Antigone in Molenbeek is het prangende relaas van een jonge vrouw die op zoek gaat naar haar dode broer. Zij wil niets liever dan hem kunnen begraven, maar dat blijkt onmogelijk. Verwijzend naar de bekende tragedie van Sophocles schreef Stefan Hertmans een uiterst actuele, beklemmende en poëtische tekst over medeleven met iemand die helemaal alleen is komen te staan: de zus van een zelfmoordterrorist.
Hyena in mijn hoofd Gieren in mijn hoofd Zand in mijn ogen Ik zie een stad in zand verdwijnen Ik had twee broers De ene sloeg de andere De andere mij soms ook
Stefan Hertmans is a Flemish Belgian author, poet and essayist. He is the author of a literary and essayistic oeuvre - including poetry, novels, essays, plays, short stories. His poetry has been translated into various languages and he has taught at the Ghent Secondary Art Institute and the Royal Academy of Fine Arts in Ghent. He has given lectures at the Sorbonne University, the universities of Vienna, Berlin and Mexico City, the Library of Congress in Washington D.C. and University College London. His work has been published in The literary Review (Madison) The Review of contemporary fiction (Illinois) and Grand Street (New York). He was awarded the ECI Literatuurprijs and the Golden Book Owl Audience Award for War and Turpentine, a novel based on his grandfather's notebooks recollecting his time before, during and after the First World War.
Stefan Hertmans is een Belgisch schrijver, dichter en essayist.
Hij is auteur van een literair en essayistisch oeuvre (poëzie, roman, essay, theatertekst, kortverhaal) dat hem in binnen- en buitenland bekend maakt. Zijn gedichten en verhalen verschenen in het Frans, Spaans, Italiaans, Roemeens, Kroatisch, Duits, Bulgaars. Hertmans doceerde aan het Stedelijk Secundair Kunstinstituut Gent en de Koninklijke Academie voor Schone kunsten (KASK, Hogeschool Gent) en leidde er het Studium Generale tot oktober 2010. Hij gaf lezingen aan de Sorbonne, de universiteiten van Wenen, Berlijn en Mexico City, Library of Congress (Washington), University College London. Zijn werk verscheen onder meer in The literary Review (Madison) The Review of contemporary fiction (Illinois) en Grand Street (New York). Hertmans werkte mee aan tijdschriften zoals Raster, De Revisor, Het Moment, NWT, Yang, Dietsche Warande & Belfort, Poëziekrant en Parmentier. Van 1993 tot 1996 was hij redacteur van het Nederlandse tijdschrift De Gids, hij recenseerde voor De Morgen en schreef de boekenbijlage van De Standaard. In Nederland publiceerde hij in Trouw.
In 2017 werd hij Commandeur in de Kroonorde. Stefan Hertmans is een Vlaams schrijver, dichter en essayist.
De Antigone van Sophocles gaat over de keuze tussen je geweten of de wet. De dochter van Oedipus wil het lijk van haar broer begraven, maar de heerser Kreon - die hem als een verrader beschouwt - heeft het lichaam buiten de stad laten gooien als prooi voor kraaien en honden. Hetzelfde dilemma zag Stefan Hermans in een hedendaags krantenbericht opduiken, toen blijkbaar geen enkele moskee of geen enkele gemeente de resten van het lijk van een zelfmoordterrorist wilde begraven. Hij kneedde dit verhaal tot een theatermonoloog waarin de zus van de terrorist bij alle instanties navraagt waar de resten van haar broer zijn (in een diepvries blijkbaar) waar ze het weg wil halen en begraven. Aangrijpend verhaal en ik kijk nu al uit naar de creatie op de planken in de loop van dit jaar.
Hertmans heeft het klassieke Antigone-gegeven mooi overgezet naar onze tijd. En hij schopt ons daarmee uiteraard een geweten, wijzend op de paradoxen in ons nette bestaan, net als in het Griekse drama. Toch blijf ik een beetje op mijn honger: sommige stilistische beschrijvingen zijn beeldend en treffend, maar andere, zeker naar het einde toe zijn gewoon vaag-cliché-achtig; dat heeft misschien te maken met het gebrek aan uitdieping van wat er met hoofdfiguur Nouria gebeurt; in een ruimer verhaal had dit beter tot zijn recht gekomen.
Meh. Vind Antigone in hedendaagse terroristencontext een leuk idee, maar ik vond de schrijfstijl best wel slecht? Ziekenhuisbeschrijvingen in de categorie 'ik knipperde met mijn ogen en alles om me heen was wit'. Nou, ik heb wel eens wat originelere bewoordingen gelezen. Ook hier net een essay over geschreven en dat heeft de test dus duidelijk niet doorstaan, in tegenstelling tot Sofokles' Antigone.
