Lenore Corpse #1

LC DLVI #1

by Γιώργος Μπελαούρης

«…Αν μπορούσες να ζωγραφίσεις την ουτοπία σου και να χαθείς μέσα στο καμβά, θα το έκανες; Αν εκεί έβρισκες το άλλο σου μισό και απόλυτη γαλήνη, θα τα άφηνες όλα πίσω σου; Αν τα έχανες όλα, πώς θα αντιδρούσες;

Αυτή επέστρεψε στην πραγματικότητα ορκισμένη για εκδίκηση και διψασμένη για καταστροφή!...»

Το όνομα της είναι Lenore Corpse και σας περιμένει να την γνωρίσετε από κοντά!

Genres: Fantasy

329 pages, Paperback

First published January 1, 2017

About the author

Ο Γιώργος Μπελαούρης, είναι ο «μπαμπάς/βιογράφος» της Lenore Corpse, ο δημιουργός της μυθολογίας ψυχοπλάνης και του art project LC DLVI.
Πλήρες βιογραφικό: https://lcdlvi.com/bio/

Reviews

[Θανάσης · Rating 4 out of 5]

9/10
Οργιώδης φαντασία. Ώρες ώρες μου ερχόταν στο μυαλό ο Barker. Και να εξηγηθώ για να μην παρεξηγηθώ. Γιατί όταν διαβάζω φράσεις του στυλ "ο Κινγκ της Ελλάδας" κλπ, γελάω. Όχι δεν είναι ο Μπάρκερ της Ελλάδας, ούτε γράφει όπως ο Μπάρκερ. Αλλά όμως, όλος αυτός ο κόσμος που έπλασε, μου έφερε λίγο σε στυλ τον Βρετανό. Ένας κόσμος, μία μυθολογια ψυχοπλάνης χαοτική και ενώνει περιόδους με τέτοιο τρόπο που σε κάνει να αναφωνείς "ΤΙ ΣΤΟ ΠΟΥΤΣΟ"(απόσπασμα από το βιβλίο :) ).
Άλλο ένα πράγμα που λάτρεψα(αν και το είχα διακρίνει από τον Ερεβώδη λειμώνα) είναι το χιούμορ του. Σκοτεινό, μάυρο και κάφρικο(όπως πρέπει να είναι δηλαδή). Υπήρξαν στιγμές που γέλασα δυνατά.
Πάμε στα μειονεκτήματα τώρα. Υπάρχουν.
Πρώτον. Οι αγγλισμοί. Υπερβολικά πολλοί και αχρείαστοι. Ειδικά αυτό το "έχανε το κουλ του", ήθελα να αρπάξω ένα ψαλίδι και να το ξεριζώσω από το βιβλίο. Οπότε αη γουις(pun intended) στο επόμενο να εξαλειφθούν.
Δεύτερον και κυριότερον. Η έλλειψη επιμέλειας. Και δεν μιλάω μόνο για τα ορθογραφικά. Η φαντασία του συγγραφέα, όπως έγραψα και πριν, οργιάζει. Αλλά χρειάζεται να την ελέγξει λίγο. Προσοχή, όχι να την μαζέψει. Να την ελέγξει. Να πει ότι είναι να πει, αλλά να διοχετευτεί με σωστό τρόπο και σε σωστές δόσεις. Τώρα είναι σαν ένα πανέμορφο ποτάμι, το οποίο όμως όταν πιάνει μπόρα, ξεχειλίζει και πλημμυρίζει ο τόπος. Μπορέι να είναι και λίγο ατυχές το παράδειγμα, δεν ξέρω, είναι αργά και νυστάζω. Ειλικρινά πάντως, πιστεύω ότι με έναν σωστό επιμελητή, το έργο του θα εκτοξευτεί.
Περιμένουμε το επόμενο τώρα! Και κάτι μου λέει ότι δεν θα αργήσει να έρθει.

[Michael Kotsarinis]

Ομολογώ πως είναι ένα ιδιαίτερο στη γραφή του βιβλίο το οποίο έχει πίσω του ένα ολόκληρο art project απ’ ό,τι διαπίστωσα καθώς το διάβαζα. Διαδραματίζεται σε μια εναλλακτική εκδοχή του παρόντος όπου υπάρχουν μεταφυσικές δυνάμεις άγνωστες στους πολλούς αλλά που αποκαλύπτονται με δραματικό τρόπο. Ο τίτλος είναι και το όνομα της κεντρικής ηρωίδας η οποία αφού ανακαλύπτει τις δυνάμεις της, βρίσκεται διωκόμενη (αλλά και διώκτρια) δυνάμεων και ανθρώπων που δεν μπορεί να κατανοήσει αλλά που την γνωρίζουν καλά. Σιγά σιγά αποκαλύπτεται η αλήθεια συνοδευόμενη από επικής κλίμακας μάχες.
Είναι πολύ ενδιαφέρον ο κόσμος και οι δυνάμεις που έχει στήσει ο συγγραφέας και ακολουθούν θα έλεγα τις “παραδόσεις” του φανταστικού. Όμως τα γεγονότα/επεισόδια και η γραφή τους θα ξενίσουν αρκετούς καθώς ακολουθούν την αισθητική και την πλοκή των κόμικς. Τα “εκτός νοητής πραγματικότητας” πράγματα που συμβαίνουν λόγω των δυνάμεων της ηρωίδας (και όχι μόνο) μοιάζουν να έχουν βγει από ιαπωνικά κόμικς. Η ίδια η ηρωίδα μου έφερε στο νου τη Harley Quinn ως προς το χάος που προκαλεί.
Δεν πρόκειται για ένα συμβατικά γραμμένο βιβλίο λοιπόν και αντιλαμβάνομαι ότι σε άλλους θα αρέσει και σε άλλους όχι. Σε καμία περίπτωση όμως δεν πρέπει να υποτιμήσετε τις δυνατότητες του συγγραφέα. Είναι διάσπαρτα μέσα στο κείμενο πολλά στοιχεία που δείχνουν ξεκάθαρα πόσο “διαβασμένος” είναι ενώ μέσα από το χάος, τις σοκαριστικές περιγραφές και τους λιλά καπνούς ;) φαίνεται ξεκάθαρα μια δυνατή ιστορία με καλή πλοκή, ανατροπές και δουλεμένο υπόβαθρο.
Θα έλεγα όσοι είστε εξοικειωμένοι με την αισθητική των κόμικ και τους χαοτικούς κόσμους και ήρωες να το διαβάσετε, θα σας αρέσει, οι υπόλοιποι θα πρότεινα να το διαβάσετε με ανοιχτό πνεύμα γιατί πιστεύω πως κάτι έχει να πει όσο και αν διαφωνείτε με όσα λέει και με την αφηγηματική τεχνική.
Προσωπικά δεν με συγκινεί το είδος αυτό (υπερήρωες, αντιήρωες κλπ) εν γένει αλλά μπορώ να πω ότι στο είδος του ήταν εξαιρετικά αξιόλογο που σίγουρα δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από ξένες δουλειές και είχε αρκετή δράση και σταδιακές αποκαλύψεις ώστε να γεμίσει ευχάριστα ο αναγνωστικός μου χρόνος.

