What do you think?
Rate this book
Sweet Potato: Collected Short Stories
Kim Tongin (1900-1951) is one of Korea’s earliest and most respected modern writers whose naturalist fiction brilliantly depicts Korean life during a period of profound social change. Namesake of the prestigious Dong-in Literary Award, Kim Tongin’s succinct writing style can still inspire readers and provide insight into early 20th century Korea over 60 years after his death.
Translated by Grace Jung and introduced by Youngmin Kwon, Adjunct Professor of Korean Literature at the University of California, Berkley.
Translated by Grace Jung and introduced by Youngmin Kwon, Adjunct Professor of Korean Literature at the University of California, Berkley.
288 pages, Paperback
First published September 19, 2017
15 people are currently reading
346 people want to read
About the author
Kim Dong-in
23 books4 followersKim Dong-in, born on October 2, 1900 in Pyeongyang, Pyeongannam-do was a pioneer of realism and naturalism in Modern Korean literature.
A son of a wealthy landowner, like many other young Korean intellectuals Kim took his higher education in Japan, attending the Meiji Academy in Tokyo and entering the Kawabata School of Fine Arts.[2] Kim dropped out when he decided to pursue writing as a career.[3] In 1919, Kim and other advocates for "art-for-art's-sake-literature," launched the influential but transitory journal Creation (Changjo) in Japan along with Joo Yohan, Jeon Yeongtaek, Choi Seungman, and Kim Hwan.[3] Creation took a stand against the didactic literature ("national literature" to put it another way) proposed by Yi Kwang-su,[4] In Creation[5] Kim published his debut story, “The Sorrows of the Weak” (Yakhanjaui seulpeum). In 1925, Kim published one of his most famous works, "Potato," which was a breakthrough in Korean "realist" fiction and a further salvo in his ongoing literary war with Yi Kwang-su.[6]
Kim lived an extravagant lifestyle (thanks to the inheritance received from his father) until 1930, at which point his finances began to fail. Kim's financial situation led him to depression and drug abuse.[3] Until this point, Kim had been a purist (colloquial and realistic)[4] but he now turned to popular serials, which he had previously spurned. Among these were a number of historical novels (listed below). In 1934, Kim published, somewhat ironically considering their different stances on literature, the first in-depth study of Yi Kwang-su, "A Study of Chunwon” (Chunwon yeongu); in 1935, Kim launched the monthly magazine Yadam.[3]
In 1939, still poor and now ill, Kim joined Park Yong-hui, Lim Hak-su and others in a visit to Manchuria that was sponsored by the North Chinese Imperial Army. This was clearly an act of collaboration and is regarded, even today in Korea, as a stain on his literary career.[3] In 1942, however, Kim was jailed on charges of lese-majesty against the Emperor of Japan.[3]
In 1946, after Korean liberation, Kim was critical in forming the Pan-Korea Writers Association which countered other organizations promoting proletarian literature.[3]
In the years that followed, Kim published stories, including "The Traitor” (Banyeokja, 1946) and “Man Without a Nation” (Manggugingi, 1947). These works, ironically, provided a sharp critique of Lee Gwang-su and other writers who collaborated with the Japanese during the occupation.[3] On January 5, 1951, Kim died at his home in Seoul.
In 1955, the magazine World of Thoughts (Sasanggye) created the Dong-in Literary Award to commemorate Kim's literary achievements.[3]
A son of a wealthy landowner, like many other young Korean intellectuals Kim took his higher education in Japan, attending the Meiji Academy in Tokyo and entering the Kawabata School of Fine Arts.[2] Kim dropped out when he decided to pursue writing as a career.[3] In 1919, Kim and other advocates for "art-for-art's-sake-literature," launched the influential but transitory journal Creation (Changjo) in Japan along with Joo Yohan, Jeon Yeongtaek, Choi Seungman, and Kim Hwan.[3] Creation took a stand against the didactic literature ("national literature" to put it another way) proposed by Yi Kwang-su,[4] In Creation[5] Kim published his debut story, “The Sorrows of the Weak” (Yakhanjaui seulpeum). In 1925, Kim published one of his most famous works, "Potato," which was a breakthrough in Korean "realist" fiction and a further salvo in his ongoing literary war with Yi Kwang-su.[6]
Kim lived an extravagant lifestyle (thanks to the inheritance received from his father) until 1930, at which point his finances began to fail. Kim's financial situation led him to depression and drug abuse.[3] Until this point, Kim had been a purist (colloquial and realistic)[4] but he now turned to popular serials, which he had previously spurned. Among these were a number of historical novels (listed below). In 1934, Kim published, somewhat ironically considering their different stances on literature, the first in-depth study of Yi Kwang-su, "A Study of Chunwon” (Chunwon yeongu); in 1935, Kim launched the monthly magazine Yadam.[3]
In 1939, still poor and now ill, Kim joined Park Yong-hui, Lim Hak-su and others in a visit to Manchuria that was sponsored by the North Chinese Imperial Army. This was clearly an act of collaboration and is regarded, even today in Korea, as a stain on his literary career.[3] In 1942, however, Kim was jailed on charges of lese-majesty against the Emperor of Japan.[3]
In 1946, after Korean liberation, Kim was critical in forming the Pan-Korea Writers Association which countered other organizations promoting proletarian literature.[3]
In the years that followed, Kim published stories, including "The Traitor” (Banyeokja, 1946) and “Man Without a Nation” (Manggugingi, 1947). These works, ironically, provided a sharp critique of Lee Gwang-su and other writers who collaborated with the Japanese during the occupation.[3] On January 5, 1951, Kim died at his home in Seoul.
In 1955, the magazine World of Thoughts (Sasanggye) created the Dong-in Literary Award to commemorate Kim's literary achievements.[3]
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
January 20, 2018
Honford Star is an exciting new literary publisher based in London.Their "focus is publishing important global voices whose work can inspire a deeper understanding of diverse cultures and languages" (http://www.honfordstar.com)
This - Sweet Potato by Kim Tongin - was their first book and 3 more are currently scheduled for 2018, 2 of them also from original Korean-language books.
Kim Tongin (김동인) was one of the key founding figures in 20th century Korean literary fiction, and, while individual stories have been translated previously, it is a privilege for English speakers to have this career-spanning collection (1921-1946) assembled, courtesy of Grace Jung's translation.
A helpful foreword from a SNU professor of Korean literature emphasises 김동인's importance to the canon, crediting him for example with introducing the objective third person with limited perspective (rather than omniscience) as well as first person narration, and the narrative past tense (이었다). In particular, his realistic, naturalistic style is contrasted to the figure largely regarded as the father of the modern Korean novel (the 신 소설 movement), 이광수 (Yi Kwang-su), who saw literature as more of a vehicle for natural enlightenment, and who took a more didactic approach.
