a los diferentes protagonistas.
Que te guste el fútbol y declararte de izquierdas levanta suspicacias. Amar el fútbol y abjurar del capitalismo, directamente es un ejercicio de esquizofrenia.
Al fin y al cabo, ¡qué gran contradicción! Alguien puede ir forrado de Apple y ser progre aunque la marca no lleve bien eso de las libertades laborales y pagar impuestos en España, igual que puede llevar una vida de izquierda caviar (en ese antro de perversión llamado “El País Semanal”) y seguir contando considerado un intelectual del movimiento. Pero ay, ay de ti si hablas del deporte rey. Del opio del pueblo. De ese negocio en el que los clubes son de los pocos que no tienen por qué pagarle lo que le deben a la Seguridad Social.
Aparte de la enorme falacia (te puede gustar el deporte a la vez que abjuras del negocio y la entronización del futbolista) que es fácil de combatir cuando hablas con otro, lo difícil es conjugar esas dos facetas de la vida. Tolerártelo a ti mismo, tu peor juez. ¿Cómo me va a gustar algo como el fútbol? ¿Cómo puedo tener de héroes a unos señores que viven en una burbuja, ajenos a la sociedad? ¡Si hasta Messi, tan apocado él, evade que te evade, regatea nuestra admiración!
El libro de Quique Peinado, “Futbolistas de izquierdas” (Léeme Libros, 2013), se convierte en un buen antipsicótico para estos casos. De manera amena va tejiendo historia tras historia, hablando de futbolistas que se negaron a dar la mano a Pinochet, de un vestuario autogestionado que casi parece comunismo, de futbolistas abertzales en mundo en el que nadie dice una mala palabra. Es entretenido, a ratos muy triste (sublime el capítulo dedicado al Mundial de Videla, en Argentina) y la mayoría de veces funciona como bálsamo. Aquí hay ídolos de verdad, como Cristiano Lucarelli, que nunca quiso salir de su Livorno ni de la izquierda más radical. Gente como Sócrates, que aunaba calidad futbolística y humana y no se cortaba a la hora de reivindicar democracia mientras en Brasil gobernaban los militares.
Probablemente lo mejor del libro, además del exhaustivo trabajo de documentación, sea la nula necesidad del autor de protagonismo. Es de agradecer que en este tipo de libros quien escribe sepa dar un paso hacia atrás y que sean las historias las que hablen, las que nos cuenten que de verdad se puede ser futbolista e implicarse en la sociedad. A medida que se avanza en el tiempo es cada vez más difícil encontrar estos referentes, pero alguno queda de cuando en cuando.
Por ejemplo: hoy hemos visto cómo futbolistas como Neymar, Romario o Rivaldo decían sintonizar con las protestas que está habiendo en Brasil por los gastos desmesurados del Mundial de Fútbol que celebrará en 2014. En España seguimos esperando que un solo futbolista diga algo, lo que sea, sobre los cientos de intentos por celebrar unos Juegos Olímpicos ruinosos en Madrid. Porque pedirles que protesten contra los recortes de Sanidad y Educación es ya una utopía. Una inmensa desazón que al menos podremos combatir con la lectura.
Un trabajo de documentación formidable, con notables horas de trabajo, bajo una redacción a veces confusa, acelerada y algo monótona. Hay historias conocidas para el que ha seguido el fútbol desde siempre, pero también muchas que no son del dominio público, y que resultan entretenidas y valiosas. El tema de "izquierdas" me pareció algo ingenuo y un tanto oportunista, pues muchos de los personajes que aparecen se me presentan más como enemigos de la dictadura, del autoritarismo y el fascismo que en efecto de "izquierda", pero supongo que la palabra es tan amplia como se quiera entender.
Al igual que me pasaría tiempo después con 'Fariña', traía un 'hype' excesivo con esta obra del periodista vallecano.. No quiere decir esto que sean malos libros, de hecho ambos dejan entrever muuuchas horas de trabajo detrás, de entrevistas y recopilación de historias. Se lee bien puesto que son historias independientes.
Algunos (pocos) de esos tipos que dan patadas a un balón tienen inquietudes políticas, y el autor escoge unos cuantos para contarnos su peripecia, de forma breve, amena e imparcial. Ameno y bien escrito.
Historias de futbolistas que nunca veras en los grandes medios. Me encantó la de Lucarelli y Socrates. Muchas historias y muy bien contadas para los que nos gusta el fútbol y entendemos la sociedad de otra manera.
