What do you think?
Rate this book
Klont
Bodo Klein heeft zich op het ministerie van Veiligheid onmogelijk gemaakt en moet een paar weken in de luwte blijven. Zo kan hij mooi een opdracht uitvoeren voor zijn minister: hij wordt op pad gestuurd om verdachte uitspraken te onderzoeken van de wereldberoemde spreker Alexei Krups. Helaas komt op hetzelfde moment de familie van zijn vrouw logeren.
Alexei Krups reist intussen rond met een bejubelde lezing over digitale technologie. Door het gebruik van data en kunstmatige intelligentie zullen de roman en de politiek teloorgaan, waarschuwt hij opgewekt. Halverwege zijn tournee merkt Krups tot zijn verbazing dat hij een groot expert is geworden op het gebied van alle denkbare technologieën. Zijn roem dwingt hem steeds boudere uitspraken te doen. Maar wat weet hij er eigenlijk van?
'De grootste vraag van de huidige tijd is hoe de mens greep houdt op zijn leefwereld', zegt een collega van Alexei Krups. Leren we de wereld en de mens beter begrijpen door de vooruitgang? Of zorgt het menselijk tekort ervoor dat we juist alle controle verliezen?
Alexei Krups reist intussen rond met een bejubelde lezing over digitale technologie. Door het gebruik van data en kunstmatige intelligentie zullen de roman en de politiek teloorgaan, waarschuwt hij opgewekt. Halverwege zijn tournee merkt Krups tot zijn verbazing dat hij een groot expert is geworden op het gebied van alle denkbare technologieën. Zijn roem dwingt hem steeds boudere uitspraken te doen. Maar wat weet hij er eigenlijk van?
'De grootste vraag van de huidige tijd is hoe de mens greep houdt op zijn leefwereld', zegt een collega van Alexei Krups. Leren we de wereld en de mens beter begrijpen door de vooruitgang? Of zorgt het menselijk tekort ervoor dat we juist alle controle verliezen?
270 pages, Hardcover
First published October 3, 2017
24 people are currently reading
494 people want to read
About the author
Maxim Februari
13 books45 followersAuthor has previously written as Marjolijn Februari,
M. Februari and Marjolijn Drenth von Februar.
----------
Maxim Februari is schrijver, filosoof en jurist. Hij schreef eerder essays en romans, waaronder De literaire kring (2007) en Ons soort mensen (2011).
M. Februari and Marjolijn Drenth von Februar.
----------
Maxim Februari is schrijver, filosoof en jurist. Hij schreef eerder essays en romans, waaronder De literaire kring (2007) en Ons soort mensen (2011).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 99 reviews
September 4, 2018
Bodo Klein, topambtenaar bij het Ministerie van Veiligheid, besluit uit het leven te stappen. Hij stuurt zijn zelfmoordbrief de wereld in, maar als het eenmaal zover is, twijfelt hij. En hij besluit verder te leven. Daarmee maakt hij zich onmogelijk op zijn werk bij het Ministerie. Niet in het minst omdat hij bijna iedereen daar zijn zelfmoordbrief heeft gestuurd.
Om hem wat om handen te geven krijgt hij van de minister opdracht om onderzoek te doen naar Alexei Krups, die bejubelde lezingen houdt over het gebruik van data en de toename van kunstmatige intelligentie. Krups is tot zijn eigen verbazing een autoriteit geworden, en wat weet hij er nou helemaal vanaf? Zijn uitspraken over de digitale toekomst worden steeds onwaarschijnlijker, tot er twijfel komt over zijn deskundigheid. En daar komt Bodo Klein voorbij, om te onderzoeken wat er eigenlijk klopt van wat Krups roept.
Maxim Februari schrijft hilarisch spitsvondig. Het zijn prachtige zinnnen vol met een onderkoelde humor:
Vooral het eerste deel van het boek leest als een trein, briljant en boeiend.
De Klont is een van de hoofdrolspelers in dit verhaal. Of althans, Alexei Krups, die vertelt over de klont, die de vijand is van het volk. Want de klont is een soort wildgroei aan allerlei digitale gegevens. Hier gaat het wat mij betreft ook mis. Ik lees overal dat deze roman zou waarschuwen voor de macht van de data en internet. Maar eigenlijk komt in het hele boek nergens echt aan de orde wat dan die macht van het internet is en hoe wij als mens daar nadeel van ondervinden. Ja, het gaat over Alexei Krups, die doemscenario's schetst over de toekomst van de wereld. Maar nergens wordt duidelijk wat die doemscenario's precies inhouden. Februari schrijft vooral over Krups, die zelfingenomen is, en verbijsterd dat mensen naar hem luisteren want hoeveel weet hij nou eigenlijk. Hij is een charlatan die wordt ontmaskerd. Mijn conclusie is dan dat je kennelijk de klont ook niet serieus hoeft te nemen. Of klopt dat niet?
Bodo Klein is vooral een eenzame man, die in zijn hoofd leeft. Hij is vervreemd van zijn vrouw en leeft in een huis waar allerlei familie is ingetrokken, met wie hij nauwelijks contact heeft. Hij piekert voortduren over zijn leven, en zijn plaats in de wereld:
En het boek staat vol met interessante inkijkjes, overpeinzingen, filosofieën. Het probleem is alleen dat het veel losse snippers zijn over de wereld. Veel ideeën blijven losse snippers en worden niet verder uitgewerkt.
Vermoedelijk wordt daardoor het boek wat mij betreft een beetje saai. Eigenlijk gek, want het blijft briljant geschreven, maar op een of andere manier verlies ik mijn interesse. Misschien komt dat door de afstandelijkheid in het boek. Misschien doordat in het verhaal de ene spitsvondige opmerking aan de andere wordt geschreven. Misschien is het ook omdat alle beschreven momenten vooral gedachten zijn en weinig (inter)actie. Alle actie staat al op de achterflap beschreven.
Kortom, een interessant boek, vol sprankelende zinnen. Maar toch mist er iets. 3,5 ster
Om hem wat om handen te geven krijgt hij van de minister opdracht om onderzoek te doen naar Alexei Krups, die bejubelde lezingen houdt over het gebruik van data en de toename van kunstmatige intelligentie. Krups is tot zijn eigen verbazing een autoriteit geworden, en wat weet hij er nou helemaal vanaf? Zijn uitspraken over de digitale toekomst worden steeds onwaarschijnlijker, tot er twijfel komt over zijn deskundigheid. En daar komt Bodo Klein voorbij, om te onderzoeken wat er eigenlijk klopt van wat Krups roept.
Maxim Februari schrijft hilarisch spitsvondig. Het zijn prachtige zinnnen vol met een onderkoelde humor:
'Bodo Klein, technologie-expert en vooraanstaand ambtenaar op het ministerie van Veiligheid, stuurde zijn zelfmoordbrief halverwege de middag rond in een bestand dat geen van de ontvangers direct kon openen. Vage kennissen gingen zonder tegenstribbelen aan de slag en zochten naar hulpprogramma's om de tekst te kunnen lezen. Maar zijn vrienden begonnen al na een halve minuut te grinniken toen het niet lukte. Omdat hij het bestand 'Bodo Klein' had genoemd, met daarachter twee veelzeggende getallen tussen haakjes, vermoedden ze dat hij dood was...'
Vooral het eerste deel van het boek leest als een trein, briljant en boeiend.
De Klont is een van de hoofdrolspelers in dit verhaal. Of althans, Alexei Krups, die vertelt over de klont, die de vijand is van het volk. Want de klont is een soort wildgroei aan allerlei digitale gegevens. Hier gaat het wat mij betreft ook mis. Ik lees overal dat deze roman zou waarschuwen voor de macht van de data en internet. Maar eigenlijk komt in het hele boek nergens echt aan de orde wat dan die macht van het internet is en hoe wij als mens daar nadeel van ondervinden. Ja, het gaat over Alexei Krups, die doemscenario's schetst over de toekomst van de wereld. Maar nergens wordt duidelijk wat die doemscenario's precies inhouden. Februari schrijft vooral over Krups, die zelfingenomen is, en verbijsterd dat mensen naar hem luisteren want hoeveel weet hij nou eigenlijk. Hij is een charlatan die wordt ontmaskerd. Mijn conclusie is dan dat je kennelijk de klont ook niet serieus hoeft te nemen. Of klopt dat niet?
Bodo Klein is vooral een eenzame man, die in zijn hoofd leeft. Hij is vervreemd van zijn vrouw en leeft in een huis waar allerlei familie is ingetrokken, met wie hij nauwelijks contact heeft. Hij piekert voortduren over zijn leven, en zijn plaats in de wereld:
'Zijn verlangen naar zuiverheid is niet verdwenen, maar het heft wel andere vormen aangenomen. De lyriek is er ingeslopen. Al is het een strenge en onbuigzame vorm lyriek, en al wordt die door anderen niet als zodanig herkend. Hij mag overkomen als een onverstoorbare ironicus, Bodo heeft beslist een dichterlijke kijk op mannen van zijn leeftijd en hun opdracht. Hij vindt dat ze vrij moeten zijn, soeverein, hoopvol, maar zonder blind geloof. Rechtvaardig. Wakker. En eenzaam.'
En het boek staat vol met interessante inkijkjes, overpeinzingen, filosofieën. Het probleem is alleen dat het veel losse snippers zijn over de wereld. Veel ideeën blijven losse snippers en worden niet verder uitgewerkt.
Vermoedelijk wordt daardoor het boek wat mij betreft een beetje saai. Eigenlijk gek, want het blijft briljant geschreven, maar op een of andere manier verlies ik mijn interesse. Misschien komt dat door de afstandelijkheid in het boek. Misschien doordat in het verhaal de ene spitsvondige opmerking aan de andere wordt geschreven. Misschien is het ook omdat alle beschreven momenten vooral gedachten zijn en weinig (inter)actie. Alle actie staat al op de achterflap beschreven.
Kortom, een interessant boek, vol sprankelende zinnen. Maar toch mist er iets. 3,5 ster
March 9, 2018
“Summer was worse than we expected;
now an Autumn cold comes on the water.”
W.H. Auden, The Dark Years
De laatste hoofdstukken tonen 2 iconische beelden: de nog rokende puinhopen van een kapotgeschoten carrière en jong babygeluk. Maar laten we teruggaan naar het allereerste begin: “Alexei Krups schrijft een voorwoord.” Wie Alexei Krups is weten we niet, is hij de fictieve auteur van dit boek? Zijn voorwoord (bij zijn memoires dan misschien?) opent in ieder geval met: “De klont was de vijand.” Alexei lijkt de overlevende held uit een post-apocalyptische sciencefiction-roman te zijn.
Bladeren we naar het tweede hoofdstuk dat de titel “Er is nieuws” heeft, is de vertelvorm in de derde persoon. Vertelt Alexei nog, het gaat in ieder geval over Bodo de technologie-expert en hoge ambtenaar op het ministerie van Veiligheid die zijn zelfdoding aankondigt via een gecodeerde mail aan het gehele ministerie. Fantastisch is dan de laatste zin van het hoofdstuk: “Intussen had Bodo, thuis achter zijn werktafel, besloten ervan af te zien.”
Die hoofdstuktitels als “Alexei Krups schrijft een voorwoord” blijven we zien, en ze geven het gevoel dat we een negentiende-eeuwse avonturenroman als Stevensons Schateiland lezen. Het geeft een vooruitgetrokken spanning; wij, de lezers hobbelen daar achteraan, kom op, doorlezen. De eruditie en de luchtigheid tegelijk trekken die vaart door. Maxim Februari is in Klont een meester in de onderkoelde humor.
Er is genoeg in deze roman om te citeren, want Maxim Februari verlustigt zich aan beschrijvingen als deze: “dik is een gevoelig woord […] omdat Bianca aan alle kanten over het ideale schoonheidsbeeld heen gulpte en pletste.” En haar koffie kolkte beschaafd over de rand toen ze net iets te roekeloos roerde. Nog eentje dan: toen Bodo’s vrouw Colette langs een spiegel liep, bleef ze abrupt staan en “zag hoe verwilderd ze uit haar ogen keek. Hoe rommelig haar haren tegen haar voorhoofd plakten. Een gezicht als een bord erwtensoep.”
Nog naar de thematiek van 'Klont': de roman speelt nadrukkelijk in deze tijd maar geeft tegelijkertijd een futuristisch tijdsbeeld. Een ministerie van Veiligheid –justitie is weggevallen– in een wereld van dataficering –de vertaling van de werkelijkheid in data– en kunstmatige intelligentie. Maxim Februari lijkt te zeggen: welke kant gaan we op? Als samenleving, maar ook als mensheid, want deze kennis geeft macht? Het boek hinkt daarom tussen een filosofische ideeënroman en een toekomstroman; het is een dystopisch beeld dat niet eens zoveel van het nu verschilt en daardoor misschien wel des te prangender is. De klont is een verzameling data en algoritmes, en daardoor een spiegelwereld van de onze die wordt verbeeld als een alternatieve werkelijkheid in het nu.
De 2 hoofdpersonages in deze wereld zijn de eerder genoemde wetenschapper Dr. Bodo Klein en wereldberoemd spreker Alexei Krups. Hun beider levens zijn in 'Klont' verweven door de klont: de ene onderzoekt het en de andere predikt erover en verdient er goed aan. Maar opvallend is de vertelwijze: er wordt in de derde persoon gesproken over Bodo Klein, terwijl Alexei Krups in de eerste persoon over zichzelf vertelt; Februari toont op eenvoudige wijze het verschil in ego’s. Fantastisch is het hoofdstuk waarin Bodo Klein luistert naar zo’n fameuze speech van Alexei Krups: de verschillende vertelvormen in de derde en eerste persoon wisselen elkaar af en geven zo een dubbel beeld, een dubbele ervaring van de situatie.
Deze bespreking verscheen ook in het online Lees Magazine van bol.com. Een exemplaar van het boek werd beschikbaar gesteld door bol.com en uitgeverij Prometheus.
now an Autumn cold comes on the water.”
W.H. Auden, The Dark Years
De laatste hoofdstukken tonen 2 iconische beelden: de nog rokende puinhopen van een kapotgeschoten carrière en jong babygeluk. Maar laten we teruggaan naar het allereerste begin: “Alexei Krups schrijft een voorwoord.” Wie Alexei Krups is weten we niet, is hij de fictieve auteur van dit boek? Zijn voorwoord (bij zijn memoires dan misschien?) opent in ieder geval met: “De klont was de vijand.” Alexei lijkt de overlevende held uit een post-apocalyptische sciencefiction-roman te zijn.
Bladeren we naar het tweede hoofdstuk dat de titel “Er is nieuws” heeft, is de vertelvorm in de derde persoon. Vertelt Alexei nog, het gaat in ieder geval over Bodo de technologie-expert en hoge ambtenaar op het ministerie van Veiligheid die zijn zelfdoding aankondigt via een gecodeerde mail aan het gehele ministerie. Fantastisch is dan de laatste zin van het hoofdstuk: “Intussen had Bodo, thuis achter zijn werktafel, besloten ervan af te zien.”
Die hoofdstuktitels als “Alexei Krups schrijft een voorwoord” blijven we zien, en ze geven het gevoel dat we een negentiende-eeuwse avonturenroman als Stevensons Schateiland lezen. Het geeft een vooruitgetrokken spanning; wij, de lezers hobbelen daar achteraan, kom op, doorlezen. De eruditie en de luchtigheid tegelijk trekken die vaart door. Maxim Februari is in Klont een meester in de onderkoelde humor.
Er is genoeg in deze roman om te citeren, want Maxim Februari verlustigt zich aan beschrijvingen als deze: “dik is een gevoelig woord […] omdat Bianca aan alle kanten over het ideale schoonheidsbeeld heen gulpte en pletste.” En haar koffie kolkte beschaafd over de rand toen ze net iets te roekeloos roerde. Nog eentje dan: toen Bodo’s vrouw Colette langs een spiegel liep, bleef ze abrupt staan en “zag hoe verwilderd ze uit haar ogen keek. Hoe rommelig haar haren tegen haar voorhoofd plakten. Een gezicht als een bord erwtensoep.”
Nog naar de thematiek van 'Klont': de roman speelt nadrukkelijk in deze tijd maar geeft tegelijkertijd een futuristisch tijdsbeeld. Een ministerie van Veiligheid –justitie is weggevallen– in een wereld van dataficering –de vertaling van de werkelijkheid in data– en kunstmatige intelligentie. Maxim Februari lijkt te zeggen: welke kant gaan we op? Als samenleving, maar ook als mensheid, want deze kennis geeft macht? Het boek hinkt daarom tussen een filosofische ideeënroman en een toekomstroman; het is een dystopisch beeld dat niet eens zoveel van het nu verschilt en daardoor misschien wel des te prangender is. De klont is een verzameling data en algoritmes, en daardoor een spiegelwereld van de onze die wordt verbeeld als een alternatieve werkelijkheid in het nu.
De 2 hoofdpersonages in deze wereld zijn de eerder genoemde wetenschapper Dr. Bodo Klein en wereldberoemd spreker Alexei Krups. Hun beider levens zijn in 'Klont' verweven door de klont: de ene onderzoekt het en de andere predikt erover en verdient er goed aan. Maar opvallend is de vertelwijze: er wordt in de derde persoon gesproken over Bodo Klein, terwijl Alexei Krups in de eerste persoon over zichzelf vertelt; Februari toont op eenvoudige wijze het verschil in ego’s. Fantastisch is het hoofdstuk waarin Bodo Klein luistert naar zo’n fameuze speech van Alexei Krups: de verschillende vertelvormen in de derde en eerste persoon wisselen elkaar af en geven zo een dubbel beeld, een dubbele ervaring van de situatie.
Deze bespreking verscheen ook in het online Lees Magazine van bol.com. Een exemplaar van het boek werd beschikbaar gesteld door bol.com en uitgeverij Prometheus.
January 15, 2019
I am so disappointed in this book that it makes me angry. It started brilliantly, creatively, smart, and it seemed to address the very relevant topic of AI/data science/cloud in a way that even the rather dimwitted alpha-science oriented intelligentsia might comprehend.
And then it turned into a slow tale about small time plagiarism that toppled a famous public speaker/futurology spin doctor, and about 60 yo man who is ordered to find out about the plagiarism while he despairs because his wife is no longer listening to him, even after he send her a suicide note.
WTF?
And what about the 'klont', the thinking AIs that, together, form unstoppable decision management systems? The plagiarism doesn't discredit the notion, but it is dropped nevertheless, just dropped from the second half of the book.
The first chapter makes this writer a genius, the second half of the book typifies him as a mediocre author who does his damnest to please the feeble brained intellectual elite.
Bah.
Now, disgruntled in my disappointment, I do mind the excessive head-hopping, the constant telling instead of showing, and the unstoppable so called philosophical interludes with Big Words and Huge Concepts.
But, I have to admit: had the rest been as good as the first chapter, I'd gladly be silent about it.
And then it turned into a slow tale about small time plagiarism that toppled a famous public speaker/futurology spin doctor, and about 60 yo man who is ordered to find out about the plagiarism while he despairs because his wife is no longer listening to him, even after he send her a suicide note.
WTF?
And what about the 'klont', the thinking AIs that, together, form unstoppable decision management systems? The plagiarism doesn't discredit the notion, but it is dropped nevertheless, just dropped from the second half of the book.
The first chapter makes this writer a genius, the second half of the book typifies him as a mediocre author who does his damnest to please the feeble brained intellectual elite.
Bah.
Now, disgruntled in my disappointment, I do mind the excessive head-hopping, the constant telling instead of showing, and the unstoppable so called philosophical interludes with Big Words and Huge Concepts.
But, I have to admit: had the rest been as good as the first chapter, I'd gladly be silent about it.
January 24, 2020
Na het lezen van een prachtig interview met Maxim Februari over de waarde van essays schrijven, dacht ik: wat een held, ik moet iets van hem lezen. Dat er dan ook nog een boek van Februari was over data & ethiek & de onzin van futurologen (ik háát futurologen), en dat mijn schrijfdocent me aanraadde om dit boek te lezen, was voldoende bewijs dat het universum grootste plannen had met mij en Klont.
Maar nee. Het universum was allegans niets van plan. Klont is geen slecht boek, zeker niet, maar zeker ook geen wereldschokkend goed boek. Het begin is geweldig, met een aangekondigde zelfmoordpoging die niet wordt uitgevoerd. Maar daarna wordt het vooral fragmentarisch en onvolledig. Een man begrijpt zijn vrouw en stieffamilie niet, een andere man valt door de man door de onzin die hij verkondigt, er is iets met de partners van Assad en George Clooney (maar wat he?), een minister heeft moeite met haar beleid bepalen, er dreigt iets met digitale technologie want er is een ministerie voor opgericht, een partner heeft niet genoeg aandacht voor haar man, maar wat nou precies wat wie waar wanneer hoe waarom is, dat snap ik niet.
Misschien moet ik aan close reading doen en komt er dan allemaal moois naar boven, miljoenen cultureel-maatschappelijk-literaire referenties, het zou zomaar kunnen. Maar zo lees ik niet. Ik lees verhaaltjes die ik wel of niet in één keer snap (en liefst nog terwijl ik bijna in slaap val), en voor Klont werkt dat niet.
Of het boek is gewoon niet al te best, maar dat kan ik me (nogmaals, dat interview in Trouw indachtig) niet voorstellen.
Laat ik daarom veiligheidshalve concluderen dat Februari en ik incompatibel zijn. Niks om je voor te schamen, Maxim en Inge. We hebben het moedig geprobeerd, maar het universum heeft andere plannen voor ons beiden. Niettemin alle goeds!
Maar nee. Het universum was allegans niets van plan. Klont is geen slecht boek, zeker niet, maar zeker ook geen wereldschokkend goed boek. Het begin is geweldig, met een aangekondigde zelfmoordpoging die niet wordt uitgevoerd. Maar daarna wordt het vooral fragmentarisch en onvolledig. Een man begrijpt zijn vrouw en stieffamilie niet, een andere man valt door de man door de onzin die hij verkondigt, er is iets met de partners van Assad en George Clooney (maar wat he?), een minister heeft moeite met haar beleid bepalen, er dreigt iets met digitale technologie want er is een ministerie voor opgericht, een partner heeft niet genoeg aandacht voor haar man, maar wat nou precies wat wie waar wanneer hoe waarom is, dat snap ik niet.
Misschien moet ik aan close reading doen en komt er dan allemaal moois naar boven, miljoenen cultureel-maatschappelijk-literaire referenties, het zou zomaar kunnen. Maar zo lees ik niet. Ik lees verhaaltjes die ik wel of niet in één keer snap (en liefst nog terwijl ik bijna in slaap val), en voor Klont werkt dat niet.
Of het boek is gewoon niet al te best, maar dat kan ik me (nogmaals, dat interview in Trouw indachtig) niet voorstellen.
Laat ik daarom veiligheidshalve concluderen dat Februari en ik incompatibel zijn. Niks om je voor te schamen, Maxim en Inge. We hebben het moedig geprobeerd, maar het universum heeft andere plannen voor ons beiden. Niettemin alle goeds!
January 11, 2019
Nee. Echt niet. Dit boek is wat er gebeurt als een schrijver over meer intelligentie beschikt dan geduld. Het is een kerkhof van in de schoot gestorven spitsvondigheid en maatschappijkritiek. Een zwalkend en tragisch onbepaald boek dat glorieus aantoont hoe een actueel en prangend thema, een groot brein en een bewezen literair instrumentarium geenszins garantie bieden op een goed verhaal.
Het begint met de titel, refererend aan een virtuele kluwen waarin kunstmatige intelligentie gevoed door onbeperkte hoeveelheden data een nieuwe realiteit inluidt. Het woord klont is zo irritant, zo lelijk en pretentieloos dat je je instinctief gaat verzetten tegen de notie die ermee wordt aangeduid. Vraag me niet precies wat die notie is, want dat is me beslist niet duidelijk geworden. Terwijl dat - het gegeven, de theorie van een jonge visionair, eigenlijk het centrale thema is. Want klopt die dystopische digitale gedachte van die mediagenieke ziener wel? Dat is de vraag die de depressieve senior ambtenaar Bodo Klein moet gaan beantwoorden, wanneer hij na een haperende zelfmoordpoging weer door zijn minister aan het werk gezet wordt. Maar Bodo werkt liever dan thuis te blijven, waar hij zich steeds meer een buitenstaander in eigen huis voelt, wanneer zijn vrouw haar hoogzwangere dochter in huis haalt en hier helemaal van opleeft.
Eigenlijk zijn de schetsen in huiselijke kring van de wanhopige en machteloze Klein, vergeefs hopend op begrip en aandacht van zijn nuchtere vrouw; het sterkste ingredient van dit boek, dat wisselend het perspectief kiest van Klein en dat van whizzkid Alexei Krups - een man waarvoor we weinig sympathie kunnen opbrengen en, belangrijker, waarvan ook niet duidelijk wordt hoe hij met zijn incoherente gereutel over de klont, hele volksstammen om zijn vinger windt.
Dit boek, waarvan ik veel had verwacht, is een van de weinige boeken die ik al vergeet terwijl ik het lees. Elke avond begon mijn leessessie met het herlezen van de drie pagina’s voorafgaand aan mijn boekenlegger. Deze recensie is alleen al een kwelling omdat ik daardoor weer aan het boek moet denken.
Een goed idee slecht uitgewerkt, van een schrijver die ik onlangs wel intelligente en coherente dingen over hetzelfde thema heb horen zeggen. Dit boek is daarmee vooral ook treurig voor de auteur, die veel beter kan, maar aan wie deze jammerlijke mispeer toch zal blijven kleven omdat deze ook meedogenloos onderdeel is geworden van de klont die onze vaderlandse literaire canon is.
Het begint met de titel, refererend aan een virtuele kluwen waarin kunstmatige intelligentie gevoed door onbeperkte hoeveelheden data een nieuwe realiteit inluidt. Het woord klont is zo irritant, zo lelijk en pretentieloos dat je je instinctief gaat verzetten tegen de notie die ermee wordt aangeduid. Vraag me niet precies wat die notie is, want dat is me beslist niet duidelijk geworden. Terwijl dat - het gegeven, de theorie van een jonge visionair, eigenlijk het centrale thema is. Want klopt die dystopische digitale gedachte van die mediagenieke ziener wel? Dat is de vraag die de depressieve senior ambtenaar Bodo Klein moet gaan beantwoorden, wanneer hij na een haperende zelfmoordpoging weer door zijn minister aan het werk gezet wordt. Maar Bodo werkt liever dan thuis te blijven, waar hij zich steeds meer een buitenstaander in eigen huis voelt, wanneer zijn vrouw haar hoogzwangere dochter in huis haalt en hier helemaal van opleeft.
Eigenlijk zijn de schetsen in huiselijke kring van de wanhopige en machteloze Klein, vergeefs hopend op begrip en aandacht van zijn nuchtere vrouw; het sterkste ingredient van dit boek, dat wisselend het perspectief kiest van Klein en dat van whizzkid Alexei Krups - een man waarvoor we weinig sympathie kunnen opbrengen en, belangrijker, waarvan ook niet duidelijk wordt hoe hij met zijn incoherente gereutel over de klont, hele volksstammen om zijn vinger windt.
Dit boek, waarvan ik veel had verwacht, is een van de weinige boeken die ik al vergeet terwijl ik het lees. Elke avond begon mijn leessessie met het herlezen van de drie pagina’s voorafgaand aan mijn boekenlegger. Deze recensie is alleen al een kwelling omdat ik daardoor weer aan het boek moet denken.
Een goed idee slecht uitgewerkt, van een schrijver die ik onlangs wel intelligente en coherente dingen over hetzelfde thema heb horen zeggen. Dit boek is daarmee vooral ook treurig voor de auteur, die veel beter kan, maar aan wie deze jammerlijke mispeer toch zal blijven kleven omdat deze ook meedogenloos onderdeel is geworden van de klont die onze vaderlandse literaire canon is.
November 2, 2017
Het boek laat je met heel veel vragen achter. Waar gaat het boek eigenlijk over?
Data en AI neemt de werkelijkheid over, waardoor een alternatieve werkelijkheid, de klont, ontstaat die groter en groter wordt en de plaats (dreigt) in te nemen van de eigenlijke werkelijkheid. Die overgang gebeurt via de dataficering van alles. AI wordt losgelaten op die data en neemt autonoom beslissingen. AI neemy dus beslissingen op basis van interpretaties van de werkelijkheid en (ver)vormt zo die werkelijkheid.
Maar wat compleet bevreemdend is, is de manier waarop dit verhaal gebracht wordt. Na het lezen van het boek sta je er een beetje verweesd bij. Want hij brengt dit via een verhaal over een charlatanlezinggever / pseudowetenschapper die via zijn lezingen het gevaar van de klont aan het licht brengt. Die man wordt dus ontmaskerd.
Conclusie: die AI-robotten doen eigenlijk niets anders dan wat nu vandaag de dag gebeurt. Mensen interpreteren observaties van de werkelijkheid en (ver)vormen via verhalen de werkelijkheid.
Data en AI neemt de werkelijkheid over, waardoor een alternatieve werkelijkheid, de klont, ontstaat die groter en groter wordt en de plaats (dreigt) in te nemen van de eigenlijke werkelijkheid. Die overgang gebeurt via de dataficering van alles. AI wordt losgelaten op die data en neemt autonoom beslissingen. AI neemy dus beslissingen op basis van interpretaties van de werkelijkheid en (ver)vormt zo die werkelijkheid.
Maar wat compleet bevreemdend is, is de manier waarop dit verhaal gebracht wordt. Na het lezen van het boek sta je er een beetje verweesd bij. Want hij brengt dit via een verhaal over een charlatanlezinggever / pseudowetenschapper die via zijn lezingen het gevaar van de klont aan het licht brengt. Die man wordt dus ontmaskerd.
Conclusie: die AI-robotten doen eigenlijk niets anders dan wat nu vandaag de dag gebeurt. Mensen interpreteren observaties van de werkelijkheid en (ver)vormen via verhalen de werkelijkheid.
February 8, 2018
Fantastische roman.
May 13, 2021
70/100
April 11, 2023
Lees dit boek niet voor je plezier…alleen als het voor nederlands is. Dit boek heeft echt onnodige sexistische en fatphobische opmerkingen voor geen reden. HET IS ZO SAAI. Het einde werkt iets beter omdat het logischer werd.
February 16, 2018
Ik heb me zelden zo geërgerd aan een boek als dit. Na 60 pagina's al het idee om het weg te leggen. Maar je leest door omdat de recensies zo lovend zijn. Denk je toch uiteindelijk echt een heel ander boek gelezen te hebben. Een heleboel niet ter zaken doende beschrijvingen, een verhaal dat maar niet opschiet of opeens juist weer wel, en dat de charlatan met een half uurtje Googlen door de jongste bediende, die plots weer komt opdraven, wordt ontmaskert, gaat er bij mij echt niet in.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 12, 2022
Om eerlijk te zijn dacht ik dat Maxim Februari ingewikkeld saaie boeken schreef, dus Klont verraste me enorm. Het is een boeiend boek over technologie en de mens, in verhouding tot elkaar maar ook als aparte fenomenen. Ja, ik vond Klont wel wat.
November 5, 2017
"Als je klaar bent, heb je een kloon van de werkelijkheid gemaakt, alleen is het geen kloon. Je hebt een afbeelding van de wereld die bestaat uit gegevens over die wereld, maar gegevens zijn nu eenmaal wezenlijk iets anders dan de wereld zelf", zo verklaart Alexei Krups 'de klont', een autonoom handelende wolk of gezwel van data.
Ondanks dat de pseudo-intellectueel Alexei Krups ontmaskerd wordt en zijn verontrustende verhaal over de klont ongefundeerd blijkt te zijn, word je als lezer niet echt gerustgesteld. Want hoewel dat deze onheilspeller toch gewoon een charlatan bleek te zijn, blijf je wel degelijk met (terechte?) vragen zitten. Wat is het gevolg van de dataficering van onze wereld? Wat betekent het als de werkelijkheid gereduceerd wordt tot informatie óver die werkelijkheid?
Daar gaat dit boek dan, volgens mij, ook echt over. Over de vraag welke werkelijkheid wij nog willen zien. Dataficering heeft ervoor gezorgd dat het individu niet langer bestaat: ze is verworden tot slechts een onderdeel van het grotere geheel van gegevens. En in dat grotere geheel van gegevens, telt alleen de som der delen. De mediaan is de betekenis en waarheid; het gemiddelde van alle nullen en enen.
Het is prachtig geschreven, met subtiele hinten naar de filosofie én een geweldig cynische kijk op alle gekke stereotype (pseudo-) intellectuelen die onze tijd kent. Februari's Krups verklaart in het boek op bijna Nietzschiaanse wijze de roman 'dood': "we hebben hooguit nog zin in beschouwingen over moraal als dat onderwerp is verpakt in wetenschap. Als we het sociologie noemen, psychologie of antropologie. 'That is, we can think about it only withouth joy'." Zoals ik dit zie, wordt hier gesproken van het afscheid nemen van de narrativiteit omdat zij overbodig lijkt te worden om 'het zelf' te duiden. In plaats daarvan meten we 'het zelf' aan de hand van 'het geheel'.
"Zo raakte ik gefascineerd door het besef dat de mens, die zich eeuwenlang had ontwikkeld tot een kennend wezen, nu, met de opkomst van de digitale techniek, binnen een paar decennia degradeerde tot een gekend wezen. [..] Ik sprak niet meer, zou de grote filosoof Heidegger zeggen. Ik werd gesproken."
Dan McAdams heeft hier vast een mening over.
Tegenover die wereld, de gegevenswereld, zet Februari een 'echt' verhaal. Een verhaal over een overheidsambtenaar die de grip op zijn leven en zijn levenslust is kwijtgeraakt. Bodo Klein. Diezelfde overheidsambtenaar heeft de opdracht Kurps ten val te brengen. En terwijl hij zelf droomt over een zelfgekozen einde aan zijn leven, wordt zelfs die regie hem afgenomen. In zijn huis, dat niet meer als zijn huis voelt: gekolonialiseerd door zijn hoogzwangere stiefdochter die puffend en vadsig door het huis waart, staan leven en dood op meerdere manieren lijnrecht tegenover elkaar.
Via het narratief van het tragikomische en bijna truttige leven van Bodo, wordt 'de klont' uiteindelijk ontmanteld. Omdat ze niet gebaseerd blijkt te zijn op feiten. Maar of de onrust daarmee verdwenen is...
Ondanks dat de pseudo-intellectueel Alexei Krups ontmaskerd wordt en zijn verontrustende verhaal over de klont ongefundeerd blijkt te zijn, word je als lezer niet echt gerustgesteld. Want hoewel dat deze onheilspeller toch gewoon een charlatan bleek te zijn, blijf je wel degelijk met (terechte?) vragen zitten. Wat is het gevolg van de dataficering van onze wereld? Wat betekent het als de werkelijkheid gereduceerd wordt tot informatie óver die werkelijkheid?
Daar gaat dit boek dan, volgens mij, ook echt over. Over de vraag welke werkelijkheid wij nog willen zien. Dataficering heeft ervoor gezorgd dat het individu niet langer bestaat: ze is verworden tot slechts een onderdeel van het grotere geheel van gegevens. En in dat grotere geheel van gegevens, telt alleen de som der delen. De mediaan is de betekenis en waarheid; het gemiddelde van alle nullen en enen.
Het is prachtig geschreven, met subtiele hinten naar de filosofie én een geweldig cynische kijk op alle gekke stereotype (pseudo-) intellectuelen die onze tijd kent. Februari's Krups verklaart in het boek op bijna Nietzschiaanse wijze de roman 'dood': "we hebben hooguit nog zin in beschouwingen over moraal als dat onderwerp is verpakt in wetenschap. Als we het sociologie noemen, psychologie of antropologie. 'That is, we can think about it only withouth joy'." Zoals ik dit zie, wordt hier gesproken van het afscheid nemen van de narrativiteit omdat zij overbodig lijkt te worden om 'het zelf' te duiden. In plaats daarvan meten we 'het zelf' aan de hand van 'het geheel'.
"Zo raakte ik gefascineerd door het besef dat de mens, die zich eeuwenlang had ontwikkeld tot een kennend wezen, nu, met de opkomst van de digitale techniek, binnen een paar decennia degradeerde tot een gekend wezen. [..] Ik sprak niet meer, zou de grote filosoof Heidegger zeggen. Ik werd gesproken."
Dan McAdams heeft hier vast een mening over.
Tegenover die wereld, de gegevenswereld, zet Februari een 'echt' verhaal. Een verhaal over een overheidsambtenaar die de grip op zijn leven en zijn levenslust is kwijtgeraakt. Bodo Klein. Diezelfde overheidsambtenaar heeft de opdracht Kurps ten val te brengen. En terwijl hij zelf droomt over een zelfgekozen einde aan zijn leven, wordt zelfs die regie hem afgenomen. In zijn huis, dat niet meer als zijn huis voelt: gekolonialiseerd door zijn hoogzwangere stiefdochter die puffend en vadsig door het huis waart, staan leven en dood op meerdere manieren lijnrecht tegenover elkaar.
Via het narratief van het tragikomische en bijna truttige leven van Bodo, wordt 'de klont' uiteindelijk ontmanteld. Omdat ze niet gebaseerd blijkt te zijn op feiten. Maar of de onrust daarmee verdwenen is...
August 31, 2021
Een vlot lezende en luchtige ideeënroman over een actueel thema: wat gebeurt er met alle informatie die we online delen? In deze roman verklaart een van de personages de roman als 'dood', maar de lezer weet wel beter: het dystopische beeld dat geschetst wordt van waar het heen gaat met de 'dataficering' van de samenleving maakt duidelijk dat die roman alsmaar belangrijker zal worden als ondoordringbare betekeniseenheid, losgekoppeld van het internet.
Maxim Februari verpakt de op zich zwaarwichtige inhoud in een lichtvoetig verhaal dat niettemin mooi om het groteske heen zeilt. Tegelijkertijd slaagt hij erin een van de hoofdpersonages, Bodo Klein) heel wat diepte mee te geven. Het andere hoofdpersonage, Alexei Krupps, is dan weer meer het archetype van de vlotte, jonge, succesvolle spreker die zich het succes graag laat welgevallen, het personage dat de leegheid symboliseert van de woordenbrij die we elke dag over ons heen gekieperd krijgen. Bij hem vond ik minder aansluiting als lezer.
Alleszins een van de meest maatschappelijk relevante boeken die ik in tijden gelezen heb.
Maxim Februari verpakt de op zich zwaarwichtige inhoud in een lichtvoetig verhaal dat niettemin mooi om het groteske heen zeilt. Tegelijkertijd slaagt hij erin een van de hoofdpersonages, Bodo Klein) heel wat diepte mee te geven. Het andere hoofdpersonage, Alexei Krupps, is dan weer meer het archetype van de vlotte, jonge, succesvolle spreker die zich het succes graag laat welgevallen, het personage dat de leegheid symboliseert van de woordenbrij die we elke dag over ons heen gekieperd krijgen. Bij hem vond ik minder aansluiting als lezer.
Alleszins een van de meest maatschappelijk relevante boeken die ik in tijden gelezen heb.
March 22, 2018
"Hij hoopt alleen dat morgen alles anders zal zijn. Precies dat is de gelukkige illusie waarnaar hij nu nog graag een paar tellen langer wil blijven kijken: dat alles anders wordt. Het script ligt daar voor hem, hij heeft geen reden te wanhopen, hij hoeft alleen maar zelf in beweging te komen", aldus de laatste bladzijde van het boek van Maxim Februari. Ik heb Bodo Klein in mijn hart gesloten. Ik ben gaan houden van zijn nukkigheid en zijn pessimisme.
Februari haalt (filosofische) thema's aan die stof geven tot nadenken. Waar blijft de mens in een wereld die gevormd wordt door data? Hoe houden we grip op onze leefwereld? En is dit alles wel een vooruitgang? Deze thema's vormen het decor in een verhaal over Bodo Klein en Alexi Krups. Zeer vermakelijk boek met mooie passages. Aanrader!
Februari haalt (filosofische) thema's aan die stof geven tot nadenken. Waar blijft de mens in een wereld die gevormd wordt door data? Hoe houden we grip op onze leefwereld? En is dit alles wel een vooruitgang? Deze thema's vormen het decor in een verhaal over Bodo Klein en Alexi Krups. Zeer vermakelijk boek met mooie passages. Aanrader!
September 3, 2018
Klont is heel erg een boek van nu. Over de steeds grotere rol die online technologie in ons leven speelt. Over de sterke behoefte aan grote verhalen om het hedendaagse hedonistische leven mee te vullen, en de valkuilen daarvan. Actueel en relevant. Het leest bovendien goed weg, heeft boeiende hoofdpersonen, wordt niet te drammerig met een Boodschap, kortom, niet alleen een boek van nu maar ook voor nu.
Het is de combinatie van actualiteit, goede en geestige personages en meer filosofische bespiegelingen die dit boek optilt naar een hoog niveau. Niet de verhaallijn, die ik nu al vergeten ben. Lees het boek daarom nu, en niet over tien jaar: het doet je lachen, zet je aan tot denken en biedt stof voor een goed gesprek, maar meeslepend is het niet.
Het is de combinatie van actualiteit, goede en geestige personages en meer filosofische bespiegelingen die dit boek optilt naar een hoog niveau. Niet de verhaallijn, die ik nu al vergeten ben. Lees het boek daarom nu, en niet over tien jaar: het doet je lachen, zet je aan tot denken en biedt stof voor een goed gesprek, maar meeslepend is het niet.
July 27, 2020
Fijn, leesbaar boek over dataficering van de samenleving, zo benaderd dat ook een digibeet als ik zich er een beeld bij kan vormen, maar dan natuurlijk ook niet erg diepgravend. Ik ben het eens met wat ik las in een andere review op Goodreads: de thematiek van het plagiaat neemt die van de dataficering over en dat is een beetje jammer, want dat laatste is veel spannender. Het hele concept van de 'klont' gaat eigenlijk met een sisser uit.
February 18, 2018
Klont. Ondefinieerbare internet spaghetti. Over een spreker (TED ;)) die in zijn eigen hersenspinsels gaat geloven opgejut door zijn opdrachtgevers. Uiteindelijk wordt hij ontmaskerd, maar is zijn verhaal ‘klont’ inmiddels werkelijkheid. Milieu en vetzucht komen ook nog om de hoek kijken. Tijdgeest!!! Goed.
December 27, 2017
'Krab met je nagel een dun laagje van het aardoppervlak en je ziet de digitale codes zitten alsof het verkalkte konijnenbotten in een uilenbal zijn. Vermalen muizentÀnd®é~V)§ŽÛ vogelveren' (6).
April 17, 2018
Een spannend, fascinerend verhaal wat waarschijnlijk veel dichterbij de werkelijkheid staat dan we denken. Zo komisch verteld, zo pijnlijk soms. Heel verfrissend om te lezen.
May 8, 2018
Wel goeie, niet heel erg bijzonder of zo. Bodo's persoonlijke situatie was echt graftakkenafschuwelijk, Colette kon me echt de pot op met d'r gezwans. Bodo zelf was op privégebied ook vrij vlakjes.
July 11, 2018
Niet mijn stijl...
October 13, 2019
Oef! Dit is echt vreselijk.
December 14, 2025
Intelligent en vermakelijk, bijzonder goed en fijn geschreven bovendien, maar het voelt meer als een vehikel voor Februari's ideeën (over dataficering en de staat van het publieke debat) dan een roman als, tja, als wat hoort een roman te zijn eigenlijk? De kern van dit boek is een non-fictie wil ik maar zeggen, het drama is secundair.
March 1, 2025
Het eerste deel is fantastisch, maar halverwege het boek verloor ik de aandacht, de draad en de richting van het verhaal. Weggelegd en onlangs weer opgepakt. Het kwam niet meer goed. Er wordt aan het eind van het boek een baby geboren en soep gegeten. Oké.
May 31, 2023
Nog niet eerder zo'n boek gelezen. Intrigerend, maar voelde me er wel te dom voor.
June 25, 2023
Boeiend thema over hoe KI de wereld veranderd. Blijkt vooral een verhaal over mensen in werk- en prive-relaties. Geen sterk plot, veel open einden, weinig afsluitend slot.
August 3, 2023
Viel tegen.
December 10, 2024
Ja, de verhaallijn werd halverwege minder, maar duidelijke boodschap en kapot grappig geschreven.
Displaying 1 - 30 of 99 reviews