What do you think?
Rate this book
John Smith: Αναπαυτής
"Θυμάστε τις Μέρες του Τρόμου;
Θυμάστε τότε που οι Λεγεώνες του Χάους επιτέθηκαν στον κόσμο μας και σχεδόν τον αφάνισαν;
Τότε που το Κακό πήρε σάρκα και οστά, ζωντανεύοντας τους εφιάλτες μας;
Τότε που οι κραυγές αγωνίας των σφαγιασθέντων ήταν η συντροφιά μας κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό;
Τότε που ο αέρας μύριζε αποσύνθεση και τρέλα και που η απόγνωσή μας μεγάλωνε με κάθε ανάσα που παίρναμε;"
Σε έναν κόσμο που προσπαθεί να κλείσει τις πληγές του και να απωθήσει στα βάθη της μνήμης του τα γεγονότα που τον άλλαξαν, ένας ερευνητής καλείται να ανακαλύψει τα σκοτεινά πλάσματα που επέζησαν και να τα εξολοθρεύσει. Κατά την διάρκεια των ερευνών του θα έρθει αντιμέτωπος με την παλιά του Νέμεση, θα ανακαλύψει ότι η αλήθεια τού είχε αποκρυφτεί και θα πρέπει να αποφασίσει αν οι ηθικές του αναστολές είναι ισχυρότερες από την δίψα του για εκδίκηση.
Θυμάστε τότε που οι Λεγεώνες του Χάους επιτέθηκαν στον κόσμο μας και σχεδόν τον αφάνισαν;
Τότε που το Κακό πήρε σάρκα και οστά, ζωντανεύοντας τους εφιάλτες μας;
Τότε που οι κραυγές αγωνίας των σφαγιασθέντων ήταν η συντροφιά μας κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό;
Τότε που ο αέρας μύριζε αποσύνθεση και τρέλα και που η απόγνωσή μας μεγάλωνε με κάθε ανάσα που παίρναμε;"
Σε έναν κόσμο που προσπαθεί να κλείσει τις πληγές του και να απωθήσει στα βάθη της μνήμης του τα γεγονότα που τον άλλαξαν, ένας ερευνητής καλείται να ανακαλύψει τα σκοτεινά πλάσματα που επέζησαν και να τα εξολοθρεύσει. Κατά την διάρκεια των ερευνών του θα έρθει αντιμέτωπος με την παλιά του Νέμεση, θα ανακαλύψει ότι η αλήθεια τού είχε αποκρυφτεί και θα πρέπει να αποφασίσει αν οι ηθικές του αναστολές είναι ισχυρότερες από την δίψα του για εκδίκηση.
- GenresHorror
308 pages, Paperback
Published October 7, 2017
49 people want to read
About the author
Γιώργος Κωστόπουλος
30 books67 followersΟ Γιώργος Κωστόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα, ένα καλοκαίρι στις αρχές της δεκαετίας του '80. Πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στη Νέα Σμύρνη, παίζοντας, ακούγοντας μουσική και διαβάζοντας ό,τι έπεφτε στα χέρια του.
Φανατικός αναγνώστης βιβλίων φαντασίας και τρόμου γενικότερα και λάτρης του Στίβεν Κινγκ ειδικότερα, αποφάσισε να καταγράψει κάποιους από τους εφιάλτες του με την μορφή μικρών ιστοριών και αργότερα να τις εξελίξει σε βιβλία, θέλοντας να μοιραστεί με αυτό τον τρόπο τα δυστοπικά τοπία των ονείρων του.
Έχει κυκλοφορήσει τέσσερα μυθιστορήματα και τρεις νουβέλες, ενώ έχει συμμετάσχει σε αρκετές συλλογές.
Στις διακρίσεις του περιλαμβάνεται η πρώτη θέση στην κατηγορία Διήγημα Τρόμου του διαγωνισμού Larry Niven 2013, καθώς και η τρίτη θέση στα βραβεία Everlies 2022 στην κατηγορία Καλύτερο Βιβλίο Τρόμου με το μυθιστόρημα "Το Βασίλειο Των Σκιών".
Από το καλοκαίρι του 2018 διατηρεί το blog https://darkrealmofshadows.blogspot.com/ όπου ανεβάζει διάφορα διηγήματα (σε άτακτα χρονικά διαστήματα), καθώς επίσης και ολοκληρωμένα έργα κάθε Αύγουστο, σε διαφορετικό format το καθένα. Υπό τον γενικό τίτλο 30 Nights έχουν παρουσιαστεί στο κοινό τα εξής:
☆ Νυχτερινή Φωνή (2018)
☆ After Life Foundation (2019)
☆ Το Τελευταίο Ταξίδι Του Κρισταμπέλα (2020)
☆ Ονειροναύτες (2021)
☆ Άδειος Κόσμος (2022)
☆ Κρυφές Μεταδόσεις-Ρέκβιεμ Για Έναν Κόσμο (2023)
☆ Ο Κήπος του Μεσονυκτίου (2024)
☆ Οι Σιωπηλές Πόλεις (2025)
Παράλληλα, από το 2016 δουλεύει πάνω στο 13τομο scifi έργο του που έχει τον γενικό τίτλο "Τα Χρονικά της Αστροκρατορίας".
Φανατικός αναγνώστης βιβλίων φαντασίας και τρόμου γενικότερα και λάτρης του Στίβεν Κινγκ ειδικότερα, αποφάσισε να καταγράψει κάποιους από τους εφιάλτες του με την μορφή μικρών ιστοριών και αργότερα να τις εξελίξει σε βιβλία, θέλοντας να μοιραστεί με αυτό τον τρόπο τα δυστοπικά τοπία των ονείρων του.
Έχει κυκλοφορήσει τέσσερα μυθιστορήματα και τρεις νουβέλες, ενώ έχει συμμετάσχει σε αρκετές συλλογές.
Στις διακρίσεις του περιλαμβάνεται η πρώτη θέση στην κατηγορία Διήγημα Τρόμου του διαγωνισμού Larry Niven 2013, καθώς και η τρίτη θέση στα βραβεία Everlies 2022 στην κατηγορία Καλύτερο Βιβλίο Τρόμου με το μυθιστόρημα "Το Βασίλειο Των Σκιών".
Από το καλοκαίρι του 2018 διατηρεί το blog https://darkrealmofshadows.blogspot.com/ όπου ανεβάζει διάφορα διηγήματα (σε άτακτα χρονικά διαστήματα), καθώς επίσης και ολοκληρωμένα έργα κάθε Αύγουστο, σε διαφορετικό format το καθένα. Υπό τον γενικό τίτλο 30 Nights έχουν παρουσιαστεί στο κοινό τα εξής:
☆ Νυχτερινή Φωνή (2018)
☆ After Life Foundation (2019)
☆ Το Τελευταίο Ταξίδι Του Κρισταμπέλα (2020)
☆ Ονειροναύτες (2021)
☆ Άδειος Κόσμος (2022)
☆ Κρυφές Μεταδόσεις-Ρέκβιεμ Για Έναν Κόσμο (2023)
☆ Ο Κήπος του Μεσονυκτίου (2024)
☆ Οι Σιωπηλές Πόλεις (2025)
Παράλληλα, από το 2016 δουλεύει πάνω στο 13τομο scifi έργο του που έχει τον γενικό τίτλο "Τα Χρονικά της Αστροκρατορίας".
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 23 of 23 reviews
October 11, 2017
Τον Μάιο του 2015 είχα διαβάσει και απολαύσει το "Εξιλέωση", ένα άκρως ψυχαγωγικό και βίαιο μετά-αποκαλυπτικό γουέστερν με στοιχεία φαντασίας και τρόμου. Το είχα αγοράσει κυρίως χάρη σ'ένα σχόλιο του Μιχάλη (aka nihilio) που με διάφορες λέξεις-κλειδιά με έψησε για τα καλά. Τώρα αγόρασα το "John Smith: Αναπαυτής" από το ΦantastiCon 2017 χωρίς να έχω διαβάσει κανένα απολύτως σχόλιο. Εφόσον είχα μείνει άκρως ικανοποιημένος και ψυχαγωγημένος από το προηγούμενο βιβλίο του συγγραφέα, γιατί να μην αγόραζα το επόμενο, από την στιγμή μάλιστα που περίληψη και εξώφυλλο με προετοίμασαν για κάτι δυνατό; Λοιπόν, με το "Εξιλέωση" ο Γιώργος Κωστόπουλος έδειξε πολλά καλά στοιχεία, το ίδιο συνέβη και με το παρόν βιβλίο.
Σίγουρα ο συγγραφέας έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τα βιβλία και τα κόμικς που έχει διαβάσει, από τις ταινίες και τις σειρές που έχει παρακολουθήσει και από τα βιντεοπαιχνίδια που έχει παίξει. Πολλά στοιχεία από τον κόσμο, τα γεγονότα και τους χαρακτήρες του βιβλίου μου θύμισαν άλλα έργα. Όμως ο συγγραφέας έχει την δική του ιστορία να πει και την λέει πολύ καλά. Πραγματικά πολύ καλά. Έχει φαντασία, ιδέες και μπόλικο ταλέντο και κατάφερε με χαρακτηριστική ευκολία και άνεση να με παρασύρει στο συναρπαστικό, σκοτεινό και αρκετά τρομακτικό κόσμο του πρωταγωνιστή, John Smith. Για την ιστορία δεν θα γράψω κάτι, όσα λιγότερα ξέρει κανείς, τόσο πιο καλά θα είναι. Άλλωστε, όσα χρειάζεται να ξέρει κανείς πριν πιάσει το βιβλίο, υπάρχουν στο οπισθόφυλλο.