Um livro com uma boa narrativa que traz histórias de jogadores que realizaram atos políticos. A bola rola dentro de campo com a consciência de que não é só um jogo.
Me gusta la idea: un mundo como el del fútbol al que se llega en principio por entretenimiento y que otorga fama y dinero a los que consiguen sobresalir (pocos, parecen muchísimos pero son pocos los que viven de su talento futbolístico), que somete a chavales jóvenes al vértigo de la riqueza y la sobreexposición. Los ideales del futbol profesional se aproximan más a la ideología liberal que a la socialista, ¿cuántos futbolistas son de izquierdas? ¿cómo concilian y mantienen sus ideas en ese entorno de egos y millones? Quique Peinado firma un libro interesante, por momentos brillante, pero que a mi me costó terminar. Se nota demasiado que hay historias a las que el autor les tenía cariño y otras que se desarrollan de manera más esquemática, que están 'porque tenían que estar'.
Es un libro entretenido, teniendo en cuenta que cada figura de la que hablan puede ser más o menos interesante dependiendo de cada lector/a. En cuanto a la redacción, me parece confusa, con saltos temporales que no tienen sentido, que se repiten... Otro problema es que su versión .mobi puesta a disposición por la editorial tiene muchísimos fallos de estilo y corrección: tiene palabras mal escritas, faltan signos de puntuación, hay párrafos de un capítulo que se meten en el anterior, el ebook no reconoce bien los capítulos...
Es una colección de historias interesantes sobre futbolistas de izquierdas contadas desde el punto de vista personal del autor. Muy interesantes algunos capítulos como el del Mundial del 76 en Argentina o la Democracia Corinthiana.
Libro entretenido. Coincido con la mayoría en que las historias más apasionantes fueron las de Lucarelli y la de Sócrates, pero también disfruté con la historia de Iker Sarriegi. Algunas partes del libro se hacen pesadas, pero se me ha hecho bastante fácil de leer.
Después de la celebración del Día Internacional del Libro el 23 de abril -o la Diada de Sant Jordi, en Catalunya- suele aparecer la lista de las obras más vendidas. Como viene siendo habitual, en los primeros puestos del ranking de este 2013 no apareció ningún libro de fútbol. En un país donde éste es el deporte nacional, surgen las inevitables preguntas: ¿A los amantes de la lectura no les gusta el fútbol? ¿A los aficionados al deporte rey no les agrada leer? ¿O es que hay demasiada saturación de fútbol en los medios y es mejor leer de otros temas para evadirse? El debate daría para muchas líneas, pero desde Panenka no nos resistimos a recomendar libros que aúnen ambas pasiones: la lectura y el fútbol.
Un buen ejemplo lo encontramos en esta obra escrita por el periodista Quique Peinado, ex de la Sexta, Gigantes del Basket o Marca, entre otros medios, y publicada por Léeme. La portada de Futbolistas de izquierdas, en la que aparece nuestro amado y añorado Sócrates con la gorra del 'Che' y los ojos tapados para ocultar su tan reconocible aspecto, ya le da un marchamo especial a una obra que habla de eso, de futbolistas que han mostrado algún tipo de compromiso político alejado de la derecha. El mismo Peinado reconoce que decidió lanzarse a escribir este libro después de leer un relato en Historias del Calcio, de Enric González, sobre Cristiano Lucarelli, delantero italiano reconocido por sus ideales comunistas. A partir de ahí, empezó a investigar otros casos parecidos, acudiendo a las fuentes protagonistas de cada historia, a pesar de que algunos nombres propios, como Vicente del Bosque o Jorge Valdano, declinasen la invitación del autor para recoger su testimonio.
A lo largo de sus 22 capítulos, Futbolistas de izquierdas desglosa la historia de diferentes personajes futbolísticos que se han salido de la norma general para adoptar públicamente un compromiso ideológico. Peinado, especialista también en el mundo del baloncesto, repasa la trayectoria vital, deportiva y política de nombres como Sócrates, Oleguer Presas, Lilian Thuram, Ángel Cappa o Iker Sarriegi, exjugador de la Real Sociedad que llegó a estar en la cárcel por colaborar presuntamente con ETA.
