What do you think?
Rate this book
Κάτι παράξενες γυναίκες
Παράξενες γυναικείες μορφές παρελαύνουν σε αυτές τις πέντε ιστορίες, όπου με αφορμή το θηλυκό στοιχείο-ή και εξαιτίας του- το Φανταστικό και το παράδοξο εισβάλλουν στην καθημερινή πραγματικότητα.
- GenresHorror
92 pages, Paperback
First published January 1, 2017
26 people want to read
About the author
Γιώργος Λαγκώνας
15 books28 followers O Γιώργος Λαγκώνας γεννήθηκε στη Χίο το 1979. Είναι αξιωματικός στην Πολεμική Αεροπορία, ειδικευόμενος ψυχιατρικής, σύζυγος και μπαμπάς. Από τις παραπάνω ιδιότητες, πιστεύει ότι η τελευταία είναι η πιο απαιτητική, αλλά και αυτή για την οποία έχει τη μεγαλύτερη έφεση και μεράκι. Ζει, εργάζεται και γράφει στην Αθήνα, ενώ το μυαλό του ταξιδεύει ανάμεσα στη Χίο, τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα.
Παιδικοί και αγιάτρευτοι έρωτές του είναι η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος και τα pen n' paper παιχνίδια ρόλων. Από δέκα εννιά ετών συγγράφει παράξενες ιστορίες τις οποίες, μέχρι πρότινος, χρησιμοποιούσε για να τρομοκρατεί τους φίλους του.
Κείμενά του υπάρχουν στο Ελληνικό forum της λογοτεχνίας του φανταστικού, sff.gr. Διηγήματά του έχουν ξεχωρίσει σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογές διάφορων εκδοτικών οίκων (ΟΣΤΡΙΑ, sff.gr/press, iWrite.gr, Συμπαντικές Διαδρομές).
Η συλλογή διηγημάτων "μεσονυκτικό" είναι το πρώτο του βιβλίο (εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ).
Παιδικοί και αγιάτρευτοι έρωτές του είναι η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος και τα pen n' paper παιχνίδια ρόλων. Από δέκα εννιά ετών συγγράφει παράξενες ιστορίες τις οποίες, μέχρι πρότινος, χρησιμοποιούσε για να τρομοκρατεί τους φίλους του.
Κείμενά του υπάρχουν στο Ελληνικό forum της λογοτεχνίας του φανταστικού, sff.gr. Διηγήματά του έχουν ξεχωρίσει σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογές διάφορων εκδοτικών οίκων (ΟΣΤΡΙΑ, sff.gr/press, iWrite.gr, Συμπαντικές Διαδρομές).
Η συλλογή διηγημάτων "μεσονυκτικό" είναι το πρώτο του βιβλίο (εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
October 9, 2017
Ότι λείπει από το βιβλίο σε μέγεθος, το αναπληρώνει σε ποιότητα.
Πέντε εξαιρετικές ιστορίες που κινούνται μεταξύ ψυχολογικού, κοσμικού τρόμου και μαγικού ρεαλισμού. Τέλειο σνακ για βιβλιόφιλους
Πέντε εξαιρετικές ιστορίες που κινούνται μεταξύ ψυχολογικού, κοσμικού τρόμου και μαγικού ρεαλισμού. Τέλειο σνακ για βιβλιόφιλους
October 4, 2017
