What do you think?
Rate this book
Μπλε Κομήτης #1
Μπλε κομήτης #1
Τριμηνιαίο περιοδικό κόμικ για ενηλίκους / Τεύχος #01 / Σεπτέμβριος - Νοέμβριος 2017
Περισσότερα από έξι χρόνια μετά την κυκλοφορία του τελευταίου περιοδικού κόμικ στην Ελλάδα, οι πολυάριθμοι λάτρεις της ένατης τέχνης στη χώρα μας θα έχουν πλέον στη διάθεσή τους τον Μπλε Κομήτη, το νέο τριμηνιαίο περιοδικό που κυκλοφορεί την Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου.
Ο Μπλε Κομήτης περιλαμβάνει αποκλειστικά πρωτότυπο υλικό, ειδικά σχεδιασμένο για το περιοδικό από τους σημαντικότερους Έλληνες δημιουργούς της παλιάς αλλά και της νεότερης γενιάς. Ειδικότερα, στο 1ο τεύχος τις ιστορίες υπογράφουν οι Ανδρουτσόπουλος, Aniro, Βαβαγιάννης, Γούσης, Διαλυνάς, Ζαφειριάδης, Ζερβός, Κλήμης, Κιχεμ, Λούτα, Μητσομπόνος, Πανάγος, Παπαμάρκος, Πατραμάνη, Στεργίου και Φαραζής.
Ακόμα, στο 1ο τεύχος του Μπλε Κομήτη μπορείτε να διαβάσετε:
– τη στήλη του Σπύρου Γιαννακόπουλου με ειδήσεις από την εγχώρια και διεθνή σκηνή των κόμικ,
– συνεντεύξεις του σκηνοθέτη Γιάννη Οικονομίδη στον Γιάννη Ράγκο και του street artist WD στον Αλέξανδρο Σιμόπουλο, και
– το διήγημα της Ιωάννας Μπουραζοπούλου «Το παιχνίδι των κατόπτρων», αποκλειστικά γραμμένο για το περιοδικό.
Αρχισυντάκτης είναι ο Γιώργος Γούσης, ενώ το εξώφυλλο του 1ου τεύχους φιλοτέχνησε ο Panpan.
Ο Μπλε Κομήτης εκδίδεται από τις Εκδόσεις Polaris και θα κυκλοφορεί κάθε τρεις μήνες.
Περισσότερα από έξι χρόνια μετά την κυκλοφορία του τελευταίου περιοδικού κόμικ στην Ελλάδα, οι πολυάριθμοι λάτρεις της ένατης τέχνης στη χώρα μας θα έχουν πλέον στη διάθεσή τους τον Μπλε Κομήτη, το νέο τριμηνιαίο περιοδικό που κυκλοφορεί την Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου.
Ο Μπλε Κομήτης περιλαμβάνει αποκλειστικά πρωτότυπο υλικό, ειδικά σχεδιασμένο για το περιοδικό από τους σημαντικότερους Έλληνες δημιουργούς της παλιάς αλλά και της νεότερης γενιάς. Ειδικότερα, στο 1ο τεύχος τις ιστορίες υπογράφουν οι Ανδρουτσόπουλος, Aniro, Βαβαγιάννης, Γούσης, Διαλυνάς, Ζαφειριάδης, Ζερβός, Κλήμης, Κιχεμ, Λούτα, Μητσομπόνος, Πανάγος, Παπαμάρκος, Πατραμάνη, Στεργίου και Φαραζής.
Ακόμα, στο 1ο τεύχος του Μπλε Κομήτη μπορείτε να διαβάσετε:
– τη στήλη του Σπύρου Γιαννακόπουλου με ειδήσεις από την εγχώρια και διεθνή σκηνή των κόμικ,
– συνεντεύξεις του σκηνοθέτη Γιάννη Οικονομίδη στον Γιάννη Ράγκο και του street artist WD στον Αλέξανδρο Σιμόπουλο, και
– το διήγημα της Ιωάννας Μπουραζοπούλου «Το παιχνίδι των κατόπτρων», αποκλειστικά γραμμένο για το περιοδικό.
Αρχισυντάκτης είναι ο Γιώργος Γούσης, ενώ το εξώφυλλο του 1ου τεύχους φιλοτέχνησε ο Panpan.
Ο Μπλε Κομήτης εκδίδεται από τις Εκδόσεις Polaris και θα κυκλοφορεί κάθε τρεις μήνες.
68 pages, Paperback
First published September 22, 2017
35 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
December 2, 2017
Πολύ ωραίο πρώτο τεύχος για τον Μπλε Κομήτη, περιμένουμε πολλά ακόμα, ακόμα καλύτερα! Το εξώφυλλο το βρήκα υπέροχο και οι περισσότερες ιστορίες μέσα στο τεύχος ήταν πολύ προσεγμένες, αλλά την καρδιά μου έκλεψε το διήγημα της Μπουραζοπούλου!
September 25, 2017
Πάνε κάποια χρόνια που είδαμε να κυκλοφορεί κόμικ στα περίπτερα. Επιτέλους,το κενό αναπληρώθηκε απ' το μεράκι του Γούση (με την υποστήριξη του Παπαμάρκου και των εκδόσεων Polaris) και το πρώτο δείγμα είναι ενθαρρυντικό. Πολύ όμορφο το εξώφυλλο του PanPan,ξεχώρισα την "Παραλογή" του Παπαμάρκου εικονογραφημένη απ' τον Ζερβού, τον "Φίλ Πωτ" του Γούση,τα "Γυμνά Οστά" των Διαλυνά/Παπαμάρκου και το διήγημα της Μπουραζοπούλου "Το παιχνίδι των κατόπτρων" και την "Καρμανιόλα" των Φαραζή/Πατραμάνη (το Ναύπλιο εμπνέει,τελικά).Στα συν και η συνέντευξη του Γιάννη Οικονομίδη (λάτρεψα " Σπιρτόκουτο", αγάπησα "Μαχαιροβγάλτη" και "Μικρό ψάρι").
Πολλοί θα μπουν στο τριπάκι να το συγκρίνουν με το "9",τη "Βαβέλ" κλπ. Δε θα μπω σ' αυτή τη διαδικασία,γιατί δεν θυμάμαι πολλά από εκείνες τις δουλειές (εκτός απ' το ότι μου έδειξαν ότι υπάρχουν ταλαντούχοι άνθρωποι που σχεδιάζουν/αφηγούνται ωραίες ιστορίες).