YouTube Review

[Μιχάλης · Rating 4 out of 5]

Ο Γιώργος Μπελαούρης είναι ένας τρελάρας με όραμα πολύ μεγαλύτερο από τη σκηνή που τον περιβάλει.

Η Lenore Corpse (μυθιστόρημα με έγχρωμα pin ups ανάμεσα στα κεφάλαια) είναι σαν urban fantasy/superhero comic που έγραφε ο Clive Barker αποδίδοντας hommage σε ταινίες δράσης του 80 (με έναν αφηγητή που παρεμβάλλεται στην πλοκή με τρόπο που θυμίζει λεζάντες Stan Lee των 60's). Και όλο αυτό γραμμένο σε μυθιστόρημα.

Αν το παραπάνω σας "έψησε" ή σας "έκαψε" ξέρετε αν πρέπει να το διαβάσετε ή όχι (αντίστοιχα). Γενικά, η Lenore δεν είναι συμβατικό βιβλίο και δεν είναι για όλους τους αναγνώστες. Οι αναφορές στην ιστορία τέχνης διαδέχονται αναφορές στην ποπ κουλτούρα και έπειτα σκάνε χαρακτήρες βγαλμένοι από κόμικ (ή manga). Κερασάκι στην τούρτα, οι αναφορές σε ιστορίες από το Ερεβώδης λειμώνας που είναι κάτι σαν companion piece της σειράς της Lenore και που ενισχύουν την εντύπωση ότι διαβάζει κανείς κόμικ με λέξεις.

Αν μου άρεσε; Το πρώτο μισό είναι ένα roller coaster που δεν μπορούσα να αφήσω, καθώς πλησιάζουμε όλο και πιο κοντά στο τέλος όμως, ένιωσα ότι ο ρυθμός κατέβαινε όσο μας εξηγούσε ο αφηγητής το υπόβαθρο της Ψυχοπλάνης. Δεν έχω όμως παράπονο, πέρασα καλά μέχρι τέλους

[Niki · Rating 2 out of 5]

Δεν ξέρω τι να γράψω για το βιβλίο, αφού δεν έχω και πολλά καλά να πω, και δεν τρελαίνομαι να είμαι σκύλα. Ούτε όμως μπορώ να δώσω σχετικά κακή βαθμολογία και να μην την δικαιολογήσω.

Τα θετικά: πολύ καλές ιδέες, σκηνές με φοβερή φαντασία, αρκετά φρέσκια προσπάθεια σε μια πλοκή που δεν ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπη, διασκεδαστικές αναφορές στην ποπ κουλτούρα (μου άρεσε ιδιαίτερα η αναφορά στην Youtuber Black Friday, της έχω αδυναμία) Καλύτερος χαρακτήρας μακράν η Μπέιμπ Καρίσμα, την οποία δυστυχώς δεν είδαμε και τόσο (βλέπε: Princess Bubblegum on crack)

Τα ελαττώματα είναι δυστυχώς πολύ περισσότερα, και το κυριότερο ήταν η επιμέλεια. Ναι, όλος ο σκοπός του βιβλίο ήταν να είναι "θεΟτρΕλο!!!", αλλά ενώ οι ιδέες ήταν πολύ καλές, η εκτέλεση κατέληγε να μην είναι και τόσο. Έχω πολλά παραδείγματα για αυτό, αλλά εδώ θα γράψω το πιο τρανταχτό: πως ακριβώς μπόρεσε να φωνάξει "ΝΙΙΙΕΕΕΕΤΤΤ!!!" η Μπειμπ Καρισμα όταν πέθανε η ύαινα της, αφού είχε χάσει την ομιλία της απο την λοβοτομή της πολύ καιρό πριν?

Το δεύτερο μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν: η Λενόρ μπήκε στον πίνακα της, μέσα ο χρόνος περνούσε πολύ αργά απο ό,τι κανονικά, έξω περνούσαν χρόνια, ενώ μέσα ώρες. Πότε πρόλαβε και δέθηκε τόσο με αυτό τον κόσμο και τον γκόμενο η Λενόρ, ώστε βγαίνοντας να αρχίσει να σκοτώνει και αθώο κόσμο, για την ~εκδίκηση~ της? Αν ήταν το αντίθετο, εκείνη να πέρασε μήνες μέσα ενώ έξω λεπτά ή έστω μέρες, θα το καταλάβαινα πολύ περισσότερο. Έτσι όμως, η Λενόρ φαινόταν υστερική και edgy απλά για να είναι edgy το βιβλίο, με βία και τα σχετικά. Απλά δεν με ένοιαζε να πετύχει τον στόχο της έτσι, όταν ο λόγος που το ήθελε ήταν γελοίος.

(Η Λενόρ γενικά είναι Mary Sue, αλλά αυτό είναι εντελώς άλλο θέμα, που μπορώ να το προσπεράσω κάπως- αλλά ακόμα γελάω με το "Τόσο quirky, που έκανε τατουάζ στα 14, πίνει καφέ με αλάτι, και καπνίζει στο ντους!")

Με καλύτερη επιμέλεια ώστε να μαζευόταν ο χείμαρρος ιδεών, που μέσα στις κακές χάθηκαν όλες οι καλές, πιστεύω οτι το βιβλίο θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερο.

(Υ.Γ. Λιγότερες Αγγλικές φράσεις μεταφρασμένες στα Ελληνικά την άλλη φορά, ή το ένα ή το άλλο; "έχανε το κουλ του"?? Στα Ελληνικά ακούγεται απλά ηλίθιο)

[Γιώργος Δάμτσιος]

Το Lenore Corpse #1 είναι αισίως το τρίτο βιβλίο του Γιώργου Μπελαούρη που διαβάζω, καθώς έχουν περάσει από τα χέρια μου και τα Lenore Corpse #2 και Ερεβώδης λειμώνας. Μαζί με αυτά, μπορούμε να προσθέσουμε και το συλλογικό έργο Ημερολόγια Ψυχοπλάνης, το οποίο βασίζεται επίσης στη μυθολογία του.

Κανονικά δε χρειάζεται κάτι περισσότερο να πω -δεν διαβάζεις 4 βιβλία ενός συγγραφέα αν αυτός δεν σου αρέσει. Ωστόσο θα προσθέσω 2-3 πραγματάκια ακόμα.

