Dochter

by Lenny Peeters

‘Hoe heet je?’ Gewone woorden, maar ze klinken donker. Ik moet uitkijken.
‘Hoe heet je?’
Dochter, denk ik bij mezelf. Dochter, natuurlijk.
De vrouw vraagt waar ik woon. In ons huis. Dat van vader en mij. Ze wil nog meer horen. Wanneer ik geboren ben. Een hele tijd geleden. Toen de tuin nog vol medicijnbloemen stond. Met de blaadjes verzorgde ik de cavia’s. Elke dag op hetzelfde uur. Dat doe ik nu niet meer.
Ze vraagt wat er gebeurd is en waarom. Ik kijk naar mijn laarzen. Ik wil ze uitdoen en aan mijn voeten krabben, maar ik weet niet hoe, met die zakken rond mijn handen.

Het is een raadsel voor Dochter waarom zij aan een kruisverhoor van de politie onderworpen wordt. Langzaam beginnen we te begrijpen dat de jonge vrouw iets verschrikkelijks heeft gedaan. Scène na scène, beeld na beeld sluipt het ware verhaal binnen in de verhoorkamer van de inspecteurs.
Dochter is een ogenschijnlijk onschuldige psychologische roman, maar ongenadig voert het verhaal de lezer de diepte in.

Genres: Fiction

223 pages, Paperback

First published January 1, 2017

About the author

Lenny Peeters (1975) is een prijswinnend schrijfster van korte verhalen. In 2008 won ze met ‘Familiegevoel’ de Flits Fictie-wedstrijd van Club Propaganda en in 2010 met ‘Nanoseconde’ de verhalenwedstrijd van Uitgeverij Contact. Met haar debuutroman In 2018 won ze met haar roman "Dochter" De Bronzen Uil, de prijs voor het beste Nederlandstalige debuut.

Reviews

[Dirk Vandenberghe · Rating 4 out of 5]

Een verduiveld knap romandebuut. Een taal zonder franjes die me bij momenten aan Raymond Carver deed denken sleept je mee in een erg knap opgebouwd verhaal over een dochter die in haar eigen wereld leeft en de wereld rond haar niet zo goed begrijpt, en ook de gevolgen van haar daden niet kan overzien. Een donker verhaal, verteld op een luchthartige toon. De finale is magistraal. Verduiveld knap, of had ik dat al gezegd? (en meer zeg ik niet, want anders verspil ik jullie leesplezier)

[Cathérine · Rating 4 out of 5]

Een knap debuut van Lenny Peeters.
Over een minderbegaafd meisje dat opgroeit bij haar vader in allesbehalve ideale omstandigheden. Ze leeft in haar eigen wereldje, begrijpt amper wat er gebeurt rondom haar en doet vreemde experimenten met haar cavia's. Dat dit alles leidt tot een minder verkwikkelijk einde, hoeft geen betoog...

[Sofie Praille · Rating 3 out of 5]

3,5 sterren is eigenlijk een betere quotering. Dit boek was helemaal anders dan wat ik er, op basis van de achterflap, had van verwacht. Het werd een donker verhaal, onmenselijk, onbegrijpelijk. Een diepdroevig mensenverhaal. Voor mij persoonlijk moeilijk te verteren qua verhaal maar wel een dikke pluim voor de vertelstijl.

[Manon De Klerk · Rating 2 out of 5]

Ik snap niet waarom dit boek in godsnaam een prijs heeft gewonnen

[Ka Vee · Rating 4 out of 5]

Zeer beklemmend, maar ongelooflijk sterk !

[bartelemeius · Rating 3 out of 5]

Idk anymore hoe ik het vond.

Fucked vgm 👍👍

Maar kvond t wel makkelijk te lezen want had t redelijk snel uit (makes sense want 't is geschreven van de pov van een kind)

Liet me ook denken aan die ene boek van ms. Girgis dr reading project over een autistische jongen, geen idee hoe die heet.
Wss omdat dochter ook autistisch is lol.