Αυτή η δουλειά μας υπενθυμίζει ότι και τώρα υπάρχει ταλέντο (στο σχέδιο αναμφισβήτητα,μα και στο κείμενο) και πρόθεση απ' τους δημιουργούς να πειραματίζονται.
Το πρώτο τεύχος έθεσε ψηλά τον πήχη,περιμένω ότι τα (ακόμα) καλύτερα έρχονται.Παιδιά,στηρίξτε αυτή την προσπάθεια και δε θα χάσετε.
Πολλοί θα μπουν στο τριπάκι να το συγκρίνουν με το "9",τη "Βαβέλ" κλπ. Δε θα μπω σ' αυτή τη διαδικασία,γιατί δεν θυμάμαι πολλά από εκείνες τις δουλειές (εκτός απ' το ότι μου έδειξαν ότι υπάρχουν ταλαντούχοι άνθρωποι που σχεδιάζουν/αφηγούνται ωραίες ιστορίες).
Αυτή η δουλειά μας υπενθυμίζει ότι και τώρα υπάρχει ταλέντο (στο σχέδιο αναμφισβήτητα,μα και στο κείμενο) και πρόθεση απ' τους δημιουργούς να πειραματίζονται.
Το πρώτο τεύχος έθεσε ψηλά τον πήχη,περιμένω ότι τα (ακόμα) καλύτερα έρχονται.Παιδιά,στηρίξτε αυτή την προσπάθεια και δε θα χάσετε.
September 24, 2017
Ο Πέτρος Ζερβός εικονογραφεί εκπληκτικά την Παραλογή του Δημοσθένη Παπαμάρκου («Θάμαξε ο Χάρος με τη νια που ‘χε καρδιάν αντρίκεια/να κατεβεί μες στο γκρεμνό στ’ απάτητα τα βράχια/εκεί που μητ’ ο λογισμός των αγριμιών τολμάει./Τότες το συλλογίζεται, το βάνει με το νου του/νερό από τη λυγερή να φέρει να ζητήσει/γιατί την άβυσσο πολύ σκιαζόταν να κατέβει») και προτείνει πέντε κορυφαία comics, ο σκηνοθέτης Γιάννης Οικονομίδης (Το σπιρτόκουτο, Το μικρό ψάρι) μιλά για τις κινηματογραφικές εμμονές του και τη σχέση του με την ένατη τέχνη, ο Γιώργος Γούσης (Ερωτόκριτος) αφηγείται με λέξεις και εικόνες μιαν ασπρόμαυρη ιστορία του Ντετέκτιβ Φιλ Πωτ, η Ιωάννα Μπουραζοπούλου (Ο Δράκος της Πρέσπας) χαρίζει στο αναγνωστικό κοινό ένα πρωτότυπο διήγημά της με τίτλο ‘Το παιχνίδι των κατόπτρων’ κι ο Δημοσθένης Παπαμάρκος (Γκιάκ) παραδίδει μια πρωτότυπη ιστορία του στις εικόνες και τα χρώματα του Μιχάλη Διαλυνά.
Δεν είναι Γαλέρα, δεν είναι Παρά Πέντε, δεν είναι Βαβέλ, δεν είναι καν 9, είναι, όμως, η πρώτη μετά από καιρό προσπάθεια να ξαναβγεί στα περίπτερα και τα βιβλιοπωλεία μια περιοδική έκδοση κόμικ (γιατί μόνο τέσσερις φορές τον χρόνο;). Καλωσορίζουμε τον Μπλε Κομήτη με την ελπίδα να μακροημερεύσει (κι ας κάνουμε ό,τι μπορούμε γι’ αυτό).
Δεν είναι Γαλέρα, δεν είναι Παρά Πέντε, δεν είναι Βαβέλ, δεν είναι καν 9, είναι, όμως, η πρώτη μετά από καιρό προσπάθεια να ξαναβγεί στα περίπτερα και τα βιβλιοπωλεία μια περιοδική έκδοση κόμικ (γιατί μόνο τέσσερις φορές τον χρόνο;). Καλωσορίζουμε τον Μπλε Κομήτη με την ελπίδα να μακροημερεύσει (κι ας κάνουμε ό,τι μπορούμε γι’ αυτό).
Read
August 2, 2019Όταν είδα ότι αυτό το τεύχος διατίθετο μόνο Ελλάδα κι όχι (surprise - surprise) Κύπρο έκλαιγα και οδυρόμουν.
Αλλά είχα την τύχη να μου το στείλει ένας πολύ καλός άνθρωπος και έτσι κατάφερα και το διάβασα και το απόλαυσα.
✹
Αυτό είναι ουσιαστικά ένα περιοδικό για τα κόμικ, και μέσα υπάρχουν συνεντεύξεις, παρουσιάσεις, διηγήματα και φυσικά κόμικ.
✹
Αρκετά κόμικ με εξέπληξαν (όχι δυσάρεστα) όταν είδα ότι είναι NSFW. Ειδικά το Στο Παγκάκι Στη Γωνιά και στον Πολυμήχανο.
Το διήγημα Το Παιχνίδι τον Κατόπτρων το βρήκα αρκετά έξυπνο.
Αρκετά κόμικ μ' άρεσαν και ως ιστορίες όπως η Παραλογή και τα Γυμνά Οστά, που και στα δύο υπάρχει το όνομα του Δημοσθένη Παπαμάρκου άλλοτε ως δημιουργού και άλλοτε ως πηγή έμπνευσης.
Και πλέον μετά απ' αυτό, το βιβλίο του, Γκιακ, εκτοξεύτηκε ψηλά στη λίστα με τα προς ανάγνωση (TBR)
✹
Ε να μην τα πολυλογώ μ' άρεσε.
Επίσης χάρηκα που είδα ότι υπάρχει δυνατότητα συνδρομής σε πολύ λογική τιμή.
Αναμένω για το επόμενο.
Και όσοι δεν το διαβάσατε ακόμα, σπεύσατε !!
Αλλά είχα την τύχη να μου το στείλει ένας πολύ καλός άνθρωπος και έτσι κατάφερα και το διάβασα και το απόλαυσα.