Λοιπόν, το βιβλιαράκι αυτό ήταν να το αγοράσω μαζί με πολλά άλλα στο ΦantastiCon 2017, έλα όμως που έσκασε μύτη νωρίτερα στην Πολιτεία και δεν κρατήθηκα. Ο Γιώργος Λαγκώνας έχει φτιάξει ένα καλό όνομα στον χώρο του ελληνικού Τρόμου, με τρία βιβλία του να έχουν εκδοθεί μέχρι στιγμής. Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του που διαβάζω και έμεινα απόλυτα ευχαριστημένος. Πρόκειται για μια συλλογή που περιέχει πέντε μικρά διαμαντάκια. Οι τίτλοι τους: "Νυχτερινή βάρδια", "Ο Γεροδιάβολος", "Λάγια", "Ο Διάμεσος" και "Κατσαρίδες". Συνήθως όταν ολοκληρώνω μια συλλογή διηγημάτων, πάντα βρίσκω κάποια διηγήματα είτε ανώτερα είτε πιο ιδιαίτερα από τα άλλα. Όμως εδώ και τα πέντε διηγήματα μου φάνηκαν το ίδιο εξαιρετικά, τόσο από άποψη ιδεών, εικόνων και ατμόσφαιρας, όσο και από άποψη γραφής. Οι ιστορίες είναι άκρως ατμοσφαιρικές, γεμάτες φοβερές εικόνες και συναισθήματα, δύσκολα δεν θα σε κάνουν να ανατριχιάσεις έστω και λίγο. Η γραφή είναι πολύ, μα πάρα πολύ καλή, σίγουρη και δυνατή, με εξαιρετικές περιγραφές. Ειλικρινά σας λέω, σαν πένα ο Λαγκώνας δεν έχει να ζηλέψει και πολλά από καλούς ξένους συγγραφείς του είδους. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το βιβλίο το προτείνω σε όλους αυτούς που γουστάρουν παράξενες ιστορίες με στοιχεία τρόμου και σκοτεινής φαντασίας, ενώ δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στο άμεσο μέλλον θα διαβάσω και άλλα βιβλία του συγγραφέα.
October 22, 2019
Μετά από την πολύμηνη αναγνωστική ενασχόληση με τον Stephen King (διάβασα γυρω στα 10 αδιάβαστα με μέσο όρο σελίδων τις 700 και όχι, δεν γράφω κριτικές για ξένους συγγραφεις), είπα να δοκιμάσω το loot του ΦantastiCon. Έρχεται λοιπόν το βιβλιαράκι «Κάτι παράξενες γυναίκες». Και έφυγε σφηνάκι. Τα διηγήματα είναι ένα προς ένα και σε ποιότητα και σε ρίγη που προσφέρουν. Ο συγγραφέας έχει δώσει δείγματα καταπληκτικής γραφής μικρών ιστοριών τρόμου από το βιβλίο του «Μεσονυκτικό»(άρρωστο). Αισθάνθηκα ότι διάβαζα τη συνέχειά του και αυτό πολύ με χαροποίησε. Δεν θέλω να μακρυγορήσω, γιατί και το βιβλίο μικρό είναι, λιγότερο από 100 σελίδες. Όμως η επίγευση είναι σαν το παλιό καλό κρασί. Εύχομαι ο συγγραφέας να μας δώσει κι άλλα δήγματα τρόμου σύντομα.
Προσωπική βαθμολογία στην 17βάθμια κλίμακα: 9/11 το πόσο μου άρεσε, 2,5/3 το επονομαζόμενο value for money καθώς το βιβλίο διατίθεται σε ιδιαίτερα φιλική τιμή, 0,5/3 το τι προσφέρει στην λογοτεχνία γενικά, η αξία του στον χρόνο, μα κυρίως η απήχηση στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Καλώς ή κακώς είναι για λίγους.
Σύνολο 12/17, μια πολύ καλή προσπάθεια.
ΥΓ: Έχει και τσόντα! +1
Προσωπική βαθμολογία στην 17βάθμια κλίμακα: 9/11 το πόσο μου άρεσε, 2,5/3 το επονομαζόμενο value for money καθώς το βιβλίο διατίθεται σε ιδιαίτερα φιλική τιμή, 0,5/3 το τι προσφέρει στην λογοτεχνία γενικά, η αξία του στον χρόνο, μα κυρίως η απήχηση στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Καλώς ή κακώς είναι για λίγους.
Σύνολο 12/17, μια πολύ καλή προσπάθεια.
ΥΓ: Έχει και τσόντα! +1
December 27, 2017
Κάθε φορά απολαμβάνω το διεισδυτικό βλέμμα του Λαγκώνα, αλλά αυτή τη φορά, με τις γυναίκες στο κέντρο του κυκλώνα ήταν ακόμα πιο απολαυστικός. Αγαπημένος ο παράξενος Διάμεσος, που ξεκινάει σαν Λιγκότι και καταλήγει σαν τον πιο αυθεντικό Μπάρκερ που έχω διαβάσει ποτέ.