Heb dit ergens in de 2e gelezen vgm 👍

[Jacques · Rating 4 out of 5]

Lenny Peeters is het horrorzusje van Lize Spit.

[Magali · Rating 3 out of 5]

Een donker boekje dat ik de hele tijd met afschuw en verbijstering heb zitten lezen. Het verhaal zelf wil ik niet zomaar aannemen. Vanuit mijn zorgende en empathische zelve kon ik mijn realiteitszin niet uitzetten.
Er is toch iemand die hulpverlening moet inschakelen?
Of is het toch zo erg gesteld met onze sociale controle?
Vandaar de 3⭐️

Dochter leeft in haar eigen wereld, in armoede, met een eenzame vader en haar cavia’s. Gaandeweg ontdek je het gruwelijke verhaal achter de gevel van hun huis.

Het lukt de schrijfster om dit op een magistraal gewone manier te vertellen. Je leest het niet direct, maar je voelt in elke vezel van je lichaam dat het foute boel is.

Nog een nieuwe ervaring voor me, is dat zo goed als niemand een naam heeft. Een dochter, een vader, een dokter, een man, een vrouw,... en dan Jonas, die tot het einde haar vriend blijft, of toch niet?

Een dun en klein boekje, met groot lettertype en soms weinig op één blad. De achterflap vertelt zo goed als niks over het echte verhaal.
Dus als je nooit meer op dezelfde manier naar een cavia wil kijken, dit boekje is snel gelezen ;-).

🐹🌼🐹

[Clément Delfosse · Rating 3 out of 5]

5 nieuwe titels voor het boek « Dochter ».

Originele : « Dochter » : naam van het meisje in het verhaal, het hoofdpersonage.

1) “Achterstand “ : Dochter heeft het moeilijk om nieuwe dingen te leren. Soms doet ze ook rare dingen zoals het poepen in de tuin van de school. Ook ondervindt ze communicatieproblemen met de buitenwereld, omdat ze alles letterlijk opneemt en daardoor foute antwoorden geeft of het fout begrijpt. Door al deze problemen veranderde ze van school. Op die nieuwe school leerde ze alleen maar koken, wat ze thuis al doet met haar vader. Van haar vader kan ze ook weinig leren, omdat hij zich alleen bezighoudt met hun tuin en naar het dorp gaan om boodschappen te doen.

2) “Wat nu?” : Haar vader krijgt een bloedvergiftiging ten gevolge van een ziekte en hij gaat uiteindelijk dood. Maar Dochter beseft niet direct dat hij dood is. Ze ziet het pas tijdens zijn begrafenis en op dat moment ontploft haar wereld. Hij leerde haar alles en ze was afhankelijk van hem. Ze probeert dan toch haar oude leven te leiden, maar dat heeft weinig nut, omdat het alleen bestaat uit, het zorgen voor haar cavia’s en genoeg geld verdienen om voedsel te kunnen kopen. Later kan ze niets meer uit het huis verkopen en gaat dan werken in het bordeel dat van haar moeder zou zijn.

3) “Verloren” : Tijdens heel het verhaal is ze nergens. Ze heeft psychologische problemen die haar beletten de buitenwereld te begrijpen en met die wereld te communiceren. Ze heeft dan ook geen vrienden buiten Jonas. Ze kan geen beslissingen nemen, omdat ze niets kent en weet over de onderwerpen waarover er wordt gesproken, waardoor ze iedereen rond haar gewoonweg geloofd. En het later verliezen van haar vader zal dat allemaal niet oplossen.

