What do you think?
Rate this book
Elfes #19
L'Ermite de l'Ourann
Enfin, les origines dévoilées du peuple le plus opprimé du monde d’Arran : les semi elfes !
Galamnon et Baaldw’yn, deux elfes blancs, enquêtent sur la mort de la vieille ermite Moorw’yn, avec l’aide de sa petite fille, Cleriis, la pêcheuse de koralis. Mais une fois arrivés sur Ekrin, petite île perdue
Galamnon et Baaldw’yn, deux elfes blancs, enquêtent sur la mort de la vieille ermite Moorw’yn, avec l’aide de sa petite fille, Cleriis, la pêcheuse de koralis. Mais une fois arrivés sur Ekrin, petite île perdue
56 pages, Hardcover
Published October 25, 2017
About the author
Éric Corbeyran
658 books39 followersNé à Marseille en 1964, Corbeyran vit à Bordeaux depuis 1987. Après avoir travaillé comme animateur de centre de vacances puis comme graphiste free-lance dans la publicité, il fait ses premiers pas dans la bd en signant le scénario de l‘album Les Griffes du Marais (Vents d’Ouest), publié en janvier 1990. 180 albums plus tard, apprécié des aficionados comme du grand public, il est aujourd’hui l’un des scénaristes français les plus en vue. Voyageur immobile, curieux de tout, avide d’images, de rencontres et d’expériences nouvelles, Corbeyran s’intéresse à (presque) tous les sujets et s’attache à explorer (presque) tous les genres, du polar (Garrigue) à la science fiction (Le Régulateur) en passant par l’aventure (Nelson Lobster), le thriller (Pulsions), l’humour (Kid Korrigan) et l'heroïc fantasy (Weëna). Le succès arrive en 1997 avec Le Chant des Stryges (Delcourt), dessiné par Richard Guérineau, un récit dense, complexe et tentaculaire qui jette une lumière inquiétante sur les origines de l'humanité en même temps qu'il pose les bases du renouveau du thriller fantastique en bande dessinée. En 1999, l'association "BD Boum" lui offre la possibilité d'orchestrer une œuvre collective autour de deux univers très particuliers : la prison et la surdité. 4 recueils de récits courts en noir et blanc donnant la parole aux détenus et aux sourds verront ainsi le jour sous la plume de dessinateurs connus (Margerin, Juillard, Mézières, Cabanes, Larcenet, Davodeau, Baudoin...) et moins connus. En 2001, la presse s'intéresse à son travail et, à la demande de la rédaction du mensuel "D.Lire", il crée la série Zélie et Compagnie (Bayard), dessinée par David de Thuin. En 2003, suite à sa rencontre avec le peintre Jean-Pierre Ugarte, il écrit Le Territoire (Delcourt), une fresque fantastique sur le thème de la mort, de l'amour et de la folie, dessinée par Espé. En 2003 toujours, c'est en compagnie du chercheur en informatique Achille Braquelaire qu'il signe Imago Mundi (Dargaud), une série de thrillers scientifiques dessinée par Luc Brahy. En 2005, sa rencontre avec le politicien Nicolas Hamm l'amène à créer La Conjuration d'Opale (Dargaud), une fable épique et ésotérique sur le thème du devenir de l'humanité, sompueusement mis en images par Grun. Si le fantastique occupe une place de choix dans sa bibliographie, Corbeyran n'hésite cependant pas à s’aventurer sur des terrains plus réalistes avec des récits intimistes et émouvants comme Lie-de-Vin ou Rosangella (Dargaud), dessinés par son complice Olivier Berlion (avec il a réalisé plus d'une vingtaine d'albums). Alors qu'une grande partie de sa production est étiquetée "ados - adulte", Corbeyran aime également s’adresser aux plus jeunes, comme en témoignent ses séries Le Cadet des Soupetard (Dargaud) et Sales Mioches ! (Casterman), toutes deux dessinées par Berlion, et plus récemment Natty et Okhéania (Dargaud) dessinées respectivement par Melvil et Picard. En 2006, les amateurs de feuilletons populaires plébiscitent La Loi des 12 Tables (Delcourt), dessiné par Défali, véritable défi scénaristique et graphique (12 épisodes de 30 pages, regroupés en 6 volumes et réalisés en 12 mois : un record !) et, en 2008, ils saluent l'originalité de l'ambitieux projet Uchronie[s] (Glénat) qui revisite la ville de New-York à travers le prisme de 3 réalités élaborées par Chabbert, Tibery et Défali. Corbeyran a obtenu le prix Jacques Lob pour l'ensemble de son oeuvre en 2005. De nombreuses autres récompenses jalonnent sa carrière : prix du meilleur album jeunesse à Blois (1996), Bulle d'Or du meilleur scénario à Brignais (1997), meilleur album à Chambéry (2000) et à Cognac (2007), prix Interfestival (2000), prix Extrapole (2000), prix des libraires Canal BD (2000), prix Tournesol (2002), prix Jules Verne (2005), Coup de Coeur à Sierre (Suisse), meilleur album étranger à Sobreda (Portugal), et, tout récemment, médaille d'argent de l'International Manga Award (Japon).