✹
Αυτό είναι ουσιαστικά ένα περιοδικό για τα κόμικ, και μέσα υπάρχουν συνεντεύξεις, παρουσιάσεις, διηγήματα και φυσικά κόμικ.
✹
Αρκετά κόμικ με εξέπληξαν (όχι δυσάρεστα) όταν είδα ότι είναι NSFW. Ειδικά το Στο Παγκάκι Στη Γωνιά και στον Πολυμήχανο.
Το διήγημα Το Παιχνίδι τον Κατόπτρων το βρήκα αρκετά έξυπνο.
Αρκετά κόμικ μ' άρεσαν και ως ιστορίες όπως η Παραλογή και τα Γυμνά Οστά, που και στα δύο υπάρχει το όνομα του Δημοσθένη Παπαμάρκου άλλοτε ως δημιουργού και άλλοτε ως πηγή έμπνευσης.
Και πλέον μετά απ' αυτό, το βιβλίο του, Γκιακ, εκτοξεύτηκε ψηλά στη λίστα με τα προς ανάγνωση (TBR)
✹
Ε να μην τα πολυλογώ μ' άρεσε.
Επίσης χάρηκα που είδα ότι υπάρχει δυνατότητα συνδρομής σε πολύ λογική τιμή.
Αναμένω για το επόμενο.
Και όσοι δεν το διαβάσατε ακόμα, σπεύσατε !!
November 16, 2017
Βαθμολογία: ★★★★
Το πρώτο τεύχος του Μπλε Κομήτη είναι αρκετά καλοστημένο και ποιοτικό, με εξαίρεση κανα-δυο ιστορίες. Ευελπιστώ πως στο μέλλον θα ανέβει ακόμη περισσότερο το επίπεδο, μιας και αυτό ήταν μόνο το ξεκίνημα!
Το πρώτο τεύχος του Μπλε Κομήτη είναι αρκετά καλοστημένο και ποιοτικό, με εξαίρεση κανα-δυο ιστορίες. Ευελπιστώ πως στο μέλλον θα ανέβει ακόμη περισσότερο το επίπεδο, μιας και αυτό ήταν μόνο το ξεκίνημα!
September 24, 2017
Περιοδικό. Πάει να πει, σεβαστή η πρόθεση και απαραίτητο για να βουλώσει η τεράστια τρύπα που υπήρχε στο χώρο των εκδόσεων, αλλά εξ ορισμού κάτι δε θα μου άρεσε. Καλοτάξιδο, και θα το παρακολουθώ πιστά.
November 25, 2017
O Μπλε Κομήτης αναμφίβολα έλαμπε από ταλέντο με αγαπημένες μου ιστορίες το δισέλιδο από την Aniro «Σήμερα είμαι ένα μικρό παιδί» και εκείνο με το «Τρολ» της Στέλλας Στεργίου, τη κοπέλα που κρύβεται πίσω από την εικονογράφηση της καινούριας έκδοσης του «Μικρού Πρίγκηπα». Η αλήθεια είναι ότι θαύμασα το εγχείρημα αλλά στη πράξη το βρήκα λίγο συντηρητικό, την επόμενη φορά θα ήθελα μια θεματική πιο εκσυγχρονισμένη, αποκομμένη από την εμμονή μας με το παρελθόν, με ιστορίες ίσως πιο ζωηρές από νέους ανθρώπους (να τολμήσω να πω και από περισσότερες γυναίκες…;).
December 25, 2017
Ξαφνιαστηκα πολύ ευχάριστα, ήταν καλύτερο απ'ότι περίμενα.
Περισσότερο μου άρεσε το "Γυμνά Οστά", κυρίως λόγω της εισαγωγής με τους καρχαρίες (μάλλον και επειδή είδα το όνομα του Παπαμάρκου).
Το διήγημα "Το παιχνίδι των κατόπτρων" ήταν επίσης καλό, αλλά μου φάνηκε ότι ήθελε περισσότερο χώρο (μήπως να το σκεφτεί η συγγραφέας?).
Από άποψη σχεδίου μου άρεσε περισσότερο το "3,04" και ήταν πολύ ωραία, γλυκιά ιστορία. Ίσως τελικά και αυτό να ήταν το καλύτερο, μιας και δεν ξέρω που θα καταλήξουν τα "Γυμνά Οστά".
Για να δούμε τι θα πει και το δεύτερο τεύχος!
Περισσότερο μου άρεσε το "Γυμνά Οστά", κυρίως λόγω της εισαγωγής με τους καρχαρίες (μάλλον και επειδή είδα το όνομα του Παπαμάρκου).
Το διήγημα "Το παιχνίδι των κατόπτρων" ήταν επίσης καλό, αλλά μου φάνηκε ότι ήθελε περισσότερο χώρο (μήπως να το σκεφτεί η συγγραφέας?).
Από άποψη σχεδίου μου άρεσε περισσότερο το "3,04" και ήταν πολύ ωραία, γλυκιά ιστορία. Ίσως τελικά και αυτό να ήταν το καλύτερο, μιας και δεν ξέρω που θα καταλήξουν τα "Γυμνά Οστά".
Για να δούμε τι θα πει και το δεύτερο τεύχος!
October 20, 2017
Ολόκληρη η κριτική στο Smassing Culture
Στην τροχιά του Μπλε Κομήτη: Οι 5 καλύτερες στιγμές του νέου περιοδικού για τα κόμικ
Από την Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου η έκδοση του πρώτου μετά από καιρό περιοδικού για την τέχνη των κόμικ αποτελεί γεγονός. Ο Μπλε κομήτης, που μας έρχεται από το Γιώργο Γούση, ο οποίος μαζί με τον Δημοσθένη Παπαμάρκο και τον Γιάννη Ράγκο μας είχαν προσφέρει την εξαιρετική έκδοση του graphic novel Ερωτόκριτος, αποτελεί μια φυσική συνέχεια άλλων, ιστορικών πλέον περιοδικών στον χώρο των κόμικ, όπως η Βαβέλ και το 9, τα οποία άνοιξαν νέους δρόμους στην ελληνική σκηνή και μας γνώρισαν δημιουργούς που έμελλε να σημαδέψουν την εγχώρια σκηνή και πολλές φορές όχι μόνο αυτή.