August 16, 2020
Κάτι παράξενες γυναίκες..."κάτι σαράβαλες καρδιές" σκεφτόμουν κάθε φορά που το έπιανα στα χέρια μου και καθόλου τυχαία, το feeling είναι το ίδιο. Πέντε ιστορίες ζόφου, παράνοιας, μελαγχολίας και συγκαλυμμένου πένθους για απώλειες, ξόδεμα ζωής και ευκαιριών. Είναι άδικο να του φορέσουμε "ταμπέλα", είναι κάτι πολύ περισσότερο από απλές ιστορίες τρόμου. Κυρίαρχη μορφή η Μητέρα (το Μ κεφαλαίο) η οποία παρουσιάζεται ως διαφορετικό πρόσωπο αλλά έρπει προς το μέρος μας κουβαλώντας την ίδια απειλητική σκιά. Φανερές επίσης από την αρχή μέχρι το τέλος είναι οι επιρροές των σπουδών και της δουλειάς του συγγραφέα.
Αξίζει να σημειωθεί το ιδιαίτερο στυλ γραφής, άρτιο και τεχνικό από κάθε άποψη. Μικρές σε έκταση ιστορίες, πολύ καλά δουλεμένες. Με ενοχλούν οι προχειροδουλειές - πληρώνουμε για τα βιβλία, δε μας τα χαρίζουν! Πολλοί θεωρούν ότι γράφουν τρόμο πετώντας μία τσίτσιδη με τεράστιο στήθος και δυο εντεράκια να ταλαντεύονται ζουζουνιάρικα σαν εκκρεμές (Μάστερτον από τα Λιντλ). Ο Λαγκώνας μας δείχνει ότι ο τρόμος είναι μέσα μας! Ο τρόμος είμαστε εμείς! Από ότι κατάλαβα (από τα γραπτά του, δεν τον γνωρίζω, δεν έχω επικοινωνήσει ποτέ μαζί του και δεν νομίζω να έχουμε συναντηθεί ποτέ σε κάποιο φεστ) γουστάρει να γράφει, γράφει αυτό που γουστάρει και ίσως δεν νοιάζεται καν να γίνει εμπορικός. Η γραφή του ξεχωρίζει και οι ιδέες του ξαφνιάζουν. Αυτή η συλλογή διηγημάτων είναι άψογα δοσμένη και επιμελημένη από τον εκδοτικό (Ars Nocturna) ωστόσο οι προηγούμενες δουλειές του είναι αόρατες, δεν είδα ποτέ σε βιβλιοπωλεία και φεστιβάλ τα βιβλία του από τον παλιό του εκδοτικό κι είναι κρίμα... Αν σας αρέσει ο ψυχολογικός τρόμος και δεν αρκείστε σε σφαγές τύπου saw, αξίζει την προσοχή σας
Αξίζει να σημειωθεί το ιδιαίτερο στυλ γραφής, άρτιο και τεχνικό από κάθε άποψη. Μικρές σε έκταση ιστορίες, πολύ καλά δουλεμένες. Με ενοχλούν οι προχειροδουλειές - πληρώνουμε για τα βιβλία, δε μας τα χαρίζουν! Πολλοί θεωρούν ότι γράφουν τρόμο πετώντας μία τσίτσιδη με τεράστιο στήθος και δυο εντεράκια να ταλαντεύονται ζουζουνιάρικα σαν εκκρεμές (Μάστερτον από τα Λιντλ). Ο Λαγκώνας μας δείχνει ότι ο τρόμος είναι μέσα μας! Ο τρόμος είμαστε εμείς! Από ότι κατάλαβα (από τα γραπτά του, δεν τον γνωρίζω, δεν έχω επικοινωνήσει ποτέ μαζί του και δεν νομίζω να έχουμε συναντηθεί