Texte © Glénat
SA BIBLIOGRAPHIE
Détail
Texte © Glénat
SA BIBLIOGRAPHIE
Détail
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
November 30, 2025
From the beginning of this series, I was never a fan of Corbeyran's issues as they're on par with the rest of the episodes. He writes of half-elves, but his stories feel so disconnected from the rest of the universe that it makes me wonder what the purpose of them is.
This one is about the old lady reminiscing about the time she was 13 and went on a quest with two White Elves. There is an old sage, half-elf siblings, and a legend of the first half-elf, which, if revealed, might change history.
As with Corberyran's previous issues, this is another standalone story. Not a particularly interesting one.
This one is about the old lady reminiscing about the time she was 13 and went on a quest with two White Elves. There is an old sage, half-elf siblings, and a legend of the first half-elf, which, if revealed, might change history.
As with Corberyran's previous issues, this is another standalone story. Not a particularly interesting one.
November 28, 2020
A very strange tale. It starts with an old woman recalling her past adventures. Her name is Cleriis and when she was very young, 13 or so, she went on a very strange adventure.
Moorw'yn, the Hermit of Ourann, has gone missing. Two White Elves, Galamnon and Baaldw'yn, have come to enlist Cleriis to help find her. As they follow the trail, they find that she has been taken by two half-elves, Orunth'al and Tei hooh, to a remote orc-infested island called Ekrin.
Here the story becomes a little bit more complex as you try to figure out why the half-elves took her and what exactly is the interest of the White-Elves in this matter. There is an explosive truth out there that could change the awful relationship between the half-elves and the rest of their pure kindred.
While it is a very good story, the ending was rather abrupt. It seems like there is more to this story, and knowing this series, I do not think we will be done running into some of these characters again (save the dead ones), but the ramifications of the story could come back at another point.
Good artwork and good story, just seems to have ended rather abruptly..but perhaps there will be more to come. A great addition to a great series. Just not up to the par of some of the others. But, please bear in mind that even a 3 star comic in this series stands heads and shoulders above the average comic story any day.
Moorw'yn, the Hermit of Ourann, has gone missing. Two White Elves, Galamnon and Baaldw'yn, have come to enlist Cleriis to help find her. As they follow the trail, they find that she has been taken by two half-elves, Orunth'al and Tei hooh, to a remote orc-infested island called Ekrin.
Here the story becomes a little bit more complex as you try to figure out why the half-elves took her and what exactly is the interest of the White-Elves in this matter. There is an explosive truth out there that could change the awful relationship between the half-elves and the rest of their pure kindred.
While it is a very good story, the ending was rather abrupt. It seems like there is more to this story, and knowing this series, I do not think we will be done running into some of these characters again (save the dead ones), but the ramifications of the story could come back at another point.
Good artwork and good story, just seems to have ended rather abruptly..but perhaps there will be more to come. A great addition to a great series. Just not up to the par of some of the others. But, please bear in mind that even a 3 star comic in this series stands heads and shoulders above the average comic story any day.