The translator adds a fascinating foreword of her own, rather more critically balanced, in particular pointing out that 김동인 is guilty of didacticism via melodrama, as well as the “misogynistic trope of punishing the woman who isn’t ‘virtuous’”, the title story being perhaps the most obvious example.
And in an excellent review in Asymptote Journal , Lizzie Buehler points out how this view may flow through into Jung's particular translation choices.
Indeed the, very famous title story Sweet Potato (감자) published in 1925, is one that has been translated a number of times, which enables one to contrast translation approaches.
The issues start with the choice of title itself. The Korean title 감자 (gamja) would, in the South today, normally be used for potatoes, with sweet potatoes called 고구마 (goguma). However, Jung's rendition as Sweet Potato (many other use Potato) is perhaps more accurate, as in the north where the story is set (in what is the modern-day capital of North Korea), and in the regional dialect at the time, 감자 was typically used for sweet potatoes. Albeit even that statement is not without controversy: whole academic treatises have been written about the topic alone (see - http://www.l.u-tokyo.ac.jp/~fkr/PICAG...)
And they extend to the romanisation of the places' and characters' names, indeed also that of the author - Kim Dong-In would be the official preferred approach per the Revised Romanization system - whereas this edition sticks to the old McCune–Reischauer system, with its rather annoying reliance on diacritical marks (ㅓbecomes ŏ). [see https://en.wikipedia.org/wiki/Romaniz... also for the Yale system, usually used in linguistics]
As for the first introductory sentence that opens the story, 5 different versions:
Grace Jung also makes welcomingly sparing use of footnotes, using them only in limited cases where she sees it as absolutely necessary. For example the phrase No kwangdae or kisaeng could match this singer comes with an footnote explaining kwangdae only (perhaps on the grounds that the 2nd term would be well known to anyone familiar with Korea, and that wikipedia will readily oblige otherwise).
And the translation generally manages to convey well both the sense of a 80-100 year old text in a foreign language but also read well in English, albeit with the occasional clunky passage which perhaps follows the original rather literally. E.g. a beautiful section of text on the sunset over boats on the Yellow Sea is followed by “considering this, if some administrator’s wife gave up her entire life like some worn-out shoe and decided to go with a vagabond boatman, it wouldn’t be an impossible story to believe.”
Sweet Potato itself tells the story of Bok-Nyeo's (the official Romanisation of her name) descent, due to her husband's indolence, through poverty, prostitution, to becoming a paid mistress, followed by violent jealousy and a bloody death. The pivotal moment comes when, labouring hard for near starvation wages, she notes that some of the women seem to be paid more, but barely work, instead offering favours to the male supervisor, and decides to try it for herself:
While the story does show her psychological development and motivation, it is difficult to escape from the fact that her final denouement does appear to be, in the author's telling, as Jung's introduction suggests, just punishment for her moral degradation and seeming enjoyment of her condition.
Personally I preferred the earlier (1923) story Barely Opened its Eyes about a kisaeng and her own awareness of how others see her, and her concern about her long-term prospects:
If these both appear moralistic, other stories are more purely artistic in intent and nature, and indeed set-out the author's 'extreme advocacy of aestheticism' (per Kwon's introduction), particularly the powerful Fire Sonata, which tells of the shocking extremes a gifted but self-taught pianist goes to in search of inspiration.
And the collection ends, perhaps rather fittingly given their respective places in Korean literary and cultural history, with The Traitor, a piece written in 1946, about an author O I-bae and his journey from Korean nationalist to rightist supporter of Japan during WW2. The story is essentially a re-telling, critical but with some sympathy for the character's naivety, of the life of Yi Kwang-su.
Overall, a wonderful overview of the work of a key literary figure.
Background to modern Korean literary history:
https://koreanliterature.wordpress.co...
https://koreanliterature.wordpress.co...
Other notable reviews of this collection:
http://asianreviewofbooks.com/content...
https://tonysreadinglist.wordpress.co...
https://winstonsdad.wordpress.com/201...
This - Sweet Potato by Kim Tongin - was their first book and 3 more are currently scheduled for 2018, 2 of them also from original Korean-language books.
Kim Tongin (김동인) was one of the key founding figures in 20th century Korean literary fiction, and, while individual stories have been translated previously, it is a privilege for English speakers to have this career-spanning collection (1921-1946) assembled, courtesy of Grace Jung's translation.
A helpful foreword from a SNU professor of Korean literature emphasises 김동인's importance to the canon, crediting him for example with introducing the objective third person with limited perspective (rather than omniscience) as well as first person narration, and the narrative past tense (이었다). In particular, his realistic, naturalistic style is contrasted to the figure largely regarded as the father of the modern Korean novel (the 신 소설 movement), 이광수 (Yi Kwang-su), who saw literature as more of a vehicle for natural enlightenment, and who took a more didactic approach.
The translator adds a fascinating foreword of her own, rather more critically balanced, in particular pointing out that 김동인 is guilty of didacticism via melodrama, as well as the “misogynistic trope of punishing the woman who isn’t ‘virtuous’”, the title story being perhaps the most obvious example.
And in an excellent review in Asymptote Journal , Lizzie Buehler points out how this view may flow through into Jung's particular translation choices.
Indeed the, very famous title story Sweet Potato (감자) published in 1925, is one that has been translated a number of times, which enables one to contrast translation approaches.
The issues start with the choice of title itself. The Korean title 감자 (gamja) would, in the South today, normally be used for potatoes, with sweet potatoes called 고구마 (goguma). However, Jung's rendition as Sweet Potato (many other use Potato) is perhaps more accurate, as in the north where the story is set (in what is the modern-day capital of North Korea), and in the regional dialect at the time, 감자 was typically used for sweet potatoes. Albeit even that statement is not without controversy: whole academic treatises have been written about the topic alone (see - http://www.l.u-tokyo.ac.jp/~fkr/PICAG...)
And they extend to the romanisation of the places' and characters' names, indeed also that of the author - Kim Dong-In would be the official preferred approach per the Revised Romanization system - whereas this edition sticks to the old McCune–Reischauer system, with its rather annoying reliance on diacritical marks (ㅓbecomes ŏ). [see https://en.wikipedia.org/wiki/Romaniz... also for the Yale system, usually used in linguistics]
As for the first introductory sentence that opens the story, 5 different versions:
싸움, 간통, 살인, 도둑, 구걸, 징역, 이 세상의 모든 비극과 활극의 근원지인, 칠성문 밖 빈민굴로 오기 전까지는, 복녀의 부처는,(사농공상의 제 이 위에 드는) 농민이었었다. (Modern Korean - although even here there are multiple historic version, also making use of Chinese characters, and indeed the inclusion or otherwise of 'begging' in the different versions, likely reflects different sources)See the Review of Korean Studies paper 'Comparative Analysis of Four English Translations of “Gamja” by Kim Dong-in' by Sohn Tae-soo for more details (book.aks.ac.kr/lib/down2.asp?idx=929), albeit this predates this Jung translation.