4) “Empathie” : Dat is iets dat ze niet heeft, medelijden tegenover anderen. Zo is ze ook opgevoed. Ze heeft geleerd hoe ze konijnen en ratten moest doden en hoe ze slakken in twee moest hakken. Ook mishandelt ze haar cavia’s zonder het echt te weten. Ze stopt wattenstaafjes in hun poep en snippertjes van bloemen, om te zien of ze zwanger zijn. Op het einde dood ze ook Jonas, haar buurjongen, omdat hij iets gemeens zegt over haar cavia’s. Vervolgens zou ze zelfs haar cavia’s gedood hebben.

5) “Alleen” : Wanneer haar vader dood is komt niemand haar helpen. Ze woont dan op haar eigen zonder hulp. Jonas vertelt haar dat hij voor haar zal zorgen maar dat is niet echt zo. Hij komt dan twee keer per week langs om sex met haar te hebben en brengt dan soms zijn vrienden mee. Zij denkt dat het ook haar vrienden zijn, terwijl ze alleen maar van haar profiteren.
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………..
Auteur : Lenny Peeters
Titel : « Dochter »
Taal : Nederlands
Aantal pagina’s : 183 pagina’s
Verschenen op : 11/10/2017
Uitgeverij : Prometheus
ISBN : 9789044633894
……………………………………………………………………………………………………………………………………………..........

Lenny Peeters
Lenny Peeters (1975) is een prijswinnend schrijfster van korte verhalen uit Antwerpen. In 2008 won ze met ‘Familiegevoel’ de Flits Fictie-wedstrijd van Club Propaganda, en in 2010 met ‘Nanoseconde’ de verhalenwedstrijd van Uitgeverij Contact. Met haar debuutroman Dochter won ze onlangs de Bronzen Uil 2018, de literaire prijs van het Willemsfonds.

https://www.boekenbeurs.be/auteurs/le...


(geen biografie gevonden over haar totale leven of volledig over haar, maar deze zijn degene die ik heb gevonden)

Lenny Peeters wint met debuutroman 'Dochter' debutantenprijs De Bronzen Uil
Lenny Peeters. Beeld RV Johan-Jacobs
De Vlaamse schrijfster Lenny Peeters (43) is voor haar debuutroman Dochter door een vakjury bekroond met de Bronzen Uil. Bert Moerman ging aan de haal met de Publieksprijs, met een ruime stemmenvoorsprong.
De onderscheiding lauwert sinds 2011 het beste Nederlandstalige debuut van het afgelopen boekenjaar. Peeters kreeg het Bronzen Uil-beeldje vanavond uitgereikt tijdens het festival Het Betere Boek in de Gentse Minard. Ze ontving een cheque van 7.000 euro en er is een literaire tournee door Nederland en Vlaanderen aan de prijs gekoppeld. “Dit wrede boek over een verstoorde familierelatie, geschreven in een efficiënte stijl ontdaan van alle franjes, greep ons allemaal naar de keel", zei juryvoorzitter Sylvain Peeters.
Lenny Peeters (°1975) prijkte met haar gitzwarte roman hoog op het favorietenlijstje en haalde het van vijf medegenomineerden. De andere kanshebbers op de erg vrouwelijk getinte Bronzen Uil-shortlist waren de Nederlanders Antoinette Beumer (Mijn vader is een vliegtuig) Rinske Hillen (Houtrot), Herien Wensink (Kleihuid) en de Vlamingen Sien Volders (Noord) en Bert Moerman (Niet dat het iets uitmaakt).
De vijfkoppige jury – met daarin ook De Morgen-recensent Marnix Verplancke – verzekerde dat de keuze voor Dochter unaniem was. Peeters schreef eerder al diverse korte verhalen. Ze won In 2008 met Familiegevoel de Flits Fictie-wedstrijd van Club Propaganda, in 2010 schreef ze ook de verhalenwedstrijd van Uitgeverij Contact op haar naam. Dochter verscheen bijna een jaar geleden bij uitgeverij Prometheus en nestelde zich langzaam in de lezersgunst. Het boek ving veel lof van de Vlaamse en Nederlandse kritiek.
In Dochter voert Peeters ons mee naar een rauw en bizar universum. Ze laat ons meekijken in het hoofd van een autistisch meisje dat bloed aan haar handen heeft kleven. Peeters werkte tien jaar aan haar debuut. “Dit is een voldragen en weloverwogen roman die de lezer vanaf de eerste hoofdstukken op zijn qui-vive zet. Ieder detail spant samen”, vond deze krant. “Met zijn onsentimentele en tegelijk suggestieve toon hakt dit schrijnende debuut er diep in.”

https://www.demorgen.be/tv-cultuur/le...

