Αμαρυλλίς

by Γεώργιος Δροσίνης

Η Αμαρυλλλίς εδημοσιεύθη το πρώτον εις το περιοδικόν Εστία, εξεδόθη δ' έπειτα εις βιβλίον μετ' άλλων έργων του αυτού συγγραφέως υπό την επιγραφήν «Διηγήματα και Αναμνήσεις» και κατόπιν εις ιδιαίτερον τόμον μόνη.

108 pages, Paperback

First published January 1, 1886

About the author

Ο Γεώργιος Δροσίνης καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών του Μεσολογγίου και γεννήθηκε στην Αθήνα. Τις εγκύκλιες σπουδές του παρακολούθησε στη Βαρβάκειο Σχολή και το Λύκειο Σουρμελή. Σπούδασε Νομική και, με σύσταση του Νικολάου Πολίτη, Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ιστορία Καλών Τεχνών και ξένης φιλολογίας στη Γερμανία (Λειψία, Δρέσδη, Βερολίνο 1885-1888). Επέστρεψε στην Αθήνα και από το 1889 ως το 1897 υπήρξε διευθυντής του περιοδικού της Εστίας, που ο ίδιος μετέτρεψε σε εφημερίδα το 1894. Την ίδια περίοδο διηύθυνε επίσης τα περιοδικά Εθνική Αγωγή και Μελέτη (που ίδρυσε επίσης). Το 1899 μαζί με τον Δημήτριο Βικέλα ίδρυσαν το Σύλλογο προς διάδοσιν ωφελίμων βιβλίων, όπου εξέδωσε λογοτεχνικά έργα, λαογραφικές και άλλες μελέτες. Το 1901 ίδρυσε τις σχολικές βιβλιοθήκες και το 1908 το εκπαιδευτικό μουσείο. Συνέβαλε επίσης στην ανέγερση του Οίκου Τυφλών και της Σεβαστοπούλειας Επαγγελματικής Σχολής, του Α΄ Εκπαιδευτικού Συνεδρίου του 1907 και της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρίας (1908). Από το 1914 και ως το 1923 διετέλεσε τμηματάρχης του υπουργείου Παιδείας με ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων, ενώ υπήρξε επίσης μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από το έτος ίδρυσής της (1926). Από το 1922 διηύθυνε το Ημερολόγιο της Μεγάλης Ελλάδος, ενώ.

Στο χώρο της λογοτεχνίας πρωτοεμφανίστηκε το 1879 με ποιήματά του στο περιοδικό Ραμπαγάς. Στην πρώτη φάση της λογοτεχνικής παραγωγής του ανήκουν οι συλλογές Ιστοί αράχνης (1880) και Σταλακτίται (1881), με τις οποίες εντάχτηκε στους νεωτεριστές ποιητές που απομακρύνθηκαν από το πομπώδες ύφος των αθηναίων ρομαντικών της Α΄ Αθηναϊκής Σχολής. Με τις συλλογές Ειδύλλια (1884) και Γαλήνη (1902) προσχώρησε στη γενιά του 1880, ενώ συνέχισε να δημοσιεύει ποιήματα ως το 1930 με τη συλλογή Βραδιάζει, καθώς επίσης διηγήματα και μυθιστορήματα. Πέθανε στην Κηφισιά το 1951. Ο Γεώργιος Δροσίνης εντάσσεται στους ποιητές της νέας Αθηναϊκής Σχολής, κυρίως λόγω της δημοτικής γλώσσας και της απλότητας της έκφρασης της ποίησής του, καθώς και των επιρροών που δέχτηκε από τους παρνασσιστές γάλλους ποιητές και την παρνασσική ποίηση του Παλαμά. Στην πεζογραφία του επηρεασμένος από τον Εμμανουήλ Ροΐδη, το Νικόλαο Πολίτη και τον ΄Άγγελο Βλάχο, αλλά και από τις σπουδές του στη Γερμανία (υπήρξε δια βίου θαυμαστής των Schiller, Wagner και Goethe), επέλεξε συχνά θέματα από τη ζωή στην ελληνική επαρχία προτάσσοντας μια ειδυλλιακή αντιμετώπισή της. Τοποθετείται έτσι στην πρώτη φάση της ηθογραφικής πεζογραφίας στην ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Γεώργιου Δροσίνη βλ. Αγγελάτος Δημήτρης, «Δροσίνης Γεώργιος», Παγκόσμιιο Βιογραφικό Λεξικό 3. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1985, Κατσή - Χρυσογέλου ΄Αννα, «Γεώργιος Δροσίνης» , Η παλαιότερη πεζογραφία μας·Από τις αρχές της ως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμοΖ΄ (1880-1900). Αθήνα Σοκόλης, 1997, Μαυροειδή - Παπαδάκη Σοφία, «Δροσίνης Γεώργιος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 6. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ. και Μερακλής Μ.Γ., «Γεώργιος Δροσίνης», Η ελληνική ποίηση· Ρομαντικοί - Εποχή του Παλαμά - Μεταπαλαμικοί· Ανθολογία - Γραμματολογία, σ.304-307. Αθήνα, Σοκόλης, 1977.
(Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.)

Reviews

[Γιώργος Τσιβελέκος · Rating 3 out of 5]

- Καὶ ἐπιμένω εἰς αὐτό. Λέγω ὅτι εἰς τὴν ἐξοχήν, εἰς τὴν ἐρημίαν, τὸ πνεῦμα δὲν κοιμᾶται, ὅπως θέλεις νὰ πῇς ἐσύ, ἀλλὰ ἐλευθερώνεται καὶ ὑψώνεται καὶ ἐξευγενίζεται, καὶ ἀπηλλαγμένον ἀπὸ ὅλα τὰ κοινωνικά μολύσματα τῶν πόλεων ἀναπνέει τὴν αὔραν καὶ τὴν δρόσον τῶν δένδρων καὶ τῶν κυμάτων...
- Ποῦ τὰ ἐδιάβασες αὐτά;
- Εἰς τὸ βιβλίον ἐκεῖνο ποὺ ἔγραψεν ὁ Θεὸς καὶ τὸ ὁποῖον καλεῖται φύσις. Εἶναι μὲ τόσα μεγάλα γράμματα γραμμένον, μόνον οἱ τυφλοὶ ὅπως ἐσὺ δὲν ἡμποροῦν νὰ τὸ διαβάσουν.

Η "Αμαρυλλίς" είναι μια νουβέλα που αναφέρεται στην ποιμενική/βουκολική ζωή και στο ξεκίνημα ενός έρωτα μεταξύ ενός νεαρού από την πόλη και μιας δεσποινίδας από το χωριό. Εντελώς διαφορετικές οι συνήθειες και οι τρόποι τους, αλλά και οι δύο το ίδιο άπειροι στον έρωτα, μέρα με τη μέρα γνωρίζονται όλο και περισσότερο, αφού κατά τη διαμονή του νεαρού στο χωριό ο πατέρας της κοπέλας και η ίδια θα του κρατούν συντροφιά και θα τον ξεναγούν στα μέρη τους... Τελικά, θα καταφέρουν να είναι μαζί; Αν γνώριζαν ότι πρόκειται για συνοικέσιο κανονισμένο από τους γονείς τους, θα ήταν ίδια τα πράγματα; Αν και γραμμένο στην καθαρεύουσα, είναι απολύτως κατανοητό και διαβάζεται εύκολα και γρήγορα.