Τι μου άρεσε στο βιβλίο: Ο φοβερά συναρπαστικός κόσμος της ιστορίας, οι σκηνές δράσης, βίας και υπερφυσικού, η όλη απίστευτη ατμόσφαιρα -που είναι όσο σκοτεινή, υποβλητική και ανατριχιαστική χρειάζεται για να κρατήσει στην τσίτα τον αναγνώστη καθ'όλη την διάρκεια της ανάγνωσης-, ο τρόπος παρουσίασης της ιστορίας, η οποία χωριζόταν σε μικρότερες υπό-πλοκές/αποστολές που όλες μαζί δημιούργησαν ένα ενιαίο, πολύ ενδιαφέρον και συναρπαστικό σύνολο και σκιαγράφησαν τον συμπαθητικό και χτυπημένο από την μοίρα πρωταγωνιστή. Επίσης η γραφή είναι εξαιρετικά εθιστική, ευκολοδιάβαστη και... λειτουργική, με δυνατές και ρεαλιστικές περιγραφές των σκηνικών και των διαφόρων γεγονότων. Σε κανένα σημείο δεν ένιωσα την γραφή να χωλαίνει, σε κανένα σημείο δεν ένιωσα βαρεμάρα ή κούραση. Από την αρχή μέχρι το τέλος με κράτησε στην τσίτα.
Αρνητικά υπάρχουν; Χμ, μπορεί και να υπάρχουν. Ίσως χρειάζονταν περισσότερες πληροφορίες για τον κόσμο της ιστορίας, για την "Αδελφότητα" και την "Εταιρεία" και τον τρόπο λειτουργίας τους, για την φύση του κακού, για την ταυτότητα και την προϊστορία του πρωταγωνιστή. Και κάποιος περίεργος που μπορεί να ξεψειρίσει την ιστορία μπορεί να μην πειστεί από κάποια γεγονότα, από κάποια κίνητρα των χαρακτήρων και από κάποια στοιχεία του κόσμου. Ποιος ξέρει. Προσωπικά, πάντως, δεν νιώθω ότι συνάντησα αρνητικά στοιχεία που να μου χαλάσουν την αναγνωστική απόλαυση. Και το λέω πολύ ειλικρινά αυτό. Το βιβλίο δεν είναι τέλειο, είναι όμως τίμιο ως προς τις προθέσεις του, ευκολοδιάβαστο, ενδιαφέρον, εθιστικό, συναρπαστικό, ψυχαγωγικό. Είναι ένα βιβλίο που προτείνω στους λάτρεις της σκοτεινής φαντασίας, του τρόμου, γενικά του ευρύτερου Φανταστικού.
Σίγουρα ο συγγραφέας έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τα βιβλία και τα κόμικς που έχει διαβάσει, από τις ταινίες και τις σειρές που έχει παρακολουθήσει και από τα βιντεοπαιχνίδια που έχει παίξει. Πολλά στοιχεία από τον κόσμο, τα γεγονότα και τους χαρακτήρες του βιβλίου μου θύμισαν άλλα έργα. Όμως ο συγγραφέας έχει την δική του ιστορία να πει και την λέει πολύ καλά. Πραγματικά πολύ καλά. Έχει φαντασία, ιδέες και μπόλικο ταλέντο και κατάφερε με χαρακτηριστική ευκολία και άνεση να με παρασύρει στο συναρπαστικό, σκοτεινό και αρκετά τρομακτικό κόσμο του πρωταγωνιστή, John Smith. Για την ιστορία δεν θα γράψω κάτι, όσα λιγότερα ξέρει κανείς, τόσο πιο καλά θα είναι. Άλλωστε, όσα χρειάζεται να ξέρει κανείς πριν πιάσει το βιβλίο, υπάρχουν στο οπισθόφυλλο.
Τι μου άρεσε στο βιβλίο: Ο φοβερά συναρπαστικός κόσμος της ιστορίας, οι σκηνές δράσης, βίας και υπερφυσικού, η όλη απίστευτη ατμόσφαιρα -που είναι όσο σκοτεινή, υποβλητική και ανατριχιαστική χρειάζεται για να κρατήσει στην τσίτα τον αναγνώστη καθ'όλη την διάρκεια της ανάγνωσης-, ο τρόπος παρουσίασης της ιστορίας, η οποία χωριζόταν σε μικρότερες υπό-πλοκές/αποστολές που όλες μαζί δημιούργησαν ένα ενιαίο, πολύ ενδιαφέρον και συναρπαστικό σύνολο και σκιαγράφησαν τον συμπαθητικό και χτυπημένο από την μοίρα πρωταγωνιστή. Επίσης η γραφή είναι εξαιρετικά εθιστική, ευκολοδιάβαστη και... λειτουργική, με δυνατές και ρεαλιστικές περιγραφές των σκηνικών και των διαφόρων γεγονότων. Σε κανένα σημείο δεν ένιωσα την γραφή να χωλαίνει, σε κανένα σημείο δεν ένιωσα βαρεμάρα ή κούραση. Από την αρχή μέχρι το τέλος με κράτησε στην τσίτα.
Αρνητικά υπάρχουν; Χμ, μπορεί και να υπάρχουν. Ίσως χρειάζονταν περισσότερες πληροφορίες για τον κόσμο της ιστορίας, για την "Αδελφότητα" και την "Εταιρεία" και τον τρόπο λειτουργίας τους, για την φύση του κακού, για την ταυτότητα και την προϊστορία του πρωταγωνιστή. Και κάποιος περίεργος που μπορεί να ξεψειρίσει την ιστορία μπορεί να μην πειστεί από κάποια γεγονότα, από κάποια κίνητρα των χαρακτήρων και από κάποια στοιχεία του κόσμου. Ποιος ξέρει. Προσωπικά, πάντως, δεν νιώθω ότι συνάντησα αρνητικά στοιχεία που να μου χαλάσουν την αναγνωστική απόλαυση. Και το λέω πολύ ειλικρινά αυτό. Το βιβλίο δεν είναι τέλειο, είναι όμως τίμιο ως προς τις προθέσεις του, ευκολοδιάβαστο, ενδιαφέρον, εθιστικό, συναρπαστικό, ψυχαγωγικό. Είναι ένα βιβλίο που προτείνω στους λάτρεις της σκοτεινής φαντασίας, του τρόμου, γενικά του ευρύτερου Φανταστικού.
August 23, 2018
Κανείς δεν πίστευε σε πνεύματα και σκοτεινά πλάσματα από την κόλαση, μέχρι που πριν δέκα χρόνια εισέβαλαν στον κόσμο μας με αποτέλεσμα να είναι αδύνατο να αγνοήσουμε την ύπαρξή τους. Ο John Smith είναι αναπαυτής, ασχολείται δηλαδή με το να βοηθάει τα πνεύματα να περάσουν στην άλλη πλευρά και να αναπαυθούν. Ταυτόχρονα, σκοπός του είναι να ανακαλύψει τα σκοτεινά πλάσματα και να τα εξολοθρεύσει. Κατά τη διάρκεια των ερευνών του θα έρθει αντιμέτωπος με την αλήθεια αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό.
Άλλο ένα βιβλίο για το οποίο είχα τις αμφιβολίες μου, μιας και απ' τα fantasy βιβλία έχω συγκεκριμένες απαιτήσεις. Τελικά ο John Smith με κέρδισε εύκολα μιας και είναι ένας ρεαλιστικός χαρακτήρας. Δεν είναι ατρόμητος ούτε παντοδύναμος. Η υπόθεση του βιβλίου είναι πολύ ενδιαφέρουσα και άνετα θα γινόταν Χολιγουντιανή ταινία, με την έννοια της επιτυχίας και όχι του κλισέ. Τέλος έχει ένα απ' τα καλύτερα ending που έχω συναντήσει, αν και πολύ πιθανό να μην αρέσει σε όλους.
Άλλο ένα βιβλίο για το οποίο είχα τις αμφιβολίες μου, μιας και απ' τα fantasy βιβλία έχω συγκεκριμένες απαιτήσεις. Τελικά ο John Smith με κέρδισε εύκολα μιας και είναι ένας ρεαλιστικός χαρακτήρας. Δεν είναι ατρόμητος ούτε παντοδύναμος. Η υπόθεση του βιβλίου είναι πολύ ενδιαφέρουσα και άνετα θα γινόταν Χολιγουντιανή ταινία, με την έννοια της επιτυχίας και όχι του κλισέ. Τέλος έχει ένα απ' τα καλύτερα ending που έχω συναντήσει, αν και πολύ πιθανό να μην αρέσει σε όλους.
January 23, 2018
Πας σε μια παρουσίαση βιβλίου. Κι ακούς να λένε κάτι αόριστο, πχ "σε αυτό το βιβλίο όλα δένουν, δε μπορώ να σας πω γιατί, αλλά όλα δένουν". Και λες, οκέι, το 'χω ξανακούσει αυτό.
Και μετά το διαβάζεις. Και όλα δένουν.
Ήξερα ότι ο Κωστόπουλος θα έφτιαχνε σκληρές εικόνες. Κι ήξερα κι ότι οι ιστορίες είναι με τη σειρά που γράφτηκαν, η πρώτη είναι η πιο παλιά και η τελευταία η πιο καινούργια. Και το βλέπεις πως βελτιώνεται από τη μια ιστορία στην άλλη, βελτιώνονται οι εικόνες, η μυθοπλασία, οι χαρακτήρες. Δε βελτιώνεται το θέμα της πρωτοτυπίας, θα μου πεις. Δεν πειράζει. Κάποιες φορές θες να βλέπεις την ίδια ιδέα γραμμένη με άλλον τρόπο, με άλλον σκοπό.