[Mart · Rating 3 out of 5]

Lieve kaft. Bijzonder verhaal.

Het boek lijkt een beetje op Muidhond van Inge Schiperoord. Beide boeken zijn echt heel goed geschreven, maar ik vond het verhaal van Muidhond wel beter. Dit boek was op momenten toch net iets te vaag en een eureka moment aan het einde bleef uit. De scenes met de dieren, hoe gruwelijk ook, waren wel steengoed. Ik vind het daarom ook zeker een aanrader, maar ik zou dan wel wachten totdat het in midprice verschijnt. Deze prijs voor een 'dun' boek vind ik namelijk wel fors ;-)!

[Noa Van Bos · Rating 1 out of 5]

Ik vond het persoonlijk heel lastig dat we nooit te weten zijn gekomen hoe oud de dochter precies was. Ze zal in het begin van het verhaal rond de 12-16 zijn geweest omdat ze haar maandstonden kreeg, maar ik heb geen flauw idee in welke tijdspanne het boek zich afspeelde. Gaan er jaren of enkel maanden voorbij?

Ik voelde me heel oncomfortabel tijdens het lezen van het boek. De dochter is echt gestoord en doet vreemde dingen. Ze moet hulp krijgen… wat ze allemaal met haar doen is ook echt niet oké…

[Caroline-Marnix Degeest-Vandenbroeke · Rating 4 out of 5]

Een speciaal maar prachtig boek
Voor een debuut roman een echte topper

[Filip De Maesschalck · Rating 2 out of 5]

Niet helemaal geslaagde vingeroefening in weglaten...

[Sarah · Rating 3 out of 5]

Gestoord, ziek, misselijk makend en schrijnend.
En toch niet kunnen stoppen met lezen.

[Chaimae.El · Rating 3 out of 5]