1. Η φαντασία του Μπελαούρη είναι αστείρευτη.
2. Η μυθολογία που έχει στήσει είναι μοναδική και πολύ πολύ ενδιαφέρουσα.
3. Σπάνια διαβάζεις κάτι που είναι ταυτόχρονα τρόμου, μαύρη κωμωδία, κοινωνικό, περιπέτεια, βρίζω-χωρίς-τελειωμό, είμαι-τα-πάντα-όλα-γενικώς, μέχρι-και-dark-comic-το-λες.
4. Δεν συναντάς πουθενά αλλού Γάτα που να συνεργάζεται με Κουβάρι έτσι ώστε να εμφανιστεί στο προσκήνιο της ιστορίας ένα μυδραλιοφόρο.
5. Οκ, όλ�� αυτά μπορεί σε μερικούς να ξενίζουν. Όταν είσαι πρωτότυπος, το περιμένεις το Love-or-hate. Διαβάστε προσεκτικά κριτικές και οπισθόφυλλα πριν αγοράσετε, έτσι ώστε αν προχωρήσετε, να είστε από την πρώτη κατηγορία
6. Είπαμε 2-3, αλλά φτάσαμε στα 6. Οπότε κάπου εδώ τελειώνουμε. Θα μπορούσε να είναι το κεφάλαιο πεντέμισι αυτού του βιβλίου, ίσως; ;)

[Έρση Λάβαρη · Rating 4 out of 5]

★★★★½

Προτού προχωρήσω στο κυρίως κριτικό μου σημείωμα, που όσο all over the place κι αν προκύψει σίγουρα δεν θα συγκρίνεται με το πόσο αλλοπρόσαλλο ήτανε το βιβλίο που διάβασα, θα προσπαθήσω να συνοψίσω τις σκέψεις που μου δημιουργήθηκαν κατά την ανάγνωση σε τρεις απλές πλην αντιπροσωπευτικότατες προτάσεις:

|what in the scooby snack fuck is going on here|
|Norita’s life sure is one long ride on the struggle bus|
|what the hap is fuckening|

Εν συντομία: Τι κοινό έχουν μια πολύ νεαρή επιτυχημένη καλλιτέχνιδα που με τον θάνατο του παππού της ανακαλύπτει πως είναι ψυχοπλάνος –και επομένως έχει την δυνατότητα να δίνει ζωή στις δημιουργίες της, ακόμη και να χάνεται μέσα τους, σαν σ’ ένα ασφαλές δωμάτιο βαθιά στο ασυνείδητο–, ένας συγκεκαλυμμένα παρανοϊκός γκαλερίστας, εμμονικά ερωτευμένος μ’ ένα χαρισματικό κορίτσι και άτρωτος απέναντι στην ψυχοπλάνη, κι ένας ηλικιωμένος έκφυλος επιστήμονας, με τον Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ και την σαγηνευτική Μαργαρίτα του, τον Κουέντιν Ταραντίνο και την εμμονή του με την αιματοχυσία, την εξαιρετική Ευθυμία Μαυρομιχάλη, ακαδημαϊκό και καθηγήτριά μου στα προπτυχιακά μαθήματα της Ιστορίας της Τέχνης, και, ενδεχομένως, μερικούς στίχους των αείμνηστων Type O Negative; Τον Γιώργο Μπελαούρη, και τίποτα ή κανέναν άλλο(ν)...

Αυτό το μυθιστόρημα, η φαντασία του Γιώργου Μπελαούρη, οι ιδέες του, οι χαρακτήρες του, η πλοκή και η αφήγησή του ήταν τόσο ψυχεδελικά ανισόρροπα, τόσο απολαυστικά αλλοπρόσαλλα και τόσο διαολεμένα ζωντανά, που μ’ έκαναν να χάνω την επαφή με την πραγματικότητα. Οι σύνδεσμοι μεταξύ της αρχής και του τέλους, όπως οι επίμονες σκέψεις του Ανδρόνικου Δουράντη σχετικά με τον αποδιοπομπαίο τράγο όταν ήταν νεότερος και η τοιχογραφία του τραγόμορφου γιου της αναρχίας στο παροντικό του διαμέρισμα, οι ιστορικοτεχνικές αναφορές που με συνεπήραν (αν και ένα έργο που παντρεύει τον Έντουαρντ Μπερν Τζόουνς με τον Γκούσταφ Κλιμτ και τον Κάσπαρ Ντέιβιντ Φρίντριχ πρέπει να είναι πραγματικά φρικτό, υποστηρίζω ακράδαντα τον Καλ Λάμλι εδώ) και τα λογοπαίγνια τύπου όφεις in my office ήτανε όλα φοβερά, όπως και οι μουσικές επιλογές, οι guest εμφανίσεις μιας πολύ ενδιαφέρουσας φιλοσοφίας της αριθμολογίας και η εξίσου ενδιαφέρουσα θεωρία της δημιουργίας της ψυχής.

Η ψυχογράφηση της Λενόρ, δε, ως μιας πραγματικής ποπ γκοθούς (ανατομικές καρδιές, συνδρομητής της Black Friday και ένθερμη φαν των Type O Negative—επειδή οποιαδήποτε γκοθού σέβεται τον εαυτό της έχει κάνει τα μαγικά της με εκείνη την φωτογραφία του Πίτερ Στιλ), δυναμικής και τσαμπουκαλούς και λιγάκι επαρμένης και, φυσικά, σεξουαλικά χειραφετημένης και σκοτεινά δημιουργικής, μ’ έκανε να την συμπαθήσω φοβερά και να την νιώσω και να την πονέσω και να φωνάζω νοερά you go badass bitch! όποτε κατάφερνε να κάνει τον χαμούλη της, και γενικώς να την συλλάβω τόσο έντονα και ζωντανά, που ν’ αναρωτιέμαι αν μπορεί να την έχω συναντήσει στο Fox, ή στο Rainbow, ή έστω στο συγχωρεμένο το Second Skin, βρε παιδί μου. Μου αρέσει να σκέφτομαι πως την έχω πετύχει μια-δυο φορές, κι έχουμε πιει και μια Motorhead αντικριστά κάποιο απόγευμα στο Pulp, γιατί όχι;

Το μισό αστεράκι το στερώ καθαρά λόγω της επιμέλειας (αυτά τα ως αναφορά τον/την/το αντί για όσον αφορά στον/στην/στο, τόνοι που εγκατέλειψαν τα ερωτηματικά πώς και πού και κάτι άλλες τέτοιες βλακειούλες που επιτέθηκαν στον ψυχαναγκασμό μου, έκαναν την δική μου ανατομική καρδιά να μαραζώσει λιγάκι, μερικά σκούμπι σνακς να βγάλουν σκουληκάκια, και την προαναφερθείσα κυρία Μαυρομιχάλη να πέσει ξερή απ’ το σοκ). Ωστόσο μια νυχτερίδα μου σφύριξε πως η αναθεωρημένη έκδοση της Λενόρ Κορπς είναι έτοιμη να σκάσει μύτη και να μαγέψει τον κόσμο, και είμαι κατενθουσιασμένη στην προοπτική, ain’t gonna lie.

Υ.Γ.: Μάκη Σούβλα, όπου κι αν είσαι, θέλω να ξέρεις πως εκτίμησα το αστείο σου.

