Վիգեն Խեչումյանի «Գիրք մաքառման» ժողովածուն նրա երկերի երկհատորյակի առաջին գիրքն է։ Հատորում խմբված են տպագրված վիպակներ ու պատմվածքներ, որոնք անդրադարձնում են հայ միջնադարյան կյանքը։ Առանձին բաժին են կազմում նրա անտիպ պատմական-փաստագրական ակնարկները, որ վերաբերում են հայկական միջնադարյան վերածննդի երևույթներին. Անի քաղաքի չորս հարյուրամյա գոյությանը, վերածնության հայ հանճարեղ նկարիչ Թորոս Ռոսլինի մինչև այժմ սակավ հայտնի կյանքի պատմությանը, Լեոնարդո դա Վինչիի Հայաստան գալու առեղծվածին։ Երրորդ մասը հեղինակի խոսք֊մտորումներն են գրողների ու գիտության մարդկանց, գրքերի և մարդկային ճակատագրերի մասին:
Ուխ, վերջապես երիտասարդությունը Խեչումյան կարդալու հնարավորություն ստացավ: Կարդացեք 50-70-ականների հայ արձակի էս նշանավոր ներկայացուցչին, որ, ցավոք, քիչ է գնահատված:
Խեչումյանի մասին գրող, լրագրող Մեսրոպ Հարությունյան-ը պատմեց, գարեջրի շուրջ, չեմ էլ հիշում որերորդ բաժակից հետո, գարեջրի գույնը բայց հիշում եմ, Թոթովենցը էդ գարեջրին թուխ էր ասում, մերոնք հիմա մուգ, բայց ես թուխը շատ եմ սիրում, որովհետև Թոթովենցինն է։)) Ու Շերանիկի պատմությունն էր պատմում Մեսրոպը, էնքան շքեղ, էնքան շքեղ, ավելի շքեղ քան Մեղրիի մասին կպատմեր, իսկ Մեղրիի մասին Մեսրոպը չեք պատկերացնի ոնց է պատմում։ Ու ինչ ասեմ։ ՇՔԵՂ։ Մեսրոպի Մեղրիի ու Թոթովենցի թուխի պես։