Fighting, adultery, murder, begging, imprisonment,- the slums outside the Ch'ilssŏng Gate were the point of origin for all of life's tragedies and conflicts. Pongnyŏ and her husband were farmers - the second in class ranking (scholar, farmer, artisan, and tradesman). (Jung 2017)
Before they moved to the slums outside the Gate of Seven Stars—the epicenter of all the vices and tragedies of the world: fighting, adultery, murder, robbery, beggary and imprisonment—Poknyo, like her husband,had belonged to the respectable caste of farmer, which ranked just below the gentry and above the artisans and merchants in the social hierarchy. (Kang 2000)
Squabbling, adultery, murder, theft and imprisonment—all these things happened every day in this slum clustered around the Ch’ils̆ong Gate. Before Pok-nyŏ and her husband moved to this place, they lived among farmers who till and hoe the field all day long. (Chin 1970)
Fighting, adultery, murder, theft, prison confinement—the shanty area outside the Seven Star Gate was a breeding ground for all that is tragic and violent in this world. Up to the time of coming there, Pok-nyŏ and her husband belonged to the second of the four traditional classes—scholar, farmer, tradesman, merchant—they were farmers. (O’Rourke 1981 - see http://www.korean.arts.ubc.ca/b_tb/tb...)
Strife, adultery, murder, thievery, begging, imprisonment— the slums outside the Ch’ilsŏng Gate of P’yongyang were a breeding ground for all the tragedy and violence of this world. Until Pongnyŏ and her husband moved there they had been farmers, the second of the four classes (scholars, farmers, artisans, and merchants) of society. (Rosenberg and Lee 1974)
Grace Jung also makes welcomingly sparing use of footnotes, using them only in limited cases where she sees it as absolutely necessary. For example the phrase No kwangdae or kisaeng could match this singer comes with an footnote explaining kwangdae only (perhaps on the grounds that the 2nd term would be well known to anyone familiar with Korea, and that wikipedia will readily oblige otherwise).
And the translation generally manages to convey well both the sense of a 80-100 year old text in a foreign language but also read well in English, albeit with the occasional clunky passage which perhaps follows the original rather literally. E.g. a beautiful section of text on the sunset over boats on the Yellow Sea is followed by “considering this, if some administrator’s wife gave up her entire life like some worn-out shoe and decided to go with a vagabond boatman, it wouldn’t be an impossible story to believe.”
Sweet Potato itself tells the story of Bok-Nyeo's (the official Romanisation of her name) descent, due to her husband's indolence, through poverty, prostitution, to becoming a paid mistress, followed by violent jealousy and a bloody death. The pivotal moment comes when, labouring hard for near starvation wages, she notes that some of the women seem to be paid more, but barely work, instead offering favours to the male supervisor, and decides to try it for herself:
그날부터 복녀도 '일 안하고 품삯 많이 받는 인부'의 한 사람으로 되었다.
복녀의 도덕관 내지 인생관은, 그때부터 변하였다.
그는 아직껏 딴 사내와 관계를 한다는 것을 생각하여본 일도 없었다. 그것은 사람의 일이 아니요, 짐승의 하는 짓쯤으로만 알고 있었다. 혹은 그런 일을 하면 탁 죽어지는지도 모를 일로 알았다.
그러나 이런 이상한 일이 어디 다시 있을까. 사람인 자기도 그런 일을 한 것을 보면, 그것은 결코 사람으로 못할 일이 아니었었다. 게다가 일 안하고도 돈 더 받고, 긴장된 유쾌가 있고, 빌어먹는 것보다 점잖고… 일본말로 하자면 '삼 박자(拍子)' 같은 좋은 일은 이것뿐이었었다. 이것이야말로 삶의 비결이 아닐까. 뿐만 아니라, 이 일이 있은 뒤부터, 그는 처음으로 한 개 사람이 된 것 같은 자신까지 얻었다.
그 뒤부터는, 그의 얼굴에는 조금씩 분도 바르게 되었다.
Pongnyŏ became one of those women who did not work but collected a higher wage. Pongnyŏ's outlook on life and morals also changed.
Up to this point, she'd never considered having sex with another man. That wasn't the sort of thing a person does. It was only fit for animals. She also thought that if she did such a strange thing she'd drop dead on the spot. But life was indeed strange. Even as a person, she found that she was capable of such business. It wasn't out of bounds for her. On top of that, she didn't work but made more money and experienced increased pleasure, it was easier than begging ... Like the Japanese saying, it contained the joy of three beats, and there was nothing like it. This was the life wasn't it? Not only that, but after this incident, she found a confidence in herself as a human being for the first time. She even began to wear a bit of powder on her face.
While the story does show her psychological development and motivation, it is difficult to escape from the fact that her final denouement does appear to be, in the author's telling, as Jung's introduction suggests, just punishment for her moral degradation and seeming enjoyment of her condition.
Personally I preferred the earlier (1923) story Barely Opened its Eyes about a kisaeng and her own awareness of how others see her, and her concern about her long-term prospects:
She came to the unpleasant conclusion that she would never be treated as a complete person. The patrons looked down on kiseangs condescendingly as lovable animals. Her parents looked on her as a gold mine that brought in income. Christians looked upon her as though she were the devil. Moralists looked upon her as a wicked being. Children teased her, calling her a doormat.At the pivotal moment, two clients have a similar conversation in front of her in Japanese, not realising she can understand, and it doesn't seem too fanciful to interpret the story as a metaphor for Korea's own fate during Japanese colonial rule.
If these both appear moralistic, other stories are more purely artistic in intent and nature, and indeed set-out the author's 'extreme advocacy of aestheticism' (per Kwon's introduction), particularly the powerful Fire Sonata, which tells of the shocking extremes a gifted but self-taught pianist goes to in search of inspiration.
And the collection ends, perhaps rather fittingly given their respective places in Korean literary and cultural history, with The Traitor, a piece written in 1946, about an author O I-bae and his journey from Korean nationalist to rightist supporter of Japan during WW2. The story is essentially a re-telling, critical but with some sympathy for the character's naivety, of the life of Yi Kwang-su.
Overall, a wonderful overview of the work of a key literary figure.
Background to modern Korean literary history:
https://koreanliterature.wordpress.co...
https://koreanliterature.wordpress.co...
Other notable reviews of this collection:
http://asianreviewofbooks.com/content...
https://tonysreadinglist.wordpress.co...
https://winstonsdad.wordpress.com/201...
March 28, 2022
"To dziwne, że jak ukarzą jedną osobę, wszyscy w celi trzęsą się ze strachu. Nie tylko ciało się trzęsie, ale wraz z nim dygoce serce."
