Vijf jaar na zijn uiterst succesvolle 'De tijd vliegt, maar de dagen gaan te traag' publiceert Jean Pierre Rawie dit najaar zijn grote nieuwe dichtbundel Handschrift. Op ontroerende wijze doet de dichter kond van zijn grootse en bewogen zielenleven in vormvaste en technisch volmaakte gedichten, die bovenal ontroerend en al te menselijk zijn.
Ambachtelijke poëzie, zoals ik gewend ben van Rawie. De humor zit er nog in, al stemt de aftakeling, het afscheid en de dood tot minder frivoliteiten. De laatste afdeling (van de drie) spreekt mij wat minder aan. Dat zijn vertalingen van soms eeuwenoude gedichten. Wel gaan ook deze vaak over de dood en wat daar zo bij komt kijken.