November 2015. Leuven engageert zich om tweehonderdvijftig Syrische vluchtelingen op te vangen, maar dat stuit op hevig protest. De buurtbewoners organiseren betogingen, de ultrarechtse partij Leuven Eerst zet het stadsbestuur onder druk, de bevolking valt uit elkaar in voor- en tegenstanders.Wanneer op enkele dagen tijd twee mensen in het opvangcentrum worden vermoord, krijgt hoofdinspecteur Thomas Berg de opdracht om de zaak te onderzoeken. Alles wijst erop dat de dader of daders de Syrische vluchtelingen uit de stad willen, tot een allochtone inwoner van Leuven wordt vermoord. Vanaf dat ogenblik vermoedt Berg dat er meer aan de hand is, zeker wanneer nog een Leuvenaar van vreemde origine om het leven wordt gebracht en hij een bizarre ontdekking de moorden werden allemaal volgens een vast patroon gepleegd. Het motief dat zich langzaam maar zeker aftekent, is gruwelijker dan hij ooit voor mogelijk had gehouden.
Jo Claes is een Vlaamse schrijver. Hij woont en werkt in Leuven. Hij schreef een aantal novelles en (misdaad)romans en publiceerde bestsellers over mythologie, hagiografie en iconografie. Zijn schrijversloopbaan begon met De Stenen Toren dat werd bekroond met de Debuutprijs. In 2008 verscheen zijn eerste misdaadroman over de Leuvense inspecteur Thomas Berg, De zaak Torfs. Met dit boek kreeg hij de smaak van het spannende genre te pakken, want daarna volgden De blinde vlek, Dood in december, Het oog van de naald, Tot de dood ons scheidt,Getekend vonnis. Zijn daaropvolgende Thomas Berg-roman De mythe van Methusalem, heeft de Hercule Poirot-publieksprijs 2014 en De Gouden Strop 2015 gewonnen.
Dit boek draait rond racisme en vreemdelingenhaat. De auteur pakt een zeer beladen en actueel thema aan. Het speurwerk wordt een beetje overschaduwd door sociale en politiek klimaat.
Oorspronkelijke titel: Het gewicht van de haat ISBN: 9789089245977 Uitgeverij: Houtekiet Pagina’s: 405 Beoordeling: 4 sterren
Vanaf 2007 bestaat de Leuvense inspecteur Thomas Berg en probeert hij, gestuurd door zijn geestelijke vader Jo Claes, het leven in deze Vlaams-Brabantse universiteitsstad wat veiliger te maken voor haar burgers. Dat dit voor beide, zowel Thomas als Jo, bijzonder goed lukt moge blijken uit het feit dat Claes diverse nominaties en prijzen achter zijn naam heeft staan waarvan het grootste succes was weggelegd voor De mythe van Methusalem, waarmee hij in 2014 de Hercule Poirot Publieksprijs en de Gouden Strop won. Met een respectabel gemiddelde van ongeveer een boek per jaar beleeft Thomas Berg inmiddels zijn elfde avontuur. En zoals zijn vaste lezersschare inmiddels gewend is, is ook Het gewicht van de haat weer opgebouwd uit een goed doordacht en dichtgetimmerd plot en gekleurd door enkele historische elementen.
Leuven staat danig op zijn kop als de gemeenteraad met de voorbereiding start om 250 Syrische vluchtelingen tijdelijke huisvesting te verschaffen in een leegstaand gebouw. Ontevreden burgers gaan protesteren en laten zich oplieren door de plaatselijke politieke oppositiepartij Leuven Eerst onder leiding van Dieter Demunt. Chaos en paniek breekt pas goed uit als er molotowcocktails worden gegooid en brand uitbreekt in het opvangcentrum. Als de relatieve rust is wedergekeerd blijkt helaas dat er niet iedereen ongeschonden vanaf is gekomen. Lou Coens, vervanger van de tijdelijk afwezige Thomas Berg, start het onderzoek voorzichtig op en probeert, samen met locoburgemeester Hans Keuvelier, de rust te laten terugkeren. Als Berg weer terug is op zijn basis, schrikt hij van de chaos en wat er in zijn afwezigheid is gebeurd en tracht zijn team weer op orde te brengen en het gebeuren te analyseren. Maar het gevaar is nog niet geweken, niet voor de Syriërs in het opvangcentrum maar evenmin voor de allochtone burgers die al langere tijd in Leuven woonachtig zijn.