Βέβαια, θα μπορούσε να πει κάποιος, τότε ήταν άλλες εποχές και ένα περιοδικό ήταν απαραίτητο. Σήμερα, με την ραγδαία επέκταση του Ιντερνετ, η οποία επιτάσσει καθημερινή επαφή του δημιουργού με το κοινό και μια σταθερή ροή εργασίας, πως μπορεί ένα τριμηνιαίο περιοδικό να κάνει την διαφορά; Πως θα μας μάθει κάτι που θα εμφανίζεται στα ράφια μια φορά στις 90 μέρες κάτι που το Διαδίκτυο δεν μας το έχει δείξει ήδη; Και επιπλέον, πως ένα εκδοτικό εγχείρημα μπορεί να σταθεί σε τόσο αντίξοες οικονομικές συνθήκες;
Αυτές ήταν μερικές μόνο από τις απαισιόδοξες σκέψεις που εξαφανίζονται όταν πάρει κανείς στα χέρια του το περιοδικό. Διότι ο Μ��λε Κομήτης δεν αποτελεί μόνο μια συλλογή νέων ιστοριών από μια ομάδα (πολύ ταλαντούχων) δημιουργών. Πολύ περισσότερο από αυτά, ο Κομήτης αποτελεί μια δουλειά περισυλλογής, ανάλυσης και αγάπης για την 9η Τέχνη. Είναι το είδος του περιοδικού που εισάγει μια ευρύτερη, δομημένη και καλά εμπεριστατωμένη ερευνητική στάση απέναντι στα ελληνικά κόμικς, κάτι που το αποσπασματικό και υπερβατικό Διαδίκτυο δεν θα κατάφερνε ποτέ. Είναι εν τέλει η διαφορά μεταξύ του περιοδικού και του ιντερνετικού τύπου που κάνει την διαφορά: όσο γρήγορος και άμεσος και αν είναι ο δεύτερος, δεν θα έχει ποτέ τις δυνατότητες αναλύσεις του πρώτου. Επιπλέον, ο Μπλε Κομήτης έχει και το καλό του να σου προσφέρει τυπωμένες μερικές εξαιρετικές ιστορίες. Και κακά τα ψέμματα, τα κόμικ όσο ωραία και αν φαίνονται στην οθόνη, ο φυσικός τους χώρος ήταν και θα είναι το χαρτί.
Τι όμως ξεχώρισε περισσότερο από το πρώτο τεύχος του Κομήτη;
(η σειρά είναι ενδειτική και δεν αποτελεί κάποια λίστα, σε αντίθεση με την nerd μανία της κατηγοριοποίησης)
1.Καρμανιόλα
Η ιστορία που ανοίγει το πρώτο τεύχος, πέρα από το strip του Αντώνη Βαβαγιάνη, δεν θα μπορούσε να μην κάνει αίσθηση. Σε σενάριο της Γλυκερίας Πατραμάνη και σχέδιο του Γιώργου Φαράζη, η Καρμανιόλα ξεχωρίζει με την αφαιρετική της γραφή, την πνιγηρή ατμόσφαιρα και την σκοτεινή υφή του σχεδίου. Τοποθετημένη στο Ναύπλιο του 1886 (οι περισσότερες ιστορίες αναφέρουν μέρη που βρίσκονται στην Ελλάδα), χωρίς όμως να περιορίζει το θέμα της χωροχρονικά, η ιστορία, παρότι σύντομη, καταφέρνει και αφήνει το σημάδι της με τόσο με την σεναριακή ανατροπή όσο και με την αίσθηση του εγκλεισμού, χωρικού και κοινωνικού, που κυριαρχεί.
2. Παραλογή
Το ομώνυμο έμμετρο διήγημα του Δημοσθένη Παπαμάρκου από το επιτυχημένο Γκιακ (εκδ. Αντίποδες) επιλέγει ο Πέτρος Ζέρβος για τη δική σου συμβολή στον Κομήτη και μας παραδίδει μια στιγμή που θα μπορούσε κάλιστα να κυκλοφορεί και μόνη της και να μας κάνει να παραμιλάμε. Βασισμένο στην λαική παράδοση των παραλογών, των δημοτιών τραγουδιών στα οποία κυριαρχούσαν τα στοιχεία του υπερφυσικού (οι περισσότεροι τα θυμόμαστε από το λύκειο, με το κλασικό παράδειγμα το » Του νεκρού αδερφού» ) η παραλογή εξιστορεί την συνάντηση και την αντιπαράθεσεη μιας χήρας με τον Χάρο. Ο Ζέρβος κατορθώνει και χρησιμοποιεί τέλεια τους στίχους του Παπαμάρκου για την σκιαγράφηση ενός ρεαλιστικά υπερφίαλου Χάρου, που χαίρεται την καταστροφή της ζωής και της φύσης με γραφικές λεπτομέριες για το αποκρουστικό γλέντι του, ο οποίος όμως στο τέλος υποτάσσεται στην ανθρώπινη επιμονή. Η λεκτική αντιπαράθεση των δύο οντοτήτων, της ζωής και του θανάτου φέρνει στο νου όχι μόνο την νεολληνική παράδοση, στην οποία βασίστηκε, αλλά και την ευρύτερη ευρωπαϊκή, κυρίως την μπεργκμανική 7η Σφραγίδα σε θεματολογία και αισθητική.
Το σχέδιο της ιστορίας είναι εξαιρετικά λεπτομερές, στο όρια του ψυχογραφήματος. Ο Ζερβός, με εμπειρία στον κινηματογράφο ως ηθοποιός, χρησιμοποιεί μια σειρά από βαθιά, ενδοσκοπικά κοντινά (gro) στα πρόσωπα του πρωταγωνιστικού διδύμου, με τον Χάρο (που ενδέχεται να έχει ως βάση του τον αγαπημένο Christopher Walken) να έχει την πρωτοκαθεδρία και το μεγαλύτερο εύρος εκφράσεων. Ξεκάθαρα μια πολύ δυνατή στιγμή για τα ελληνικά κόμικ.