[Δανάη Ιμπραχήμ · Rating 5 out of 5]

Προτού πω το οτιδήποτε, να ξεκαθαρίσω ότι τα βιβλία του Γιώργου Μπελαούρη δεν είναι για όλους. Υπάρχει μια ωμότητα, ένας σκληρός ρεαλισμός στην εξαιρετική γραφή του για μια θεματολογία που ίσως να μη φανεί γοητευτική σε όλους, καθώς έρχεται από τα πιο σκοτεινά σοκάκια της φαντασίας του. Πιο απλά, σας αποκαλώ πουριτανούς. Don't hold it against me.

Η Λενόρ Κορπς λοιπόν, είναι μια antihero. Δεν είναι η γλυκιά, καλοσυνάτη πρωταγωνίστρια που εξαιτίας ενός τραγικού συμβάντος, αναγεννιέται από τις στάχτες της για να γίνει ένας εκθαμβωτικός φοίνικας. Μεταμορφώνεται σε ένα αιμοσταγές αρπακτικό, έτοιμη να κόψει κώλους, γιατί έτσι της κάπνισε ρε αδερφέ. Λογαριασμό θα σου δώσουμε για το πώς θα αντιμετωπίζουμε τον πόνο μας;

Καθώς διάβαζα αυτό το ευχάριστα αλλοπρόσαλλο βιβλίο, προσπαθούσα να σκεφτώ πώς θα ήταν ο συγγραφέας καθώς το έγραφε. Το φανταζόμουν σε έναν καναπέ, με το τσιγάρο στο στόμα, τα μαλλιά ανακατεμένα από την αϋπνία, γιατί αυτή η αχόρταγη μούσα δε σε αφήνει να ξεκουραστείς επαρκώς κι ένα πονηρό μειδίαμα στα χείλη, όσο σκαρφιζόταν αυτούς τους ευχάριστους διαλόγους. Ενίοτε, έσμιγε τα φρύδια του καθώς χανόταν στον κόσμο της ψυχοπλάνης και τους κανόνες της. Μαγεία ή άγνωστη πτυχή της επιστήμης; Μπορείς να το μάθεις διαβάζοντας το βιβλίο.

Πραγματικά το λάτρεψα. Το ξεκίνησα πιστεύοντας ότι ήταν ένα ατμοσφαιρικό ανάγνωσμα για το μήνα του Halloween, αλλά κατέληξε σε μια rock n' roll διασκευή της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων. Για μία ακόμα φορά δεν ήξερα τι με περίμενε σε βιβλίο του Μπελαούρη και απόλαυσα το ταξίδι στα άγνωστα μονοπάτια.

ΥΓ1: Τσίριξα παραπάνω από όσο έπρεπε στην αναφορά της υπερθεότητας Ελεονόρας της Ακουϊτανίας.

ΥΓ2: Θέλω spin off για την Καρίσμα. Δεν ξέρω πώς και γιατί δεδομένων των συνθηκών, αλλά θέλω κι άλλο υλικό μαζί της.

[Χαράλαμπος Δρουκόπουλος · Rating 4 out of 5]

Λοιπόν, έχουμε και λέμε Lenore Corpse....
Ένα περίεργο βιβλίο.
Διαβάζεται εύκολα και γρήγορα. Οι κριτικοί του μεταδομισμού, αλλά κυρίως του μεταμοντερνισμού θα το υποδέχονταν με διθυράμβους και θα το είχαν εικόνισμα. Εντάσσεται λογοτεχνικά, καθαρά στον Μεταμοντερνισμό, αν και εγώ μάλλον θα το χαρακτήριζα urban punk fantasy. Μη με ρωτάτε πιο είναι το αντίστοιχο στην ελληνική γλώσσα, μάλλον δεν υπάρχει.
Ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι πρόκειται για βιογραφία.
Ωραίο τρικ για να χαζέψει τον ανυποψίαστο αναγνώστη.
Δεν θα μπω σε λεπτομέριες όσον αφορά την πλοκή, το τι γίνεται.
Απλά το βιβλίο είναι καταιγιστικό, σε αφήνει άφωνο. Συχνά αναφωνείς βρίζοντας. Κυρίως για την τόλμη του συγγραφέα και το σουρρεάλ που περιγράφεται.
Το απόλαυσα και νομίζω είναι κάτι το πρωτόγνωρο για τα δεδομένα της ελληνικής λογοτεχνίας.
Το βιβλίο συνοδεύεται από απεικονίσεις εξαιρετικής ποιότητας. Τώρα περί γούστων, ο καθένας έχει τα δικά του. Εγώ προσωπικά τις λάτρεψα, αν και θα τις ήθελα λίγο πιο πικάντικες.
Το ίδιο το βιβλίο είναι ένας ανεμοστρόβιλος ιδεών.
Και λόγω της σχεδόν ανύπαρκτης επιμέλειας, όπως έχουν σχολιάσει προηγούμενοι αναγνώστες, κάπου το χάνει.
Όταν βλέπω ορθογραφικά λάθη διαολίζομαι. Ένα πράμα σαν την Lenore.
Την οποία λάτρεψα και ενδόμυχα θα ήθελα να συνευρεθώ.
Στο ζουμί, αξίζει να διαβαστεί το βιβλίο;
Ναι. Όποιος το διαβάσει θα καραφλιάσει. με την καλή έννοια.
Απευθύνεται σε όλους;
Όχι. Προϋποθέτει θετική σκέψη, υπόβαθρο φανταστικού και ανοιχτό μυαλό.
Νομίζω ότι κάθε διαφορετικός αναγνώστης θα εξάγει διαφορετικά συμπεράσματα για το ίδιο βιβλίο. Και αυτό σημαίνει ότι το βιβλίο αξίζει να του δωθεί μια ευκαιρία. Μπορεί μετά από χρόνια να εντάσσεται σε ένα από τα καλύτερα βιβλία, από άποψη ιδεών. Μπορεί και όχι. Μπορεί να θεωρείται trash (σκουπίδι).
Αλλά μόνο αν κάποιος το διαβάσει χαλαρά, με ανοιχτούς ορίζοντες θα το ευχαριστηθεί.
Βάζω τέσσερα αστέρια, γιατί το διάβασα μέσα σε μια εβδομάδα. όσοι ξέρουν το ασφυκτικό μου πρόγραμμα θα καταλάβουν.
Μπράβο στον συγγραφέα, έναν πιτσιρικά ο οποίος τόλμησε και έκανε το όνειρό του πραγματικότητα.
Από την άλλη πλευρά το βιβλίο έχει αδυναμίες. Κυρίως θέματα επιμέλειας καθώς και κάποια πράγματα που δεν κολλάνε. Και το τέλος το οποίο το περίμενα εκρηκτικό.
Στην 17βάθμια προσωπική μου κλίμακα έχει 8/11 όσον αφορά το πόσο μου άρεσε υποκειμενικά. 1,5/3 όσον αφορά το επονομαζόμενο value for money, την επαναδιαβασιμότητά του, το αν άξιζε τα λεφτά του. 0,5/3 όσον αφορά την πιθανή απήχηση στο ευρύ κοινό, τη λογοτεχνική του αξία, την προσφορά κλπ. Σύνολο 10/17 νομίζω ότι είναι αξιοπρεπής βαθμολογία.
Υ.Γ. Την ώρα που γράφω την κριτική κοιτώ ύποπτα το νέο μαλακτικό που αγόρασε η σύζυγος. Γράφει Lenor. Και έχει αυτό το μωβ χρώμα DLVI.....

