Brilhante na sua forma, precisa no conceito, feliz e amável na sua expressão, a poesia de Jorge Luis Borges é um legado dos deuses da poesia aos melhores leitores do género - e aos admiradores do grande autor argentino e universal. O mesmo se pode dizer da sua prosa. Este livro reúne os poemas, os contos, os relatos e os ensaios que Jorge Luis Borges escolheu na fase final da sua vida. É uma antologia definitiva, grandiosa, convocando os melhores versos e a melhor parte da sua obra em prosa ficcional e não-ficcional. Constitui um testamento literário do autor de Ficções, de O Livro de Areia e de O Aleph, um repositório da magia que atravessa a sua obra, um tributo ao mais clássico e portentoso da obra de Borges - o grande mago da literatura e dos seus enigmas.
Jorge Francisco Isidoro Luis Borges Acevedo was an Argentine short-story writer, essayist, poet and translator regarded as a key figure in Spanish-language and international literature. His best-known works, Ficciones (transl. Fictions) and El Aleph (transl. The Aleph), published in the 1940s, are collections of short stories exploring motifs such as dreams, labyrinths, chance, infinity, archives, mirrors, fictional writers and mythology. Borges's works have contributed to philosophical literature and the fantasy genre, and have had a major influence on the magic realist movement in 20th century Latin American literature. Born in Buenos Aires, Borges later moved with his family to Switzerland in 1914, where he studied at the Collège de Genève. The family travelled widely in Europe, including Spain. On his return to Argentina in 1921, Borges began publishing his poems and essays in surrealist literary journals. He also worked as a librarian and public lecturer. In 1955, he was appointed director of the National Public Library and professor of English Literature at the University of Buenos Aires. He became completely blind by the age of 55. Scholars have suggested that his progressive blindness helped him to create innovative literary symbols through imagination. By the 1960s, his work was translated and published widely in the United States and Europe. Borges himself was fluent in several languages. In 1961, he came to international attention when he received the first Formentor Prize, which he shared with Samuel Beckett. In 1971, he won the Jerusalem Prize. His international reputation was consolidated in the 1960s, aided by the growing number of English translations, the Latin American Boom, and by the success of Gabriel García Márquez's One Hundred Years of Solitude. He dedicated his final work, The Conspirators, to the city of Geneva, Switzerland. Writer and essayist J.M. Coetzee said of him: "He, more than anyone, renovated the language of fiction and thus opened the way to a remarkable generation of Spanish-American novelists."
Una vez un jefe mío poeta del Instituto de Cultura, me hizo una "Lista de libros indispensables que hay que leer en la vida" y comenzó a "prestarmelos" conforme los iba yo leyendo. En total deben haber sido unos 20 0 25. Este fue uno de ellos. No sé porque no le devolví casi ninguno... Pero no fue con mala intención :-0
Um mestre do especulativo, em particular nas suas ficções nas suas ficções. Os ensaios mais teóricos é onde Borges se alonga mais no seu conhecimento enciclopédico, convidando-nos a participar numa belíssima argumentação sobre miríades literárias - o problema que surge é que não é de todo fácil (e por vezes impossível) para mim acompanhar o que Borges retrata; resta-me acreditar no que ele motiva como fundamento e acenar por tanta de reação mais adequada. De qualquer maneira vale bem a pena, nem que seja por (o que me lembro de ter gostado) "Jardim dos caminhos que se bifurcam", "Escrita de Deus", "Tlon, Uqbar, Orbis Tertius", "Da Alegoria ao Romance" ou "Sobre os clássicos". Não que o resto se deva saltar, obviamente.
Basicamente è una raccolta di poesie, storie e saggi. Con questo libro Jorge Luis Borges ha voluto rappresentare la maestria con la quale introduce i lettori ai suoi racconti: nel libro qualche precedente racconto è stato riportato nuovamente. Probabilmente, secondo la volontà dell'autore, sarebbe stato oppure è un libro destinato alle future generazioni di lettori.
"Tlon, Uqbar, Orbis Tertius" es el mejor cuento que he leído, tremenda fumada. El resto de libro es muy bueno también, especialmente algún poemita (como "Milonga de dos hermanos").