Με ξένισε ιδιαίτερα η χρήση αγγλικής γραμματοσειράς στα ονόματα (όχι σε όλα), τη βρήκα κάπως άκομψη. Με έκανε επίσης να χαμογελάσω η προβλεψιμότητα σε κάποιες από τις ιστορίες (όχι η Νεκρή Συχνότητα, αυτή με ξάφνιασε ευχάριστα).
Ο Τζον Σμιθ μυρίζει Χέλμποϊ, μυρίζει Ιερά Εξέταση και Κόνσταντιν. Και μυρίζει και Κωστόπουλο. Χα! Αυτό είναι μεγάλη υπόθεση, να καταφέρεις ως συγγραφέας να φτιάξεις τη δική σου "μυρωδιά".
Και μετά το διαβάζεις. Και όλα δένουν.
Ήξερα ότι ο Κωστόπουλος θα έφτιαχνε σκληρές εικόνες. Κι ήξερα κι ότι οι ιστορίες είναι με τη σειρά που γράφτηκαν, η πρώτη είναι η πιο παλιά και η τελευταία η πιο καινούργια. Και το βλέπεις πως βελτιώνεται από τη μια ιστορία στην άλλη, βελτιώνονται οι εικόνες, η μυθοπλασία, οι χαρακτήρες. Δε βελτιώνεται το θέμα της πρωτοτυπίας, θα μου πεις. Δεν πειράζει. Κάποιες φορές θες να βλέπεις την ίδια ιδέα γραμμένη με άλλον τρόπο, με άλλον σκοπό.
Με ξένισε ιδιαίτερα η χρήση αγγλικής γραμματοσειράς στα ονόματα (όχι σε όλα), τη βρήκα κάπως άκομψη. Με έκανε επίσης να χαμογελάσω η προβλεψιμότητα σε κάποιες από τις ιστορίες (όχι η Νεκρή Συχνότητα, αυτή με ξάφνιασε ευχάριστα).
Ο Τζον Σμιθ μυρίζει Χέλμποϊ, μυρίζει Ιερά Εξέταση και Κόνσταντιν. Και μυρίζει και Κωστόπουλο. Χα! Αυτό είναι μεγάλη υπόθεση, να καταφέρεις ως συγγραφέας να φτιάξεις τη δική σου "μυρωδιά".
January 31, 2018
Εδώ και μερικά λεπτά κάθομαι μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή μου και σκέφτομαι έναν καλό πρόλογο για να ξεκινήσω να μιλάω για ένα βιβλίο που από την πρώτη ανάγνωση – ακολούθησαν άλλες τρεις – ήταν αδυσώπητο από εικόνες και συναισθήματα. Κι η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό είναι ο χαρακτηρισμός εθιστικό!
Ο συγγραφέας με στιβαρή, σίγουρη γραφή από την οποία τίποτα δεν είναι περιττό ή αχρείαστο, καμία λέξη, κανένα κόμμα, καμία τελεία, ήδη από την πρώτη παράγραφο καταφέρνει να σε κάνει μέρος του βιβλίου του, με την ακατάπαυστη δράση και τις γεμάτες ερεθίσματα δυνατές περιγραφές του.
Το “John Smith, Αναπαυτής” είναι μία ολοκληρωμένη, σπονδυλωτή ιστορία, που στην αρχή σού δίνει την εντύπωση ότι είναι μία σειρά από σκόρπιες περιπέτειες του ίδιου πρωταγωνιστή, εντούτοις όμως είναι γραμμένη και επίτηδες τοποθετημένες οι ιστορίες της κατά αυτό τον τρόπο, με σκοπό οι απαντήσεις που λαμβάνεις κάθε φορά από αυτές να δένουν αρμονικά, οδηγώντας αβίαστα μέχρι και το συγκλονιστικό τέλος.
Η συνέχεια στο λινκ ^_^ http://spoileralert.gr/john-smith-ana...
Ο συγγραφέας με στιβαρή, σίγουρη γραφή από την οποία τίποτα δεν είναι περιττό ή αχρείαστο, καμία λέξη, κανένα κόμμα, καμία τελεία, ήδη από την πρώτη παράγραφο καταφέρνει να σε κάνει μέρος του βιβλίου του, με την ακατάπαυστη δράση και τις γεμάτες ερεθίσματα δυνατές περιγραφές του.
Το “John Smith, Αναπαυτής” είναι μία ολοκληρωμένη, σπονδυλωτή ιστορία, που στην αρχή σού δίνει την εντύπωση ότι είναι μία σειρά από σκόρπιες περιπέτειες του ίδιου πρωταγωνιστή, εντούτοις όμως είναι γραμμένη και επίτηδες τοποθετημένες οι ιστορίες της κατά αυτό τον τρόπο, με σκοπό οι απαντήσεις που λαμβάνεις κάθε φορά από αυτές να δένουν αρμονικά, οδηγώντας αβίαστα μέχρι και το συγκλονιστικό τέλος.
Η συνέχεια στο λινκ ^_^ http://spoileralert.gr/john-smith-ana...
October 23, 2017
Αγόρασα τον “John Smith” ήδη από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του και με περισσή βεβαιότητα ότι θα μου αρέσει, καθώς ο συγγραφέας μού είχε δώσει τα διαπιστευτήριά του με την πάρα πολύ καλή “Εξιλέωση” του 2015.
Όπως ήταν αναμενόμενο, δεν διαψεύστηκα…
Καταρχάς, για να μπει κανείς στον κόσμο του Smith, αρκεί και μόνο να διαβάσει την περίληψη, οπότε προσπερνώ τις εισαγωγές. Κατά μία έννοια, αυτό ακριβώς κάνει και ο συγγραφέας, αφού το βιβλίο ξεκινάει κατευθείαν με δράση (και δεν σταματάει να έχει ποτέ). Για τους δύσπιστους, κάνω ένα μικρό ατόπημα και αναφέρω την εναρκτήρια φράση:
“Ανέβηκα τρέχοντας τις σκάλες, ενώ πίσω μου ακούγονταν μπουκάλια να σπάνε”.
Αν εδώ δεν εμπεριέχεται πολλή δράση, τότε δεν εμπεριέχεται πουθενά!
Πηγαίνοντας στα της ιστορίας τώρα, να πω ότι ο συγγραφέας έχει καταφέρει (για δεύτερο σερί βιβλίο) να μεταμορφώσει σε πλεονέκτημά του κάτι που γενικά δεν μου αρέσει και πολύ: Μέσα στις σελίδες, είδα να ξεπετιούνται κομματάκια από κόμικς, βιβλία και βίντεο games που αναγνωρίζω εύκολα. Ωστόσο, γίνεται με τόσο στυλ που πραγματικά το απολαμβάνω σε κάθε λέξη και σε κάθε σελίδα. Έχω την αίσθηση ότι θα μου κακοφανεί αν αυτό δεν συμβεί στο –με το καλό πάντα– τρίτο του βιβλίο! Νομίζω ότι είναι τόσο “αληθινός” ο τρόπος που δίνονται, που θα βρεθούν ελάχιστοι –ίσως και κανένας– που να διαμαρτυρηθεί.
Το κέρδος που προκύπτει από αυτές τις εύκολα αναγνωρίσιμες εικόνες είναι μεγάλο. Σκηνές δράσης, βίας και “μπόλικων εφέ” έγιναν εύκολα πληρέστατα “καρέ” στο μυαλό μου και έτσι απόλαυσα ακόμα περισσότερο το καθετί στο βιβλίο. Η συνολική του ατμόσφαιρα έγινε άκρως απολαυστική. Θα μπορούσα να πω ότι η βάση της φέρνει περισσότερο στον Stephen King, με τα σκοτεινά πλάσματα να θυμίζουν όμως πιο πολύ Clive Barker, αλλά να έχουν ξεπηδήσει από έναν σκοτεινό κόσμο που μάλλον φέρνει περισσότερο σε Lovecraft!
Στα αρνητικά του βιβλίου τώρα, έχω να αναφέρω κυρίως μικροπράγματα. Θα έλεγα ότι έμεινα με μερικές απορίες γύρω από τον κόσμο του Smith, μερικά πραγματάκια για την Αδελφότητα έμειναν μάλλον ανεξήγητα, ενώ και ο ίδιος ο πρωταγωνιστής ως χαρακτήρας δεν μου φάνηκε εκατό τοις εκατό ολοκληρωμένος. Ωστόσο, για να είμαστε και δίκαιοι, τα πολλά στοιχεία επάνω σε όλα αυτά, ίσως να κατέστρεφαν το βασικότερο πλεονέκτημα του βιβλίου, την καταιγιστική του δράση. Είναι μάλλον το κλασικό, δίκοπο μαχαίρι που αντιμετωπίζει ο κάθε συγγραφέας σε τέτοιες περιπτώσεις. Τέλος, θα προτιμούσα τα ονόματα και οι τοποθεσίες να είναι γραμμένα στα ελληνικά, μιας και είναι συνηθέστερο.
Κλείνοντας, να αναφέρω ότι, ακριβώς όπως και μετά την εξιλέωση, δηλώνω και πάλι βέβαιος ότι θα ακολουθήσω τον συγγραφέα και στο επόμενο βιβλίο του, ήδη από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του.