Al direct na het begin van het verhaal gebeurt er veel en wordt het tempo snel opgevoerd. Parallel daaraan ontwikkelen zich de vraagstukken over het hoe, het waarom en door wie. Het team Berg ziet zich genoodzaakt de vele mogelijkheden te onderzoeken om een einde te kunnen maken aan deze ongewenste situatie. Talloze hypothesen en vermeende complottheorieën rollen over de overlegtafel maar verdwijnen ook allemaal weer over het randje van de tafel. Niet gehinderd door wettelijke en juridische beperkingen probeert journalist Leo Rademaekers de scoop van zijn leven te scoren. Suggestief en zonder onderbouwing schiet hij zijn plannen af en zaait ongemerkt meer onrust dan op dat moment gewenst is voor de Leuvense bevolking.
Pas na de laatste bladzijde krijgt de lezer de kans om te concluderen dat het Claes op een bijzondere wijze is gelukt een intelligent en nauwelijks te doorgronden plot op papier te zetten. De suggestieve mogelijkheden worden als een eindeloze stortbui over de lezer uitgegoten waarbij echte oplossingen met de bui in het riool dreigt te verdwijnen. Veelvuldig op het verkeerde been gezet, dwalen de lezers schijnbaar stuurloos door het Leuvens probleem en zijn overgeleverd aan de wil van de auteur om een echte oplossing te bedenken. Als daarvan uiteindelijk de contouren wat vorm gaan krijgen groeit niet alleen de verwondering maar ook de bewondering voor de verrassende combinatie van factoren. Samen met de kwalitatief hoogwaardige schrijfstijl, mag Het gewicht van de haat, zonder alle voorgaande verhalen daarmee tekort te doen, toch als een van de absolute pareltjes van de Thomas Berg-serie gezien worden. Jammer van de soms wat merkwaardige verbanden die een professional als Berg toch is, tijdens het onderzoek legt. Het straalt wat naïviteit en amateurisme uit dat voor het verhaal beslist niet nodig is. Daar vallen ook wat kleine slordigheden in het begin bij het zuiver houden van een PD onder.
In dit boek draait rond een vluchtelingencrisis in Leuven. De spanningen tussen stadsbestuur, de politieke partij 'Leuven Eerst' en de buurtbewoners van een opvangcentrum laaien hoog op. In het opvangcentrum breekt er een brand uit en worden mensen vergiftigd, het begin van een reeks moorden op allochtone inwoners. De werken van barmhartigheid (de hongerige spijzen, de dorstigen laven, de naakten kleden, de vreemdelingen herbergen, de zieken verzorgen) vormen de rode draad in deze 11de misdaadroman.
Odi en amo. Ruare id faciam fortasse requiris. Nescio. Sed fieri sentio en excrucior. (Catullus 85) Ik haat en ik bemin. Waarom doe ik dat, vraag je je wellicht af. Ik weet het niet. Maar ik voel dat het gebeurt en ik ga eraan kapot.
Het elfde deel met Thomas Berg. Thomas is niet zoals vele andere onderzoekers. Hij heeft geen drankprobleem, geen ex-vrouw, geen kinderen. Wat hij wel gemeen heeft is zijn eigengereidheid en zijn doorzettingsvermogen, iedere zaak moet opgelost worden. Hij is dan weer uniek in zijn hobby: orchideëen en hij heeft een zwak voor koffie, goede koffie, echte koffie. Hij mag dan wel geen vrouw hebben, maar met de vrouwen lukt het niet zo goed. Hij valt nogal eens op de verkeerde die of betrokken is bij het onderzoek of te ver weg woont. Leuven is het werkterrein van Thomas Berg.