Y si este libro ya no tuviera suficientes atractivos con los protagonistas que se van deslizando a través de sus páginas, ojo con los autores del prólogo y del epílogo: el presentador y showman José Miguel Monzón, más conocido como El Gran Wyoming, y Alberto Garzón, economista y diputado de La Izquierda Plural. Además, existe un interesante blog (futbolistasdeizquierdas.wordpress.com) donde se puede repasar cómo se fue gestando la idea de su publicación.
---- Puedes encontrar esta review en el #Panenka19. Disponible en tienda.panenka.org.
Yine bir çeviri faciası... Bu kadar güzel bir kitabı bu kadar okunması zor hale sokmak gerçekten belli bir beceri gerekiyor :((
Ama ısrar edip okumaya devam ettim ve Türkiye'de yayınlanmış futbol kitapları arasında özel bir kitapla karşılaştım. Solcu Futbolcular, kesinlikle popüler kaygılarla yazılmamış. Öyle olsa sol ile ilişkilendirilebilecek ufacık bir beyanatı gerekçe göstererek büyük futbol yıldızlarını kitaba almak uygun olurdu. Peinado onun yerine, isimsiz ama gerçekten solcu ideallere (ki bunlarında nasıl farklılaşabildiğini çok güzel anlatmış) sahip futbolcuları yazmayı tercih etmiş (Kitapta Socrates, Thuram, Lucarelli, vs gibi bir kaç ünlü futbolcu varsa da kitabın ağırlık noktası olmamışlar. Üstelik kitapta olmayı hak ediyorlar ve yıldız bile sayılmazlar.) Bu yüzden, kitap çok daha değerli oldu benim için. Her yerde, hayatının bütün detaylarını öğrenebileceğiniz futbol yıldızları yerine çoğunun adını bile duymadığımız sıradan futbolcuların ideallaeri ve siyasi tavrıları hakkında bir kitap!
Kitapta, doğal olarak, İspanyolca konuşulan ülkelerin ağırlığı hissediliyor. Buna rağmen Metin Kurt gibi Sindelar gibi bir çok faklı ülkeden, bu listede olmayı hak eden futbolcu var. İyi ki de var...
Sonuç olarak, çeviriye rağmen, çok güzel bir kitap. Futbol kütüphanemde olmasından mutluluk duyduğum az sayıda kitaptan biri...
A ironía quixo que rematase o libro mentres na tele está posto un Madrid-Barça de Copa do Rei. Un partido que representa bastante ben a importancia deste ensaio, tanto polo que move como por como o fútbol está nunha constante vinculación ao poder. Ao texto habería que botarlle en cara algunhas cuestións estilísticas, derivadas da estrutura en capítulos pechados e que non se fían nin dan unha certa contextualización xeral que sería interesante, e da postura de Quique Peinado como xornalista, asumindo un presentismo que, lendo a reedición de 10 anos despois, non lle senta ben (aparte de que fai botar de menos que, xa que se revisou para meter dous capítulos nesta edición, non se actualicen as informacións e nos obrigue a ter a constante delimitación do texto e as historias de vida só até 2013). Tamén é algo feo o de destacar quen rexeitou falar, e que en varios momentos a postura persoal de Peinado quede demasiado marcada. Porén, é parte de enfrontarse a historias de vida de xente con principios. Con tantos, que moitos e algunhas -porque só se fala dun par de mulleres, malia que en realidade deberían ser máis- se enfrontaron ao risco de perder carreiras e contratos millonarios por non renunciar. Ogallá houbese máis e o título non parecese o oxímoron que semella e que nos chama a lelo.
A pesar de no ser una gran fanática del fútbol porque hoy en día es un negocio que atonta a la gente, me ha gustado mucho este libro porque me ha mostrado una cara de este deporte totalmente desconocida para mí. Ojalá estos futbolistas de hoy en día, que cobran millonadas y son idolatrados por la mayoría de la población, no tuviesen tanto miedo a las represalias y se atreviesen a hablar de sus creencias políticas y de sus valores, ya que esto les haría más humanos y menos máquinas que dan patadas a un balón. Aprovechar su posición de poder para informar de situaciones e injusticias sociales que no son accesibles para toda la población conseguiría que fuésemos una sociedad más consciente. Este cambio ayudaría sobre todo a que los más jóvenes fuesen formando una opinión política y dejasen la tontería de "ni de izquierdas, ni de derechas, a mí la política no me importa". Si tu ídolo lucha frente a ciertas causas y no se calla ante desigualdades sociales, ¿por qué ibas a hacerlo tú?
Esta fragmentat i va saltant d'un personatge a altre de tal manera que el pots anar agarrant i deixant.