Auteur
De auteur van mijn boek is Lenny Peeters. Lenny is een Belgische schrijfster die geboren is in het jaar 1975 in Zoersel, een gemeente in Antwerpen waar ze ook opgroeide. Een lange tijd heeft ze in Kreta gewoond (sinds 2007). Ze is/was ook een docente Nederlands die lesgeeft/gaf aan anderstaligen in een Antwerps Centrum voor Volwassenenonderwijs. Lenny is onder meer bekend om haar prijswinnende korte verhalen. “Dochter” is in 2017 verschenen en is haar eerste roman die ze geschreven heeft.
“Dochter” is een psychologische roman die 183 pagina's telt. De titel van het boek verwijst eigenlijk naar het hoofdpersonage Dochter. De meisjesnaam en leeftijd bleef tijdens het lezen onbekend, ze noemt zichzelf Dochter. Bij het beginnen van het verhaal lijkt het alsof Dochter jong is terwijl ze eigenlijk al een puber is. Deze indruk is te wijten aan het feit dat Dochter getroffen is door een soort mentale ziekte waardoor ze alles letterlijk neemt, wat de communicatie vermoeilijkt. Haar gedachten en haar gedrag lijken zeer sterk op autisme. We weten dat ze een puber is doordat ze borsten heeft, die ze zelf op een vreemde manier beschreef. Het boek wisselt van tijden af: een van de verhaallijnen gaat over het vroegere leven van Dochter en het ander speelt zich af tijdens een overhoring. Tijdens de overhoring heerst er een vreemde sfeer, alsof er op elk moment iets ergs zich zou bekendmaken. De politie lijkt ongeduldig te zijn met Dochter die nog veel te jong is. De politie heeft namelijk een bewiijsstuk: de mes van haar papa. We voelen dat er iets ergs gebeurd is maar we weten in het begin niet wat precies.
Dochter woont samen met haar papa waarmee ze een vreemd maar toch wel hechte vader-dochter relatie deelt. Haar vader doodt soms wel een dier (konijn,rat,..) en Dochter helpt hem daarbij, ze vindt dat niet anormaal. Dochter denkt dat haar mama bij haar geboorte overleden is terwijl de buurvrouw insinueert van niet. Later krijgen we te weten dat haar mama eigenlijk een hoer is die nu de bazin is van een bordeel. Mensen weten dat, daarom worden Dochter en haar vader ontweken. Dochter wordt op school gepest door andere leerlingen omdat ze empathie mankeert en omdat iedereen weet dat zij en haar vader niet de normaalste wezens op Aarde zijn. Ontdanks hun reputatie is Dochter toch wel bevriend met haar buurjongen Jonas die nogal ouder is dan haar. De mama van Jonas haat Dochter en haar vader en wilt niet dat haar zoon met haar omgaat. Dochter heeft veel cavia’s als huisdieren. Jonas, die haar wou laten zien hoe cavia’s baby’s maken, misbruikt haar sexueel. Maar ik denk niet dat Dochter het echt besefte. Het hele verhaal draait rond Dochter die door al de mannen in haar omgeving misbruikt wordt.

Ik vond het een heel rare boek, een van de raarste ooit. In het begin begreep ik bijna niet zo veel waardoor ik amper wou verderlezen. Maar doorheen het verhaal begreep ik dat het om een serieuze thema ging. Het thema was zo kinderachtig behandelt dat ik het eerst niet opmerkte. Tijdens het lezen voelde ik een rare en sombere sfeer. Ik heb het boek graag gelezen omdat het thema me interesseerde. Ik geef het boek een 7 op 10.

[Marijn Sikken]

Iemand beschreef Lolita eens als een omgekeerde detective: niet wie is de dader, maar wie is het lijk? Tijdens het lezen van Dochter moest ik daar een paar keer aan denken. Nu las ik Peeters debuut, dat onlangs met de Bronzen Uil werd bekroond, in twee uur uit en dat is absoluut een goed teken. Maar natuurlijk heb ik ook genoeg te zeuren.
Met enige regelmaat struikelde ik over de taal, soms liepen de zinnen erg stroef en leken er woorden te ontbreken. Kan smaak zijn, of gebrek aan redactie.
Er waren een paar dingen waar ik niet zo in meeging. Zo vond ik de agenten wel erg vijandig, terwijl de verteller overduidelijk allerlei beperkingen heeft. Vergt dat geen andere verhoortechniek? Krijgen Vlaamse verdachten bij wijze van pressiemiddel geen eten en drinken? Sowieso raar hoe de omgeving met het verstand van de verteller omging. Wat was die dokter bijvoorbeeld voor figuur?
Bovendien, en dit is eigenlijk mijn voornaamste kritiekpunt, had ik aldoor het gevoel dat ik dit verhaal vaker heb gelezen. Ik word erg moe van dode/mishandelde dieren.
Maar de constructie is goed, spannend en scherp, Peeters heeft een overtuigende verteller neergezet, knap is dat, en je wilt toch doorlezen. Benieuwd waar ze hierna mee komt.

[Evelien · Rating 4 out of 5]

Wat was me dat jong?!

[Hadaya · Rating 4 out of 5]

Biografie Lenny Peeters

Lenny Peeters (1975) is een prijswinnend schrijfster van korte verhalen uit Antwerpen. In 2008 won ze met ‘Familiegevoel’ de Flits Fictie-wedstrijd van Club Propaganda, en in 2010 met ‘Nanoseconde’ de verhalenwedstrijd van Uitgeverij Contact. Dochter is haar debuutroman.