Όπως ήταν αναμενόμενο, δεν διαψεύστηκα…
Καταρχάς, για να μπει κανείς στον κόσμο του Smith, αρκεί και μόνο να διαβάσει την περίληψη, οπότε προσπερνώ τις εισαγωγές. Κατά μία έννοια, αυτό ακριβώς κάνει και ο συγγραφέας, αφού το βιβλίο ξεκινάει κατευθείαν με δράση (και δεν σταματάει να έχει ποτέ). Για τους δύσπιστους, κάνω ένα μικρό ατόπημα και αναφέρω την εναρκτήρια φράση:
“Ανέβηκα τρέχοντας τις σκάλες, ενώ πίσω μου ακούγονταν μπουκάλια να σπάνε”.
Αν εδώ δεν εμπεριέχεται πολλή δράση, τότε δεν εμπεριέχεται πουθενά!
Πηγαίνοντας στα της ιστορίας τώρα, να πω ότι ο συγγραφέας έχει καταφέρει (για δεύτερο σερί βιβλίο) να μεταμορφώσει σε πλεονέκτημά του κάτι που γενικά δεν μου αρέσει και πολύ: Μέσα στις σελίδες, είδα να ξεπετιούνται κομματάκια από κόμικς, βιβλία και βίντεο games που αναγνωρίζω εύκολα. Ωστόσο, γίνεται με τόσο στυλ που πραγματικά το απολαμβάνω σε κάθε λέξη και σε κάθε σελίδα. Έχω την αίσθηση ότι θα μου κακοφανεί αν αυτό δεν συμβεί στο –με το καλό πάντα– τρίτο του βιβλίο! Νομίζω ότι είναι τόσο “αληθινός” ο τρόπος που δίνονται, που θα βρεθούν ελάχιστοι –ίσως και κανένας– που να διαμαρτυρηθεί.
Το κέρδος που προκύπτει από αυτές τις εύκολα αναγνωρίσιμες εικόνες είναι μεγάλο. Σκηνές δράσης, βίας και “μπόλικων εφέ” έγιναν εύκολα πληρέστατα “καρέ” στο μυαλό μου και έτσι απόλαυσα ακόμα περισσότερο το καθετί στο βιβλίο. Η συνολική του ατμόσφαιρα έγινε άκρως απολαυστική. Θα μπορούσα να πω ότι η βάση της φέρνει περισσότερο στον Stephen King, με τα σκοτεινά πλάσματα να θυμίζουν όμως πιο πολύ Clive Barker, αλλά να έχουν ξεπηδήσει από έναν σκοτεινό κόσμο που μάλλον φέρνει περισσότερο σε Lovecraft!
Στα αρνητικά του βιβλίου τώρα, έχω να αναφέρω κυρίως μικροπράγματα. Θα έλεγα ότι έμεινα με μερικές απορίες γύρω από τον κόσμο του Smith, μερικά πραγματάκια για την Αδελφότητα έμειναν μάλλον ανεξήγητα, ενώ και ο ίδιος ο πρωταγωνιστής ως χαρακτήρας δεν μου φάνηκε εκατό τοις εκατό ολοκληρωμένος. Ωστόσο, για να είμαστε και δίκαιοι, τα πολλά στοιχεία επάνω σε όλα αυτά, ίσως να κατέστρεφαν το βασικότερο πλεονέκτημα του βιβλίου, την καταιγιστική του δράση. Είναι μάλλον το κλασικό, δίκοπο μαχαίρι που αντιμετωπίζει ο κάθε συγγραφέας σε τέτοιες περιπτώσεις. Τέλος, θα προτιμούσα τα ονόματα και οι τοποθεσίες να είναι γραμμένα στα ελληνικά, μιας και είναι συνηθέστερο.
Κλείνοντας, να αναφέρω ότι, ακριβώς όπως και μετά την εξιλέωση, δηλώνω και πάλι βέβαιος ότι θα ακολουθήσω τον συγγραφέα και στο επόμενο βιβλίο του, ήδη από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του.
March 12, 2018
Το βιβλίο είναι πολύ καλό. Το απόλαυσα πραγματικά. Δεν ήταν ό,τι πιο φρέσκο ή πρωτότυπο (βασικά, φρέσκα για τα ελληνικά δεδομένα είναι), αλλά ήταν μια ιστορία σωστά δομημένη, μια όμορφη περιπέτεια με κάποιες προεκτάσεις βαθυστόχαστες. Πέρα από αυτό με τη χρήση αγγλικών γραμμάτων για τα ονόματα, προσωπικά αυτό που με απέτρεψε από το 5ο αστεράκι ήταν μια μικρή λογοτεχνική απουσία. Όλο το κείμενο χρειαζόταν ένα 'χτένισμα' λογοτεχνικής φύσεως, ώστε να λείπουν κάποιες αστοχίες όπως επαναλήψεις ίδιας λέξεις, όμοια παράγωγα κτλ. Επίσης, θα ήθελα στις επιμέρους ιστορίες να υπήρχαν ημερομηνίες. Κάπου στην αρχή χάθηκα με το χωροχρονικό συνεχές της υπόθεσης. Σίγουρα πάντως θα έχω το νου μου για τον Κωστόπουλο. Με άρεσε.
November 6, 2017
To "Το κορίτσι με το λευκό φόρεμα" ίσως το καλύτερο από τις ιστορίες. Όχι, μην μπερδευτείτε. Δεν είναι διηγήματα. Απλά εξιστορούνται κάποιες ιστορίες, οι οποίες ενώνονται σιγά σιγά. Τρόμος, δυστοπία, με λίγο από Έλρικ...
Ανυπομονώ για το επόμενο!
Υ.Γ. Τα'σπασα(μεταξύ άλλων) με την ατάκα από Dawn of the dead.
Ανυπομονώ για το επόμενο!
Υ.Γ. Τα'σπασα(μεταξύ άλλων) με την ατάκα από Dawn of the dead.
October 29, 2017
Τον Γιώργο Κωστόπουλο τον γνωρίσαμε στην Εξιλέωση, ένα βιβλίο που ήταν πέρα ως πέρα ειλικρινές και με κέρδισε.
Στο δεύτερο έργο του πίανει πάλι ένα μεταποκαλυπτικό κόσμο, μόνο πως αυτή τη φορά παίζει με το genre του Occult Detective.
Ο John Smith είναι ο τυπικός νουάρ ντετέκτιβ που πίνει σα σφουγγάρι και κυνηγάει τέρατα για λογαριασμό πελατών.
Πρόκειται για ένα σπονδυλωτό (ή μάλλον επεισοδικό) μυθιστόρημα, όπου, μέσα από διάφορες υποθέσεις, χτίζεται μία ιστορία. Μου θύμισε αρκετά κόμιξ. Το καλό είναι πως, στο τέλος, όλες αυτές οι ιστορίες δένουν στην κεντρική πλοκή και το τέλος... το τέλος είναι απλά συγκλονιστικό.
Αν θέλετε να έχετε εικόνα για το στυλ του κόσμου, σκεφτείτε Hellboy και Warhammer 40K.
Η γραφή είναι απλή αλλά στρωτή και δυνατή εκεί που πρέπει. Σαφώς βελτιωμένη από την Εξιλέωση.
Μόνο αρνητικό, κάποια ονόματα είναι γραμμένα με αγγλικούς χαρακτήρες, πράγμα που με ξένισε.
Στο δεύτερο έργο του πίανει πάλι ένα μεταποκαλυπτικό κόσμο, μόνο πως αυτή τη φορά παίζει με το genre του Occult Detective.
Ο John Smith είναι ο τυπικός νουάρ ντετέκτιβ που πίνει σα σφουγγάρι και κυνηγάει τέρατα για λογαριασμό πελατών.
Πρόκειται για ένα σπονδυλωτό (ή μάλλον επεισοδικό) μυθιστόρημα, όπου, μέσα από διάφορες υποθέσεις, χτίζεται μία ιστορία. Μου θύμισε αρκετά κόμιξ. Το καλό είναι πως, στο τέλος, όλες αυτές οι ιστορίες δένουν στην κεντρική πλοκή και το τέλος... το τέλος είναι απλά συγκλονιστικό.
Αν θέλετε να έχετε εικόνα για το στυλ του κόσμου, σκεφτείτε Hellboy και Warhammer 40K.
Η γραφή είναι απλή αλλά στρωτή και δυνατή εκεί που πρέπει. Σαφώς βελτιωμένη από την Εξιλέωση.
Μόνο αρνητικό, κάποια ονόματα είναι γραμμένα με αγγλικούς χαρακτήρες, πράγμα που με ξένισε.
October 8, 2018
Λένε να μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του. Πλέον, λέω μην το κρίνεις ούτε από τις πρώτες σελίδες του! Ο Γιώργος Κωστόπουλος με είχε εντυπωσιάσει στο πρώτο του βιβλίο (Η εξιλέωση) και περίμενα να διαβάσω μία από τα ίδια. Έκανα λάθος και … μάλλον βιάστηκα να απογοητευτώ. Στην αρχή, το βιβλίο ξεκινάει να παρουσιάζει τις υποθέσεις ενός ντετέκτιβ, που όμως μετά τον πόλεμο με τις δυνάμεις του Χάους, βοηθάει τους πελάτες του με τις δυνάμεις της άλλης πλευράς. όσο όμως προχωράει, όλα δένουν μεταξύ τους, μέχρι όλο το βιβλίο να καταλήξει στο τέλος. Στις μέρες του τρόμου. Κατά την γνώμη μου, είναι το καλύτερο σημείο του βιβλίου. Και συνήθως, όταν αυτό που σου μένει από ένα βιβλίο , είναι μία... γλυκιά γεύση (παρά τον τρόμο), τότε, έχεις να κάνεις με ένα πολύ καλό βιβλίο.