No es un llibre necessariament per a grans interesats en el futbol, es mes una excusa per parlar de persones (i el seu context --> aci es molt evident la diferencia entre futbol del segle passsat i el modern)
Es nota que es un tema que li apassiona a qui l'ha escrit.
Les parts que mes m'ha agradat son aquelles en que dona mes context sobre temes que jo desconeixia (dictadura de Videla i el mundial celebrat a argentina (evident paralelisme amb el.proxim a celebrar de Qatar).
Tant este com altres (conflicte vas per exemple) son temes als que s'apropa de manera honesta i ben documentada, alguna es nota que li toquen mes de prop, altres que discrepa mes, pero que cite a Fuster a llibre, es una cosa que no negaré que m'ha sorprés.
Grande trabalho de jornalismo, mostrando um lado do futebol pouquíssimo falado. Leitura importantíssima para aqueles que acham que futebol e política nunca andaram juntos, fazendo uma crítica a como o futebol moderno alienou os jogadores. Em termos de leitura, se torna um pouco cansativa, pois muitas histórias não são muito exploradas e um pouco sem contexto. Fiquei sem entender a escolha de Sócrates como a capa do livro, apesar de conhecer sua história de luta por direitos e a favor da democracia, e sua importância para o tema do livro. Mas o autor pouco fala dele, e o foco maior, sem dúvidas, é no futebol europeu (principalmente países bascos).
Venía un poco condicionado con el falso prejuicio de que el objetivo de este libro era el de dogmatizar ideológicamente, pero nada más lejos de la realidad. Es un libro muy bueno, con historias y anécdotas para tener en cuenta que, aunque cuentan los ejemplos más conocidos como pueda ser el St.Pauli, Oleguer o Lucarelli, acaba encadenando relatos desconocidos para panenkitas como yo que hacen las delicias en conversaciones en los banquitos del mosaico de Preferencia.
Apanhado bastante interessante acerca do aspecto sociopolítico do futebol ao longo da história. Muito bem sucedido em amarrar quase 100 anos do esporte em aproximadamente 300 páginas, tarefa difícil e que é a causa do único pecado do livro, ao meu ver, a escolha de em alguns momentos da obra focar muito em eventos que não necessariamente são os mais interessantes, por isso não dou 5 estrelas. Não deixa de ser um ótimo livro de qualquer forma.
Ótima miscelânea de personagens do futebol situados à esquerda do espectro político. Traz casos sobre a luta antifranquista, a ditadura argentina e, naturalmente, figuras como Sócrates e Afonsinho. Senti falta de mais notas de rodapé sobre a política na Espanha, no País Basco e na Catalunha – repleta de nomes com os quais o leitor brasileiro não está familiarizado.
4,5 ⭐️ que livro. extremamente necessário. juntar política c futebol eh sim necessário, ainda mais se tratando da esquerda. impossível não se impressionar c a falta de posicionamento atualmente e ainda mais impossível não ficar emocionado como antigamente quem defendia fazia isso p própria vida. simplesmente genial e perfeito.
Em relação ao que se tem já produzido sobre futebol e política até então, eu diria que não é um livro tão bom assim. O autor se dedica a falar mais sobre a Espanha e o País Basco (o que é até justificável pelo fato dele ser espanhol), fora que a noção dele de esquerda, ao meu ver, é meio questionável.
Fantástico libro con apasionantes historias de gente injustamente semidesconocida. Todos los relatos tienen en sus anécdotas mucha sabiduría y hacen reflexionar al lector. Un libro que gustará a los amantes del fútbol y a los que no les guste, también. Eso sí, echo en falta alguna que otra ilustración en el libro que nos muestre los rostros de semejantes héroes y heroínas.
Repàs de jugadors que s'han enfrontat al poder polític i futbolístic per a mostrar les seves conviccions en un món, el del futbol, envoltat de diners i glamour. Un món que assenyala de forma contundent a tot aquell que alça la veu amb un discurs propi i no aliniat amb les èlits futbolistiques, polítiques i mediàtiques. Històries curtes, algunes molt conegudes, que són de lectura àgil.
Es un recull de futbolistes que o s'han manifestat o tendeixen a l'esquerra. No es tracta d'una biografia i s'enten pero a vegades queda la sensacio que hi ha futbolistes que s'han posat perque aixi hi ha mes pero que realment la seva inclusio no aporta res al llibre