ποτέ σε κάποιο φεστ) γουστάρει να γράφει, γράφει αυτό που γουστάρει και ίσως δεν νοιάζεται καν να γίνει εμπορικός. Η γραφή του ξεχωρίζει και οι ιδέες του ξαφνιάζουν. Αυτή η συλλογή διηγημάτων είναι άψογα δοσμένη και επιμελημένη από τον εκδοτικό (Ars Nocturna) ωστόσο οι προηγούμενες δουλειές του είναι αόρατες, δεν είδα ποτέ σε βιβλιοπωλεία και φεστιβάλ τα βιβλία του από τον παλιό του εκδοτικό κι είναι κρίμα... Αν σας αρέσει ο ψυχολογικός τρόμος και δεν αρκείστε σε σφαγές τύπου saw, αξίζει την προσοχή σας
November 23, 2017
Εξαιρετικό βιβλιαράκι με 5 διηγήματα, που το είχα πάρει 5 ευρώ από το ΦantastiCon. Επιτέλους, ο γιατρός ξεπέρασε την ασάφεια, το υπερβολικό στόλισμα και την ακραία σπλατεριά και περιγράφει πολύ ζωντανές εικόνες μιας ανατριχιαστικής εκδοχής της καθημερινότητας. Δε με νοιάζει που δεν έχει αρκετά γεγονότα, μου φτάνει που τους χαρακτήρες τούς ένιωσα τόσο πραγματικούς που μου ερχόταν να τους αρπάξω από το λαιμό... για αγκαλιά ή για στραγγάλισμα, αναλόγως. Σε πολλά κυριαρχεί η Μητέρα, η καταπιεστική passive-agressive Ελληνίδα μάνα, μορφή οικεία, νομίζω, σε όλους μας. Διαβάστε το, θα πάθετε πλάκα.
July 25, 2019
Γιατρέ… μας τρέλανες! (κάποιες σκέψεις για το ‘’Κάτι παράξενες γυναίκες’’ του Γιώργου Λαγκώνα)
Ήθελα εδώ και πολύ καιρό να διαβάσω κάτι από τον συγκεκριμένο συγγραφέα, κυρίως λόγω τον τίτλο του βιβλίου του ‘’Των υδάτων του ουρανού’’. Δεν διάβασα ποτέ οπισθόφυλλο, δεν έμαθα ποτέ για την πλοκή –μέχρι προσφάτως- μα ο τίτλος, από μόνος του, είναι απλά ποίημα.
Όπως και με το συγκεκριμένο βιβλίο… Έπειτα από την εκπομπή του φίλου Θανάση Παπαγεωργίου που ο συγγραφέας ήταν προσκεκλημένος, ακούγοντας τον συγκεκριμένο τίτλο, ένιωσα να με καλεί αυτό το βιβλίο. Με όσα είχαν προηγηθεί στην συνέντευξη, ανυπομονούσα από ακροατής να γίνω αναγνώστης αυτού του ανθρώπου, καθώς προετοιμαζόμουν –με το συγκεκριμένο βιβλίο- για κάποιου είδους λαβκραφτικό φεμφαταλισμό ή δεν ξέρω κι εγώ τι! Είχα την τύχη να κερδίσω ένα αντίτυπο, οπότε με την πρώτη ευκαιρία… βούτηξα στην πίσσα του, με ψυχή ανάλαφρη σαν πούπουλο, και περίμενα να με ‘’πυροβολήσει συναισθηματικά’’ στην ‘’λογοτεχνική αναμέτρησή’’ μας, με το ‘’συγγραφικό του ρεβόλβερ’’ του (δεν ξέρω πώς πήγαμε στα μεταφορικά γουέστερν, αλλά τέλος πάντων).
Και δυστυχώς…
…το βιβλίο τέλειωσε μέσα σε χρόνο μηδέν!