Εξακολουθώ να αγαπάω την 'Εξιλέωση' περισσότερο, αλλά ο 'Αναπαυτής' κέρδισε επάξια μία θέση δίπλα της. Δυστοπικός Τρόμος στα καλύτερά του.
Εξακολουθώ να αγαπάω την 'Εξιλέωση' περισσότερο, αλλά ο 'Αναπαυτής' κέρδισε επάξια μία θέση δίπλα της. Δυστοπικός Τρόμος στα καλύτερά του.
May 14, 2022
Διαβάστε την κριτική στη Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας Καρδίτσας, σε διπλό αφιέρωμα μαζί με το επόμενο βιβλίο του συγγραφέα:
https://www.lefalok.gr/kostopoulos_jo...
Λοιπόν!
Occult detective - τρόμος με φόντο ένα ζοφερό μεταποκαλυπτικό σκηνικό, count me in.
Disclaimer: μπήκε ήδη στη λίστα ανάγνωσης το Οι Γιατροί της Πανούκλας και σίγουρα θα είμαι εκεί όταν ο Γιώργος Κωστόπουλος βγάλει επόμενο μυθιστόρημα.
Το βιβλίο είναι ένα υβρίδιο συλλογής διηγημάτων & επεισοδιακού μυθιστορήματος (μου έφερε στον νου το 7 Καταραμένες Ιστορίες του Β. Ιωσηφίδη) όπου 10 διαφορετικές ιστορίες συνθέτουν ένα ομοιογενές σύνολο. Η κοσμοπλασία θυμίζει Hellboy, John Constantine / Hellblazer (υπάρχουν έντονα vibes των comics) αλλά και κάτι από Devil May Cry (δαίμονες και ρημαγμένα αστικά τοπία).
Απολαυστικό ανάγνωσμα, εθιστικός ρυθμός, σαγηνευτική, σκοτεινή κοσμοπλασία.
Η καθαρή γραφή του Κωστόπουλου και η καλαίσθητη έκδοση με τον διακριτό επιμερισμό των ιστοριών μετέτρεψε την ανάγνωση του κειμένου σε μια ιδιαίτερα θετική εμπειρία. Όλες οι ιστορίες είχαν κάτι ωραίο να δώσουν, υπήρχαν εξάρσεις στη διήγηση που εξήπταν τη φαντασία καθώς βυθιζόμουν στον μαύρο κόσμο του.
Ξεχώρισα τα: «Το κορίτσι με το λευκό φόρεμα», η «Νεκρή Συχνότητα» και το τελευταίο διήγημα, τις «Μέρες του τρόμου», που κατ’ εμέ είναι το δυνατότερο σημείο του βιβλίου.
Οι αγγλικοί χαρακτήρες στα ονόματα μάλλον ήταν άστοχη ως επιλογή. Επίσης, κάποια διηγήματα μου φάνηκαν πως έτρεχαν στο τέλος –δε θα με χαλούσε αν ήταν περισσότερο ανεπτυγμένα.
Σε γενικές γραμμές, ένα αξιόλογο δείγμα του ελληνικού φανταστικού που θεωρώ πως θα ικανοποιήσει τους αναγνώστες που θα του δώσουν μια ευκαιρία.
https://www.lefalok.gr/kostopoulos_jo...
Λοιπόν!
Occult detective - τρόμος με φόντο ένα ζοφερό μεταποκαλυπτικό σκηνικό, count me in.
Disclaimer: μπήκε ήδη στη λίστα ανάγνωσης το Οι Γιατροί της Πανούκλας και σίγουρα θα είμαι εκεί όταν ο Γιώργος Κωστόπουλος βγάλει επόμενο μυθιστόρημα.
Το βιβλίο είναι ένα υβρίδιο συλλογής διηγημάτων & επεισοδιακού μυθιστορήματος (μου έφερε στον νου το 7 Καταραμένες Ιστορίες του Β. Ιωσηφίδη) όπου 10 διαφορετικές ιστορίες συνθέτουν ένα ομοιογενές σύνολο. Η κοσμοπλασία θυμίζει Hellboy, John Constantine / Hellblazer (υπάρχουν έντονα vibes των comics) αλλά και κάτι από Devil May Cry (δαίμονες και ρημαγμένα αστικά τοπία).
Απολαυστικό ανάγνωσμα, εθιστικός ρυθμός, σαγηνευτική, σκοτεινή κοσμοπλασία.
Η καθαρή γραφή του Κωστόπουλου και η καλαίσθητη έκδοση με τον διακριτό επιμερισμό των ιστοριών μετέτρεψε την ανάγνωση του κειμένου σε μια ιδιαίτερα θετική εμπειρία. Όλες οι ιστορίες είχαν κάτι ωραίο να δώσουν, υπήρχαν εξάρσεις στη διήγηση που εξήπταν τη φαντασία καθώς βυθιζόμουν στον μαύρο κόσμο του.
Ξεχώρισα τα: «Το κορίτσι με το λευκό φόρεμα», η «Νεκρή Συχνότητα» και το τελευταίο διήγημα, τις «Μέρες του τρόμου», που κατ’ εμέ είναι το δυνατότερο σημείο του βιβλίου.
Οι αγγλικοί χαρακτήρες στα ονόματα μάλλον ήταν άστοχη ως επιλογή. Επίσης, κάποια διηγήματα μου φάνηκαν πως έτρεχαν στο τέλος –δε θα με χαλούσε αν ήταν περισσότερο ανεπτυγμένα.
Σε γενικές γραμμές, ένα αξιόλογο δείγμα του ελληνικού φανταστικού που θεωρώ πως θα ικανοποιήσει τους αναγνώστες που θα του δώσουν μια ευκαιρία.
May 25, 2022
Αβίαστο 5άρι...! Ο συγγραφέας με πολύ απλό τρόπο σε βάζει να παρακολουθήσεις μια δυνατή περιπέτεια με εικόνες Αποκάλυψης! Με απλή χρήση του λόγου, με ωραία δομή του κειμένου, θα έλεγα πως είναι ένα από τα βιβλία που ξεχνάς να το αφήσεις όσο προχωράει η ιστορία. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!
September 13, 2019
Καλογραμμένο, σκοτεινό και αναπάντεχο.
March 10, 2018
Πάρα πολύ εντυπωσιακό βιβλίο!!! Εύχομαικαι τα επόμενα βιβλία του να είναι σαν και αυτό εδώ πέρα....!!!! Ειλικρινά το λάτρεψα αυτό το βιβλίο και ότι είχε μέσα του: αγάπησα, μίσησα, ένιωσα και στεναχωρήθηκα με τους χαρακτήρες τα πάθη και τους λόγους λόγους συμπεριφορές τους -ειδικά του John Smith- και κατανεθουσιαστηκα μαζί τους.... Το βιβλίο αυτό εύχομαι να γίνει τουλάχιστον ταινία με πολύ καλούς ηθοποιούς, ερμηνείες, κοστούμια, σκηνοθεσία και σενάριο -Η να βγεί και το δεύτερο βιβλίο που το εύχομαι μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου να υπάρξει. Η πλοκή του βιβλίου αυτού μοιάζει να είναι επηρεασμένη από τα comics με τον John Constantine The Hellblazer, του Harry Dresden, του film Legion με τους Άγγελους που στρέφονται εναντίων του ανθρώπινου γένους, του Εξορκιστή, και έχει επίσης επηρεαστεί φυσικά πολύ από δύο από τους αγαπημένους καλλιτεχνες και ειδικούς του horror, supernatural and macabre: τους H.P.Lovecraft και Guillermo Del Toro έχοντα�� λίγο και Tim Burton με Dark Shadows, Hellraiser, Evil Dead, Poltergeist, Insidious and Penny Dreadfull τα οποία εξίσου λατρεύω. Είχε ορισμενα πολύ ωραία γνωστά κλισέ(cliches) κάτι το οποίο καθόλου τα κλισέ και το generic plot and simple concept δεν με ενοχλούν καθόλου ούτε τα μισώ(με λίγα λόγια εγώ αν διαβάζω ένα βιβλίο η ένα comicbook/graphic novel/manga, βλέπω μια ταινία/cartoon/anime/tv show και παίζω ένα video game δεν έχω σε πάρα πολλά από αυτά τα ψυχαγωγικά μέσα -που μας διασκεδάζουν- μεγάλες απαιτήσεις και παράπονα, η ενοχλήσεις, αντιθέτως εγώ όσα κλισέ και αν υπάρχουν σε ένα βιβλιο και όσο πιο πολύ generic, same and simple plot και αν είναι μια ταινία εγώ δεν έχω προβλημα αρκεί το βιβλίο, η ταινία η ένα άλλο μέσο ψυχαγωγίας είναι διασκεδαστικό και ψυχαγωγικό που στην περίπτωση μου δύσκολα και σπάνια βρίσκω κάτι που να με ενοχλήσει, δεν με διασκεδάσει και μου προκαλέσει βαρεμάρα, και έχει πολύ simple, same and generic plot and bad cliches. Το βιβλίο αυτό όπως και άλλα βιβλία, ταινίες και οτιδήποτε άλλο έχω περάσει πολύ ωραία και αξέχαστα τον χρόνο μου και έχω αγαπήσει που ασχολήθηκα μαζί του δεν με απογοήτευσε καθόλου. Αντιθέτως εγώ το βρήκα πολύ διασκεδαστικό και αξέχαστο ενδιαφέρον βιβλιαράκι horror/occult/dark mystery fantasy και πολύ διδακτικό καιθα το θυμάμαι σίγουρα για όλη μου την ζωή με μεγάλη αγάπη και σίγουρα σε σύντομο καιρό θα το πιάσω και θα το ξαναδιαβάσω με μεγάλη αγάπη σαν να είναι η πρώτη μου φορά αν και θα είναι η 2η φορά που θα το διαβάσω εφόσον θα ξέρω τι γίνεται. Το αγάπησα πολύ και όντως χρειάζεται να βγεί μια τριλογία με αυτό το βιβλιο. Αγάπησα πολλά πράγματα μέσα στο βιβλίο από το εξώφυλλο και τον τίτλο του μέχρι το τέλος του βιβλίου που με έχει κάνει να θέλω και συνέχεια οπωσδήποτε σύντομα.... Εύχομαι τις καλύτερες στιγμές και επιτυχίες που θα έρθουν στον κύριο Γεώργο Κωστόπουλο να είναι ακόμη πιο καλύτερες με τέτοια συναρπαστικά βιβλία, ιστορίες κα χαρακτήρες και ακομη πιο πολλές επιτυχιες και βραβεία στο προσεχές μέλλον!!!!!!!😀😀😀😀 Το προτείνω ανεπιφύλακτα εντελώς σε όλους ειδικά σε αυτούς που λατρεύουν όπως εγώ τον John Constantine and Hellboy και τέτοιου η άλλους είδους fantasy and horror βιβλία, ταινίες η οτιδήποτε άλλο με το υπερφυσικό, το απόκοσμο, το απόκρυφο και τον μυστηριωδες κόσμο και πραγματα αφιερωμένα και βασισμένα σε αυτόν όπως αυτό το βιβλίο!!!!!