[Γιώργος Κωστόπουλος · Rating 4 out of 5]

Γρηγορο, βιαιο - και, γαμω το κερατο μου, με φαντασια που μου θυμιζε την ψυχεδελεια του Dr. Strange (ειδικα αν μετατρεπεις τις λεξεις σε εικονες, οπως εγω).
Γαμησε. Συντομα θα πιασω και το δευτερο.
(πειραζει που θα γουσταρα να το δω σε σειρα κινουμενων σχεδιων; Ακομα και σε anime, αν και το τελευταιο anime που ειχα δει ηταν η Ναυσικα της Κοιλαδας των Ανεμων στο New Channel - και πηγαινα ακομα δημοτικο)

Edit δυο δευτερολεπτα μετα το ποσταριμα: ποσο ωραια εδεσε το εγχρωμο artwork αναμεσα στα κεφαλαια! Kudos στους καλλιτεχνες, που λεγαμε και στο χουριομ'

[Άννα Σπανογιώργου · Rating 5 out of 5]

Θα έλεγα άνετα ότι δεν πρόκειται για κάποια συνηθισμένη ιστορία. Αρκετά πρωτότυπη η κεντρική ιδέα, γρήγορη η πλοκή. Μου άρεσε ο τρόπος γραφής και ο τρόπος με τον οποίο ο συγγραφέας παρεμβαίνει μου δημιούργησε μια αμεσότητα και μια οικειότητα.
Θεώρω ότι ο Γιώργος έχει ένα δικό του στυλ γραφής. Δεν έχω διαβάσει κάποιο άλλο βιβλίο του, όμως ένιωσα ότι μέσα από αυτό το σύγγραμμα πηγάζει μια αυθεντικότητα, τον νοίαζει να είναι ο εαυτός του, είναι απόλυτα ξεκάθαρος, δεν γράφει για να αρέσει, γραφεί για να πει αυτά που έχει στην ψυχή του. Προσωπικά το εκτιμώ πολύ αυτό στους καλλιτέχνες και νομίζω ότι για αυτόν ακριβώς τον λόγο η Λενόρ, δεν έχει απλά αποδοθεί ως χαρακτήρας. Αισθάνεσαι ότι την έχεις γνωρίσει (από την ανάποδη και απο την καλή).
Οι αναφορές στον Ερεβώδη Λειμώνα δεν με ενόχλησαν, αν και θα ήθελα να γνωρίζω περισσότερα πράγματα για την κάθε ιστορία, οπότε αν το έπερνα απο την αρχή, θα ξεκινούσα απο εκεί και μέτα θα ερχομουν στη Λενόρ.

[Κεσκίνης Χρήστος · Rating 5 out of 5]

Ο Γιώργος Μπελαούρης είναι ιδιοφυΐα. Είναι μάγιστρος της πένας. Είναι ψυχοπλάνος! Δεν ξέρω πως αλλιώς αν το θέσω. Πάτε να αγοράσετε τα βιβλία του και μετά ελάτε να συνεχίσετε να διαβάζετε. Το πρώτο βιβλίο της Lenor Corpse μας διηγείται την ιστορία της με υπεροχο ύφος. Λάτρεψα κάθε πρόταση, κάθε παράγραφο, κάθε σελίδα. Ερωτεύτηκα κάθε χαρακτήρα, ακόμη και τους ανταγωνιστές. Ένιωσα έλξη για τον κόσμο που δημιούργησε ο συγγραφέας και ας μοιάζει με με τον δικό μας. Δεν μπόρεσα να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου παράνομο όταν διάβασα ακόμη και τις διαφημίσεις στο τέλος. Ευτυχώς έχω και τα άλλα βιβλία για να συνεχίσω Χαϊδεύα τις έγχρωμες εικόνες ανάμεσα σε κάθε κεφάλαιο. Και φυσικά είδα την Lenor στον ύπνο μου! Δεν ξέρω αν ήταν ερωτικό όνειρο ή απλά με σκότωσε, αλλά ότι και να ήταν ξύπνησα μούσκεμα. Και δεν νομίζω ότι έφταιγε η θερμοκρασία. Κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και διαβάστε αυτό το βιβλίο. Είμαι σίγουρος πως θα το λατρέψετε. Ή θα το μισήσετε. Πάντως δε θα σας αφήσει αδιάφορους.

[Παναγιώτα Τσιμπαλίδη · Rating 4 out of 5]

4,5 ΑΣΤΕΡΙΑ!
Εκπληκτικό βιβλίο με εκπληκτικό θέμα, δυναμικές παρουσίες και εντελώς σουρεάλ καφρο-καταστάσεις!

Προσωπικά το απήλαυσα πάρα πολύ, μιας και το βιβλίο καταπιάνεται με ένα θέμα που μου είναι προσωπικά πολύ αγαπητό, από τις εποχές του WoD και του Mage, the Ascension: το πως μπορεί κάποιος να αλλάξει τον κόσμο, μόνο και μόνο με την δύναμη της θέλησης. Τα τί και τα πώς είναι το κερασάκι στην τούρτα.
Η ηρωϊδα μας είναι μια καλλιτέχνιδα (διόλου τυχαίο), που διαθέτει την ιδιότητα της ψυχοπλάνης, δηλ. μπορεί ό,τι ζωγραφίζει με το πινέλο της να γίνεται αυτόματα πραγματικό, για όσο η ίδια βάζει θέληση σε αυτήν της την επιθυμία. Φυσικά, δεν είναι η μόνη, αλλά είναι η πλέον γαμάτη. Εννοείται υπάρχουν και οι ανταγωνιστές, αυτοί δηλαδή που κυνηγούν ανθρώπους σας την Λενόρ, μιας και φοβούνται αυτήν της την ιδιότητα, ή τέλος πάντων, είναι λίγο αλαφροϊσκιωτοι και οι ίδιοι.