Bron : https://uitgeverijprometheus.nl/auteu... + achterkant van het boek zelf

Doordat mijn boek (Dochter) haar debuutroman is, vond ik geen lange biografie. Deze staat ook aan de achterkant van mijn boek en dacht dat het de beste was om mee te werken.

Taak: Recensie als boekverslag

De debuutroman van Lenny Peeters beschrijft het mysterie achter de daad die Dochter, het hoofdpersonage, gepleegd zou hebben. Dochter is een puberend meisje dat alleen woont met haar vader. Elke dag, om 17u stipt, spreekt ze in de tuin af met haar buurjongen, Jonas. Jonas is twee jaar ouder, maar desondanks het leeftijdsverschil heeft Dochter hem graag omdat hij helpt met het verzorgen van de cavia’s. Later in het boek blijkt deze Jonas toch niet zo’n goede vriend en misbruikt hij de naïviteit van Dochter. Heel het boek is geschreven vanuit het ik-perspectief. De lezer kan dus bij elke gebeurtenis goed meeleven met het hoofdpersonage zelf. In het verhaal lopen twee verhalen parallel, namelijk de ondervraging waarbij Dochter zich in het commissariaat bevindt en daarnaast de flashbacks naar het verleden, die de lezer helpen te begrijpen wat er aan de hand is met het meisje.

Het boek was voor mij eerder interessant dan leuk om te lezen. Het verhaal gaf me vaak een donker en benauwd gevoel, en ik heb het dan vooral over de gruwelijke scènes die dierenmishandelingen en verkrachtingen beschrijven. Dankzij het ik-perspectief wordt het verhaal realistischer. Je kan als lezer exact weten wat er in het hoofd van Dochter omgaat. Je begrijpt door dit vertelperspectief veel sneller hoe het komt dat ze bepaalde acties doet of wat ze voelt. Op het einde begrijp je, door haar zeer persoonlijke vertelling, waarom ze Jonas heeft begraven.

Als we spreken over de vorm heeft het verhaal een zeer interessante stijl, vooral de beschrijvingen in het verhaal. De schrijfster heeft zeer weinig namen of beschrijvingen van omgevingen gegeven, zodanig dat het verhaal meer gefocust wordt op het eigen wereldje van Dochter. Zo geeft de schrijfster weinig namen aan de personages, behalve aan de belangrijkste personen van haar leven, nl. Jonas en Vader. Alle andere figuren die voorkomen in het verhaal worden benoemd naar hun functies: dokter, de meester, de juf, de baas, etc. Zelfs de uiterlijke kenmerken van de belangrijke personages kent men niet. Hoe Jonas of Vader er hebben uitgezien weet men niet, men weet alleen dat Dochter graag haar haren in een vlecht draagt en dat ze bloemjurken leuk vindt om te dragen. Naast de naamgeving en het uiterlijk van personages geeft de schrijfster ook weinig informatie over de dichte omgeving van Dochter. Men weet hoe haar kamer er ongeveer uit ziet, maar niets over de school, de kleuren van de muren of zelfs hoe de tuin ingericht werd. Het is daardoor soms moeilijk voor de lezer om zich te situeren in het verhaal.

Over de interessante inhoud kan ik het ook hebben. Het is niet het eerste verhaal dat ik lees over psychopathisch gedrag en autisme, maar het is wel het eerste boek waar het gedrag zo in detail beschreven wordt. In het begin van het boek heeft de lezer niet door dat het meisje al een zekere leeftijd heeft, men zou denken dat ze een kleuter zou kunnen zijn omdat ze de wereld niet beschrijft zoals een meisje van 12 dat normaal zou doen. Vanaf het moment dat men te weten komt dat ze haar cavia’s helemaal niet verzorgt en ze eerder mishandelt, begrijpt men dat er iets mis is en dat Dochter de gevolgen van haar gruwelijke acties niet inziet. Men begint zich vanaf dat moment af te vragen wat ze heeft gedaan dat zo erg is om in het politiecommissariaat terecht te komen.