July 18, 2018
Superb Art, Bland Storytelling
I can pretty much copy my review from the last work of this author in this series Le jugement de la fosse
I read the English translated version of this French comic titled Elves Vol. 19: The Hermit of Ourann. The series has five elves races, each written and illustrated by 5 different author/artist duos. The half-elves have been the weakest of them all throughout the series when it comes to plot and storytelling and it continues to be so. Eric Corbeyran writing is uninspiring, worse he starts each of his new volume fresh with new characters, setting and a new illustrator. This does not give it the continuity the other volumes on other elves have enjoyed.
The plot (2/5)- It revolves around how the first half-elves were created and how the present generation wants to bring the knowledge to all so that they are accepted as an equal race instead of an inferior one. Everything is not white and black and white doesn't always mean pure.
The art (5/5)- It’s gorgeous, among the best if not the best in the series, loved the sketching and colors. The work gone into the details as well as the landscape setting is great to look at. The portrayals of the characters are rough and sharp at the same time, something like a rouge personality. I loved the art even more so than the previous issues as I got back to the series after a gap of a few months and can’t help but appreciate the high caliber of artwork this series has.
Real Sad, that such good artwork is wasted on the lackluster writing.
I can pretty much copy my review from the last work of this author in this series Le jugement de la fosse
I read the English translated version of this French comic titled Elves Vol. 19: The Hermit of Ourann. The series has five elves races, each written and illustrated by 5 different author/artist duos. The half-elves have been the weakest of them all throughout the series when it comes to plot and storytelling and it continues to be so. Eric Corbeyran writing is uninspiring, worse he starts each of his new volume fresh with new characters, setting and a new illustrator. This does not give it the continuity the other volumes on other elves have enjoyed.
The plot (2/5)- It revolves around how the first half-elves were created and how the present generation wants to bring the knowledge to all so that they are accepted as an equal race instead of an inferior one. Everything is not white and black and white doesn't always mean pure.
The art (5/5)- It’s gorgeous, among the best if not the best in the series, loved the sketching and colors. The work gone into the details as well as the landscape setting is great to look at. The portrayals of the characters are rough and sharp at the same time, something like a rouge personality. I loved the art even more so than the previous issues as I got back to the series after a gap of a few months and can’t help but appreciate the high caliber of artwork this series has.
Real Sad, that such good artwork is wasted on the lackluster writing.
March 5, 2020
Un des meilleurs tomes de la série, qui prend la forme d’une histoire de vie rétrospective, la narration est fluide et les dessins magnifiques. Une belle histoire!
July 8, 2026
POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Świat Akwilonu rozrósł się już do gigantycznych rozmiarów. Tym razem dostajemy opowieść o Cleeriisie, młodej dziewczynie, która zostaje wciągnięta w intrygę znacznie przerastającą jej wyobrażenia o życiu. W tej opowieści bardzo szybko pojawia się motyw podróży, która nie jest tylko fizycznym przemieszczaniem się między wyspami i kontynentami. To raczej wejście w obcy świat, gdzie każde słowo może mieć drugie dno.
Pomysł wyjściowy jest mocny, mamy tu próbę odpowiedzi na pytanie, czy półelfy są tylko błędem natury, czy może dowodem na dawne, zakazane unie. To temat, który uderza w tony rasizmu i nietolerancji, co w świecie fantasy zawsze wypada intrygująco. Niestety, już na starcie czuć spory problem z tempem tej historii. Początek jest rozwlekły, autorzy marnują czas na sceny, które niewiele wnoszą do głównego wątku, by w drugiej połowie gnać na złamanie karku.
Najmocniejszym elementem fabuły jest oczywiście tajemnica, która dotyczy natury półelfów i układu sił między rasami. To temat, który w tym uniwersum wraca wielokrotnie, ale tutaj został pokazany z perspektywy osoby z zewnątrz. Cleeriis nie zna polityki elfów, nie rozumie ich sporów, ale zostaje wciągnięta w sam środek wydarzeń, które mają swoje korzenie w bardzo odległej przeszłości.
