ถือว่าสนุก ดราม่าสะใจมาก
ครึ่งเล่มแรกคือการฝ่าฟันเพื่อขึ้นตำแหน่งให้ได้ทั้งอาหมิงและเฟยย่า
ครึ่งหลังคือดราม่าในวังหลัง 555
จริงๆ ก็แอบชอบในการเขียนถึงนางเอกที่ต้องกล้ำกลืนฝืนใจให้หลัวมีเมียน้อยนะ เพราะส่วนใหญ่จะอ่านเจอแต่หลัวที่เทสนมเพื่อนางเอก แต่อันนี้คือขึ้นตั้งแต่เป็นชายาเอก เป็นภรรยาคนเดียว จนมีชายารอง และกลายเป็นต้องรับสนม
คือมันได้สัมผัสถึงความร้าวไปถึงกระดูกเลย
เรื่องมันจบตอนที่นางเอกได้สิ่งที่ต้องการแล้วแหละ แต่ต้องคลายปมไง เรื่องเวลาจำกัด ซึ่งเออ ถึงจะรู้ว่ายังไงก็แฮปปี้แน่นอน แต่เราก็เป็นผู้อ่านที่ดี ดราม่าน้ำตาคลอไปตามเรื่องราว
จริงๆ พระเอกนี่รักนางเอกมากกกก อ่านแล้วยังรู้สึแบบ โหยยยยย บอกรักนางเอกทุกคืนที่มานอนด้วย แบบกระซิบบอกตอนนางเอกหลับนะ คือละมุนมาก
แต่เวลามีปัญหาเนี่ยนะ...ก็เอาคำว่ารักมาอ้างเหมือนกัน ไม่ใช่อ้างหรอก แต่พูดแบบ ยูโนวไอโอนลี่เลิฟยูนะ คนอื่นเป็นหมาก
แหม่...อ่านๆ ไปบางทีก็ขึ้นนะเห้ย อาหมิง พูดว่ารักเสร็จพอนางเอกสวนกลับ จะปลด...น่าบีบคอ กล่าวได้ว่าอาหมิงมีความไบโพลาร์เบาๆ เมื่อเป็นฮ่องเต้
ส่วนนางเอกท้ายๆ นี่ร้องไห้ระนาว ร้องไห้เหลือเกินนนนน จนแบบ โอ้ยยยย แม่คุณ 5555 วันๆ กินน้ำชาไปกี่กา หมดบ่อไหม น้ำตาเยอะดีจริงๆ อ่ะ แต่โอเคเข้าใจๆๆๆ ไม่ว่ากัน นางก็อดทนมามากจริงๆ นับถืออยู่ละ
สรุปคือพระ-นางมีความเป็นคนนั่นเอง มีความงี่เง่า แต่ไม่เกินจนน่ารำคาญ การบรรยายก็ทำให้เห็นและรู้สึกเจ็บปวดประหนึ่งเป็นเฟยย่าในเรื่อง บางจุดก็พีคจนขนลุกอยู่ อ่านได้วางไม่ลงเลยค่ะ
สงสารอาซูเหมือนกันนะ เห้อออ ขอมอบเพลงปาฏิหารย์ของพี่กบให้พี่ ต่างกันที่เคยเจอกันแล้วจ้ะ แต่อาซูอ่อนไป ตัดสินใจไม่ดีพอนะจ้ะ