Op emotioneel vlak speelt het boek ook met de gevoelens van de lezer. Het feit dat ze in armoede leeft, dat geen enkel kindje met haar wil spelen, Jonas die haar uiteindelijk aantast samen met zijn vrienden en haar vader die vroeg sterft. Er is precies geen enkel moment waarbij ze in vrede kan leven en iets normaals kan doen. Men heeft echt het gevoel dat de hele wereld tegen haar is en dat niemand, zelfs de politie, haar leven probeert te begrijpen.

Ik geef dit boek 4 sterren uit de 5 en raadt het aan iedereen aan die thrillers en raadsels graag heeft. Ik moet wel waarschuwen dat als je een breekbaar zieltje bent, het best niet leest vanwege de grove en donkere scènes die aan bod komen in het verhaal.

[Maria · Rating 4 out of 5]

Een triest en pijnlijk verhaal, waarvan je je regelmatig afvraagt of je het wel verder wilt lezen. Het is vanaf het begin duidelijk dat er iets vreselijks gebeurd is maar wat precies, wordt pas op het einde duidelijk.
Het hele verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Dochter. Dit verstandelijk beperkte meisje is dol op haar cavia’s, die ze op haar eigen manier ‘verzorgt’, met wattenstaafjes en met takjes en bloemen uit de tuin. Medicijnbloemen, zoals ze ze noemt. Verder heeft ze een zonderlinge vader, een vriend (buurjongen Jonas) en komt er af en toe een dokter (?) langs. Ze gaat niet meer naar school omdat ze daar niet past. Een eenzaam kind dus maar het deert haarzelf niet. Ze leeft in haar eigen wereld en amuseert zich wel.
Het is knap hoe de auteur erin slaagt om je de gedachten en gevoelens van het meisje te laten volgen en soms zelfs te begrijpen. En dat zonder haar belachelijk te maken. Puntje van kritiek is alleen dat het me wat onwaarschijnlijk lijkt dat er zo weinig door hulpverlening naar dit meisje wordt omgekeken. Maar misschien gaat het inderdaad soms zo helaas…

Korte zinnen, heel toegankelijk geschreven en het verhaal pakt je meteen in. En oja met mooie Vlaamse woorden.

[Nadia · Rating 3 out of 5]

Even kaderen : ik heb een hart voor dieren, ik kan echt aangedaan zijn als ik bijv. zie dat een roofvogel of een kat een jonge merel heeft gepakt.
En dan begin je in “Dochter” van Lenny Peeters (haar debuutroman, heeft de Bronzen Uil gewonnen) en word je op de eerste pagina’s al geconfronteerd met mishandeling van cavia’s door een jong, nogal simpel, psychisch zwaar gestoord meisje (autisme spectrum stoornis ?). Mijn maag keerde... Ook over de vader kan je je vragen stellen.
Het boek is zeer vlot geschreven; het was een intense maar lugubere leeservaring, donker en heel rauw. Ik heb me een paar keer afgevraagd : wil ik dit wel lezen ? Maar Lenny Peeters heeft het goed opgebouwd en je wilt wel weten wat er nu eigenlijk gebeurd is.
Wees gewaarschuwd : zéér heftig !

[Bruno · Rating 3 out of 5]

Interessant maar misschien opzienbarend debuut van Lenny Peeters. Verhaaltechnisch en inhoudelijk zit het goed in elkaar, maar misschien maakt een auteur het zichzelf een beetje gemakkelijk door iemand met een verstandelijke beperking als hoofdpersonage te nemen. Net zoals met kinderen kan het verhaal op die manier elke richting uitgestuurd worden zonder aan geloofwaardigheid in te boeten.