"Bataty" to zbiór nowel koreańskiego pisarza Kim Tongina, który swoją literacką twórczość zapoczątkował w latach dwudziestych XX wieku. Jego twórczość pełna jest swego rodzaju eksperymentów, niestosowanych wcześniej w Korei. Kim Tongin opisuje, często używając schematu powieści szkatułkowej historie jednostek, które muszą zmagać się z trudnościami życia. Naturalistyczny styl w połączeniu z opisami walki o przetrwanie tworzą przytłaczającą całość - świat opisywany przez pisarza zdaje się pozbawiony choć odrobiny szczęścia. Sięgając po ten zbiór warto mieć na uwadze kontekst społeczny i historyczny - to utwory pisane, gdy Korea znajdowała się pod japońską okupacją, a stary porządek społeczny musiał ulec zmianie. To okres ubóstwa, które wzmaga walkę silniejszych ze słabszymi. Korea oczami Kim Tongina nie przypomina romantycznej wersji dzisiejszych seriali!
Jak to bywa ze zbiorami nowel, niektóre są lepsze, inne gorsze. Na uwagę zdecydowanie zasługuje "Ognista sonata", stawiająca pytanie czy tworzenie genialnej sztuki może stanowić usprawiedliwienie dla popełniania zbrodni. W pamięć zapada także "Chłosta" - nowel zwięzła, oszczędna w środki, a jednocześnie w przejmujący sposób oddająca odczłowieczające warunki panujące w więzieniu. Tekst ten został oparty o doświadczenia samego autora, z którymi mogło utożsamić się wielu Koreańczyków tamtych czasów - do japońskiego więzienia można było trafić nawet za błahe przewinienia. Stłoczeni w ciasnej celi ludzie marzą jedynie o odrobinie świeżego powietrza i łyku zimnej wody. Jednocześnie zostali odarci ze współczucia dla współwięźniów, których postrzegają jedynie jako przeszkodę, odbierającym im przestrzeń. Z kolei nowela "Spod przymrużonych powiek" jest ciekawym tekstem egzystencjonalnym, opowieścią snutą przez kisaeng - kobietę, która z jednej strony mogła czerpać z życia więcej zabawy niż inne przedstawicielki jej płci, jednocześnie opierającej cały swój sukces na urodzie. Bohaterka nie tylko obawia się tego, że gdy jej uroda przeminie pozostanie jedynie pustka - ale uświadamia sobie także to, że nie jest traktowana na równi z człowiekiem. Przejmujące są autobiograficzne "Notatki o ciemności i stracie", opowiadające o śmierci matki. W tekście tym moją uwagę zwrócił także motyw swobodnej podróży między Seulem i Pjongjangiem - z perspektywy czasu ten niepozorny szczegół jeszcze bardziej podkreśla pesymistyczny wydźwięk - w opowiadaniu Korea była jeszcze jednym państwem, a syna i matkę mogła rozdzielić wyłącznie śmierć. Dziś wiemy jednak, że niecałe dwadzieścia lat po opublikowaniu tej noweli podróż do umierającej matki w Pjongjangu nie byłaby już możliwa.
Mieszane uczucia wzbudziło we mnie opowiadanie "Jaki ojciec, taki syn". Z założenia miała być to raczej zabawna historia o tym jak los pokarał mężczyznę uganiającego się za kobietami. Z dzisiejszej perspektywy ciężko zaakceptować jednak postawę lekarza, który kibicuje swojemu przyjacielowi - choremu na choroby weneryczne i prawdopodobnie bezpłodnemu - w zdobyciu żony. W samym opowiadaniu bagatelizowany jest także motyw przemocy domowej. I choć przesłanie tego opowiadania wywołało we mnie niesmak, to muszę docenić, że nie jest złe (w znaczeniu grafomańskie) - ukazuje jedną z największych obaw mężczyzn (niemożność spłodzenia potomka), redukując znaczenie kobiet do istot mających przede wszystkim zaspokajać męskie potrzeby (jako prostytutki, żony). Zwyczajnie nie przeszło w mojej opinii próby czasu. Do słabszych opowiadań zaliczam także otwierające zbiór "Życie" oraz "Damę z Daetangji" - choć w tym drugim pojawia się interesujący motyw "ułomności" fizycznych, przez które niektórzy stają się społecznymi wyrzutkami - to w przypadku tego opowiadania wspomnianą ułomnością jest tusza i z dzisiejszej perspektywy zawarte w tekście opisy są kontrowersyjne. Ten sam motyw (odrzucającego wyglądu) autor podejmuje chociażby w "Szalonym malarzu", który podobnie jak "Ognista sonata" jest tekstem także o sztuce i natchnieniu - oraz przekraczaniu granic przez artystów w poszukiwaniu ideału.
Chociaż Kim Tongin unikał łączenia sztuki z debatami ideologicznymi, żyjąc w czasach japońskiej okupacji opisywał te doświadczenia. W niektórych tekstach znajdziemy zatem wątki narodowe - choć daleko im do nacjonalizmu ówczesnych intelektualistów. Dzięki temu są to nowele ilustrujące zmagania Koreańczyków z życiem - a nie okupantem. Warto na to zwrócić uwagę, bo w sztuce tworzonej po wyzwoleniu ten okres czasu prezentowano przede wszystkim z perspektywy nacjonalistycznej, a dominujący dyskurs przedstawiał naród koreański jako walczący o niepodległość, o zachowanie własnej kultury.
"Bataty" należy docenić za sposób wydania. Zbiór nowel poprzedzony jest wstępem - który osobiście umieściłabym raczej na końcu, gdyż znajdują się w nim krótkie interpretacje poszczególnych tekstów. Wstęp pozwala jednak nakreślić sylwetkę autora i jego znaczenie dla koreańskiej literatury. Ponadto w samym tekście znajdują się przypisy (choć czasem mogłoby być ich więcej), a każda nowela opatrzona jest datą publikacji - co pozwala umiejscowić tekst historycznie. Tylko nowela "Zdrajca" została napisana zaraz po odzyskaniu niepodległości - jednak już sam ten fakt wpływa na jej odbiór. Pozostałe teksty przedstawione w kolejności chronologicznej pozwalają obserwować zmieniający się styl autora.
"Gdyby życie rodzinne przypominało piknik nad rzeką, to nie różniłoby się od tego miejsca, o którym słyszała z opowieści zatytułowanej Kraina szczęścia. Troski męża stałyby się troskami żony. Mąż podzielałby niepokoje żony. Jeśli mieliby jakieś zmartwienia, to czym one w rzeczywistości mogły być? Byłyby jak śnieg, który spotyka wiosnę i sól, która napotyka wodę."