A organização dessa coletânea, selecionada pelo próprio Borges, é diferente da primeira antologia pessoal. Alguns textos se repetem, mas, a maioria, não. Aqui, em vez de poemas e ensaios intercalados aos contos, os textos estão agrupados conforme o gênero. Sou um leitor comum; sinceramente não compreendo a diferença entre "prosas" e "relatos"; também não entendo porque o maravilhoso "A escrita do deus" está na seção dos ensaios. Aliás, de todas as partes, a dos ensaios é a mais difícil para mim - eu ficaria plenamente satisfeito com os poemas e as ficções. Mas é evidentemente uma coleção excepcional. Estão aqui "Tlon, Uqbar, Orbis tertius", "O fim", "O jardim das veredas que se cruzam", além do já citado "A escrita do deus".
Não sei se me agradou muito a antologia em si, a reunião de poesias e prosas com relatos e ensaios. É indiscutível que tem textos excelentes e, como foi o primeiro contato com Borges, também não foi fácil, mas no final vale a pena e instiga a ler mais dele, principalmente as ficções.
La obra está dividida en cuatro partes que abarcan poesía, prosa, relatos cortos y ensayos seleccionados por Jorge Luis Borges para hacerse conocer a los jóvenes de su época. Ya había leído casi todo con anterioridad, pero estuve esperando llegar (porque aproveché para releer lo demás, cómo no) a los ensayos con cierto entusiasmo. Prontamente tras iniciar estos, recordé por qué siempre la narrativa de papi Borges me deja muy, pero muy contrariada. Y, bueno, ya que este es un libro que está destinado para las futuras generaciones jóvenes de lectores borgianos, yo adicionaré una advertencia de mi cosecha que me parece que nunca está de más: No le crean nada a Jorge Luis, seguramente se ríe en el más allá de todos los incautos como yo que creen que sus ensayos, ehr, escritos, son serios y leen hasta los pies de páginas anotando libros para leer después... ¿Por qué eres así, Borges? ¿Por qué?
Descubrí a Borges cuando era estudiante y me encantó; se convirtió en uno de mis escritores favoritos, no sólo por la elegancia de su prosa sino por la forma de su fantasía (muy distinta a la que yo conocía, más similar a la fantasía medieval de Tolkien) y por la erudición de sus ensayos.
Tras casi dos décadas sin volver a leerlo cayó en mis manos este libro y, aunque me sigue pareciendo un gran escritor y erudito, reconozco que no me ha emocionado como lo hizo cuando era joven. Todo lo que me gustó está en el libro, reconozco en el texto lo que leí en su día, pero supongo que yo he cambiado.
Sobre el libro (por ir a lo que interesa): Si alguien quiere conocer a Borges, este es un libro estupendo para ello, ya que reúne varias formas de textos de Borges: poesías (de las que apenas he leído un par, es una forma de literatura que ni entiendo ni me gusta), pequeñas fantasías y reflexiones, relatos y ensayos representativos tanto de su estilo como de sus intereses y temáticas.
Para mí fue difícil de leer, y bastante denso. Me costó mucho digerir y concentrarme en la lectura, al sentirla tan lejana y poco familiar. Hay un poema “otro poema de los dones” que amé. Entre los cuentos y los ensayos, prefiero los ensayos. Una característica común era lo espiritual, eso me agradó. Sé que la calificación que le doy está sesgada por mi experiencia leyéndolo. Reconozco que es un libro con riqueza literaria (¿y cómo no?) pero me alegré de haberlo terminado.
Me terminé este libro como hace 1 año así que no recuerdo muchos detalles, pero sé que me encantó.
Hay algo tan primordial en Borges, el uso de símbolos, especialmente judíos, apela a elementos tan fundacionales de la cultura occidental, que era imposible no sentirse aludido de alguna manera. La arena, las bibliotecas, los mitos, los laberintos. Generalmente trata ideas tan abstractas (las relacionadas al tiempo suelen ser mis favoritas) que se siente como un pequeño libro de filosofía, pero sin abandonar la poesía. Y no es debido a su manejo del lenguaje, que tampoco es descuidado, sino a la calidad de su narración. Calidad que va desde los más pequeños detalles, que le dan vida propia a sus personajes, hasta los más grandes mitos, que se funden en perfecta sincronía para construir mundos aparentemente infinitos.
Borges no deja de sorprenderme, y dudo que algún día deje de hacerlo.
Esta antología recoge textos sencillamente maravillosos. Creo que fueron los poemas los que más se grabaron en mi corazón. Lean a Borges. Lean “El mar”, lean “El reloj de arena”, lean “Límites”, lean “Otro poema de los dones”, lean “El instante”, lean “El forastero”, lean “The Unending Gift”.