Τι να πω για το πρώτο βιβλίο της σειράς. Είναι απλά καταιγιστικό. Η εναλλαγή δράσης-καφρίλας-εκρήξεων-ηθοπλαστικής-ωμότητας-μαύρου χιούμορ-συναισθήματος και παρεμβολών του ίδιου του συγγραφέα στον ρόλο του εμπαθούς (και το εννοώ αυτό με την καλή έννοια) αφηγητή είναι απλά ένα έργο τέχνης από μόνο του. Του Πόλοκ, but still. Το βιβλίο αυτό δεν ντρέπεται, δεν κρύβεται, δεν το παίζει σεμνότυφη κουλτούρα, ούτε σκέτη καφρίλα. Αλλά κάνει αυτό που κάνει χωρίς ντροπή, χωρίς αναστολές και χωρίς ίχνος μεταμέλειας για τα εγγεφαλικά κύτταρα που θα σου κάψει, one way or another. Πάλι, με την καλή έννοια, όσο κουλό κι αν ακούγεται. Είναι γεμάτο αντιθέσεις και τσαγανό, όπως είναι και η ίδια η ηρωίδα, άλλωστε. Και να μην μιλήσω για τον κάφρο τον Ανδρόνικο. Τι ΚΑΦΡΟΣ, Θε' μου! Δεν ξέρω τι κατεστραμμένα anime έβλεπε ο συγγραφέας σε τρυφερές ηλικίες, αλλά οπωσδήποτε το έχει πιάσει το νόημά τους και το έχει αποδώσει στο χαρτί σε όλη του την ακραιότητα.
Να πω εδώ επίσης, ότι μου άρεσε πολύ το origin που έδωσε ο συγγραφέας στην Λενόρ του, από την άποψη ότι πρόκειται για μια γυναίκα-πρότυπο, σε μια εποχή όπου το γυναικείο πρότυπο μόλις που έχει αρχίσει να αχνοφαίνεται στον ορίζοντα, και θα κάνει ακόμα καιρό για να κατέλθει πλήρως. Από αυτήν την άποψη, η αλληγορική σχεδόν καταγωγή της Λενόρ φαντάζει στα μάτια μου ιδανική και δικαιολογεί πλήρως και τον ψυχισμό της, και την οργή της, αλλά και τις τάσεις φυγής που έχει, σε ένα κόσμο που όχι μόνο δεν την καταλαβαίνει, αλλά που την απορρίπτει και τον οποίο νιώθει εντελώς ξένο και βρώμικο. Άσε που αφήνει υπέροχα ανοίγματα προς ανάπτυξη στα επόμενα βιβλία της σειράς που το καλό που του θέλω του συγγραφέα, να τα επισπεύσει.

Οπως καταλαβαίνετε, το βιβλίο αυτό δεν είναι για όλους, τόσο από θέμα περιεχομένου, όσο και από θέμα ύφους γραφής, και μορφής, ακόμα-ακόμα. Είναι θα έλεγα ένα εντελώς προσωπικό πείραμα, που όμως θεωρώ ότι συνέβη τη σωστή στιγμή, στο σωστό σημείο, και μάλιστα με επιτυχία! Μια καλή σφαλιάρα καμιά φορά χρειάζεται και πολύ χαίρομαι που ο συγγραφέας αποφάσισε να είναι σε αυτούς που έλαβαν το καθήκον να τις δίνουν, μπας και πάρουμε χαμπάρι και οι υπόλοιποι, μια ώρα αρχίτερα. Παν μέτρον άριστον, βέβαια, γιατί αν μη τη άλλω, του συγγραφέα δεν του λείπει και το έλεος στην τελική, και ο νοών νοήτω.

Bonus points για το υπέροχο εξώφυλλο, αλλά και για τα fanart χωμένα εμβόλιμα ανάμεσα στα κεφάλαια του βιβλίου, που μας δίνουν μια έξτρα γεύση από την μυθοπλασία της ψυχοπλάνης, και που ελπίζω να κάνω κι εγώ κάποια στιγμή στο πολύ εγγύς μέλλον, μιας και το μόνο σίγουρο είναι ότι το βιβλίο προσδίδει πολύ δυνατές εικόνες, σχεδόν σαν frames σε ταινία, που όμως θα μπορούσαν να σταθούν και ανεξάρτητα.

Το μόνο πράγμα για το οποίο έχω να γκρινιάξω και που δεν ήταν 5 γεμάτα τα αστέρια τελικά, είναι καθαρά όσον αφορά το περιτύλιγμα, που όμως και λόγω επαγγέλματος, και λόγω προσωπικής αισθητικής μου χτύπησε κάπως άσχημα: βρε καλό μου, με ένα ΤΟΣΟ γαμάτο εξώφυλλο, που προϊδεάζει τον αναγνώστη για πολύ shiny και σύγχρονα πράγματα, γιατί μου βάζεις μέσα αυτές τις παλαιομοδίτικες γραμματοσειρές (στο κυρίως κείμενο), με αυτό το μέγεθος και με αυτό το στήσιμο; Δώσε λίγη αγάπη και στο μέσα, δεν κοστίζει τίποτα. Μην με ξενερώνεις με τόσο ύπουλο τρόπο εκεί που έχω μπριζωθεί να την καταβρώ από τα έξωθεν!

[Χρύσα Αναστασίου · Rating 5 out of 5]

Lenore Corpse. Τι να πω εγώ για την Lenore; Θα μπορούσα να συνοψίσω το review μου σε 2 απλές γραμμές:

Harley Quinn: I’m awesome and I wreak havoc
Lenore Corpse: Hold my brush

Αλλά δεν θα το κάνω γιατί θέλω να πω μερικά πράγματα ακόμη. Δεν νομίζω να μιλήσω με spoilers αλλά ακόμη κι αν πω κάτι παραπάνω, πάλι δεν θα δώσω σχεδόν τίποτα από όλο αυτό το εκπληκτικό και -όσο over the top κι αν ακούγεται- genius σύμπαν που έχει δημιουργήσει ο Γιώργος Μπελαούρης.

Από πού να ξεκινήσω και πού να τελειώσω; Θα μιλήσω λιγάκι για τον χαρακτήρα της Λενόρ, την οποία λάτρεψα από την αρχή μέχρι το τέλος. She was true to herself, ό,τι έκανε δεν αντικρουόταν με τα χαρακτηριστικά της και την εισαγωγή της ως χαρακτήρα -και πιστέψτε με, έκανε τρελά πράγματα. Αυτό για μένα είναι τρελό win για τον συγγραφέα. Από την στιγμή που την βλέπουμε για πρώτη φορά ως το τέλος, η Λενόρ αναπτύσσεται αλλά δεν χάνει ποτέ τον εαυτό της ή την ταυτότ��τά της αλλά ωριμάζει σαν χαρακτήρας.