Jeśli miałabym porównać "Bataty" do innego zbioru koreańskich nowel - "Barw miłości", to ten drugi podobał mi się bardziej ze względu na większe zróżnicowanie. Styl Kim Tongina choć ciekawy, po przeczytaniu kilku nowel z rzędu stawał się monotonny. Nie oznacza to, że odradzam czytanie "Batatów" na rzecz "Barw miłości" - wręcz przeciwnie - uważam, że warto zapoznać się z oboma zbiorami, aby mieć szerszy ogląd literatury koreańskiej.
"Bataty" z pewnością nie należą do literatury łatwej. Czytanie krótkich nowel zajmuje sporo czasu, bo nie łatwo wgryźć się w opisywane realia, a niektóre naturalistyczne opisy mogą być wręcz odpychające. Do tego Autor opisuje losy przede wszystkim ludzi z nizin społecznych, których stawia w trudnych sytuacjach - gdy by przeżyć muszą chociażby sprzedawać swe ciało za garść tytułowych batatów. Czasy, w których przyszło żyć Autorowi nie należały do łatwych - i ten pesymizm jest obecny w jego sztuce. Jednocześnie jest to lektura, której warto poświęcić nieco swojego czasu - szczególnie jeśli interesujemy się Koreą. Stanowi także świetne źródło do interpretacji estetyki han w sztuce koreańskiej.
"Bataty" to zbiór nowel koreańskiego pisarza Kim Tongina, który swoją literacką twórczość zapoczątkował w latach dwudziestych XX wieku. Jego twórczość pełna jest swego rodzaju eksperymentów, niestosowanych wcześniej w Korei. Kim Tongin opisuje, często używając schematu powieści szkatułkowej historie jednostek, które muszą zmagać się z trudnościami życia. Naturalistyczny styl w połączeniu z opisami walki o przetrwanie tworzą przytłaczającą całość - świat opisywany przez pisarza zdaje się pozbawiony choć odrobiny szczęścia. Sięgając po ten zbiór warto mieć na uwadze kontekst społeczny i historyczny - to utwory pisane, gdy Korea znajdowała się pod japońską okupacją, a stary porządek społeczny musiał ulec zmianie. To okres ubóstwa, które wzmaga walkę silniejszych ze słabszymi. Korea oczami Kim Tongina nie przypomina romantycznej wersji dzisiejszych seriali!
Jak to bywa ze zbiorami nowel, niektóre są lepsze, inne gorsze. Na uwagę zdecydowanie zasługuje "Ognista sonata", stawiająca pytanie czy tworzenie genialnej sztuki może stanowić usprawiedliwienie dla popełniania zbrodni. W pamięć zapada także "Chłosta" - nowel zwięzła, oszczędna w środki, a jednocześnie w przejmujący sposób oddająca odczłowieczające warunki panujące w więzieniu. Tekst ten został oparty o doświadczenia samego autora, z którymi mogło utożsamić się wielu Koreańczyków tamtych czasów - do japońskiego więzienia można było trafić nawet za błahe przewinienia. Stłoczeni w ciasnej celi ludzie marzą jedynie o odrobinie świeżego powietrza i łyku zimnej wody. Jednocześnie zostali odarci ze współczucia dla współwięźniów, których postrzegają jedynie jako przeszkodę, odbierającym im przestrzeń. Z kolei nowela "Spod przymrużonych powiek" jest ciekawym tekstem egzystencjonalnym, opowieścią snutą przez kisaeng - kobietę, która z jednej strony mogła czerpać z życia więcej zabawy niż inne przedstawicielki jej płci, jednocześnie opierającej cały swój sukces na urodzie. Bohaterka nie tylko obawia się tego, że gdy jej uroda przeminie pozostanie jedynie pustka - ale uświadamia sobie także to, że nie jest traktowana na równi z człowiekiem. Przejmujące są autobiograficzne "Notatki o ciemności i stracie", opowiadające o śmierci matki. W tekście tym moją uwagę zwrócił także motyw swobodnej podróży między Seulem i Pjongjangiem - z perspektywy czasu ten niepozorny szczegół jeszcze bardziej podkreśla pesymistyczny wydźwięk - w opowiadaniu Korea była jeszcze jednym państwem, a syna i matkę mogła rozdzielić wyłącznie śmierć. Dziś wiemy jednak, że niecałe dwadzieścia lat po opublikowaniu tej noweli podróż do umierającej matki w Pjongjangu nie byłaby już możliwa.
Mieszane uczucia wzbudziło we mnie opowiadanie "Jaki ojciec, taki syn". Z założenia miała być to raczej zabawna historia o tym jak los pokarał mężczyznę uganiającego się za kobietami. Z dzisiejszej perspektywy ciężko zaakceptować jednak postawę lekarza, który kibicuje swojemu przyjacielowi - choremu na choroby weneryczne i prawdopodobnie bezpłodnemu - w zdobyciu żony. W samym opowiadaniu bagatelizowany jest także motyw przemocy domowej. I choć przesłanie tego opowiadania wywołało we mnie niesmak, to muszę docenić, że nie jest złe (w znaczeniu grafomańskie) - ukazuje jedną z największych obaw mężczyzn (niemożność spłodzenia potomka), redukując znaczenie kobiet do istot mających przede wszystkim zaspokajać męskie potrzeby (jako prostytutki, żony). Zwyczajnie nie przeszło w mojej opinii próby czasu. Do słabszych opowiadań zaliczam także otwierające zbiór "Życie" oraz "Damę z Daetangji" - choć w tym drugim pojawia się interesujący motyw "ułomności" fizycznych, przez które niektórzy stają się społecznymi wyrzutkami - to w przypadku tego opowiadania wspomnianą ułomnością jest tusza i z dzisiejszej perspektywy zawarte w tekście opisy są kontrowersyjne. Ten sam motyw (odrzucającego wyglądu) autor podejmuje chociażby w "Szalonym malarzu", który podobnie jak "Ognista sonata" jest tekstem także o sztuce i natchnieniu - oraz przekraczaniu granic przez artystów w poszukiwaniu ideału.
Chociaż Kim Tongin unikał łączenia sztuki z debatami ideologicznymi, żyjąc w czasach japońskiej okupacji opisywał te doświadczenia. W niektórych tekstach znajdziemy zatem wątki narodowe - choć daleko im do nacjonalizmu ówczesnych intelektualistów. Dzięki temu są to nowele ilustrujące zmagania Koreańczyków z życiem - a nie okupantem. Warto na to zwrócić uwagę, bo w sztuce tworzonej po wyzwoleniu ten okres czasu prezentowano przede wszystkim z perspektywy nacjonalistycznej, a dominujący dyskurs przedstawiał naród koreański jako walczący o niepodległość, o zachowanie własnej kultury.