3. Η συνέντευξη του Γιάννη Οικονομίδη
Ο Γιάννης Οικονομίδης είναι ένας αγαπημένος Ελληνας δημιουργός (Σπιρτόκουτο, Το Μικρό Ψάρι) , ο οποίος έχει μεγάλη σχέση με την 9η Τέχνη, τόσο στο πρακτικό κομμάτι των πόστερ των ταινιών του όσο και σαν κινηματογραφική επιρροή. Έτσι λοιπόν μια συνέντευξη μαζί του για ένα περιοδικό κόμικ όχι μόνο βγάζει νόημα αλλά είνα και ιδιαίτερα διαφωτιστική για τον ρόλο και τις προθέσεις του Οικονομίδη σαν δημιουργού. Ξανά η αναλυτική ιδιότητα και η απελευθέρωση από το άγχος της επικαιρότητας του περιοδικού τύπου παίρνουν την σκυτάλη και ο Γιάννης Ράγκος στον ρόλο του δημοσιογράφου μας παραδίδει ένα κείμενο που μας γνωρίζει καλύτερα τον σκηνοθέτη σαν άνθρωπο και σαν καλλιτέχνη.
4. Γυμνά Οστά
Η Ελλάδα έχει μεγάλη παράδοση στην επιστημονική φαντασία, κάτι που μαρτυρούν και κόμικ όπως το Elysium του Ηλία Κυριαζή. Το Γυμνά Οστά από τους Δημοσθένη Παπαμάρκο και Μιχάλη Διαλυνά πάει την ιστορία του στο τέλος των ιστοριών, σε μια εφιαλτική έρημο όπου μηχανή και άνθρωπος συνεργάζονται ενάντια σε… μηχανές και ανθρώπους. Έχοντας ως σεναριακό και σχολιαστικό όργανο έναν ανώνυμο παρατηρητή, το δίδυμο μας παρουσιάζει μια πραγματικότητα όπου οι αυτoνομημένες μηχανές συνυπάρχουν με εξαθλιωμένους ανθρώπους για να κυνηγούν πτώματα και κόκαλα για ενέργεια και τροφή. Ένα post-apocalpytic μηδενιστικό σκηνικό όπου οι άνθρωποι συνυπάρχουν με τους δολοφόνους τους, με ένα σχέδιο τόσο όμορφο, σουρεαλιστικό και εφιαλτικό που έρχεται ως πλήρη αισθητική συμπλήρωση της ιστορίας. Περιμένουμε περισσότερα από τον κόσμο των Γυμνών Οστών…
5.Η συνέντευξη με τον Wild Drawing
To graffiiti, η εικαστική παρέμβαση στον δημόσιο χώρο έχει αρχίσει τα τελευταία χρόνια να βγαίνει από την ανυποληψία και να διεκδικεί το δικό της βήμα σαν μια καίρια έκφραση της μαζικής κουλτούρας του δρόμου. Ο Μπαλινέζος Wild Drawing είναι ένας καλλιτέχνης με πάνω από 20 χρόνια παρουσίας στον χώρο και με μεγάλες επιρροές από τον χώρο των κόμικς και δουλειές που σίγουρα έχετε δει. Μια δική του μαρτυρία στον Αλέξανδρο Σιμόπουλο για την street art και το πως αντιμετωπίζονται σίγουρα είναι κάτι που αξίζει να διαβαστεί.
Στην τροχιά του Μπλε Κομήτη: Οι 5 καλύτερες στιγμές του νέου περιοδικού για τα κόμικ
Από την Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου η έκδοση του πρώτου μετά από καιρό περιοδικού για την τέχνη των κόμικ αποτελεί γεγονός. Ο Μπλε κομήτης, που μας έρχεται από το Γιώργο Γούση, ο οποίος μαζί με τον Δημοσθένη Παπαμάρκο και τον Γιάννη Ράγκο μας είχαν προσφέρει την εξαιρετική έκδοση του graphic novel Ερωτόκριτος, αποτελεί μια φυσική συνέχεια άλλων, ιστορικών πλέον περιοδικών στον χώρο των κόμικ, όπως η Βαβέλ και το 9, τα οποία άνοιξαν νέους δρόμους στην ελληνική σκηνή και μας γνώρισαν δημιουργούς που έμελλε να σημαδέψουν την εγχώρια σκηνή και πολλές φορές όχι μόνο αυτή.
Βέβαια, θα μπορούσε να πει κάποιος, τότε ήταν άλλες εποχές και ένα περιοδικό ήταν απαραίτητο. Σήμερα, με την ραγδαία επέκταση του Ιντερνετ, η οποία επιτάσσει καθημερινή επαφή του δημιουργού με το κοινό και μια σταθερή ροή εργασίας, πως μπορεί ένα τριμηνιαίο περιοδικό να κάνει την διαφορά; Πως θα μας μάθει κάτι που θα εμφανίζεται στα ράφια μια φορά στις 90 μέρες κάτι που το Διαδίκτυο δεν μας το έχει δείξει ήδη; Και επιπλέον, πως ένα εκδοτικό εγχείρημα μπορεί να σταθεί σε τόσο αντίξοες οικονομικές συνθήκες;
Αυτές ήταν μερικές μόνο από τις απαισιόδοξες σκέψεις που εξαφανίζονται όταν πάρει κανείς στα χέρια του το περιοδικό. Διότι ο Μ��λε Κομήτης δεν αποτελεί μόνο μια συλλογή νέων ιστοριών από μια ομάδα (πολύ ταλαντούχων) δημιουργών. Πολύ περισσότερο από αυτά, ο Κομήτης αποτελεί μια δουλειά περισυλλογής, ανάλυσης και αγάπης για την 9η Τέχνη. Είναι το είδος του περιοδικού που εισάγει μια ευρύτερη, δομημένη και καλά εμπεριστατωμένη ερευνητική στάση απέναντι στα ελληνικά κόμικς, κάτι που το αποσπασματικό και υπερβατικό Διαδίκτυο δεν θα κατάφερνε ποτέ. Είναι εν τέλει η διαφορά μεταξύ του περιοδικού και του ιντερνετικού τύπου που κάνει την διαφορά: όσο γρήγορος και άμεσος και αν είναι ο δεύτερος, δεν θα έχει ποτέ τις δυνατότητες αναλύσεις του πρώτου. Επιπλέον, ο Μπλε Κομήτης έχει και το καλό του να σου προσφέρει τυπωμένες μερικές εξαιρετικές ιστορίες. Και κακά τα ψέμματα, τα κόμικ όσο ωραία και αν φαίνονται στην οθόνη, ο φυσικός τους χώρος ήταν και θα είναι το χαρτί.