Stefan Hertmans schrijft zo goed, zo indringend dat ik niet anders dan 5 sterren kan geven. Het boek, - veel over de inhoud zal ik niet vertellen, het is geen 100 blz. dik -, gaat over een zus die haar broer wil begraven. Een boek dat je niet onberoerd laat.
Ik kan weinig dingen bedenken die zo letterlijk aansluiten op mijn interesses. In een keer uitgelezen, erg fijne stijl van half prozaïsche verhalen met poëtische ondertonen over de redelijkheid tegenover de redelijkheid. De ene zijnde de kern van het menselijke gevoel ongeacht de sociale rol die vergane dierbaren hebben gespeeld, de ander zijnde de redelijkheid van overgave aan het systeem dat staande gehouden moet worden.
Het constante denigrerende gezever van de autoriteiten maakte me zelf vaak ook venijnig, omdat we allemaal wel eens een appel hebben gedaan op de eerste vorm van redelijkheid in een discussie of probleem, maar daarop met een norse blik die naïviteit afkeurt beantwoord kregen "Zo gaat dat nu eenmaal niet". Wanneer de "Zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar" ook nog eens gepaard gaat met een kamelengrap en de liefde voor je familie wordt weggezet als woestijngezwijmel zou ik zelf het liefst ook ontploffen.
(Hou in mind dat ik niet graag poëzie lees, voor je aan mijn review begint!)
Het is zo’n boek waar ik heel graag verder over nadenk, maar het lezen zelf vond ik wat ‘saai’ ofzo? Het is een heel dun en vlot boekje, dus voor het écht saai werd was het uit dus het was oké hoor. Ik vind de gedachte erachter wel super interessant: hoe de oude mythe (waar ik echt fan van ben!) in het heden geplaatst wordt en er het extra onderwerp terrorisme wordt bijgegooid. Heel mooi om te lezen hoe vaak familie van de terrorist door de slachtoffers ook als terroristen worden gezien, terwijl ze eigenlijk zelfs slachtoffers zijn maar zich zo gefaald voelen dat ze zichzelf niet zo kwetsbaar willen/kunnen opstellen.
Leuk weetje: antigone betekent ‘die die geboren is om tegendraads te doen’! Wist ik hiervoor niet haha :)
Wij vonden het een goed boek. Het hoofdpersonage is Nouria. Door de manier waarop het verhaal verteld wordt, kun je je erg inleven in haar gevoelens. De auteur neemt je mee door het verhaal heen. De innerlijke worsteling van het hoofdpersonage is intens voelbaar door de concrete beschrijving van haar gedachten. Het boek roept dus verschillende emoties op bij de lezer. Het verhaal eindigt op een bizarre manier. Het einde is niet volledig duidelijk, aangezien je het eigenlijk zelf kunt invullen. Er zijn dus meerdere interpretaties mogelijk wat betreft het einde van het verhaal. Het boek is zeker een aanrader als je houdt van verhalen met een open einde.
Such an emotional work. Raises some questions that are so obvious but rarely on our minds. In format that is not usual these days, with topics that are overpresent. As if Greek tragedies lived and live in it.
2,5 Een stuk dat als uitgangspunt empathie neemt, voor de nabestaanden van een Syrieganger, dat is prijzenswaardig, maar dit stuk blijft te vlak, te weinig menselijk en te tenenkrommend van stijl (bloed bloeit als een rode roos op bleke huid, vurige ogen en nog een rits van dit soort dooie metaforen). Lees dan liever Huis in Brand van Kamila Shamsie, dat heeft in huis (pardon) wat hier mist.
Wij zouden Antigone in Molenbeek zeker aanbevelen. Het boek heeft ons geraakt, vooral door de manier waarop Stefan Hertmans de klassieker Antigone herinterpreteert en toepast op de hedendaagse situatie in Brussel. Wat wij er bijzonder aan vonden, was hoe de auteur de tijdloze thema's van loyaliteit en verzet verweeft met de sociale en politieke kwesties van vandaag, zoals migratie, armoede en radicalisering.
Het karakter van Nouria, die in de moderne wereld nog steeds vecht tegen onrecht, voelt bijzonder relevant. Haar vastberadenheid om de begrafenis van haar broer te regelen, ondanks de dreiging van de autoriteiten, roept vragen op over de grenzen van verzet en rechtvaardigheid. De rauwe, soms zelfs harde sfeer in Molenbeek wordt prachtig neergezet en zorgt ervoor dat je je als lezer echt in haar wereld bevindt.
Wat wij zelf het meest waardeerde, was de manier waarop het boek een gevoel van urgentie oproept. Het dwingt je na te denken over je eigen standpunt in de samenleving: hoe ver zou jij gaan om te vechten voor wat je als rechtvaardig beschouwt? Het is een boek dat niet alleen goed geschreven is, maar dat je ook aan het denken zet, en dat maakt het voor ons een waardevolle leeservaring. Ine, Luna en Evelien
Het boek “Antigone in Molenbeek” is geschreven door Stefan Hertmans , die ook bekend is van zijn roman “Oorlog en terpentijn”. Het boek volgt het verhaal van Nouria, een jonge vrouw die rechten studeerd. Doorheen het verhaal vecht ze met de dood van haar overleden broer en het verlangen naar een rechtvaardige begrafenis voor hem. Het is een meeslepend verhaal waarin de gevoelens van de personages uitgebreid worden beschreven, dit was voor ons als lezer iets te langdradig. Doordat het verhaal op een hedendaagse manier wordt verteld, kun je je inleven in het verhaal. Dit zorgt ervoor dat je het boek in één keer uitleest. Als je graag actuele verhalen leest raden we je het boek zeker aan.
Geschreven door Rune Laeremans, Alexander Van Gestel en Lucas Van Vosselen
Verschijningsdatum: 24 maart 2022 Uitgeverij:Uitgeverij De Bezige Bij b.v. Aantal bladzijden: 88 Auteur: Stefan Hertmans ISBN: 9789023463481 Prijs : 9,99
Op het eerste zicht leek het boek Antigone in Molenbeek me een saai en slecht verwoordt boek, maar nadat ik het helemaal heb uitgelezen heb ik er een andere keek op gekregen. Voordat ik begin aan mening wil nog zeggen dat inhoud van het boek gaat over een vrouw die haar dode broer zijn lichaam zoekt die bij de IS aansloot. Het boek begon en voelde voor mij nogal traag in het begin, want je weet al vroeg in het verhaal wat het doel van het hoofdpersonage is, maar de schrijver doet er naar mijn mening te lang over. Als je goed doorleest en bij het midden bij het boek geraakt, dan begon het voor mij spannender te worden. Het einde hebben ze goed uitgewerkt, want ik dacht dat ze hem nooit ging vinden. De laatste pagina is de enige verwarring die ik had bij dit boek, maar als je er meer over wil weten dan moet je het lezen. Ik zou dit boek zeker aanraden aan jongeren en mensen die iemand dierbaar verloren zijn.
Antigone in Molenbeek, geschreven door de Belgische schrijver Stefan Hertmans is een boek dat oorspronkelijk gepubliceerd werd in 2017. Het boek gaat over Nouria, een jong meisje dat op zoek gaat naar haar overleden broer aangezien haar droom is om hem te kunnen begraven maar dit blijkt onmogelijk…
Ondanks de positieve recensies voldeed het verhaal wel niet aan onze verwachtingen. Integendeel, het boek was vaak langdradig aangezien er veel zaken benoemd werden die geen meerwaarde hadden aan het verhaal. Ook hadden de personages weinig diepgang, er werd bijvoorbeeld niet ingegaan op de thema's rouwen/verlies waardoor het soms moeilijk was om je te kunnen inleven. Hoewel het verhaal ons teleurstelde was het wel niet voorspelbaar waardoor er wel enige spanning bleef om toch geïnteresseerd het boek uit te lezen.
S.Maes, G.Van de Perre, T.Van Duyse, S.Lemhouer Antigone in Molenbeek is een boek, maar het is niet een boek zoals alle boeken. Het is een hervertelling en het is meer met gevoel geschreven en meer gedetailleerd waardoor je meer in het verhaal zit. Het valt op verschillende manieren te interpreteren omdat bepaalde woorden en zinnen zo verwoord zijn dat iedereen zijn eigen invulling eraan kan geven. Het is een zeer goed boek, want het is eens iets anders en het is ook een zeer actueel onderwerp waar er de dag van vandaag ook wel wat rond te doen is. Het is een goed en realistisch verhaal waardoor je meer in het verhaal kan kruipen en het begrijpen net zoals een personage een accent toekennen waardoor het meer hedendaags is. Op het eerste gezicht is het misschien een speciaal boek, maar het is een echte aanrader.
"Antigone in Molenbeek" biedt een hedendaagse en prikkelende herinterpretatie van een klassiek drama. Hertmans weeft complexe thema's van rechtvaardigheid, multiculturalisme en persoonlijke integriteit in het weefsel van Molenbeek, waarbij hij de veelzijdigheid van de moderne samenleving verkent. De personages zijn levendig en echt, hoewel soms clichématig, waardoor de lezers zich gemakkelijk met hun dilemma's kunnen identificeren. De setting voelt authentiek en brengt de stad tot leven met zijn diverse culturele achtergronden. Ondanks enkele voorspelbaarheden en oppervlakkige momenten slaagt Hertmans erin om de complexiteit van menselijke emoties en morele keuzes te vangen. Het boek biedt een boeiende blik op tijdloze vraagstukken in een eigentijds jasje, waardoor het zowel meeslepend als reflectief is voor de lezers.
Poetic theater script. Modern day version of Sophocles drama Antigone set in the troubled multicultural Molenbeek district of Brussels. The modern Antigone is Nouria, a bright law student with a Muslim immigrant background living in Brussels. Just like the original Antigone Nouria desperately seeks the right to bury her slain brother, a Muslim extremist suicide bomber, who blew himself up in a bloody terrorist attack. The book is a plea for the need for compassion and fellow humanity. Maybe even a suicide bomber's family deserves the right to grieve for and bury their dead loved ones properly. Just like Antigone before her, Nouria's failed and frustrated quest leads to her self-chosen death in police custody.
Het boek Antigone is Molenbeek is geschreven door Stefan Hertmans, een Vlaamse schrijver die vooral romans schrijft, ook wel bekend voor zijn boek ‘De opgang’. Het verhaal volgt de jonge vrouw Nouria die rechten studeert in Brussel. In het boek probeert ze de dood van haar broertje te verwerken. Daarom neemt ze de begrafenis van de restanten van haar broertje in eigen handen, maar dit brengt veel problemen met zich mee. De tekst is een modernisering of parodie op het Griekse verhaal ‘Antigone’ van Sophocles. Het boek zelf brengt veel emoties omhoog door de gedetailleerde uitleg van de gebeurtenissen, ook kun je je goed inleven in het karakter van Nouria doordat het verhaal door haar ogen verteld wordt.
Antigone in Molenbeek van Stefan Hertmans is een mooi verhaal dat draait om een jongedame genaamd Nouria die zich inzet om het lichaam van haar overleden broer terug te krijgen. Helaas wordt hij gezien als een terrorist, wat maakt dat zij hem niet kan terughalen. Het verhaal is geïnspireerd op de oude Griekse tragedie 'Antigone' maar speelt zich af in de hedendaagse wereld. Het boek onthult hoe moeilijk het kan zijn om rechtvaardigheid te verkrijgen en laat zien hoe mensen vaak anders worden behandeld door hun vooroordelen. De schrijfstijl is mooi en grijpend. Dit verhaal zorgt ervoor om na te denken over thema's zoals verdriet, familie en de manier waarop de maatschappij naar mensen kijkt. Geschreven door Milan, Dylan en Yorick.
In één woord zou ik het boek kunnen omschrijven als verassend, verassend anders. Het boek dat een origineel en niet alledaags onderwerp heeft is best interessant naar mijn mening, zelf heb ik nog nooit echt iets gelezen dat over dit thema gaat. Hiermee wil ik bedoelen dat ik het boek, het korte stukje dat ik gelezen heb, heel goed vind.
Het boek was vlot te lezen en de woorden waren niet te moeilijk, wat ik zelf wel belangrijk vind aangezien ik niet graag boeken lees. En dat maakt het aparte thema toch toegankelijk.
Wat ik zo leuk vond aan het boek is dat het toch mysterieus blijft. Naarmate je verder leest kom je telkens iets nieuw te weten, nog niet direct wordt alles onthuld en prijs gegeven.
Van Hertmans' romans ben ik geen fan. Van zijn poëzie wel, al ga ik er (nog) niet bewust naar op zoek. Hertmans blijkt van meerdere markten thuis. Gisteren zag ik de monoloog 'Antigone in Molenbeek' in het Toneelhuis. Heel breekbaar en mooi. Ikram Aoulad bracht de tekst een beetje onderkoeld, sereen maar daardoor eens zo aangrijpend. Een relevante update van de klassieke tragedie. Nouria wil haar overleden broer, een moslimterrorist, begraven maar stoot daarbij op een onverzettelijke overheid. Een subtiele toneeltekst die je helemaal inpakt. Knap. Te lezen met het laatste stijkkwartet (nr.15) van Dimitri Sjostakovitsj om de opvoering voor een stuk te herbeleven.
Cliché gesprekken tussen een cliché boomer politieagent en een cliché moslim tiener meisje in een cliché Molenbeek. Cliché misogynie, cliché rechter en cliché islamofobie.
(En in welke wereld gaan eerste jaar Belgische rechtstudenten een autopsie bijwonen? Waarom zou zo’n emotioneel meisje, zo bezorgd met het belang van rituelen en het doen van wat terecht is, zou Jezus, een profeet van de Islam, "die uitgemergelde man" noemen? Waarom zegt ze "in sja Allah" toen alhamdulillah logischer zou zijn? Kent Hertmans wel het verschil? Hij lijkt niet veel te weten over de mensen, religie, cultuur en gemeente waarover hij hier schrijft)