"Bataty" należy docenić za sposób wydania. Zbiór nowel poprzedzony jest wstępem - który osobiście umieściłabym raczej na końcu, gdyż znajdują się w nim krótkie interpretacje poszczególnych tekstów. Wstęp pozwala jednak nakreślić sylwetkę autora i jego znaczenie dla koreańskiej literatury. Ponadto w samym tekście znajdują się przypisy (choć czasem mogłoby być ich więcej), a każda nowela opatrzona jest datą publikacji - co pozwala umiejscowić tekst historycznie. Tylko nowela "Zdrajca" została napisana zaraz po odzyskaniu niepodległości - jednak już sam ten fakt wpływa na jej odbiór. Pozostałe teksty przedstawione w kolejności chronologicznej pozwalają obserwować zmieniający się styl autora.
"Gdyby życie rodzinne przypominało piknik nad rzeką, to nie różniłoby się od tego miejsca, o którym słyszała z opowieści zatytułowanej Kraina szczęścia. Troski męża stałyby się troskami żony. Mąż podzielałby niepokoje żony. Jeśli mieliby jakieś zmartwienia, to czym one w rzeczywistości mogły być? Byłyby jak śnieg, który spotyka wiosnę i sól, która napotyka wodę."
Jeśli miałabym porównać "Bataty" do innego zbioru koreańskich nowel - "Barw miłości", to ten drugi podobał mi się bardziej ze względu na większe zróżnicowanie. Styl Kim Tongina choć ciekawy, po przeczytaniu kilku nowel z rzędu stawał się monotonny. Nie oznacza to, że odradzam czytanie "Batatów" na rzecz "Barw miłości" - wręcz przeciwnie - uważam, że warto zapoznać się z oboma zbiorami, aby mieć szerszy ogląd literatury koreańskiej.
"Bataty" z pewnością nie należą do literatury łatwej. Czytanie krótkich nowel zajmuje sporo czasu, bo nie łatwo wgryźć się w opisywane realia, a niektóre naturalistyczne opisy mogą być wręcz odpychające. Do tego Autor opisuje losy przede wszystkim ludzi z nizin społecznych, których stawia w trudnych sytuacjach - gdy by przeżyć muszą chociażby sprzedawać swe ciało za garść tytułowych batatów. Czasy, w których przyszło żyć Autorowi nie należały do łatwych - i ten pesymizm jest obecny w jego sztuce. Jednocześnie jest to lektura, której warto poświęcić nieco swojego czasu - szczególnie jeśli interesujemy się Koreą. Stanowi także świetne źródło do interpretacji estetyki han w sztuce koreańskiej.
January 20, 2022
Do tej pory czytałam raczej współczesnych koreańskich autorów, więc Bataty były dla mnie szczególnie interesujące. Ciekawie było zapoznać się z autorem, piszącym w czasach, gdy Półwysep Koreański nie był jeszcze rozbity na dwa osobne Państwa. Niestety, przekłada się to nieco na mentalność bohaterów opowiadań, ale z drugiej strony, ma to swoją wartość poznawczą.
Nie będę ukrywać, że to trudna książka. Próżno tu szukać pozytywnych historii, a wiele kwestii jest mocno kontrowersyjnych. Bohaterowie stawiani są w sytuacjach granicznych, testowani i pozostawieni bez nadziei na zmianę losu. Piękno jest tu ulotne, symbolizowane przez piękne giseng, których nietrwała uroda i talent przypominają o przemijaniu. Rzeczywistość pozostawia niewiele miejsca na afirmację życia, a raczej na ponure rozważania o człowieczeństwie, moralności i determinizmie.
Unikalna scenografia, rzadko pojawiające się w polskich tłumaczeniach realia, fascynujące zetknięcie ze znanym z naszego podwórka prądem literackim, jakim jest naturalizm, w koreańskiej odsłonie - wszystko to sprawia, że jest jest to pozycja unikalna. Myślę, że jednak trzeba po nią sięgać świadomie, pamiętając o miejscu i czasie powstania, by móc na tej lekturze zyskać i się nie zrazić.
Na blogu omawiam szczególnie te kwestie, które z puntu widzenia współczesnego czytelnika są raczej kontrowersyjne, a także kilka spraw związanych z tłumaczeniem, więc zapraszam po więcej: https://azjatyckapolka.wordpress.com/...
Nie będę ukrywać, że to trudna książka. Próżno tu szukać pozytywnych historii, a wiele kwestii jest mocno kontrowersyjnych. Bohaterowie stawiani są w sytuacjach granicznych, testowani i pozostawieni bez nadziei na zmianę losu. Piękno jest tu ulotne, symbolizowane przez piękne giseng, których nietrwała uroda i talent przypominają o przemijaniu. Rzeczywistość pozostawia niewiele miejsca na afirmację życia, a raczej na ponure rozważania o człowieczeństwie, moralności i determinizmie.
Unikalna scenografia, rzadko pojawiające się w polskich tłumaczeniach realia, fascynujące zetknięcie ze znanym z naszego podwórka prądem literackim, jakim jest naturalizm, w koreańskiej odsłonie - wszystko to sprawia, że jest jest to pozycja unikalna. Myślę, że jednak trzeba po nią sięgać świadomie, pamiętając o miejscu i czasie powstania, by móc na tej lekturze zyskać i się nie zrazić.
Na blogu omawiam szczególnie te kwestie, które z puntu widzenia współczesnego czytelnika są raczej kontrowersyjne, a także kilka spraw związanych z tłumaczeniem, więc zapraszam po więcej: https://azjatyckapolka.wordpress.com/...
March 29, 2022
Opowiadania Kim Tongina pełne są brudu i przemocy. Ludzie żyją w biedzie, doskwiera im głód, a nadzieja na lepsze zostaje zdeptana. W obliczu tak trudnych doświadczeń bohaterowie stają przed moralnymi wyborami, w efekcie których dziewczynki zostają sprzedane na żonę, kobiety zmuszone są do prostytucji, a stary mężczyzna, pod naporem innych, decyduje się na pewną śmierć, by zapewnić współwięźniom więcej przestrzeni. Przemoc stoi na porządku dziennym, a zbrodnia znajduje usprawiedliwienie. Piękno można odnaleźć jedynie w kobiecych twarzach oraz naturze, ale uroda ta nie łagodzi przygnębiającego obrazu Korei pod okupacją Japońską. Kim Tongin, jeden z pierwszych pisarzy naturalistycznych w tym państwie, odbija rzeczywistość, która pozbawiona jest uroku. I to zdecydowanie największa wartość tego zbioru — ukazanie czasów trudnych dla mieszkańców Korei oraz wprowadzenie nowego nurtu do literatury.