Τι όμως ξεχώρισε περισσότερο από το πρώτο τεύχος του Κομήτη;
(η σειρά είναι ενδειτική και δεν αποτελεί κάποια λίστα, σε αντίθεση με την nerd μανία της κατηγοριοποίησης)
1.Καρμανιόλα
Η ιστορία που ανοίγει το πρώτο τεύχος, πέρα από το strip του Αντώνη Βαβαγιάνη, δεν θα μπορούσε να μην κάνει αίσθηση. Σε σενάριο της Γλυκερίας Πατραμάνη και σχέδιο του Γιώργου Φαράζη, η Καρμανιόλα ξεχωρίζει με την αφαιρετική της γραφή, την πνιγηρή ατμόσφαιρα και την σκοτεινή υφή του σχεδίου. Τοποθετημένη στο Ναύπλιο του 1886 (οι περισσότερες ιστορίες αναφέρουν μέρη που βρίσκονται στην Ελλάδα), χωρίς όμως να περιορίζει το θέμα της χωροχρονικά, η ιστορία, παρότι σύντομη, καταφέρνει και αφήνει το σημάδι της με τόσο με την σεναριακή ανατροπή όσο και με την αίσθηση του εγκλεισμού, χωρικού και κοινωνικού, που κυριαρχεί.
2. Παραλογή
Το ομώνυμο έμμετρο διήγημα του Δημοσθένη Παπαμάρκου από το επιτυχημένο Γκιακ (εκδ. Αντίποδες) επιλέγει ο Πέτρος Ζέρβος για τη δική σου συμβολή στον Κομήτη και μας παραδίδει μια στιγμή που θα μπορούσε κάλιστα να κυκλοφορεί και μόνη της και να μας κάνει να παραμιλάμε. Βασισμένο στην λαική παράδοση των παραλογών, των δημοτιών τραγουδιών στα οποία κυριαρχούσαν τα στοιχεία του υπερφυσικού (οι περισσότεροι τα θυμόμαστε από το λύκειο, με το κλασικό παράδειγμα το » Του νεκρού αδερφού» ) η παραλογή εξιστορεί την συνάντηση και την αντιπαράθεσεη μιας χήρας με τον Χάρο. Ο Ζέρβος κατορθώνει και χρησιμοποιεί τέλεια τους στίχους του Παπαμάρκου για την σκιαγράφηση ενός ρεαλιστικά υπερφίαλου Χάρου, που χαίρεται την καταστροφή της ζωής και της φύσης με γραφικές λεπτομέριες για το αποκρουστικό γλέντι του, ο οποίος όμως στο τέλος υποτάσσεται στην ανθρώπινη επιμονή. Η λεκτική αντιπαράθεση των δύο οντοτήτων, της ζωής και του θανάτου φέρνει στο νου όχι μόνο την νεολληνική παράδοση, στην οποία βασίστηκε, αλλά και την ευρύτερη ευρωπαϊκή, κυρίως την μπεργκμανική 7η Σφραγίδα σε θεματολογία και αισθητική.
Το σχέδιο της ιστορίας είναι εξαιρετικά λεπτομερές, στο όρια του ψυχογραφήματος. Ο Ζερβός, με εμπειρία στον κινηματογράφο ως ηθοποιός, χρησιμοποιεί μια σειρά από βαθιά, ενδοσκοπικά κοντινά (gro) στα πρόσωπα του πρωταγωνιστικού διδύμου, με τον Χάρο (που ενδέχεται να έχει ως βάση του τον αγαπημένο Christopher Walken) να έχει την πρωτοκαθεδρία και το μεγαλύτερο εύρος εκφράσεων. Ξεκάθαρα μια πολύ δυνατή στιγμή για τα ελληνικά κόμικ.
3. Η συνέντευξη του Γιάννη Οικονομίδη
Ο Γιάννης Οικονομίδης είναι ένας αγαπημένος Ελληνας δημιουργός (Σπιρτόκουτο, Το Μικρό Ψάρι) , ο οποίος έχει μεγάλη σχέση με την 9η Τέχνη, τόσο στο πρακτικό κομμάτι των πόστερ των ταινιών του όσο και σαν κινηματογραφική επιρροή. Έτσι λοιπόν μια συνέντευξη μαζί του για ένα περιοδικό κόμικ όχι μόνο βγάζει νόημα αλλά είνα και ιδιαίτερα διαφωτιστική για τον ρόλο και τις προθέσεις του Οικονομίδη σαν δημιουργού. Ξανά η αναλυτική ιδιότητα και η απελευθέρωση από το άγχος της επικαιρότητας του περιοδικού τύπου παίρνουν την σκυτάλη και ο Γιάννης Ράγκος στον ρόλο του δημοσιογράφου μας παραδίδει ένα κείμενο που μας γνωρίζει καλύτερα τον σκηνοθέτη σαν άνθρωπο και σαν καλλιτέχνη.
4. Γυμνά Οστά
Η Ελλάδα έχει μεγάλη παράδοση στην επιστημονική φαντασία, κάτι που μαρτυρούν και κόμικ όπως το Elysium του Ηλία Κυριαζή. Το Γυμνά Οστά από τους Δημοσθένη Παπαμάρκο και Μιχάλη Διαλυνά πάει την ιστορία του στο τέλος των ιστοριών, σε μια εφιαλτική έρημο όπου μηχανή και άνθρωπος συνεργάζονται ενάντια σε… μηχανές και ανθρώπους. Έχοντας ως σεναριακό και σχολιαστικό όργανο έναν ανώνυμο παρατηρητή, το δίδυμο μας παρουσιάζει μια πραγματικότητα όπου οι αυτoνομημένες μηχανές συνυπάρχουν με εξαθλιωμένους ανθρώπους για να κυνηγούν πτώματα και κόκαλα για ενέργεια και τροφή. Ένα post-apocalpytic μηδενιστικό σκηνικό όπου οι άνθρωποι συνυπάρχουν με τους δολοφόνους τους, με ένα σχέδιο τόσο όμορφο, σουρεαλιστικό και εφιαλτικό που έρχεται ως πλήρη αισθητική συμπλήρωση της ιστορίας. Περιμένουμε περισσότερα από τον κόσμο των Γυμνών Οστών…
5.Η συνέντευξη με τον Wild Drawing
To graffiiti, η εικαστική παρέμβαση στον δημόσιο χώρο έχει αρχίσει τα τελευταία χρόνια να βγαίνει από την ανυποληψία και να διεκδικεί το δικό της βήμα σαν μια καίρια έκφραση της μαζικής κουλτούρας του δρόμου. Ο Μπαλινέζος Wild Drawing είναι ένας καλλιτέχνης με πάνω από 20 χρόνια παρουσίας στον χώρο και με μεγάλες επιρροές από τον χώρο των κόμικς και δουλειές που σίγουρα έχετε δει. Μια δική του μαρτυρία στον Αλέξανδρο Σιμόπουλο για την street art και το πως αντιμετωπίζονται σίγουρα είναι κάτι που αξίζει να διαβαστεί.