To sprawia, że czytelnik patrzy na cały konflikt świeżym okiem. Z jednej strony mamy Białe Elfy, które wydają się reprezentować porządek i kontrolę. Z drugiej strony pojawiają się półelfy, które próbują wydrzeć światu prawdę o sobie. W tle przewija się poczucie, że każda ze stron ma swoje powody, ale żadna nie jest całkowicie szczera. Historia nie prowadzi do prostych odpowiedzi. Raczej pokazuje, że prawda w tym świecie jest czymś, co od dawna było manipulowane.
Najmocniej wyróżnia się tu oczywiście Cleeriis. Jej postać została napisana w sposób bardzo ludzki, bez przesadnej heroizacji. Widzimy jej strach, ciekawość, momenty zawahania i niepewność. To sprawia, że łatwo się z nią utożsamić, nawet jeśli świat wokół niej jest kompletnie obcy.
Pozostali bohaterowie wypadają niestety bardzo przeciętnie. Są bowiem często płascy, mało wiarygodni, momentami wręcz irytujący w swoich poczynaniach. Elfy często są przedstawione jako istoty skupione na własnych celach, co działa dobrze w kontekście fabuły, ale czasem brakuje im głębi. Półelfy natomiast są bardziej ekspresyjne, ale ich motywacje bywają uproszczone. Ponadto relacje między postaciami są ważne, ale nie zawsze w pełni wykorzystane. W niektórych momentach czuć, że mogłyby wybrzmieć mocniej, gdyby scenariusz dał im więcej przestrzeni.
Warstwa wizualna pozostaje jednym z najmocniejszych elementów Świat Akwilonu: Elfy tom 19. Kadry są szczegółowe, a świat przedstawiony ma w sobie dużo atmosfery. Szczególnie dobrze wypadają sceny na wyspach, gdzie natura i architektura tworzą spójną całość.....
https://popkulturowykociolek.pl/swiat...
Pomysł wyjściowy jest mocny, mamy tu próbę odpowiedzi na pytanie, czy półelfy są tylko błędem natury, czy może dowodem na dawne, zakazane unie. To temat, który uderza w tony rasizmu i nietolerancji, co w świecie fantasy zawsze wypada intrygująco. Niestety, już na starcie czuć spory problem z tempem tej historii. Początek jest rozwlekły, autorzy marnują czas na sceny, które niewiele wnoszą do głównego wątku, by w drugiej połowie gnać na złamanie karku.
Najmocniejszym elementem fabuły jest oczywiście tajemnica, która dotyczy natury półelfów i układu sił między rasami. To temat, który w tym uniwersum wraca wielokrotnie, ale tutaj został pokazany z perspektywy osoby z zewnątrz. Cleeriis nie zna polityki elfów, nie rozumie ich sporów, ale zostaje wciągnięta w sam środek wydarzeń, które mają swoje korzenie w bardzo odległej przeszłości.
To sprawia, że czytelnik patrzy na cały konflikt świeżym okiem. Z jednej strony mamy Białe Elfy, które wydają się reprezentować porządek i kontrolę. Z drugiej strony pojawiają się półelfy, które próbują wydrzeć światu prawdę o sobie. W tle przewija się poczucie, że każda ze stron ma swoje powody, ale żadna nie jest całkowicie szczera. Historia nie prowadzi do prostych odpowiedzi. Raczej pokazuje, że prawda w tym świecie jest czymś, co od dawna było manipulowane.
Najmocniej wyróżnia się tu oczywiście Cleeriis. Jej postać została napisana w sposób bardzo ludzki, bez przesadnej heroizacji. Widzimy jej strach, ciekawość, momenty zawahania i niepewność. To sprawia, że łatwo się z nią utożsamić, nawet jeśli świat wokół niej jest kompletnie obcy.
Pozostali bohaterowie wypadają niestety bardzo przeciętnie. Są bowiem często płascy, mało wiarygodni, momentami wręcz irytujący w swoich poczynaniach. Elfy często są przedstawione jako istoty skupione na własnych celach, co działa dobrze w kontekście fabuły, ale czasem brakuje im głębi. Półelfy natomiast są bardziej ekspresyjne, ale ich motywacje bywają uproszczone. Ponadto relacje między postaciami są ważne, ale nie zawsze w pełni wykorzystane. W niektórych momentach czuć, że mogłyby wybrzmieć mocniej, gdyby scenariusz dał im więcej przestrzeni.