Deze keer ontstaat er veel commotie wanneer een groep van een tweehonderdvijftig vluchtelingen neerstrijken in Leuven. Op een plaats waar een projectontwikkelaar andere plannen mee had. Zijn project krijgt nu vertraging, dreigt een slechte naam te krijgen en minder waard te zijn. Vanaf de komst van de vluchtelingen staan er betogers aan de poort. Al snel volgt een eerste incident, brandstichting dat tot een dode leidt, gevolgd door vergiftigd brood. Degene die het hardst geroepen hebben dat ze geen opvangcentrum wilden, worden als eerste verhoord. Maar als iedereen een ijzersterk alibi heeft, is het moeilijk verdachten op te pakken. De politiek verhoogt de druk, op de voet gevolgd door de pers. Twee instituten waar Berg niet veel mee op heeft.
Zoals ik dat gewoon ben van Jo Claes weer een sterk boek dat het niet moet hebben van actie maar van deduceren, van nadenken, van alibi's checken, nogmaals checken, leugens natrekken en vooral hard werken. Het verloop van de boeken is eigenlijk altijd hetzelfde, maar toch ben ik het nog niet beu. Het nawoord van de boeken van Jo Claes is ook altijd de moeite waard omdat hij daarin uitleg geeft over historische of kunstwerken die hij gebruikt heeft. Jo Claes is duidelijk erg goed thuis in de Leuven. Ieder boek heeft een mooie cover met een kunstwerk dat in het nawoord vermeld wordt.
Weer een goed (ont)spannend Jo Claes-boek! De boeken zijn altijd zo goed dat ik helemaal mee ga in het verhaal. Het begin van het boek speelt zich af op de Centrale werkplaatsen in Kessel-lo en laat dat net te plaats zijn waar ik nu woon. Ondanks dat ik hier woon en ik dus heel goed besef dat het verhaal niet echt is, zit ik er toch helemaal in. Ik had alleen verwacht dat de vriendin van Thomas Berg een grotere rol zou spelen en dat er ergens een verband zou worden gelegd tussen Leuven en Gent. De laatste 30 pagina's wou ik ook wel echt weten wie het gedaan had en vond ik het allemaal wat lang duren maar toch knap hoe Berg zijn zaken opgelost krijgt!
Boeiend en actueel, met uiteindelijk weer een ingewikkelde en vernuftige ontknoping waaruit blijkt dat niet altijd alles is wat het lijkt. Interessant ook hoe het eindproces Thomas Berg wederom aan het denken zet omtrent zijn eigen handelwijze. Verder nog steeds geen nieuwe romantische relatie voor Thomas in het verschiet en nog steeds geen verklaring waarom hij nooit zelf chauffeert. In tegenstelling tot deel 10, dat ik persoonlijk iets minder vond, was dit boek weer op het oude vertrouwde niveau.
Weer een fijne misdaadroman van Claes. De plot is goed uitgebouwd en er zit een vlot ritme in het boek. Ik heb het dan ook aan een sneltempo uitgelezen. Echter, voor mij hoeven de observaties over Berg’s liefdesleven niet; ze dragen niets bij tot het verhaal en ik vind de beschrijving meestal wat cliché. Maar dit is enkel een kleine ergernis voor wat verder een leuk ontspanningsboek is.
Opnieuw spanning in Leuven rond een paar problemen die ons allemaal angst inboezemen en dan denk ik niet alleen aan de vluchtelingen en hun opvang / inburgering. Waw! Heb weer korte nachten gehad want ik kon gewoon niet stoppen met lezen.
Claes haalt nog altijd niet het niveau van de beginjaren opnieuw...of is Thomas Berg al te vertrouwd geworden? Maar het blijft wel leuke lectuur en het feit dat je met andere ogen naar Leuven leert kijken maakt het extra boeiend