Όχι μόνο φεύγει νερό –ανεξάρτητα του μικρού όγκου του- μα θες να διαβάσεις πολύυυυυυ περισσότερα από την ίδια πένα. Σε αφήνει πεινασμένο και σίγουρα θα αναζητήσω και τα άλλα βιβλία του. Αλλά ας μπω στο ζουμί, ομιχλωδώς, για να μη γίνουν σπόιλερς…
‘’Νυχτερινή Βάρδια’’: από τον τίτλο είχα προϊδεαστεί για κάτι σε ύφος Κινγκ, καλώς ή κακώς, και δεν έπεσα έξω, καθώς ο ήρωας και η αλλόκοτη σχέση του μου θύμισε τον κακό από το Κυρ-Μερσεντές. Εκεί όμως παύουν όλες οι ομοιότητες. Το γεγονός ότι μιλάμε για μεσάνυχτα σε νοσοκομείο της Αθήνας, είναι ήδη από μόνο του βαρύ και στοιχειωτικό δίχως να θέλει κάτι παραπάνω. Αυτό το παραπάνω όμως είναι που το απογειώνει! Το γεγονός ότι τοποθετείται στην Αθήνα, για εμένα είχε πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο από το να ήταν στο Οχάιο ή στο Τέξας, καθώς μπόρεσα να νιώσω την σαπίλα στο πετσί μου. Πολύ ωραία γλώσσα, αμερικάνιζε όσο έπρεπε και είναι το ιδανικό ξεκίνημα για την όλη συλλογή.
‘’Ο Γεροδιάβολος’’: όταν ένας συγγραφέας, δημιουργεί ένα φανταστικό μέρος και σε κάνει να το γκουγκλάρεις για να δεις αν όντως υπάρχει, τότε είναι θεριακλής, ντελινταντής, τσίφτης και μερακλής! Ειλικρινά, μπήκα στους χάρτες και όταν δεν τον βρήκα ένιωσα βλαξ (έχω βρεθεί στην αντίθετη πλευρά, αναγνώστες να πιστέψουν ότι η ψυχοπλάνη υπάρχει, μα δεν είχα πέσει ποτέ σε αυτή την παγίδα, οπότε του βγάζω το καπέλο –θεωρώ είναι το καλύτερο κοπλιμάν όταν συμβαίνει αυτό). Η αίσθηση είχε κάτι από αμερικάνικο τρόμο των ‘70ς πάλι, μα με το ‘’κυρία ζιγκουάλα’’ γέλασα δυνατά, ενώ με την ηλικία της κοπέλας απορούσα, μα τελικά μου φάνηκε οκ. Αυτό όμως που μου άρεσε ιδιαίτερα, ήταν η αναφορά στο ‘’πρε-βου’’ που είναι φαινόμενο που λίγοι γνωρίζουν. Πολύ ευχάριστο κειμενάκι!
‘’Λάγια’’: ο τίτλος με προδιαθέτησε για κάτι σε ύφος Πόε –Ληγεία- μα τελικά με συγκίνησε γιατί μου έφερε στο νου τους ‘’Ανοιξιάτικους Χείμαρρους’’ του Τουργκένιεφ. Μελαγχολικό, νοσταλγικό με μία πανέμορφη γλώσσα και εικόνες τόσο οικείες που σε πονάνε. Η επιλογή του τραγουδιού στοιχειωτική και τόσο απτή από την καθημερινότητά μας που σου σκαλώνει στον εγκέφαλο, ενώ η εικόνα με τα πράσινα στάχυα και το μάλλινο, ήταν μία όμορφη λεπτομέρεια που σε δένει παραπάνω με τον αφηγητή. Πανέμορφο!
‘’Ο Διάμεσος’’: ενώ ξεκινάει περίεργα, με αλλόκοτο σκηνικό που δεν μας έχει προετοιμάσει και ενώ μέχρι και το τέλος δεν ξέρεις τι στο καλό διαβάζεις και πού κολλάει στην όλη μυθολογία… έρχεται το γλυκόπικρο τέλος και σε κάνει να συγκινηθείς! Πολύ αριστοτεχνικό και ιδιαίτερο.
