Ik begon een paar dagen geleden in het boek maar moest het na 40 pagina's wegleggen... het kwam allemaal even te dichtbij, onder mijn huid, mijn eigen kankerspoken maakten me letterlijk even doodsbang... maar gisteren toch doorgelezen.. omdat ik wist dat het me iets op zou leveren... en hoewel haar verhaal niet mijn verhaal is, verre van dat vind ik het een troostrijk, fijn boek waarin staat wat we natuurlijk allemaal weten maar ook zo snel weer vergeten...LEEF!
Het mooie vind ik dat dat niet betekent dat je als een gek je bucketlist af moet gaan werken (hoewel ik dat ook begrijp, hell ik heb er zelf 1) maar dat het voor iedereen verschillend is wat belangrijk voor je is in het leven, en dat je dat moet zoeken... ik had wel graag wat meer willen lezen over hoe zij van het leven geniet, wat doet ze op een dag, en niet alleen de cliche's dát je moet leven....dat weet ik wel... ik lees graag wat dat dan is voor haar... .het blijft voor mij een beetje een opsomming van hoe belangrijk het leefjeleven is... maar misschien had ik andere verwachtingen van het boek...
wat ik wel heel fijn om te lezen vind, is dat Laura haar manier van leven heeft gevonden, dat ze kiest wat voor haar belangrijk is en zich niet laat leiden door wat anderen daarvan vinden... jouw leven, jouw keuzes (voor zover je keuzes hebt)