Były fragmenty czy całe opowiadania, które szczególnie mi się podobały, ale nie polubiłam się z prozą Kim Tongina. Czy jednak czytało mi się jego historie dobrze, czy źle — dzięki jego tekstom mogłam lepiej zrozumieć historię Korei. Historię, o której wiedzę miałam wcześniej bardzo okrojoną. Nie jestem pewna, czy wszystkie opowiadania dobrze się zestarzały (choć większość mówi przecież o ponadczasowych problemach jak ubóstwo, samotność czy kwestii zachowania godności w niesprzyjających warunkach), ale jednocześnie stanowią odbicie sporego kawałka kultury, o której wiemy zwykle niewiele. Tak jak przy poznawaniu (powojennych) klasyków japońskich należy sięgnąć po Osamu Dazai, tak przy poznawaniu klasyków Koreańskich (z czasów Japońskiej okupacji, czyli pierwszej połowy XX wieku) — w końcu należy przeczytać coś Kim Tongina. To takie nazwisko, które wcześniej czy później zacznie przewijać się nam przed oczami. A kultury Korei nie da się zrozumieć bez znajomości twórczości pisarzy takich jak on. Bez znajomości czasów, w których tworzył, a które uformowały państwo.
przekł. Anna Diniejko-Wąs
Ciekawostka! W zbiorze znajdziemy autobiograficzne opowiadania jak „Chłosta" mówiąca o przeżyciach Tongina w więzieniu czy „Notatka o ciemności i stracie" opowiadająca o chorobie i śmierci jego matki.
A moimi ulubieńcami pozostają opowieści o szalonych artystach, które naprawdę, naprawdę mi się podobały!
Były fragmenty czy całe opowiadania, które szczególnie mi się podobały, ale nie polubiłam się z prozą Kim Tongina. Czy jednak czytało mi się jego historie dobrze, czy źle — dzięki jego tekstom mogłam lepiej zrozumieć historię Korei. Historię, o której wiedzę miałam wcześniej bardzo okrojoną. Nie jestem pewna, czy wszystkie opowiadania dobrze się zestarzały (choć większość mówi przecież o ponadczasowych problemach jak ubóstwo, samotność czy kwestii zachowania godności w niesprzyjających warunkach), ale jednocześnie stanowią odbicie sporego kawałka kultury, o której wiemy zwykle niewiele. Tak jak przy poznawaniu (powojennych) klasyków japońskich należy sięgnąć po Osamu Dazai, tak przy poznawaniu klasyków Koreańskich (z czasów Japońskiej okupacji, czyli pierwszej połowy XX wieku) — w końcu należy przeczytać coś Kim Tongina. To takie nazwisko, które wcześniej czy później zacznie przewijać się nam przed oczami. A kultury Korei nie da się zrozumieć bez znajomości twórczości pisarzy takich jak on. Bez znajomości czasów, w których tworzył, a które uformowały państwo.
przekł. Anna Diniejko-Wąs
Ciekawostka! W zbiorze znajdziemy autobiograficzne opowiadania jak „Chłosta" mówiąca o przeżyciach Tongina w więzieniu czy „Notatka o ciemności i stracie" opowiadająca o chorobie i śmierci jego matki.
A moimi ulubieńcami pozostają opowieści o szalonych artystach, które naprawdę, naprawdę mi się podobały!
July 6, 2022
I feel a bit embarrassed to say this, but this book just never really clicked for me. Many of the stories blend in together and I can't say I enjoyed most of them. In fact, I gave up and came back to this book more than once.
Regardless, I guess my favorite stories were probably Fire Sonata and Sweet Potato.
I feel guilty because I know Kim Tongjin is considered a very important author in early modern Korean literature - https://en.wikipedia.org/wiki/Kim_Don... . Maybe much of it was just over my head, or I don't understand the symbolism or background behind what he was writing.
Apparently the story "Traitor" is about Yi Kwang-su? If so that is quite interesting.
Regardless, I guess my favorite stories were probably Fire Sonata and Sweet Potato.
I feel guilty because I know Kim Tongjin is considered a very important author in early modern Korean literature - https://en.wikipedia.org/wiki/Kim_Don... . Maybe much of it was just over my head, or I don't understand the symbolism or background behind what he was writing.
Apparently the story "Traitor" is about Yi Kwang-su? If so that is quite interesting.
October 5, 2023
Kim Dong-in jest prekursorem naturalizmu i realizmu w współczesnej literaturze koreańskiej. "Bataty" to jedyny zbiór jego opowiadań w Polsce. Utwory są pełne przemocy, dyskomfortu, brzydoty... Nie jest to łatwa i przyjemna lektura, lecz intrygujące czytelnicze doświadczenie.
Jest to fascynujący, mało popularny zbiór opowiadań. Zdecydowanie jest to pozycja warta uwagi.
Jest to fascynujący, mało popularny zbiór opowiadań. Zdecydowanie jest to pozycja warta uwagi.
June 7, 2022
Honford Star is one of my top indie publishers. Their mission is to publish ‘the best literature from East Asia, be it classic or contemporary’. For such a small publisher, they’ve managed to produce several favorite novels of mine: Whisper, Cursed Bunny, Tower and Endless Blue Sky.
Sweet Potato by Kim Tong-in is a short story collection about the lives of Koreans living under Japanese occupation. Similarly to ‘The Underground Village’ by Kang Kyeong-ae, this book is filled with grim and depressing stories of the Korean peasants’ lives in the early 20th century.
Prose🖊: Kim Tong-in’s writing is dreamlike and Kafkaesque. However, he comes off as sexist and preachy on multiple occasions. I found his thought process unsettling which reduced my reading enjoyment.
‘Komne’s face wasn’t just ugly. It was hideous. It was so foul that a normal fellow wouldn’t so much as come near it.’
The author also tries very hard to master modernism, picking up only the aesthetic aspects of it without the real modernist charm (I’m being harsh here but this is the first modernism novel I’ve read after Ulysses, so…).
Plot 📖: I did find some stories very well written, but the majority of them are sadly very unclear, meandering and end in an unsatisfying way.
Overall, my favourite stories are:
🔺The Life in One’s Hands
🔺Barely Opened Its Eyes
🔺Sweet Potato
🔺Like Father Like Son
🔺Mother Bear
Sweet Potato by Kim Tong-in is a short story collection about the lives of Koreans living under Japanese occupation. Similarly to ‘The Underground Village’ by Kang Kyeong-ae, this book is filled with grim and depressing stories of the Korean peasants’ lives in the early 20th century.
Prose🖊: Kim Tong-in’s writing is dreamlike and Kafkaesque. However, he comes off as sexist and preachy on multiple occasions. I found his thought process unsettling which reduced my reading enjoyment.
‘Komne’s face wasn’t just ugly. It was hideous. It was so foul that a normal fellow wouldn’t so much as come near it.’
The author also tries very hard to master modernism, picking up only the aesthetic aspects of it without the real modernist charm (I’m being harsh here but this is the first modernism novel I’ve read after Ulysses, so…).
Plot 📖: I did find some stories very well written, but the majority of them are sadly very unclear, meandering and end in an unsatisfying way.