‘’Κατσαρίδες’’: ξεκινάμε και κλείνουμε την συλλογή διηγημάτων, με τον εκάστοτε ήρωα να βρίσκεται στην σκιά μίας μητέρας, η καθεμία για διαφορετικό λόγο να ελέγχει απόλυτα τον γιο της. Ο ψυχαναγκαστικός μεσήλικας έχει καταγραφεί σε τέλεια πρωτοπρόσωπη αφήγηση, με κάθε εμμονή να μας βάζει όλο και περισσότερο στο ασφυκτικό κλίμα της καθημερινότητάς του, στην καταστροφή μιας όμορφης σχέσης που ακόμα αναπολεί, ενώ με την ατάκα στην σκηνή της σελίδας 83 με χτύπησε συναισθηματικά όσο δεν πάει ([…] εκείνες τις ώρες δεν χρειαζόταν να μετράει πράγματα για να επιβεβαιώνεται πως ο κόσμος εξακολουθεί να βρίσκεται σε ταξη. […]), ειλικρινά έφυγε λυγμός, μάλλον επειδή έχω κι εγώ κάποια περίεργα κολληματάκια. Για κάποιο λόγο όμως, το τέλος μου φάνηκε κάπως wtf, ενώ θα έπρεπε να περιμένω ότι αυτό που είδαμε στην αρχή του διηγήματος θα είναι καταλυτικό, μιας που βρίσκεται και στον τίτλο. Ο Κρόνεμπεργκ συνάντησε τον Κάφκα με την πένα του Λαγκώνα όμως και αυτό πιστεύω τα λέει όλα…
Θετικό/αρνητικό; Ήταν λίγο ρε γαμωτό, ήθελα πολύ παραπάνω και τώρα δεν έχω άλλο βιβλίο του συγγραφέα και νιώθω κάπως ξενερωμένος χαχαχα Πολύ μεστή γλώσσα, πολύ δουλεμένα κειμενάκια, πραγματικά διαμάντι… απλά, σα γενική επίγευση, πέρα από την πείνα και την δίψα που ένιωσα για να αναζητήσω άλλες δουλειές του συγγραφέα, ένιωσα ότι δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Δεν ξέρω αν φταίει ο όγκος ή οι θεματικές, μα ή θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον διπλάσιο ή να είχε κάποια μεγαλύτερη ένταση μέσα μας το κάθε κείμενο. Η γλώσσα και η ατμόσφαιρα είναι άψογη, μα θα ήθελα να έχει περισσότερες κλιμακώσεις και κρεσέντος, έστω στο τέλος κάθε κειμένου.
Ήθελα εδώ και πολύ καιρό να διαβάσω κάτι από τον συγκεκριμένο συγγραφέα, κυρίως λόγω τον τίτλο του βιβλίου του ‘’Των υδάτων του ουρανού’’. Δεν διάβασα ποτέ οπισθόφυλλο, δεν έμαθα ποτέ για την πλοκή –μέχρι προσφάτως- μα ο τίτλος, από μόνος του, είναι απλά ποίημα.
Όπως και με το συγκεκριμένο βιβλίο… Έπειτα από την εκπομπή του φίλου Θανάση Παπαγεωργίου που ο συγγραφέας ήταν προσκεκλημένος, ακούγοντας τον συγκεκριμένο τίτλο, ένιωσα να με καλεί αυτό το βιβλίο. Με όσα είχαν προηγηθεί στην συνέντευξη, ανυπομονούσα από ακροατής να γίνω αναγνώστης αυτού του ανθρώπου, καθώς προετοιμαζόμουν –με το συγκεκριμένο βιβλίο- για κάποιου είδους λαβκραφτικό φεμφαταλισμό ή δεν ξέρω κι εγώ τι! Είχα την τύχη να κερδίσω ένα αντίτυπο, οπότε με την πρώτη ευκαιρία… βούτηξα στην πίσσα του, με ψυχή ανάλαφρη σαν πούπουλο, και περίμενα να με ‘’πυροβολήσει συναισθηματικά’’ στην ‘’λογοτεχνική αναμέτρησή’’ μας, με το ‘’συγγραφικό του ρεβόλβερ’’ του (δεν ξέρω πώς πήγαμε στα μεταφορικά γουέστερν, αλλά τέλος πάντων).
Και δυστυχώς…
…το βιβλίο τέλειωσε μέσα σε χρόνο μηδέν!