Με τους υπόλοιπους χαρακτήρες είχα μια “I love to hate them” σχέση. Ο Ανδρόνικος -ή “το καθίκι» όπως τον είχα στο μυαλό μου- σε κάποιες σκηνές με εξέπληττε θετικά και σε άλλες αρνητικά. Έπιανα τον εαυτό μου να ουρλιάζει μέσα στο κεφάλι μου ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΕΤΣΙ ΡΕ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ; και παρόλο που μετά κατάλαβα γιατί -όλα μας τα δίνει ο Μπελαούρης- πάλι με την απορία έμεινα. Α ρε Ανδρόνικε…

Ο Τζοβάνι, η Καρίσμα, ο Μπο, όλοι τους ένας κι ένας για μένα. Για όλους υπήρχε χώρος και χρόνος να αναπτυχθούν, να βοηθήσουν, να πληγωθούν και να πληγώσουν, να εξελίξουν την ιστορία και την πλοκή με τους δικούς τους παράξενους, στενάχωρους και σχιζοφρενικούς τρόπους. Οι star -κατ’ εμέ- της ιστορίας μας, το Τσίβολ και το Θρέντιμπου, είχαν τρομερές στιγμές σε ένα σωρό σκηνές και οι πράξεις τους με έκαναν να νιώσω ένα σωρό διαφορετικά συναισθήματα, βάφοντας περισσότερο την παλέτα της καρδιάς μου μοβ. Τα αγάπησα, τα άτιμα! Επίσης, Μάκης Σούβλας = μορφάρα. Μόνο αυτό έχω να πω.

Δεν θα μιλήσω καθόλου για την πλοκή γιατί κυριολεκτικά θα χρειαστώ σελίδες επί σελίδων να εξηγήσω τι γίνεται και, oh look, το έχει κάνει ήδη ο Μπελαούρης για μένα. ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ. Πώς να σας το πουλήσω τώρα; Είναι σαν να διαβάζεις για μια γαμάτη τύπισσα, η οποία χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της αλλά, guess what, κάνει κάτι για αυτό. Δεν εί��αι αβοήθητη. Δεν περιμένει κάποιον να την σώσει αλλά δέχεται βοήθεια όταν την χρειάζεται με έναν τρόπο που της προσδίδει μια ανθρωπιά. Δεν σκέφτηκα ποτέ «oh, a damsel in distress” ακόμα και τις φορές που η Λενόρ χρειάστηκε να ζητήσει βοήθεια από κάποιον ή κάποιος την έσωσε. Αυτό είναι ακόμη ένα win για τον συγγραφέα που έγραψε έναν γυναικείο χαρακτήρα σαν… χαρακτήρα. Thanks, Γιώργο! Σπάνια βλέπω κάτι τέτοιο και πραγματικά απόλαυσα την Λενόρ σε όλες της τις στιγμές παρόλο που κάποιες μου ήταν αρκετά δύσκολο να διαβάσω. Ό,τι γράφτηκε, γράφτηκε με σεβασμό και για να σχολιαστεί κάτι συγκεκριμένο -κάποιον χαρακτήρας, ας πούμε- και όχι για shock factor. Το βιβλίο είναι όλα αυτά συν a very well thought magic system από το οποίο είμαι σίγουρη ότι δεν έχω δει ούτε τη μύτη του παγόβουνου.

Να μην παραλείψω τα τρο-με-ρά artworks που θα βρείτε στο τέλος κάθε κεφαλαίου. Απλώς έμενα με ανοιχτό το στόμα. Ένιωθα λες και ήταν φτιαγμένα από το χέρι της Lenor. Λες και τα σχεδίαζε καθώς αφηγούνταν την ιστορία της στον Μπελαούρη.

11/10 για την Λενόρ. On to the next one!

[Stefanos Kokkinos · Rating 4 out of 5]

Άρχισα να διαβάζω το Λενόρ Κορπς 1 του Γιώργου Μπελαούρη [εκδόσεις Rising Star 2017] με την ισχυρή υποψία ότι τα αναγνωστικά μάτια μου θα κοιτούσαν σ’ ένα χαοτικό, βίαιο, ερωτικό και γοητευτικά διεστραμμένο κόσμο, μέσ’ από μια ιστορία γεμάτη φρέσκιες ιδέες κι απρόσμενες ανατροπές.
Οι υποψίες μου επιβεβαιώθηκαν με το παραπάνω. Το Λενόρ Κορπς 1 ξεκινάει αμφίδρομα, με το συγγραφέα να «μπαίνει μπροστά» για να μας συστήσει την παράξενη ηρωίδα του. Η τεχνική του Γιώργου ίσως ξενίσει κάποιους αναγνώστες, συνηθισμένους στα σύγχρονα αφηγηματικά πρότυπα. Όμως ο συγγραφέας/βιογράφος της Λενόρ επιλέγει μια λιγότερο αναμενόμενη οδό, κρατώντας το ρόλο του Ενδιάμεσου σε όλη την έκταση του έργου. Ο συγγραφέας μάλλον δε θέλει να πας «μονορούφι» την ιστορία και γι’ αυτό το λόγο επιλέγει να «παγώνει» κάθε τόσο τη δράση με εύστοχα διαλείμματα/παύσεις, προσθέτοντας κι άλλη κινηματογραφικότητα στο ήδη αρκετά κινηματογραφικό δημιούργημά του. Το τέχνασμα πετυχαίνει: εντείνει την προσδοκία του αναγνώστη αλλά και εμπλουτίζει με τις απαραίτητες πληροφορίες τη ζωή και τη δράση των ηρώων στον παρόντα και τον παρελθόντα χρόνο.
Τα όποια τεχνάσματα βέβαια θα ήταν άνευ νοήματος αν η ιστορία υστερούσε, ήταν γεμάτη «τρύπες» ή σκότωνε με τη βραδυπορία της. Ευτυχώς, το Λενόρ Κορπς 1 είναι το ακριβώς αντίθετο: φοβερά συμπαγές, ίσως και να είναι το απόλυτο page turner του ελληνικού Φανταστικού. Ο Μπελαούρης έγραψε παθιασμένα, σχεδόν φρενιασμένα, την ιστορία που σκαρφίστηκε κι αυτό είναι αδύνατο να μην το νιώσεις.
Όμως πέρα από την ιστορία της Λενόρ αυτή καθεαυτή, το ΛΚ-1 χαρακτηρίζεται και από μία διάθεση, όπως το αντιλαμβάνομαι προσωπικά, να ισοπεδωθούν ολοκληρωτικά όλα τα όρια ανάμεσα σε πολλά και διαφορετικά είδη έκφρασης: από το κλασικότροπο μυθιστόρημα ως την πορνογραφία και από το θέατρο ως την αναγεννησιακή και μπαρόκ ζωγραφική.
Ο Γιώργος Μπελαούρης είναι ένας νέος ηλικιακά συγγραφέας, ωστόσο η ματιά, οι προβληματισμοί και οι επιρροές που εμφανίζει ξαφνιάζουν ευχάριστα με την ευαισθησία και την ωριμότητά τους. Φυσικά κάθε παρόμοια έκπληξη εξανεμίζεται, μόλις αναγνωρίσει κανείς την αστραπή του γνήσιου ταλέντου.
Το ΛΚ-1 δεν είναι ένα βιβλίο αψεγάδιαστο. Υπάρχουν εδώ κι εκεί εκφραστικές αδυναμίες, κάποιες παράγραφοι θα λειτουργούσαν αποτελεσματικότερα αν έπαιρναν τη μορφή ξεχωριστών κεφαλαίων. Η συναισθηματική μεταλλαγή ορισμένων ηρώων δείχνει κάπου-κάπου υπερβολικά απότομη και οι διάλογοι σε ορισμένα σημεία θα μπορούσαν να εξελιχθούν με λιγότερα κλισέ. Παρ’ όλα αυτά, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Μπελαούρης διαθέτει τεράστια περιθώρια βελτίωσης και είναι σίγουρο ότι με τα επόμενα βιβλία του θα δούμε ένα πολύ καλύτερο υλικό, τόσο σε επίπεδο ιδεών όσο και σε επίπεδο γλώσσας και ύφους.
Προς το παρόν, συστήνω το ΛΚ-1 του Γιώργου Μπελαούρη ανεπιφύλακτα και με τη σιγουριά ότι δεν πρόκειται να απογοητεύσει κανέναν αληθινό φίλο της φαντασίας, του μυθιστορήματος ιδεών και της ωμής δράσης. Γιατί τα συνδυάζει και τα τρία, όπως και η μεγάλος του δάσκαλος, ο Clive Barker. Ναι, η γλώσσα είναι γρήγορη και «χύμα», μα κάτω από την τραχιά επιφάνεια κάτι πολύ φρέσκο και αυθεντικό είναι έτοιμο να μας αγγίξει. Και να μας αλλάξει με τον τρόπο της ψυχοπλάνης… Και, ναι, εμείς οι λίγο μεγαλύτεροι σε ηλικία συγγραφείς του Φανταστικού, ας «τραβήξουμε ευγενικά το αφτί» του νεότερου Γιώργου Μπελαούρη, για να τον σπρώξουμε να σκύψει με ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη πάνω από τα κείμενά του. Για να γίνει εκείνος καλύτερος συγγραφέας κι εμείς ν’ απολαύσουμε περισσότερη και καλύτερη Λενόρ και ψυχοπλάνη.