April 20, 2021
Πολύ δυνατή γραφή, πολύ δυνατές ιστορίες (ιστορία, μία ήταν, εδώ που τα λέμε), εθιστικός ρυθμός και ύφος κι εδώ σταματάω να μιλάω σαν κομπιουτεράκι.
Καταγούσταρα. Τι; Αστεράκια; Ναι, είδα καθώς το διάβαζα.
Έλρικ, Γκέραλτ, Ντρέσντεν, ο καθένας μπορεί να σκεφτεί τους δικούς του αγαπημένους ήρωες όταν θα γνωρίσει τον Τζον Σμιθ, εγώ αυτούς σκέφτηκα. Τέλος πάντων, αυτό που θέλω να πω είναι ότι αυτό το βιβλίο έχει γραφτεί για ενήλικες, όχι με τον τρόπο που νομίζει ο πολύς κόσμος: όταν λέμε "για ενήλικες" εννοούμε τσόντα και λίγο παραπάνω μπουνίδι, σωστά;
Λάθος.
Αυτό το βιβλίο έχει γραφτεί για ανθρώπους που μπορούν να καταλάβουν ένα κάτι τις παραπάνω, και το πιο σημαντικό: δεν έχουν αποκυρήξει τα συναισθήματα, κάτι που είναι το ρεύμα τελευταία και πολύ με τσαντίζει.
Ο κόσμος του Τζον Σμιθ δεν έχει έλεος. Δεν έχει λύτρωση. Αλλά έχει συμπόνοια. Και αγάπη (και μίσος, και πολλά άλλα συναισθήματα, όμως εδώ ψάχνουμε για αντίβαρο στην έλλειψη ελέους, εντάξει; Και μη μου κολλάτε).
(Λίγο η πρωτοτυπία μου έλειψε, και μια πιο προσεκτική επιμέλεια, ιδίως κάτι τόνοι με πετούσαν έξω συνέχεια σε κάτι σημεία).
Καλλιτέχνης. Πάρω κι άλλα βιβλία του.
Καταγούσταρα. Τι; Αστεράκια; Ναι, είδα καθώς το διάβαζα.
Έλρικ, Γκέραλτ, Ντρέσντεν, ο καθένας μπορεί να σκεφτεί τους δικούς του αγαπημένους ήρωες όταν θα γνωρίσει τον Τζον Σμιθ, εγώ αυτούς σκέφτηκα. Τέλος πάντων, αυτό που θέλω να πω είναι ότι αυτό το βιβλίο έχει γραφτεί για ενήλικες, όχι με τον τρόπο που νομίζει ο πολύς κόσμος: όταν λέμε "για ενήλικες" εννοούμε τσόντα και λίγο παραπάνω μπουνίδι, σωστά;
Λάθος.
Αυτό το βιβλίο έχει γραφτεί για ανθρώπους που μπορούν να καταλάβουν ένα κάτι τις παραπάνω, και το πιο σημαντικό: δεν έχουν αποκυρήξει τα συναισθήματα, κάτι που είναι το ρεύμα τελευταία και πολύ με τσαντίζει.
Ο κόσμος του Τζον Σμιθ δεν έχει έλεος. Δεν έχει λύτρωση. Αλλά έχει συμπόνοια. Και αγάπη (και μίσος, και πολλά άλλα συναισθήματα, όμως εδώ ψάχνουμε για αντίβαρο στην έλλειψη ελέους, εντάξει; Και μη μου κολλάτε).
(Λίγο η πρωτοτυπία μου έλειψε, και μια πιο προσεκτική επιμέλεια, ιδίως κάτι τόνοι με πετούσαν έξω συνέχεια σε κάτι σημεία).
Καλλιτέχνης. Πάρω κι άλλα βιβλία του.
November 23, 2018
ΠΡΟΣΟΧΗ! ΑΣΕΜΝΗ ΓΛΩΣΣΑ!
ΑΡ-ΧΙ-ΔΟ-ΤΑ-ΤΟΣ!!! (κάποιες σκέψεις για τον John Smith του Γιώργου Κωστόπουλου)
ΜΑΝ ΜΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥ!!!!!!!!!!!!! ΤΡΕΛΑΑΑΑΑΘΗΚΑΑΑΑ!!!!!!
Με τρόμαξε στο μετρό, ανάμεσα σε πληθώρα κόσμου και είχα να τρομάξω με βιβλίο 10 χρόνια τώρα! Πάρτε το! Τέλος!
Αυτό θα έπρεπε να γράψω μόνο, μα δε μπορώ να συγκρατηθώ. Σε μια χώρα στην οποία η λογοτεχνία που επιπλέει είναι χλιαρή, δήθεν ή ροζ, έρχεται ένα βιβλίο φλεγόμενο, αληθινό και μαύρο! Όταν οι περισσότεροι αναρωτιούνται ‘’τι θα πούλαγε;’’ ο συγγραφέας λέει ‘’στ’ αρχίδια μου, αυτός είμαι!’’! Όταν οι περισσότεροι, παλεύουν να βρουν τη φωνή τους, μέσα από γραμμόφωνο επιτυχιών-τύπου-Άρλεκιν, ο Κωστόπουλος κάνει ένα όργιο –όχι κεκλεισμένων των θυρών, μα μέσα στη μάπα μας bukkake από γράμματα σε χαρτί- με ένα λογοτεχνικό τέκνο αυτής της άρρωστης συνεύρεσης όπου Λάβκραφτ, Ντελτόρο, Κόνολι και Κίνγκ γκαστρώνουν την Ράις και γεννιέται ο John Smith!
ΝΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙ!!!!!!! ΝΑΙ ΡΕ!!!! ΝΑΙ!!!
Οκ, ηρεμώ!
Ήταν αυτό που ήθελα. Ο τρόμος με είχε απογοητεύσει καιρό, δεν ένιωθα πια... Και να σου που το αγόρασα Σάββατο απόγεμα, διάβασα λίγο στο μετρό και τσουτσούριασα. Το έπιασα Κυριακή βράδυ και το τέλειωσα το ξημέρωμα της Δευτέρας. Ο ορισμός του ‘’μονορούφι’’ και του ‘’χυσαμόλοι’’ με την καλή έννοια. Τρομερό δείγμα εγχώριας λογοτεχνίας τρόμου που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από συγγραφείς του εξωτερικού. Η δομή, η δράση, η γλώσσα… όλα στη πένα! Δεν υπήρχε δισταγμός στην επιλογή, το είχα καιρό στο μάτι και αχ Θεοί αν με αντέμειψε! Νουάρ-νεογοτθική ατμόσφαιρα, ήρωας που καπνίζει και πίνει αλκοόλ απανωτά, δράση και μυστήριο συνεχόμενα, διακριτικοί φόροι τιμής σε μεγάλους συγγραφείς του είδους και η Εταιρία θα μπορούσε να είναι το ελληνικό BPRD!
Ο τίτλος στα αγγλικά και τα ονόματα στα αγγλικά. Με ξενέρωσε; R U FUCKIN KIDDIN ME BRO?!?! Τσέκαρε το εξώφυλλο της Λενόρ μου! Προβληματικό/ρημαγμένο δεξί χέρι; Δικός μου είσαι! Κατατρεγμένο παρελθόν, γη που δεν είναι η γη ακριβώς, όπλα και πανικός; Πού είσαι Κωστόπουλε, να κόψω την παλάμη μου, να γίνουμε αδελφοποιητοί!
Η δομή απίστευτη. Σπονδυλωτό, μα όχι αποξενωτικά ή περίπλοκα. Η γλώσσα ελληνικότατη. Οι υποθέσεις ότι έπρεπε να είναι. Δεν πελαγοδρομεί, δεν πλατειάζει, δεν γράφει κάτι που είναι περιττό ή άσκοπο. Κομφοτέχνημα. Κάθε ιστορία είναι γουάμ-μπαμ-βαν-νταμ (αρχή, μέση, τέλος, γειά σας) και ειδικά η τελευταία… αχ! Υπέροχο! Και τα χαιρετίσματα στη κυρία μαμά σας! Αν μπορούσα να διαβάσω με μουσική, το ιδανικό χαλί θα ήταν το thornography και τίποτε άλλο!
George Kostopoulos είμαι φαν πλέον, σπεύδω να πάρω τα υπόλοιπά!
Υγ1. Πουτανιά που με τρέλανε: αν κρατήσεις το εξώφυλλο σε απόσταση από το πρόσωπό σου, καθρεφτίζεσαι εσύ μέσα στη κουκούλα. Όχι όμως, δεν είμαστε όλοι μας ο John Smith, όλοι μας ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ να είμαστε…
Υγ2. Θέλω John Smith να αράζει με τον Τσάρλι Πάρκερ και να ‘’κλαίγονται’’ για τα χαμένα σόγια τους ακούγοντας Τομ Γουέητς… θέλω μάχη John Smith με Ρόλαντ… ή έστω κολάμπ- κροσόβερ με Λενόρ…
Υγ3. Συγχωρήστε με για την αθυροστομία, μα ο ενθουσιασμός πραγματικά δεν συγκρατείται!
(13/12/2017)
ΑΡ-ΧΙ-ΔΟ-ΤΑ-ΤΟΣ!!! (κάποιες σκέψεις για τον John Smith του Γιώργου Κωστόπουλου)
ΜΑΝ ΜΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥ!!!!!!!!!!!!! ΤΡΕΛΑΑΑΑΑΘΗΚΑΑΑΑ!!!!!!
Με τρόμαξε στο μετρό, ανάμεσα σε πληθώρα κόσμου και είχα να τρομάξω με βιβλίο 10 χρόνια τώρα! Πάρτε το! Τέλος!
Αυτό θα έπρεπε να γράψω μόνο, μα δε μπορώ να συγκρατηθώ. Σε μια χώρα στην οποία η λογοτεχνία που επιπλέει είναι χλιαρή, δήθεν ή ροζ, έρχεται ένα βιβλίο φλεγόμενο, αληθινό και μαύρο! Όταν οι περισσότεροι αναρωτιούνται ‘’τι θα πούλαγε;’’ ο συγγραφέας λέει ‘’στ’ αρχίδια μου, αυτός είμαι!’’! Όταν οι περισσότεροι, παλεύουν να βρουν τη φωνή τους, μέσα από γραμμόφωνο επιτυχιών-τύπου-Άρλεκιν, ο Κωστόπουλος κάνει ένα όργιο –όχι κεκλεισμένων των θυρών, μα μέσα στη μάπα μας bukkake από γράμματα σε χαρτί- με ένα λογοτεχνικό τέκνο αυτής της άρρωστης συνεύρεσης όπου Λάβκραφτ, Ντελτόρο, Κόνολι και Κίνγκ γκαστρώνουν την Ράις και γεννιέται ο John Smith!
ΝΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙ!!!!!!! ΝΑΙ ΡΕ!!!! ΝΑΙ!!!
Οκ, ηρεμώ!
Ήταν αυτό που ήθελα. Ο τρόμος με είχε απογοητεύσει καιρό, δεν ένιωθα πια... Και να σου που το αγόρασα Σάββατο απόγεμα, διάβασα λίγο στο μετρό και τσουτσούριασα. Το έπιασα Κυριακή βράδυ και το τέλειωσα το ξημέρωμα της Δευτέρας. Ο ορισμός του ‘’μονορούφι’’ και του ‘’χυσαμόλοι’’ με την καλή έννοια. Τρομερό δείγμα εγχώριας λογοτεχνίας τρόμου που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από συγγραφείς του εξωτερικού. Η δομή, η δράση, η γλώσσα… όλα στη πένα! Δεν υπήρχε δισταγμός στην επιλογή, το είχα καιρό στο μάτι και αχ Θεοί αν με αντέμειψε! Νουάρ-νεογοτθική ατμόσφαιρα, ήρωας που καπνίζει και πίνει αλκοόλ απανωτά, δράση και μυστήριο συνεχόμενα, διακριτικοί φόροι τιμής σε μεγάλους συγγραφείς του είδους και η Εταιρία θα μπορούσε να είναι το ελληνικό BPRD!
Ο τίτλος στα αγγλικά και τα ονόματα στα αγγλικά. Με ξενέρωσε; R U FUCKIN KIDDIN ME BRO?!?! Τσέκαρε το εξώφυλλο της Λενόρ μου! Προβληματικό/ρημαγμένο δεξί χέρι; Δικός μου είσαι! Κατατρεγμένο παρελθόν, γη που δεν είναι η γη ακριβώς, όπλα και πανικός; Πού είσαι Κωστόπουλε, να κόψω την παλάμη μου, να γίνουμε αδελφοποιητοί!
Η δομή απίστευτη. Σπονδυλωτό, μα όχι αποξενωτικά ή περίπλοκα. Η γλώσσα ελληνικότατη. Οι υποθέσεις ότι έπρεπε να είναι. Δεν πελαγοδρομεί, δεν πλατειάζει, δεν γράφει κάτι που είναι περιττό ή άσκοπο. Κομφοτέχνημα. Κάθε ιστορία είναι γουάμ-μπαμ-βαν-νταμ (αρχή, μέση, τέλος, γειά σας) και ειδικά η τελευταία… αχ! Υπέροχο! Και τα χαιρετίσματα στη κυρία μαμά σας! Αν μπορούσα να διαβάσω με μουσική, το ιδανικό χαλί θα ήταν το thornography και τίποτε άλλο!
George Kostopoulos είμαι φαν πλέον, σπεύδω να πάρω τα υπόλοιπά!
Υγ1. Πουτανιά που με τρέλανε: αν κρατήσεις το εξώφυλλο σε απόσταση από το πρόσωπό σου, καθρεφτίζεσαι εσύ μέσα στη κουκούλα. Όχι όμως, δεν είμαστε όλοι μας ο John Smith, όλοι μας ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ να είμαστε…
Υγ2. Θέλω John Smith να αράζει με τον Τσάρλι Πάρκερ και να ‘’κλαίγονται’’ για τα χαμένα σόγια τους ακούγοντας Τομ Γουέητς… θέλω μάχη John Smith με Ρόλαντ… ή έστω κολάμπ- κροσόβερ με Λενόρ…
Υγ3. Συγχωρήστε με για την αθυροστομία, μα ο ενθουσιασμός πραγματικά δεν συγκρατείται!
(13/12/2017)
July 12, 2021
Για το βιβλίο αυτό έγραψα πλήρη κριτική στο βιβλιοπεριοδικό «Αλλόκοσμες Ιστορίες».
Εδώ θα επαναλάβω ότι για μένα ήταν ένα από τα απολαυστικότερα βιβλία του είδους που διάβασα. Πρόκειται για σκοτεινό fantasy και τρόμο. Περιέχει διηγήματα με τον πρωταγωνιστή, John Smith, τα οποία συνδέονται μέχρι το εκρηκτικό τέλος. Ένα καταπληκτικό τέλος σε ένα εξαιρετικό βιβλίο.
Πραγματικά μου άρεσε τόσο πολύ. Ο τρόπος γραφής με κέρδισε, ελαφρώς παλιομοδίτικος, μου θύμισε Lovecraft, Howard, Moorcock.
Διαβάστηκε μονοκοπανιά.
Αρνητικά: Το ήθελα πιο μεγάλο! Επίσης οι ιδέες δεν είναι πρωτότυπες (πχ κάποιο διήγημα μου θύμισε επεισόδιο της σειράς Supernatural), αλλά είναι τόσο σωστά δοσμένες που δεν έχει σημασία.
Πραγματικό διαμάντι!
Στην 17βάθμια κλίμακα που χρησιμοποιώ για να βαθμολογήσω έχουμε: 11/11 το πόσο μου άρεσε. 1/3 το τι προσφέρει στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία αλλά και η απήχηση στον μέσο αναγνώστη/στρια (είναι για τους λάτρεις, αλλά και οι μη ίσως βρουν πραγματάκια που θα τους αρέσουν). 2/3 η αξία του έναντι της τιμής. Κυκλοφορεί καιρό και προσφέρεται με έκπτωση. Σύνολο 14/17, μην το χάσετε!
Εδώ θα επαναλάβω ότι για μένα ήταν ένα από τα απολαυστικότερα βιβλία του είδους που διάβασα. Πρόκειται για σκοτεινό fantasy και τρόμο. Περιέχει διηγήματα με τον πρωταγωνιστή, John Smith, τα οποία συνδέονται μέχρι το εκρηκτικό τέλος. Ένα καταπληκτικό τέλος σε ένα εξαιρετικό βιβλίο.
Πραγματικά μου άρεσε τόσο πολύ. Ο τρόπος γραφής με κέρδισε, ελαφρώς παλιομοδίτικος, μου θύμισε Lovecraft, Howard, Moorcock.
Διαβάστηκε μονοκοπανιά.
Αρνητικά: Το ήθελα πιο μεγάλο! Επίσης οι ιδέες δεν είναι πρωτότυπες (πχ κάποιο διήγημα μου θύμισε επεισόδιο της σειράς Supernatural), αλλά είναι τόσο σωστά δοσμένες που δεν έχει σημασία.
Πραγματικό διαμάντι!
Στην 17βάθμια κλίμακα που χρησιμοποιώ για να βαθμολογήσω έχουμε: 11/11 το πόσο μου άρεσε. 1/3 το τι προσφέρει στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία αλλά και η απήχηση στον μέσο αναγνώστη/στρια (είναι για τους λάτρεις, αλλά και οι μη ίσως βρουν πραγματάκια που θα τους αρέσουν). 2/3 η αξία του έναντι της τιμής. Κυκλοφορεί καιρό και προσφέρεται με έκπτωση. Σύνολο 14/17, μην το χάσετε!
September 16, 2022
Ο Γιώργος εδώ δεν εφευρίσκει τον τροχό, αλλά ό,τι κάνει, το κάνει πάρα πολύ καλά. Ιδιαίτερη ιδέα οι διάφορες αυτόνομες περιπέτειες του ερευνητή του μεταφυσικού John Smith, που έρχονται και δένουν όλες πολύ ωραία. Κάποιες μου άρεσαν περισσότερο, όπως η επίσκεψη στην Ιερή πόλη π.χ. Εγώ προσωπικά κόλλησα στο γεγονός ότι το setting μου θύμισε το Doom, ναι τη βιντεοπαιχνιδάρα. Και εκεί που το βιβλίο έπαιρνε μια πιο νουάρ μορφή ή γινόταν πιο ατμοσφαιρικό με επιρροούλες από Lovecraft-μου άρεσε πολύ εννοείται-έλεγα κάνε τον ήρωά σου Doomguy. Και ο άτιμος στις τελευταίες σελίδες έγινε και μου έκανε και μένα του ξεκάρφωτου το χατίρι. Τέλος, το βιβλίο είναι φουλ ευκολοδιάβαστο. Θέλει και αυτό την τέχνη του και ταλέντο για να γίνει. Ο Γιώργος έχει πολύ, να είστε σίγουροι.
April 24, 2021
Ο Γιώργος έχει μια δική του γραφή. Εντελώς δική του, μοναδική. Θαρρώ πως μετά από τρία βιβλία μπορώ πια να την αναγνωρίσω. Μέσα από τις ιστορίες του βγάζει μια σκοτεινιά και μια αλητεία μέσα από τον δικό του, συχνά καυστικό, τρόπο. Σχετικά με το συγκεκριμένο βιβλίο θα έλεγα ότι πάτησε λίγο περισσότερο στα γούστα μου και μπήκε πρώτο στην κατάταξη των βιβλίων του. Θα το χαρακτήριζα ως τρόμου και dark fantasy με τα δυστοπικά στοιχεία, που τον χαρακτηρίζουν, παρόντα. Χωρίς να θέλω να πω κάτι παραπάνω, θα μείνω στο ότι το απόλαυσα πολύ και ότι χάρηκα που ανεβαίνει διαρκώς επίπεδα στα βιβλία του.
October 14, 2017
Έχοντας διαβάσει αρκετά βιβλία τρόμου και/ή φανταστικού αλλά ελάχιστα από Έλληνες συγγραφείς, έχω εκπλαγεί ευχάριστα τόσο από την "Εξιλέωση" όσο και από το καινούριο βιβλίο του Κωστόπουλου John Smith Αναπαυτής. Ο συγγραφέας έχει ωραίο τρόπο γραφής και με μια δόση χιούμορ που ίσως φαίνεται να έρχεται σε αντίθεση με το θέμα (τρόμος και υπερφυσικό) αλλά κάνει πιο ανθρώπινες τις εμπειρίες του πρωταγωνιστή και σε τελική ανάλυση πιο αληθοφανείς. Αν και φαίνεται σε κάποια σημεία ότι πρόκειται για πρώιμο έργο, είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται πολύ ευχάριστα και ελπίζω να ακολουθήσουν κι άλλα.
November 18, 2020
Άλλο ένα βιβλίο του κ. Κωστόπουλου διαβάστηκε με την ίδια ευχαρίστηση που είχε διαβαστεί και το προηγούμενο.
Αν και Η εξιλέωση, μ 'άρεσε περισσότερο, καθαρά από προσωπικής αρεσκείας στη μεταποκαλυπική θεματολογία, θα ήταν άδικο να πώ οτι το τζον σμιθ δεν ήταν καλογραμμένο, με ωραία τρόπο διήγησης και εξέλιξης της ιστορίας. Δεν έλειπαν οι πολλές και μικρές ανατροπές, όπως πανέμορφη ήταν η σκιαγράφηση του ήρωα αλλά και του κόσμου του.
Ίσως το μόνο αρνητικό που έχω, επίσης καθαρά από τη δική μου οπτική γωνία, είναι οτι μ 'άρεσαν αρκετά κάποια σημεία του τόσο που θα ήθελα να είναι λίγο μεγαλύτερα και λεπτομερέστερα.
Ένιωσα ότι στα κεφάλαια προς το τέλος έτρεχα.
Γενικά το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους τους αρέσει αυτό το πάντρεμα φανταστικού με τρόμο, όσοι ειδικά για τους φανατικούς gamers των παιχνίδιων τρόμου-επιβίωσης.
Άλλο ένα μπράβο στο συγγραφέα που τολμάει και μια ευχή να μην σταματήσει να τολμάει.
Αν και Η εξιλέωση, μ 'άρεσε περισσότερο, καθαρά από προσωπικής αρεσκείας στη μεταποκαλυπική θεματολογία, θα ήταν άδικο να πώ οτι το τζον σμιθ δεν ήταν καλογραμμένο, με ωραία τρόπο διήγησης και εξέλιξης της ιστορίας. Δεν έλειπαν οι πολλές και μικρές ανατροπές, όπως πανέμορφη ήταν η σκιαγράφηση του ήρωα αλλά και του κόσμου του.
Ίσως το μόνο αρνητικό που έχω, επίσης καθαρά από τη δική μου οπτική γωνία, είναι οτι μ 'άρεσαν αρκετά κάποια σημεία του τόσο που θα ήθελα να είναι λίγο μεγαλύτερα και λεπτομερέστερα.
Ένιωσα ότι στα κεφάλαια προς το τέλος έτρεχα.
Γενικά το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους τους αρέσει αυτό το πάντρεμα φανταστικού με τρόμο, όσοι ειδικά για τους φανατικούς gamers των παιχνίδιων τρόμου-επιβίωσης.
Άλλο ένα μπράβο στο συγγραφέα που τολμάει και μια ευχή να μην σταματήσει να τολμάει.
September 20, 2022
Πρόκειται για διάφορες ιστορίες του John Smith, ενός κυνηγού του υπερφυσικού. Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο γρήγορο, εύστοχο, ανατρεπτικό είναι. Ο Γιώργος συγκαταλέγεται στους αγαπημένους μου συγγραφείς και με έχει κερδίσει φορά τη φορά, ιστορία την ιστορία. Οι λάτρεις του φανταστικού, του αστυνομικού και όχι μόνο, πρέπει να το διαβάσουν!
December 24, 2017
Θέλετε να σας μαυρίσει η ψυχή με μια ιστορία όλο φρίκη, σφαξίδι και χωρίς σταγόνα ελέους ή ελπίδας; Αν ναι, τότε διαβάστε τούτο το βιβλίο. Θα σας αηδιάσει και ψυχοπλακώσει όσο δεν πάει.
Απλά να ξέρετε πρώτα σε τι λημέρια μπαίνετε: Δεν υπάρχει πολύ πλοκή για να δώσετε προσοχή. Τα δύο τρίτα είναι φαινομενικά αυτοτελείς ιστορίες με κοινό πρωταγωνιστή που συνδέονται ελαφρώς στο τελευταίο τρίτο με συνεχείς αναφορές σε προηγούμενα γεγονότα. Τίποτα το ιδιαίτερο, απλά ανταμείβεστε αν θυμάστε σε τι πράγμα αναφέρονται κάθε φορά.
Επίσης οι χαρακτήρες δεν έχουνε τίποτα το αξιομνημόνευτο. Είναι εκεί για να κάνουνε φρικιαστικά πράματα και να τα κακαρώσουνε όσο πιο άσπλαχνα γίνεται. Κυριολεκτικά όλα γίνονται στον βωμό του goreporn και του jumpscare, δηλαδή απλά για να προκαλέσουνε συναισθηματική αντίδραση αντί να έχουνε κάτι έξυπνο ή σοφό να πούνε.
Αποτελεσματικό σε αυτό που στοχεύει αλλά με καμία έκπληξη για να το βρεις πάνω του μετρίου στο είδος του.
Απλά να ξέρετε πρώτα σε τι λημέρια μπαίνετε: Δεν υπάρχει πολύ πλοκή για να δώσετε προσοχή. Τα δύο τρίτα είναι φαινομενικά αυτοτελείς ιστορίες με κοινό πρωταγωνιστή που συνδέονται ελαφρώς στο τελευταίο τρίτο με συνεχείς αναφορές σε προηγούμενα γεγονότα. Τίποτα το ιδιαίτερο, απλά ανταμείβεστε αν θυμάστε σε τι πράγμα αναφέρονται κάθε φορά.
Επίσης οι χαρακτήρες δεν έχουνε τίποτα το αξιομνημόνευτο. Είναι εκεί για να κάνουνε φρικιαστικά πράματα και να τα κακαρώσουνε όσο πιο άσπλαχνα γίνεται. Κυριολεκτικά όλα γίνονται στον βωμό του goreporn και του jumpscare, δηλαδή απλά για να προκαλέσουνε συναισθηματική αντίδραση αντί να έχουνε κάτι έξυπνο ή σοφό να πούνε.
Αποτελεσματικό σε αυτό που στοχεύει αλλά με καμία έκπληξη για να το βρεις πάνω του μετρίου στο είδος του.
October 21, 2023
Παρά πολύ καλό!!!!! Βιβλιαρα. Τρομαχτικό, καλογραμμένο, χωρίς φιοριτουρες για να γεμίζει σελίδες, to the point. Creepy ρε φίλε πολύ creepy και απίστευτο τέλος!!!!!!!!!
Displaying 1 - 23 of 23 reviews