Eso sí, entre más se sabe, más se disfruta a Borges. Nuestra perpetua condición de ignorantes hace que a veces tengamos que buscar entre las palabras más sutiles, porque suelen esconder significados e historias complejas. No es raro tener que detenerse para desenredar la trama, comprenderla y seguir (esto se siente sobre todo en la prosa).
Quizá cuando el tiempo me haya hecho mayor, revisite estas páginas y me maraville de nuevo con la fractálica idiosincrasia de muchas de las cosas que Borges escribió.
Para concluir, he aquí un fragmento de El inmortal:
“La muerte (o su alusión) hace preciosos y patéticos a los hombres. Éstos conmueven en su condición de fantasmas; cada acto que ejecutan puede ser el último, no hay rostro que no esté por desdibujarse como el rostro de un sueño. Todo, entre los mortales, tiene el valor de lo irrecuperable y de lo azaroso.”
Nie jestem obiektywna (a czy ktoś jest?), ponieważ już od pierwszego zaczytania podchodzę do wszystkiego, co ten pan napisał ze „z góry założonym zapałem i tajemniczą lojalnością” (278). Większość zamieszczonych tu opowiadań znajduje się w zbiorach Fikcje oraz Alef, wiersze i proza poetycka bardzo plastyczne, eseje - bezcenne. Ciągle się zastanawiam, czy Borges po mistrzowsku wykopuje wyobraźnię swoich odbiorców w kosmos, czyniąc ich w ten sposób arystotelikami, czy też, żeby coś takiego się stało, trzeba najpierw do tego grona należeć?
This entire review has been hidden because of spoilers.
Fascinado por la lectura en un libro de estudio de literatura de bachillerato de La forma de la espada, este fue mi primer Borges... Y lo cierto es que no supe qué hacer con este volumen tan heterogéneo y sin embargo abstruso para la lectura, clasificado en poemas, prosas, relatos y ensayos. Muy pronto, saqué de la biblioteca las ediciones originales de Losada de Ficciones y Otras inquisiciones, que me confirmaron que Borges era mi autor.
Este libro ha sido mi primer contacto con Borges, y es difícil de valorar. El uso del lenguaje en la poesía es mágico. La parte de ensayos ha sido un poco cargante para mi gusto, aunque es fascinante adentrarse en la línea de pensamiento del autor. La prosa es lo que más me ha gustado, Borges tiene la capacidad de generar escenarios oníricos y laberínticos y difuminar las líneas de vida y sueño, mente y realidad.
Uno de mis autores consentidos de todos los tiempos, para mi lo que escribe es un clásico. Como el autor mismo lo declara, un clásico es “un libro que las generaciones de los hombres, urgidas por diversas razones, leen con previo fervor y con una misteriosa lealtad” Un autor culto y firme en sus conceptos. Es una lástima que ya no lo tenemos entre nosotros.
To nie są uwagi do twórczości Borgesa jako takiej, bo to, wiadomo, klasyk, twórca niejednego małego arcydzieła. Natomiast odnośnie konkretnie tej antologii, choć wyboru dokonał sam Autor, rozczarowała mnie stosunkowo mała ilość opowiadań, które są najwspanialsze. Dziwi (mnie) np. brak "Biblioteki Babel" czy "Loterii w Babilonie".
Colección de poemas, relatos y ensayos. Los poemas me los salté (no soy yo mucho de poesía), y alguno de los ensayos son sobre temas que ni conozco ni me interesan, pero los demás ensayos y muchos de los relatos son muy buenos.
Borges y su erudición enciclopédica. Uno no sabe si el argentino le está tomando el pelo o si no se entera el escritor de nada o solo parece que se entera de algo. Su saber es el de esos insectos disecados en una colección de bichos.
los relatos siempre serán mis favoritos, pero los ensayos se sintieron como una emboscada perfecta. si pudiese describir a borges sería una almendra (similar al círculo) cuyo único pecado fue amedrentar al error estético mientras lo usa exquisitamente. eso es todo
Educa, entretiene, y hace reflexionar; no sólo de la vida o la literatura, pero también de dilemas y paradojas diarias que no les prestamos nuestra atención.
Menos un par de relatos que me parecieron un embole todo lo demás espectacular. Primera vez leyendo a Borges, la típica lo había leído en el colegio y nunca más. Amé la poesía y los ensayos.
The unending gift. El sueño de Coleridge. "El sueño, autor de representaciones, en su teatro sobre el viento armado, sombras suele vestir de bulto bello".