[Spiros Kakouris]

Ο Γ. Μ. μας δίνει ένα κλισέ θέμα με φρέσκια ματιά και έντονο λόγο που δεν είναι για όλους. Θα ήταν τέλειο σα δυτικό κόμικ, από τα οποία τραβάει και τις περισσότερες αναφορές του.

[Rania Nikolakopoulou · Rating 5 out of 5]

4,5
Πολύ ιδιαίτερο βιβλίο. Χιούμορ και καφρίλα αναμειγνύονται, η ροή είναι γρήγορη και η δράση ασταμάτητη. Μου αρέσει πάρα πολύ η μυθολογία της ψυχοπλάνης, η όλη κοσμοπλασία και ο τρόπος που συνδέεται με άλλα βιβλία του συγγραφέα, καθώς όλα διαδραματίζονται στο ίδιο "σύμπαν". Γενικά, βρίσκω τις ιδέες του συγγραφέα πολύ πρωτότυπες κι ενδιαφέρουσες.
Σημεία που ξεχώρισα στο συγκεκριμένο βιβλίο ήταν η ιστορία για το πώς ο παππούς έχασε τη σύντροφό του (με συγκίνησε το συγκεκριμένο κομμάτι) και το origin story της Μπέημπ Καρίσμα.
Η ατμόσφαιρα μου έφερε στο μυαλό κάτι σαν super-hero comic, μόνο που κανείς εδώ πέρα δεν είναι hero και η όλη φάση είναι πολύ πιο dark.
Στα αρνητικά, είναι η επιμέλεια. Δυστυχώς βλέπω συχνά να μην γίνεται ουσιαστική επιμέλεια σε βιβλία Ελλήνων συγγραφέων. Υπάρχουν πολλά τυπογραφικά και ορθογραφικά λάθη, καθώς και κάποιες ασυνέπειες.
Το άλλο είναι ότι η ροή κάποιες φορές τρέχει πιο πολύ από όσο πρέπει. Κάποια πράγματα γίνονται πολύ γρήγορα. Από τη στιγμή που η Λενόρ βγαίνει από τον πίνακα γίνεται τέτοιος χαμός που δεν παίρνουμε ανάσα. Ούτε εμείς, ούτε η εκείνη. Θα μου άρεσε να είχαμε μερικά σημεία λίγο πιο χαλαρά, που να επικεντρώνονταν περισσότερο στον χαρακτήρα, παρά στην εξωτερική δράση, ώστε να γνωρίσουμε καλύτερα την πρωταγωνίστρια και να δούμε περισσότερες πλευρές του χαρακτήρα της.
Εδώ, να πω ότι πρώτα είχα διαβάσει το "Ξενοδοχείο Ελπίς" που είναι πιο πρόσφατο και αναπόφευκτα έγινε μια σύγκριση. Στην παρούσα φάση που γράφω αυτήν την κριτική, έχω τελειώσει και το Adyta, το τελευταίο μέχρι στιγμής βιβλίο του συγγραφέα. Αυτό που παρατηρώ λοιπόν, είναι μια συνεχής εξέλιξη και βελτίωση στη γραφή, οπότε μπράβο στον συγγραφέα!
Γενικά, το βιβλίο μου άρεσε και σίγουρα θα διαβάσω και το 2.

[Μάριος Μητσόπουλος · Rating 4 out of 5]

Ένα πραγματικά θεότρελο βιβλίο. Κάπου ανάμεσα σε σκοτωμούς, βρισιές, "μαγικά" και τρελούς επιστήμονες, ξεπροβάλλει και το ταλέντο του Γιώργου. Σίγουρα η πένα του δεν είναι τόσο δουλεμένη όσο τη συνήθισα στη Μπαφομέτα, αλλά το βιβλίο έχει χρόνια που βγήκε. Οπότε εγώ φταίω που πήγα ανάποδα. Από κει και πέρα, η Λενόρ είναι μια εξαιρετική κεντρική χαρακτήρας με βάθος και το απαιτούμενο τσαγανό. Στα συν η ιδέα του συγγραφέα να μας πλασάρει την ιστορία σαν μια βιογραφία. Το βρήκα πολύ αστείο.

[Thymios Iakovakis · Rating 5 out of 5]

Έχοντας ήδη διαβάσει άλλα έργα του συγγραφέα και γνωρίζοντας ότι στο μυαλό του υπάρχει ένα κονσέρτο από σενάρια φαντασίας με δόσεις τρόμου, τρέλας και τρελού χιούμορ, έπιασα και το πρώτο έργο της αγαπημένης του Lenore. Με διασκέδασε, το ευχαριστήθηκα και για μια ακόμη φορά διαβάστηκε με μεγάλη ευκολία! Ανυπομονώ και για το επόμενο!!

[Evelyn Doe · Rating 5 out of 5]

Καταπληκτικό βιβλίο, είναι από τις περιπτώσεις που έχεις την αγωνία να συνεχίσεις παρακάτω και ταυτόχρονα δεν θες να τελειώσει 🤍✨️

[Maritina Mela · Rating 1 out of 5]

Και η κριτική, όποτε....