Όχι μόνο φεύγει νερό –ανεξάρτητα του μικρού όγκου του- μα θες να διαβάσεις πολύυυυυυ περισσότερα από την ίδια πένα. Σε αφήνει πεινασμένο και σίγουρα θα αναζητήσω και τα άλλα βιβλία του. Αλλά ας μπω στο ζουμί, ομιχλωδώς, για να μη γίνουν σπόιλερς…
‘’Νυχτερινή Βάρδια’’: από τον τίτλο είχα προϊδεαστεί για κάτι σε ύφος Κινγκ, καλώς ή κακώς, και δεν έπεσα έξω, καθώς ο ήρωας και η αλλόκοτη σχέση του μου θύμισε τον κακό από το Κυρ-Μερσεντές. Εκεί όμως παύουν όλες οι ομοιότητες. Το γεγονός ότι μιλάμε για μεσάνυχτα σε νοσοκομείο της Αθήνας, είναι ήδη από μόνο του βαρύ και στοιχειωτικό δίχως να θέλει κάτι παραπάνω. Αυτό το παραπάνω όμως είναι που το απογειώνει! Το γεγονός ότι τοποθετείται στην Αθήνα, για εμένα είχε πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο από το να ήταν στο Οχάιο ή στο Τέξας, καθώς μπόρεσα να νιώσω την σαπίλα στο πετσί μου. Πολύ ωραία γλώσσα, αμερικάνιζε όσο έπρεπε και είναι το ιδανικό ξεκίνημα για την όλη συλλογή.
‘’Ο Γεροδιάβολος’’: όταν ένας συγγραφέας, δημιουργεί ένα φανταστικό μέρος και σε κάνει να το γκουγκλάρεις για να δεις αν όντως υπάρχει, τότε είναι θεριακλής, ντελινταντής, τσίφτης και μερακλής! Ειλικρινά, μπήκα στους χάρτες και όταν δεν τον βρήκα ένιωσα βλαξ (έχω βρεθεί στην αντίθετη πλευρά, αναγνώστες να πιστέψουν ότι η ψυχοπλάνη υπάρχει, μα δεν είχα πέσει ποτέ σε αυτή την παγίδα, οπότε του βγάζω το καπέλο –θεωρώ είναι το καλύτερο κοπλιμάν όταν συμβαίνει αυτό). Η αίσθηση είχε κάτι από αμερικάνικο τρόμο των ‘70ς πάλι, μα με το ‘’κυρία ζιγκουάλα’’ γέλασα δυνατά, ενώ με την ηλικία της κοπέλας απορούσα, μα τελικά μου φάνηκε οκ. Αυτό όμως που μου άρεσε ιδιαίτερα, ήταν η αναφορά στο ‘’πρε-βου’’ που είναι φαινόμενο που λίγοι γνωρίζουν. Πολύ ευχάριστο κειμενάκι!
‘’Λάγια’’: ο τίτλος με προδιαθέτησε για κάτι σε ύφος Πόε –Ληγεία- μα τελικά με συγκίνησε γιατί μου έφερε στο νου τους ‘’Ανοιξιάτικους Χείμαρρους’’ του Τουργκένιεφ. Μελαγχολικό, νοσταλγικό με μία πανέμορφη γλώσσα και εικόνες τόσο οικείες που σε πονάνε. Η επιλογή του τραγουδιού στοιχειωτική και τόσο απτή από την καθημερινότητά μας που σου σκαλώνει στον εγκέφαλο, ενώ η εικόνα με τα πράσινα στάχυα και το μάλλινο, ήταν μία όμορφη λεπτομέρεια που σε δένει παραπάνω με τον αφηγητή. Πανέμορφο!
‘’Ο Διάμεσος’’: ενώ ξεκινάει περίεργα, με αλλόκοτο σκηνικό που δεν μας έχει προετοιμάσει και ενώ μέχρι και το τέλος δεν ξέρεις τι στο καλό διαβάζεις και πού κολλάει στην όλη μυθολογία… έρχεται το γλυκόπικρο τέλος και σε κάνει να συγκινηθείς! Πολύ αριστοτεχνικό και ιδιαίτερο.