Niettemin: uitstekend geschreven, geen spijt dat ik het gelezen heb. Ik ben ondertussen al bezig in haar tweede, en ik heb er niet eens acht jaar op moeten wachten.

[Sabine Schryvers · Rating 4 out of 5]

Ja, donker. Ja, weerzinwekkend. Maar ja, het grijpt je vast vanaf het begin en laat je niet los. Dat is een cliché, maar dit boek is dat zeker niet. Tijdens het lezen wringt je gezicht zich vanzelf in een verafschuwde grimas, en opluchting komt er niet. Maar dat op zich is de kracht van dit boek. Tekenend voor de tijd misschien ook, want met de film 'Joker' die ik recent zag, had ik hetzelfde gevoel. Dus: tóch lezen!

[Sana Sadat · Rating 3 out of 5]

Eigenlijk 2.5 ster. Puur omdat ik hem op 1 dag heb uitgelezen. Het leest heel vlot en nodigde mij de hele tijd uit om het boek vast te hebben en verder te lezen. Somehow, de inhoud, gaat over alles, tegelijkertijd over niks. Het had geen inhoud.
Gaat over een laagbegaafd meisje dat alles letterlijk neemt en experimenten uitvoert op cavia’s. Ze maakt dingen mee die voor haar ‘normaal’ en nieuw zijn.

[Britt · Rating 1 out of 5]

Dit boek is niks voor mij. Ik voelde me heel oncomfortabel terwijl ik dit aan het lezen was en wou zelfs gewoon stoppen. Ik ben toch doorgegaan omdat er weinig bladzijden zijn, maar dit was eigenlijk verspilling van mijn tijd. De denkwijze van Dochter vind ik vreselijk en psychopatisch. Wat ze met haar doen is ook vreselijk. Ook wist ik niet welke leeftijd ze had gedurende het verhaal en dat irriteerde me. Als ik dit boek moet omschrijven met 1 woord, zou ik zeggen “raar”.

[Marleen · Rating 5 out of 5]

Ik heb mij graag laten meevoeren naar de eigen, wereldvreemde, maar beklijvende wereld van Dochter. Fijn om eens een verhaal te lezen vanuit een hoofdfiguur die niet standaard is. Dochters autistische hersenkronkels, de gebrekkige opvoeding van haar eenvoudige vader en de onvermijdelijke, desastreuze gevolgen haken zich vast aan de binnenkant van je hersenen.

[Kurt Thys · Rating 3 out of 5]

De spanning die wordt opgebouwd doet zijn werk: je wil doorlezen. De eenvoudige taal om je in het personage in te lven is al meermaals gedaan (en misschien/zeker wel beter), maar het werkt best wel. Volgens mij zijn er wel enkele gaten in het verhaal, en echt bijblijven is wel de vraag. Een dubbel gevoel.

[Aurora · Rating 4 out of 5]

Absoluut een gruwelijk boek. Ik heb tijdens het lezen continue weerzin gevoeld. Knap staaltje schrijfwerk van deze schrijfster! Je moet wel een sterke maag hebben en tegen het een en ander kunnen, wil je dit boek kunnen uitlezen.

[Liesbeth · Rating 4 out of 5]

Intrigerend debuut. Peeters zet een bevreemdende sfeer en een ijzingwekkend verhaal neer. Het is alsof er een mist over dit boek hangt, waarin je slechts nu en dan zuiver beeld van de karakters en de plot krijgt. Soms ietwat te omfloerst en onduidelijk. Maar wel sterk.

[Sabrina Deventer · Rating 4 out of 5]

Een klein gruwelijk boekje, niet voor gevoelige lezertjes... rechttoe, rechtaan...

[Beth Scheers · Rating 4 out of 5]

Knap debuut!
Rauw, beklijvend, ontroerend boek.