Warstwa wizualna pozostaje jednym z najmocniejszych elementów Świat Akwilonu: Elfy tom 19. Kadry są szczegółowe, a świat przedstawiony ma w sobie dużo atmosfery. Szczególnie dobrze wypadają sceny na wyspach, gdzie natura i architektura tworzą spójną całość.....
https://popkulturowykociolek.pl/swiat...
February 15, 2022
Ce nouveau tome fut assez intéressant car au vu de la fin de l'arc sur Lah'saa et de ses soldats zombies, nous avons droit à de nouvelles idées.
Bref, l'histoire en elle-même est intéressante, une nouvelle histoire sans lien avec Lah'saa est quelque peu rafraichissant en soi. L'histoire commence assez calmement, avec une vieille elfe qui raconte son histoire, d'où elle vient etc. Tout débute alors qu'elle n'était qu'une enfant, vivant avec les siens puis voilà qu'arrivent deux elfes blancs, un mari et sa femme, ces derniers proposent à la jeune elfe sylvain d'être leur guide. Plus tard, on croise deux semi-elfes, un frère et une soeur qui ont capturé une elfe ermite sur une île, elfe que cherche le couple d'elfe blanc. Les semi-elfes sont sur le point de découvrir un secret qui pourrait ébranler autant les elfes que les humains, mais surtout les elfes.
S'en suit des aventures ainsi que des recherches mais malgré les bonnes paroles, des tensions seront toujours présentes et personne n'est jamais à l'abri de trahisons et tout retournement de situation peut changer le destin de n'importe qui. Disons que je m'attendais à ce que la quête dans ce tome-ci se déroule sans problème mais je trouve dommage de voir ce qu'il arrive à certains personnages mais chacun mérite-t-il vraiment son dû ? Au vu de ce qu'il s'est passé dans ce tome-ci, je dirais que oui.
Niveau personnages, j'ai bien apprécié l'elfe sylvain lorsqu'elle était une enfant. J'appréciais assez la semi-elfe aussi car même si elle a une tenue de « barbare », de « sauvage », elle n'était pas aussi mauvaise qu'on peut le penser, en un sens. A part cela, les traits des deux femmes adultes (elfe et semi-elfe) sont très bien fait, elles sont très belles, une beauté assez sauvage pour l'une, assez guerrière pour l'autre.
En conclusion, une histoire bien montée qui semble plus être un stand-alone que le début d'une autre saga mais cela fait du bien et cela ne change rien au fait que ce tome est excellent. Cela fait du bien de voir un peu autre chose après l'arc de Lah'saa. Bref, un tome que je conseille bien évidemment et qui se lit assez rapidement. Ce serait vraiment sympa de voir en adaptation ou en format poster certaines ruines qu'on peut croiser dans la saga pour les encadrer et les avoir accroché à son mur.
Bref, l'histoire en elle-même est intéressante, une nouvelle histoire sans lien avec Lah'saa est quelque peu rafraichissant en soi. L'histoire commence assez calmement, avec une vieille elfe qui raconte son histoire, d'où elle vient etc. Tout débute alors qu'elle n'était qu'une enfant, vivant avec les siens puis voilà qu'arrivent deux elfes blancs, un mari et sa femme, ces derniers proposent à la jeune elfe sylvain d'être leur guide. Plus tard, on croise deux semi-elfes, un frère et une soeur qui ont capturé une elfe ermite sur une île, elfe que cherche le couple d'elfe blanc. Les semi-elfes sont sur le point de découvrir un secret qui pourrait ébranler autant les elfes que les humains, mais surtout les elfes.