October 24, 2017
Είναι μεγάλη χαρά να βλέπω μια τέτοια κίνηση τόσα χρόνια μετά την παρακμή και την εξαφάνιση του "9" και επιτέλους έσωσα να το τελειώσω.
Έχει μέσα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα και μερικά εκπληκτικά, όπως η "Παραλογή" του Δημοσθένη Παπαμάρκου σε εικονογραφική απόδοση Πέτρου Ζερβού: είναι μια σκέτη ανατριχίλα από την αρχή μέχρι το τέλος.
Έπειτα είναι το διήγημα της Ιωάννας Μπουραζοπούλου, "Το Παιχνίδι των Κατόπτρων", γεμάτο μαύρο χιούμορ και όξινη σάτιρα, χρησιμοποιώντας έναν παραμορφωτικό καθρέφτη μπρος στον δικό μας κόσμο (συνοδευόμενο από εικονογράφηση του Δημήτρη Καμμένου).
Από εκεί και πέρα, ο Γούσης εικονογραφεί Μητσομπόνο, ο Μητσομπόνος εικονογραφεί κάτι άλλο, κι είναι κι άλλα ακόμα, και όλοι μας απολαμβάνουμε το σύνολο (ή, αν μη τι άλλο, βρίσκουμε κάτι να μας αρέσει ή να μας κεντρίσει).
Αναμένουμε τη συνέχεια!
Έχει μέσα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα και μερικά εκπληκτικά, όπως η "Παραλογή" του Δημοσθένη Παπαμάρκου σε εικονογραφική απόδοση Πέτρου Ζερβού: είναι μια σκέτη ανατριχίλα από την αρχή μέχρι το τέλος.
Έπειτα είναι το διήγημα της Ιωάννας Μπουραζοπούλου, "Το Παιχνίδι των Κατόπτρων", γεμάτο μαύρο χιούμορ και όξινη σάτιρα, χρησιμοποιώντας έναν παραμορφωτικό καθρέφτη μπρος στον δικό μας κόσμο (συνοδευόμενο από εικονογράφηση του Δημήτρη Καμμένου).
Από εκεί και πέρα, ο Γούσης εικονογραφεί Μητσομπόνο, ο Μητσομπόνος εικονογραφεί κάτι άλλο, κι είναι κι άλλα ακόμα, και όλοι μας απολαμβάνουμε το σύνολο (ή, αν μη τι άλλο, βρίσκουμε κάτι να μας αρέσει ή να μας κεντρίσει).
Αναμένουμε τη συνέχεια!
November 5, 2017
Αν και δεν είμαι λάτρης των κόμικ αυτό το περιοδικό που τράβηξε την προσοχή. Αρκετά προσεγμένη δουλειά. Από την συλλογή που είχε μέσα ξεχώρισα το "Παραλογή" που είναι βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα του Δημοσθένη Παπαμάρκου μέσα στο βιβλίο "Γκιακ" που το βρήκα εξαιρετικό. Αλλά και το διήγημα της Ιωάννας Μπουραζοπούλου, "Το παιχνίδι των κατόπτρων" που το βρήκα πανέξυπνο αλλά και εκπληκτικά γραμμένο.
September 15, 2018
Ο Μπλε Κομήτης θέλει να είναι κάτι που δεν ξέρει αν είναι. Είναι μια σοβαρή προσπάθεια για ανθολογία φτιαγμένη εξ'ολοκλήρου από Έλληνες καλλιτέχνες, σε μορφή όμως τριμηνιαίου περιοδικού. Και εκεί χάνει κυρίως τους περισσότερους πόντους...
Εμφανώς επηρεασμένο από τα "σοβαρά"¨κομιξίστικα περιοδικά του παρελθόντος (Βαβέλ, 9, Μωβ), ο Μπλε Κομήτης αποπειράται με τον επαγγελματία Γούση στα ηνία να αντισταθμίσει ποιοτικές δουλειές με την ξεπερασμένη και θανούσα οπτική ενός έντυπου περιοδικού. Θα έστεκε καλύτερα μία συχνή ανθολογία, που θα προορίζονταν για τα βιβλιοπωλεία, τύπου "Flight". Ας το δούμε αναλυτικά.
~Το εξώφυλλο είναι απλά αδιάφορο
~Βαβαγιάννης-Θάνατος: Από τις μετριότατες δουλειές του, πλησιάζει τους Προτελευταίους
~Editorial: Meh
~Στην Τροχιά Των Κόμικ: Δύο εξαντλημένα κόμικ από τα τρία και ένα νέο δύο μηνών
~Top 5 Comics: Έχει το ενδιαφέρον του, αλλά είναι κόμικς που σχεδόν κανένα δε βρίσκεται πλέον
~Φαραζής/Πατραμάνη-Καρμανιόλα: Τραγικό lettering που φαίνεται και από τον μαύρο τίτλο σε μαύρο φόντο, μέτρια ιστορία
~Παπαμάρκος/Ζερβός-Παραλογή: Ξεκινάει περίεργα αλλά στρώνει και είναι πολύ καλή μεταφορά, καθώς έχω διαβάσει το υπερτιμημένο Γκιακ
~Γούσης-Φιλ Πωτ: Παραπάνω από καλή ιστορία για έναν από τους πιο αδιάφορους χαρακτήρες της Ελληνικής σκηνής (βλ.9)
~Ταζ-Diet Orchestra: Κλασικός Ταζ αλλά χαζό
~Παπαμάρκος/Διαλυνάς-Γυμνά Οστά: 2/2 ο Παπαμάρκος στο #1, η καλύτερη ιστορία του τεύχους, 2000 AD στυλ
~Μητσομπόνος-Ο Επιδιορθωτής:μέτριο προς σαχλό
~Λούτα/Aniro-Σήμερα Είμαι Ένα Μικρό Παιδί: Γλυκά ονειρικό
~Παναγός-Ο Πολυμήχανος:Το εξέλαβα ως μια ξεπέτα της Οδύσσειας, θίγοντας τις άπειρες μετα��ορές της Οδύσσειας από την Ελληνική Σκηνή και είναι καλό, καθώς ξεμπερδεύουν από το #1 με το πιο μεγάλο κλισέ της σκηνής!