Overall, my favourite stories are:
🔺The Life in One’s Hands
🔺Barely Opened Its Eyes
🔺Sweet Potato
🔺Like Father Like Son
🔺Mother Bear
July 22, 2022
Wiem, że autor nie żyje od ponad 70 lat, ale potrzebuję więcej jego opowiadań…To było przepiękne
June 20, 2025
Kim Dongin is one of the forerunners of 20th century Korean literary fiction, and it's incredibly interesting to be able to read stories that reflect life in Japanese occupied Korea in English. He was born in Pyongyang and many of his stories refer to the surrounding areas, which needless to say is an area that is rarely described or written about these days, and that, along with his descriptive style, lends a vivid historicity to this collection. That being said, I didn't connect with many of the stories personally, most of which are incredibly depressing and some of which read like fables (particularly the ones that center women, where it just seems to blame them for their circumstances even though it's often the men in their lives that are rage-inducingly horrible). He has a particular fascination with frame narratives and thematically, the "insane", the ugly, and the impoverished members of society. Personal highlights for me were "Notes on Loss and Darkness" and "Flogging," where I feel the author's naturalist style and a 'realist' premise/plot blend chillingly, rather than a kind of art for art's sake approach he takes in other stories. (There is one story where the frame narrator goes, hm, a happy ending to this would be boring...murder!)
"Fire Sonata" was adapted into the k-musical "Sonata of a Flame" and is the reason why I picked up the collection. I was surprised to find that it's another frame narrative here, told from the perspective of the old music critic K about a young musical prodigy that found he could only find inspiration through arson and murder. The musical is quite different (it's queer as hell and also K is an instigator), but it's interesting to see the original material they worked from for sure. For those interested, Kim Kyungsoo does such a mean K egging on murder in this number and here is Ryeowook as the young prodigy singing "the Face of Death".
"Fire Sonata" was adapted into the k-musical "Sonata of a Flame" and is the reason why I picked up the collection. I was surprised to find that it's another frame narrative here, told from the perspective of the old music critic K about a young musical prodigy that found he could only find inspiration through arson and murder. The musical is quite different (it's queer as hell and also K is an instigator), but it's interesting to see the original material they worked from for sure. For those interested, Kim Kyungsoo does such a mean K egging on murder in this number and here is Ryeowook as the young prodigy singing "the Face of Death".
January 1, 2019
The collection starts off depressing and stays that way. I wouldn’t say that it was exceptionally dark compared to some other books, just very downbeat and lacking happiness.
A lot of the stories involve terminal illness, domestic abuse, and incarceration often described in vivid and frank terms that can be very unsettling. The author also has a willingness to kill off his characters in tragic endings. Compared to the usual happy endings I’m used to reading, this made it hard to predict where things were going and made for genuine intriguing reads.
That being said I found some genuinely brilliant and well written pieces in this collection. I also however found a lot of the stories a bit more meandering and failing to make any clear point. A lot of the stories in the middle of the collection sound more like fables than contemporary short-stories, this works in favour of some stories but is a detriment to others pieces.
A few stories described historical fiction set in the tense history between Japan and Korea, providing a good starting point for further historical reading.
Overall I have to say there were some really excellent, well written and moving stories in this collection, I would say my favourite were:
- The Life in One’s Hands
- Fire Sonata
- The Mad Painter
- Mother Bear
- The Traitor
And while I didn’t quite enjoy the following, perhaps they were too upsetting, I can say that they were well-written and I appreciated reading them:
- Flogging
- Barely opened its Eyes
- Notes on Darkness and Loss
I think because the last story I read was “The Traitor” which I found to be a very engaging tale, it swayed me to give this collection 4 starts instead of 3.
A lot of the stories involve terminal illness, domestic abuse, and incarceration often described in vivid and frank terms that can be very unsettling. The author also has a willingness to kill off his characters in tragic endings. Compared to the usual happy endings I’m used to reading, this made it hard to predict where things were going and made for genuine intriguing reads.
That being said I found some genuinely brilliant and well written pieces in this collection. I also however found a lot of the stories a bit more meandering and failing to make any clear point. A lot of the stories in the middle of the collection sound more like fables than contemporary short-stories, this works in favour of some stories but is a detriment to others pieces.
A few stories described historical fiction set in the tense history between Japan and Korea, providing a good starting point for further historical reading.
Overall I have to say there were some really excellent, well written and moving stories in this collection, I would say my favourite were:
- The Life in One’s Hands
- Fire Sonata
- The Mad Painter
- Mother Bear
- The Traitor
And while I didn’t quite enjoy the following, perhaps they were too upsetting, I can say that they were well-written and I appreciated reading them:
- Flogging
- Barely opened its Eyes
- Notes on Darkness and Loss
I think because the last story I read was “The Traitor” which I found to be a very engaging tale, it swayed me to give this collection 4 starts instead of 3.
August 25, 2025
A fan of Honford Star books after reading Whisper by Chang Yu-ko!
This classic piece that includes an amalgamation of Kim Tong-In’s literary works, written in his shorted-lived 51 years of living, allow readers to peek at the style of Korean literary texts in the period of 1900-1950.
The introduction by Youngmin Kwon, professor of Korean Literature of Seoul National University and also by translator Grace Jung shines a light on the impact of Kim’s work, commenting on his naturalist fiction style of writing.
Born in PyeongYang, it was also nice to see Kim’s mention of the scenery spots and iconic locations in Korea that the world have not seen, and allowing one to indulge and paint an imaginary image.
Not sure if it’s a common theme I tend to see in the Korean literary texts that I’ve read so far - they do take on a dark perspective at times. Clawing at the unfortunate fate of the protagonists’, and their dark characters and thoughts.
This classic piece that includes an amalgamation of Kim Tong-In’s literary works, written in his shorted-lived 51 years of living, allow readers to peek at the style of Korean literary texts in the period of 1900-1950.
The introduction by Youngmin Kwon, professor of Korean Literature of Seoul National University and also by translator Grace Jung shines a light on the impact of Kim’s work, commenting on his naturalist fiction style of writing.
Born in PyeongYang, it was also nice to see Kim’s mention of the scenery spots and iconic locations in Korea that the world have not seen, and allowing one to indulge and paint an imaginary image.
Not sure if it’s a common theme I tend to see in the Korean literary texts that I’ve read so far - they do take on a dark perspective at times. Clawing at the unfortunate fate of the protagonists’, and their dark characters and thoughts.
July 9, 2024
Niby ok, ale już żadnego nie pamiętam 🤷♀️
February 24, 2025
A short story about a woman who tries to make a living for herself by selling potatoes and later her demise. I would like to read more from the author.
June 4, 2018
Potato is such a heartbreaking story and it really shows the struggles that Korea went through during the time of the Japanese rule.
Displaying 1 - 14 of 14 reviews