Een verweesde knaap vlucht in zijn verbeelding om zich na een traumatische start door zijn loodzware zangopleiding heen te worstelen. Met scha en schande leert hij de prijs van doorzetten en opgeven. Een jonge zangeres moet met haar oude demonen in het reine zien te komen. Maar door haar eigenzinnigheid strijkt ze haar adellijke opdrachtgevers meteen tegen de haren in. Een visverkoopster laat alles wat zij liefheeft in de steek. Gewapend met een ongeopende brief en achtervolgd door een vreselijk geheim kiest zij voor een dolend bestaan. Volstaan de scherven van drie levens om één gebroken ziel te lijmen? Stem is een literair avontuur tegen de achtergrond van het Italië van de zeventiende eeuw, een allegorie over de broze kracht van de stem en de verwoestende impact van zwijgen.
Na een furieus begin gaat de storm wat liggen — ik heb verderop alleen lukraak enkele passages gelezen. Het zal allemaal wel fijn geconstrueerd zijn, met de nodige perspectiefwisselingen die al dan niet functioneel en geslaagd zijn, maar ik blijf mij afvragen wat Daan Esch écht wil bereiken met deze Farinelli 2.0. Wil hij een verhaal vertellen of wil hij uitpakken? Ergens heb ik bewondering voor zijn prestatie, maar tegelijk voel ik misprijzen voor zijn eindeloze pronkzucht, de soms lachwekkende vergelijkingen en de ¬houterige dialogen ¬— in de 17de eeuw viel op straat verrassend verfijnd Nederlands te noteren! Who’s the boss? De compositie of de vertolker, het verhaal of de verteller, de authenticiteit of de pronkzucht? Daan Esch heeft zich in alle opzichten overtroffen. Maar hij is geen schrijver.
Een allegorie van 706 bladzijden, het kruipt onder je huid. Het taalgebruik past perfect bij het verhaal. Wat Daan Esch nu eigenlijk vertelt? Tja ... Besef allereerst dat een allegorie niet leest als een 'gewone' roman, dan pas kun je van dit boek genieten.
Het in het verhaal komen, kwam moeilijk op gang maar eens ik de draad te pakken had, ging het snel. Met veel plezier en verwondering heb ik dit semi-historische 'levens'-verhaal gelezen. Soms heel bombastisch maar tussendoor ook zo mooi verwoord dat ik graag sommige passages herlas. Dit was ook mijn eerste boek dat ik helemaal digitaal las en dit blijft toch wel wennen. Het voelen, ruiken van het echte boek is toch iets heel anders dan het in de hand houden van de iPad. Verder zal ik mij dit boek ook steeds herinneren als overwinteringslectuur in het het land van de eeuwige glimlach, Thailand. En dat is dan ook weer mooi meegenomen.