~Στεργίου/Κιχέμ-3,04:Πολύ καλό!
~Evan-Στο Παγκάκι Στη Γωνιά:Η χειρότερη ιστορία του τεύχους?
~Κλήμης-Τελευταία Σελίδα:Στα χνάρια του 9, μετριότατο
Overall, παρόλο που πριν λίγες μέρες αντίκρυσα το εξώφυλλο του #2 και πρώτη φορά κυριολεκτικά ΤΡΟΜΑΞΑ από Ελληνικό εξώφυλλο, υπάρχει περιεχόμενο σε αυτήν εδώ την προσπάθεια και θα την στηρίξω γιατί υπάρχει δυναμική & προοπτική. Τα τρία μεγάλα ατοπήματα είναι η περιοδική αισθητική (αν ήθελα κείμενα θα έπαιρνα βιβλίο) με αδιάφορα ή απαίσια εξώφυλλα, η εμμονή στις σκοτεινές ιστορίες με αποτέλεσμα να μην αναπνέει θεματολογικά και οι άκυρες μικρού μήκους ιστορίες που χαλάνε τη ροή παραπέμποντας σε ένα απλό συνεργατικό φανζινάκι.
Είθε αυτός ο κομήτης να μη μεταμορφωθεί σε διάττοντα αστέρα...
Εμφανώς επηρεασμένο από τα "σοβαρά"¨κομιξίστικα περιοδικά του παρελθόντος (Βαβέλ, 9, Μωβ), ο Μπλε Κομήτης αποπειράται με τον επαγγελματία Γούση στα ηνία να αντισταθμίσει ποιοτικές δουλειές με την ξεπερασμένη και θανούσα οπτική ενός έντυπου περιοδικού. Θα έστεκε καλύτερα μία συχνή ανθολογία, που θα προορίζονταν για τα βιβλιοπωλεία, τύπου "Flight". Ας το δούμε αναλυτικά.
~Το εξώφυλλο είναι απλά αδιάφορο
~Βαβαγιάννης-Θάνατος: Από τις μετριότατες δουλειές του, πλησιάζει τους Προτελευταίους
~Editorial: Meh
~Στην Τροχιά Των Κόμικ: Δύο εξαντλημένα κόμικ από τα τρία και ένα νέο δύο μηνών
~Top 5 Comics: Έχει το ενδιαφέρον του, αλλά είναι κόμικς που σχεδόν κανένα δε βρίσκεται πλέον
~Φαραζής/Πατραμάνη-Καρμανιόλα: Τραγικό lettering που φαίνεται και από τον μαύρο τίτλο σε μαύρο φόντο, μέτρια ιστορία
~Παπαμάρκος/Ζερβός-Παραλογή: Ξεκινάει περίεργα αλλά στρώνει και είναι πολύ καλή μεταφορά, καθώς έχω διαβάσει το υπερτιμημένο Γκιακ
~Γούσης-Φιλ Πωτ: Παραπάνω από καλή ιστορία για έναν από τους πιο αδιάφορους χαρακτήρες της Ελληνικής σκηνής (βλ.9)
~Ταζ-Diet Orchestra: Κλασικός Ταζ αλλά χαζό
~Παπαμάρκος/Διαλυνάς-Γυμνά Οστά: 2/2 ο Παπαμάρκος στο #1, η καλύτερη ιστορία του τεύχους, 2000 AD στυλ
~Μητσομπόνος-Ο Επιδιορθωτής:μέτριο προς σαχλό
~Λούτα/Aniro-Σήμερα Είμαι Ένα Μικρό Παιδί: Γλυκά ονειρικό
~Παναγός-Ο Πολυμήχανος:Το εξέλαβα ως μια ξεπέτα της Οδύσσειας, θίγοντας τις άπειρες μετα��ορές της Οδύσσειας από την Ελληνική Σκηνή και είναι καλό, καθώς ξεμπερδεύουν από το #1 με το πιο μεγάλο κλισέ της σκηνής!
~Στεργίου/Κιχέμ-3,04:Πολύ καλό!
~Evan-Στο Παγκάκι Στη Γωνιά:Η χειρότερη ιστορία του τεύχους?
~Κλήμης-Τελευταία Σελίδα:Στα χνάρια του 9, μετριότατο
Overall, παρόλο που πριν λίγες μέρες αντίκρυσα το εξώφυλλο του #2 και πρώτη φορά κυριολεκτικά ΤΡΟΜΑΞΑ από Ελληνικό εξώφυλλο, υπάρχει περιεχόμενο σε αυτήν εδώ την προσπάθεια και θα την στηρίξω γιατί υπάρχει δυναμική & προοπτική. Τα τρία μεγάλα ατοπήματα είναι η περιοδική αισθητική (αν ήθελα κείμενα θα έπαιρνα βιβλίο) με αδιάφορα ή απαίσια εξώφυλλα, η εμμονή στις σκοτεινές ιστορίες με αποτέλεσμα να μην αναπνέει θεματολογικά και οι άκυρες μικρού μήκους ιστορίες που χαλάνε τη ροή παραπέμποντας σε ένα απλό συνεργατικό φανζινάκι.
Είθε αυτός ο κομήτης να μη μεταμορφωθεί σε διάττοντα αστέρα...
September 28, 2018
Μου έλειπε κάτι τέτοιο. Να ευχαριστήσω τον υπάλληλο/ιδιωκτήτη (;) του Comicon shop που μου το σύστησε.
January 9, 2018
Φιλόδοξη έκδοση, όμως οι ιστορίες ήταν μέτριες στον μέσο όρο τους και γενικά κατάλαβα ότι προωθούνται συγκεκριμένα ονόματα. Προτιμώ να μη δίνω χρήματα για διαφήμιση. Περίμενα καλύτερα πράγματα, δυνατές ιστορίες που να μένουν.
Displaying 1 - 14 of 14 reviews