‘’Κατσαρίδες’’: ξεκινάμε και κλείνουμε την συλλογή διηγημάτων, με τον εκάστοτε ήρωα να βρίσκεται στην σκιά μίας μητέρας, η καθεμία για διαφορετικό λόγο να ελέγχει απόλυτα τον γιο της. Ο ψυχαναγκαστικός μεσήλικας έχει καταγραφεί σε τέλεια πρωτοπρόσωπη αφήγηση, με κάθε εμμονή να μας βάζει όλο και περισσότερο στο ασφυκτικό κλίμα της καθημερινότητάς του, στην καταστροφή μιας όμορφης σχέσης που ακόμα αναπολεί, ενώ με την ατάκα στην σκηνή της σελίδας 83 με χτύπησε συναισθηματικά όσο δεν πάει ([…] εκείνες τις ώρες δεν χρειαζόταν να μετράει πράγματα για να επιβεβαιώνεται πως ο κόσμος εξακολουθεί να βρίσκεται σε ταξη. […]), ειλικρινά έφυγε λυγμός, μάλλον επειδή έχω κι εγώ κάποια περίεργα κολληματάκια. Για κάποιο λόγο όμως, το τέλος μου φάνηκε κάπως wtf, ενώ θα έπρεπε να περιμένω ότι αυτό που είδαμε στην αρχή του διηγήματος θα είναι καταλυτικό, μιας που βρίσκεται και στον τίτλο. Ο Κρόνεμπεργκ συνάντησε τον Κάφκα με την πένα του Λαγκώνα όμως και αυτό πιστεύω τα λέει όλα…
Θετικό/αρνητικό; Ήταν λίγο ρε γαμωτό, ήθελα πολύ παραπάνω και τώρα δεν έχω άλλο βιβλίο του συγγραφέα και νιώθω κάπως ξενερωμένος χαχαχα Πολύ μεστή γλώσσα, πολύ δουλεμένα κειμενάκια, πραγματικά διαμάντι… απλά, σα γενική επίγευση, πέρα από την πείνα και την δίψα που ένιωσα για να αναζητήσω άλλες δουλειές του συγγραφέα, ένιωσα ότι δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Δεν ξέρω αν φταίει ο όγκος ή οι θεματικές, μα ή θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον διπλάσιο ή να είχε κάποια μεγαλύτερη ένταση μέσα μας το κάθε κείμενο. Η γλώσσα και η ατμόσφαιρα είναι άψογη, μα θα ήθελα να έχει περισσότερες κλιμακώσεις και κρεσέντος, έστω στο τέλος κάθε κειμένου.
August 7, 2019
Θα συμφωνήσω με όσους θεωρούν το Λάγκωνα, ένα ακόμη καλό όνομα στο χώρο του ελληνικού Τρόμου. Η συλλογή έχει έναν έξυπνο τίτλο, «Κάτι παράξενες γυναίκες» και αποτελείται από πέντε μικρές ιστορίες με τις πρωταγωνίστριες του να είναι, γυναίκες. Οι ιστορίες του είναι ενδιαφέρουσες με γρήγορη ροή, αρκετά σκοτεινές και ατμοσφαιρικές. Ιστορίες με ανθρώπους που εισβάλουν από την καθημερινή πραγματικότητα. Ιστορίες που έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό...παράξενες γυναικείες μορφές. Ιστορίες όπου η ζωή των ηρώων καθορίζεται από μια παράξενη γυναίκα, ακόμα και όταν αυτή αποκαλείται Μητέρα.
Ο συγγραφέας καταφέρνει ωστόσο να θίξει και διάφορα ζητήματα της καθημερινότητας όπως την έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού στα νοσοκομεία (Νυχτερινή Βάρδια), τη διαφορετικότητα (Λάγια) αλλά και τη φτώχεια (Διάμεσος).
Μια συλλογή διηγημάτων που διαβάζεται απνευστί και προσφέρει στιγμές μυστήριου, σκοτεινής φαντασίας αλλά και τρόμου.
Ο συγγραφέας καταφέρνει ωστόσο να θίξει και διάφορα ζητήματα της καθημερινότητας όπως την έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού στα νοσοκομεία (Νυχτερινή Βάρδια), τη διαφορετικότητα (Λάγια) αλλά και τη φτώχεια (Διάμεσος).
Μια συλλογή διηγημάτων που διαβάζεται απνευστί και προσφέρει στιγμές μυστήριου, σκοτεινής φαντασίας αλλά και τρόμου.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews