Naast de familie Sievez woont Henk Wielheesen, die zijn moeder verliest als hij elf jaar is. Het is door toedoen van de buren dat hij in veiligheid wordt gebracht.
Jan Siebelink geeft een beeld van een heel leven en een bijzondere vriendschap.
Knielen op een bed violen is zo'n bekend verhaal (en ook nog verfilmd) dat de leden van de familie Sievez voor de meeste lezers bekende figuren zijn. Ook de tuinderij van vader Sievez is bekend terrein. Vader Hans, moeder Margje en zoon Ruben spelen een belangrijke rol in dit boek over hun buurjongen Henk Wielheesen. Henk en Ruben zijn vriendjes en zitten bij elkaar op de lagere school. Maar Henk kan niet zo goed leren en als het vervolgonderwijs aan de beurt is, gaat Ruben naar het gymnasium en Henk naar een school voor moeilijk lerende kinderen. Toch lijdt hun vriendschap, die levenslang zal duren, er niet onder.
Henk helpt Hans Sievez graag op de tuinderij en blijkt een uitzonderlijk talent te hebben voor het specialistische tuinwerk en heeft geen enkele moeite met het onthouden van de Latijnse plantennamen en de eigenschappen van de planten, bomen en struiken. Omdat zijn zoon Ruben daar geen belangstelling voor heeft, leidt Hans Sievez hem zelf op en doet de tuinderij uiteindelijk over aan Henk. Maar voor die tijd is er al heel wat gepasseerd. ...... Godsdienst speelt opnieuw een rol, zij het niet zo'n grote. Het is voor Henk de enige echte houvast in zijn verwarrende leven. Maar voor de andere hoofdpersonen geldt dat niet. In Ruben (de Franse leraar) kunnen we Siebelink zelf herkennen. Er wordt het een en ander aan de lezer gesuggereerd en overgelaten om zelf in te vullen. Al is het verhaal niet in de ik-vorm geschreven, toch zitten we dikwijls in Henks hoofd. Dat maakt het bij tijd en wijlen erg beklemmend. Het is zonder meer een aangrijpend verhaal, waarin geloof, hoop en liefde opnieuw een rol spelen. Maar ook diepe rouw en onverwerkt verdriet. Een mooi vervolg op Knielen op een bed violen en Margje. Mijn hele recensie lezen? Klik hier: https://mijnboekenkast.blogspot.com/2...
Mooi boek in de bekende zachte Jan Siebelink-stijl. Het verhaal speelt zich (weer) af rond de van 'Knielen voor een bed violen' bekende kwekerij die ook al vaker in het werk van deze auteur is beschreven. Mijn verwachting dat het wel weer meer van het zelfde zou zijn is onjuist gebleken ondanks de min of meer bekende plaats van handeling. De stijl is wat warrig, soms vraag je je af wie of wat er bedoeld wordt; wat verderop - veelal in de vorm van een herinnering of flash back - wordt de episode uitverteld. Er zijn wat open einden. Sommige gebeurtenissen hebben geen eind terwijl je graag zou willen weten hoe het nu toch afgelopen is. Situaties blijven daardoor wat verhuld, desondanks was het plezierig om dit boek te lezen.
In dit boek van Siebelink wordt weer een ongelukkig leven beschreven met de beklemmende sfeer van een kleine, gelovige gemeenschap waar je niet jezelf kunt zijn. Gelukkig voor Henk ontfermen zijn buren en buurjongen Ruben zich over hem.
Hoewel weer een zwaarmoedig boek, toch wel geboeid gelezen. Maar voorlopig geen boek meer van hem. De boeken gaan eigenlijk allemaal over het zelfde onderwerp.
Wat een prachtig verhaal! Een verhaal over liefde, vriendschap, zorgen voor elkaar en taal.
Henk - de hoofdpersoon - zit gevangen in zijn eigen kleine wereld, gevangen in de taal. Hij komt maar moeilijk uit zijn woorden, maar soms denkt hij ineens in prachtige volzinnen. Maar dan dringt meteen de keiharde realiteit zich op: "Zelfs al die mooie, bedachte zinnen had hij niet bedacht" (blz. 214).
Zoals Jan Siebelink afgelopen zondag zei: "Het wezenlijke, literatuur, zit in het alledaagse".
Een mooie en ontroerende roman over Henk Wielheesen, een moeilijk lerende jongen, die na het overlijden van zijn moeder en de hardhandige benadering door zijn stiefmoeder wordt opgevangen door de familie Sievez, die naast hen wonen en met wiens zoon, Ruben, hij bevriend is. Henk helpt vader Sievez in de bloemenkwekerij en blijkt een uitzonderlijk talent te hebben voor bloemen en planten. Hoewel Henk een teruggetrokken en gesloten man is, vindt hij een vrouw die hem tot haar dood lief heeft en samen krijgen ze een dochter die hij adoreert. Na een incident ontstaat er een breuk tussen Henk en zijn dochter en krijgt Henk een zenuwinzinking, waardoor hij niet meer in staat is op de kwekerij te werken. Gedurende zijn hele leven met alle ups en downs blijft de vriendschap tussen de twee buurjongens bestaan, hoe verschillend ze ook zijn. Het is een roman over vriendschap, trouw, verlies, alledaagse gebeurtenissen, de worsteling met het leven en bevat een combinatie van zwaarmoedigheid met een zweem luchtigheid. Het is makkelijk om met Henk mee te leven en zijn eenvoud en kwetsbaarheid zijn ontroerend. In eerste instantie neigde ik naar vier sterren, maar er zijn naar mijn zin iets teveel losse eindjes of vreemde en onverwachte wendingen in het boek die niet opgehelderd worden, zoals de breuk tussen Henk en zijn dochter en haar weerzin tegen hem, de plotselinge psychische labiliteit, de rol van Joop Ruysch, de behoefte van Henk om de kleren van zijn moeder aan te trekken, het onuitgewerkte en mysterieuze personage van Ruben. Tegelijkertijd is het boek een beschrijving van het leven waarin niet alles verklaarbaar is en met elkaar samenhangt, maar toch roept het bij mij net iets teveel vragen op. Vandaar dat ik op de drie sterren ben blijven hangen, drie en een half zou het beste passen.
Het verhaal van Henk neemt toch een andere wending als ik had gedacht maar niet minder mooi beschreven. Jan Siebelink neemt de lezer mee op reis met Henk en zijn levensloop. Henk verliest als 11 jarige zijn moeder. Gaat naar school, trouwt, krijgt een kind, allemaal hele gewonen dingen zou je zeggen maar Henk is op zijn manier anders en heeft het getroffen met Anna die hem aanbid. . Als ik in haar schoenen had gestaan was ik waarschijnlijk gillend gek geworden maar Anna niet en steunt Henk haar hele leven, net als Ruben. Dankzij deze twee mensen heeft Henk een mooi leven gehad. Wat ik mij afvraag wat Henk voor man zou zijn geworden als zijn moeder was blijven leven. Ik denk zelf niet veel anders.
Twee buurjongens gaan als broers door het leven, de ene, Ruben, studeert, krijgt goede banen maar blijft vrijgezel, de andere, Henk, is door de vroege dood van zijn moeder en de nare tijd met een stiefmoeder die een gruwelijke dood sterft, een in zichzelf gekeerde, zachte man. Henk trouwt, krijgt een dochter, maar die dochter ontspoort en keert zich van haar ouders af. Henk krijgt last van depressies en zijn vrouw steunt hem ondanks hun moeilijkheden. De hele sfeer van het boek is somber, op de euforische passages als dochter Guusje klein is na. Henk is erg met het geloof bezig en denkt regelmatig door engelen aangesproken te worden. Ik weet (nog?) niet goed wat ik met dit boek aan moet; misschien moet de onderliggende boodschap me nog bereiken?
De stijl is heel herkenbaar als "Siebelink". Heel gedetailleerd worden alledaagse zaken beschreven. De sfeer is in het hele boek beklemmend. Vanaf het begin heb ik me afgevraagd wanneer het zwaard van Damocles zal vallen. Het valt niet echt, maar het drukt langzaam naar beneden. De hoofdpersoon, Henk, heeft communicatieproblemen. Hij kan zich moeilijk uiten en weet niet hoe hij met gevoelens moet omgaan. De nare gebeurtenissen in zijn leven worden juist niet gedetailleerd beschreven, veel mag je als lezer zelf invullen. Het is geen happy end, maar het is goed zoals het is.
Wederom een echte Jan Siebelink. Donkere sombere luchten worden afgewisseld met door de wolken heen brekende zonnestralen. Maar toch is daar steeds, tussen de even gevonden lichtheid, de zwaarheid van een bestaan dat verstikt lijkt te worden door een onvoltooid verleden van zwijgen en verzwegen worden. En hoe pijnlijk en machteloos is een bestaan geworden wanneer slechts nog kan klinken “Zo’n gezin had ik gewild”. Prachtig hoe daar tussendoor een onvoorwaardelijke vriendschap van Ruben met Henk tot aan letterlijk de laatste adem blijft voortduren.
Het is duidelijk een boek van Siebelink, mooi geschreven en ook beklemmend. Het levensverhaal van Henk wordt beschreven en is intrigerend en triest. Soms wilde ik wel meer lezen over bepaalde situaties en voorvallen, je blijft wat in het ongewisse al wordt het een aantal keer ook wel opgehelderd op een later moment in het boek. Ondanks dat het verhaal in het boek afgerond is had ik nog wel meer te weten willen komen over het leven van Henk en de andere personages in het boek.
Het is een verhaal die in het begin mooi lijkt te zijn. Het verhaal gaat over een bijzondere vriendschap tussen twee buurjongens Henk en Ruben. De vriendschap blijft ook hun hele leven bestaan. Jammer dat het verhaal ongeveer halfweg een grootte sprong maakt waardoor het eerder saai wordt. Het is ook niet echt een verhaal voor iemand die niet gelovig is want er komen toch wel wat godsdienstige stukjes in. En in plaats van een roman vind ik het dat het eerder een psychologische drama wordt.
De eerste helft vond ik mooi, maar die geesteszieke Henk Wielheesen (typisch: door de schrijver steevast met voor- en achternaam aangeduid, en zijn vrouw noemt hem bij z’n achternaam) gaat vervelen. En ach die vrouw, die onnozele Anna, die maar doortikt met haar zigeunlijstjes. De Bergweg uit Siebelinks boeken en de kwekerij droegen al een sfeer van beklemmendheid maar de terugkerende elementen worden nu wat sleets.
Mooie maar beklemmende vertelling over alledaagse kleine dingen. Past bij de eerdere romans over Hans en Margje Sievez. Buurjongen Henk is niet heel slim, maar leeft zijn eigen leven met, maar vaker naast, vrouw en kind, in een kleine wereld. Een wat drukkende sfeer bepaald het boek. Loslaten is moeilijk.
Het boek gaf een mooi beeld in de belevingswereld van een enigszins verwarde man, maar creëerde daarbij meer afstand dan mij lief was. Hoewel het verhaal en de gedachte van het boek mooi waren, zou ik het niet snel aanraden aan mensen van mijn leeftijd. Waarschijnlijk zou ik het boek met veel meer betekenis hebben ervaren als ik ouder was geweest.
Een roman met een bijzonder lange vertelde tijd, je maakt de hoofdpersoon, Henk Wielheesen van begin tot einde mee.
In het verhaal komen verschillende thema aan bod, daarbij is de ene helft wel sterk, maar het andere ook niet. Voornamelijk de thema's omtrent seksualiteit en de climax rondom Joop.
Een gezellig verhaal is het bepaald niet, maar het was fijn geschreven en las eenvoudig weg.
Eindelijk, mijn eerste Siebelink. En wat een genot om te lezen, wat een prachtige schrijfstijl. Een prachtig verhaal en zeker niet de laatste Siebelink die ik zal lezen.
Na de boekenclubbespreking ben ik iets positiever gestemd. De spanning is voelbaar en de psychologie van de hoofdpersoon knap gespiegeld in het plot. Toch beklijft het niet.
In De buurjongen volgen we het leven van de kwetsbare en gevoelige Henk Wielheesen. Hij verliest zijn moeder op elfjarige leeftijd en wordt door zijn buren in veiligheid gebracht. Gedurende zijn leven ervaart Henk afwisselend begrip en oordeel wat soms leidt tot ronduit schrijnende situaties. Dit boek voelde beklemmend en bevrijdend tegelijk, zeker een aanrader!