S'en suit des aventures ainsi que des recherches mais malgré les bonnes paroles, des tensions seront toujours présentes et personne n'est jamais à l'abri de trahisons et tout retournement de situation peut changer le destin de n'importe qui. Disons que je m'attendais à ce que la quête dans ce tome-ci se déroule sans problème mais je trouve dommage de voir ce qu'il arrive à certains personnages mais chacun mérite-t-il vraiment son dû ? Au vu de ce qu'il s'est passé dans ce tome-ci, je dirais que oui.
Niveau personnages, j'ai bien apprécié l'elfe sylvain lorsqu'elle était une enfant. J'appréciais assez la semi-elfe aussi car même si elle a une tenue de « barbare », de « sauvage », elle n'était pas aussi mauvaise qu'on peut le penser, en un sens. A part cela, les traits des deux femmes adultes (elfe et semi-elfe) sont très bien fait, elles sont très belles, une beauté assez sauvage pour l'une, assez guerrière pour l'autre.
En conclusion, une histoire bien montée qui semble plus être un stand-alone que le début d'une autre saga mais cela fait du bien et cela ne change rien au fait que ce tome est excellent. Cela fait du bien de voir un peu autre chose après l'arc de Lah'saa. Bref, un tome que je conseille bien évidemment et qui se lit assez rapidement. Ce serait vraiment sympa de voir en adaptation ou en format poster certaines ruines qu'on peut croiser dans la saga pour les encadrer et les avoir accroché à son mur.
October 2, 2020
Арка про ельфів-бастардів досі, як на мене, найслабша. Цього разу напівельфи вирішили довести реальність давньої легенди, яка мала б надати їх народові право створити власну державу.
І-і-і-і… це не про політичну боротьбу, а про підступність. Чистокровні ельфи не дуже хочуть надавати своїм… далеким родичам якісь там права та свободи, тому є місце для конфлікту інтересів. І допомагати вони б не стали, якби не обставини.
Серед ельфів у цій історії немає позитивних персонажів. Фокус у цьому плані зміщено на людей, яких ельфи просто тачкають за собою через їх унікальні здібності. Тобто маємо справу практично з темним фентезі (а як врахувати згадки про далеке минуле, то фентезі стає ще темнішим). Світлі ельфи тут нічим, окрім статі, одне від одного не відрізняються. В напівкровок трохи різноманітніше, але в рамках стереотипу: чоловік кремезний та туповатий, але з підвішеним язиком, дівчина хитріша та рішучіша.
Історія, в якій просто немає за що зачепитися, бо закінчується вона ніяк. В 24-му томі її продовжують, і, сподіваюсь, хоч якось витягують.
І-і-і-і… це не про політичну боротьбу, а про підступність. Чистокровні ельфи не дуже хочуть надавати своїм… далеким родичам якісь там права та свободи, тому є місце для конфлікту інтересів. І допомагати вони б не стали, якби не обставини.
Серед ельфів у цій історії немає позитивних персонажів. Фокус у цьому плані зміщено на людей, яких ельфи просто тачкають за собою через їх унікальні здібності. Тобто маємо справу практично з темним фентезі (а як врахувати згадки про далеке минуле, то фентезі стає ще темнішим). Світлі ельфи тут нічим, окрім статі, одне від одного не відрізняються. В напівкровок трохи різноманітніше, але в рамках стереотипу: чоловік кремезний та туповатий, але з підвішеним язиком, дівчина хитріша та рішучіша.
Історія, в якій просто немає за що зачепитися, бо закінчується вона ніяк. В 24-му томі її продовжують, і, сподіваюсь, хоч якось витягують.
June 6, 2022
The story was not bad but sadly completely unnecessary. The search for the first half elf to prove they are worth more then be treated as trash. It is a bad idea in more then one... Even if it exist you don't gain anything from it, people that made the prove disappear the first time will do it a second time.
I was not surprised but this story or the outcome...
I was not surprised but this story or the outcome...
September 28, 2018
Interesting story but the art is not as great as many of the books in this series.
June 26, 2023
Power fueled right from the beginning, world building, great art, adventure and action! :D
June 6, 2025
Eric Corbeyran is my favorite writer in this series. The art, in every issue, is painfully beautiful. This is one of the sadder stories in what isn't a laugh fest to begin with.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews