Η Φρόξη Καραμέλα, βέρα Αθηναία από πάππου προς πάππον, είναι κληρονόμος μιας ιστορικής καραμελοποιίας την οποία εξελίσσει και μετατρέπει σε προσωπικό της «ναό». Οι καραμέλες της είναι μοναδικές. Σκληρό το εκμαγείο τους, όμως η ουσία και η δύναμή τους βρίσκεται στο εσωτερικό τους – στο «ολύμπιο νέκταρ» που η ίδια παρασκευάζει, για να καταστεί, από απλή επαγγελματίας, μία πραγματική δημιουργός. «Θεό» αποκαλεί τον εαυτό της, και την κοινωνία έναν απέραντο «οίκο ενοχής», που στέκεται απέναντί της αντίπαλη και εχθρική.
Για τη «γλυκιά» Καραμέλα δεν υπάρχουν αθώοι. Στιγματισμένη η ίδια από τη ζωή, αποφασίζει να σπάσει τον εξωτερικό φλοιό του κόσμου και να δώσει στον εαυτό της το ρόλο της τιμωρού.
Ένα βιβλίο για τις οικογενειακές, κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις, για την αντίφαση ανάμεσα στο «φαίνεσθαι» και το «είναι». Μια ιστορία για την υποκρισία, τη φθορά και τη διαφθορά, αλλά και για τον σύγχρονο αλλοτριωμένο άνθρωπο.
Η Ελένη Πριοβόλου είναι ελληνίδα συγγραφέας. Γράφει βιβλία για όλες τις ηλικίες από το 1986. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αγγελοκάστρο Μεσολλογίου. Στα δεκαοκτώ της έτη ξεκίνησε τις σπουδές της στο τμήμα των Πολιτικών Επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου, από το οποίο και αποφοίτησε. Άρχισε να δημιουργεί το συγγραφικό της έργο το 1986, με βιβλία για μικρούς και μεγάλους.
Νουβέλα εποχής με κεντρική ηρωίδα την κληρονόμο μιας βιομηχανίας καραμέλας. Οι καραμέλες που παράγει είναι μοναδικές και θ’ αποτελέσουν το βασικό της όπλο για να εκδικηθεί. Μετατρέπεται σε αδίστακτη τιμωρό ενώ αυτοαποκαλείται «Θεός». Δημιουργός σημαίνει Θεός άρα εκείνη αφού δημιουργεί αυτές τις αιθέριες καραμέλες είναι και η ίδια Θεός. Μέσα λοιπόν από το μοναδικό της χάρισμα να παράγει καραμέλες ξεχωριστές σ’ έναν δυνατό μονόλογο με ένταση και καυστικό ανά διαστήματα χιούμορ καυτηριάζει τα κακώς κείμενα των ανθρώπινων σχέσεων σε φιλικό ή οικογενειακό περιβάλλον. Κατατρεγμένη και η ίδια από τη ζωή θεωρεί ότι κανείς δεν είναι πραγματικά αθώος και πρέπει να πληρώσει και αποφασίζει να πάρει το νόμο στα χέρια της. Με αφορμή τη σημερινή φωτιά στη δομή μεταναστών της Μόριας θα ήθελα να κάνω ειδική αναφορά σε ένα από τα πρόσωπα που βρίσκονται στη ζωή της Φρόξη, της ηρωίδας μας «Όχι πως ήξερα την αξία των χρημάτων. Αλλά σκέφτηκα πως για να τα θέλουν σαν τρελοί οι μεγάλοι –ο μπαμπάς να μαζεύει και η μητέρα να ξοδεύει-, θα ήταν κάτι πολύ σημαντικό. Έτσι άρχισα να κάνω κι εγώ κομπόδεμα, αφού το παγωτό δεν μου άρεσε. Το σιχαινόμουν το παγωτό. Και ακόμα το σιχαίνομαι. Μα ούτε και τα χρήματα ήξερα τι να τα κάνω. Τα έφτιαχνα μασούρια και τα έβαζα σε ένα ξύλινο κουτί μαζί με το “θησαυρό” της γιαγιάς. Κάτι κουμπιά, μια δαχτυλήθρα, δυο καρούλια από κουβαρίστρες και μια βελόνα. Αυτή την έμπηξα στο μάτι της κούκλας που μου έφερε για επιπλέον εξαγορά ο θείος. Τις σιχαινόμουν τις κούκλες, και τα παγωτά, και τα χρήματα. Αλλά κάτι ήθελα να βγάλω από αυτήν την ιστορία. Όχι. Ποτέ δεν υπήρξα φιλοχρήματη. Τα μισώ τα χρήματα, γιατί φέρνουν πολέμους. Τους μισώ τους πολέμους, γιατί σκοτώνονται παιδιά και έρχονται πρόσφυγες. Μιλιούνια οι πρόσφυγες. Αγαπώ όμως τον Γουίλι. Με αγαπάει και αυτός, χωρίς να το λέει. Γιατί ο Γουίλι δεν έχει φωνή. Κάποιοι του έκοψαν τη γλώσσα. Ο Γουίλι έχει μονάχα αισθήματα».
Για τον περίγυρο της Φρόξη οι μετανάστες αποτελούν τους δούλους τους ή αντικείμενα προς εκμετάλλευση. Για την Φρόξη ήταν ο πιστός της σύντροφος. Ο συνεχιστής δημιουργός. Τωρα το αν η Φρόξη ή μάλλον οι ενέργειες της είναι όντως δίκαιες και με βάση το γράμμα του νόμου και της ηθικής αυτό είναι μια άλλη κουβέντα που θα την απαντήσει κανείς ανάλογα με το πιστεύω του.
Μια περίεργη ιστορία που με ξάφνιασε. Η Φρόξη, τελευταία απόγονος παλαιάς και αριστοκρατικής οικογένειας της Αθήνας, ιδιοκτήτρια καραμελοποιίας που θεωρεί τον εαυτό της Δημιουργό, Θεό, μας διηγείται την ιστορία της. Μου θύμισε την Μαντάμ Σουσού, την οποία διάβασα πολύ πρόσφατα, αν η Σουσού ήταν δολοφονικά τρελή! Αν και αρχίζει όμως με ανάλαφρο ύφος, εξελίσσεται σελίδα σελίδα σε μια σκοτεινή ιστορία που μιλάει για δικαιοσύνη, εκδίκηση, απιστία, υποκρισία και διαφθορά. Το πρώτο μου βιβλίο για το 2018, που διάλεξα στην τύχη, κυρίως για το εξώφυλλο του σε μια προσπάθεια να διαβάσω περισσότερο Έλληνες συγγραφείς. Χαίρομαι που το διάλεξα και σκοπεύω να ξαναδιαβάσω Ελένη Πριοβόλου
Μια γλυκόπικρη Καραμέλα, μια γυναίκα με θυμό προς όλους και όλα γύρω της. Τίποτα δεν συγχωρεί η Φροξη και είναι αποφασισμένη να πάρει την εκδίκησή της χωρίς να χάσει ίχνος από την υπερηφάνεια της. Ο σύγχρονος νεοπλουτισμος, ο δήθεν καθωσπρεπισμος και η κοινωνική επιφάνεια που καλύπτει κάθε μορφής σηψη βρίσκονται στο στόχαστρο της. Τα όπλα της δεν είναι άλλα από τις γευστικές καραμέλες της, φτιαγμένες με την παλιά οικογενειακή συνταγή. Η Φροξη σαν αράχνη στήνει υπομονετικά και αποτελεσματικά τον ιστό της στα υποψήφια θύματά της... Μια νευρωδης σκοτεινή ιστορία με εξαιρετικό ύφος και πλοκή που αιφνιδιαζει τον αναγνώστη.