What do you think?
Rate this book
Δεκαεπτά φορές
Με τα κείμενα δεν αναμετριέσαι. Τα αφήνεις να σε πλησιάσουν όπως το αγρίμι που ξεπροβάλλει απ’ τα δέντρα και στέκεις ήρεμος στα γόνατα. Χαμηλώνεις την ψυχή σου και αλλάζεις ανάσες. Τεντώνεις το χέρι δίχως κουβέντα, μήπως και το χαϊδέψεις. Αν το τρομάξεις θα φύγει, αν τρομάξεις θα σε καταπιεί.
[…]
Εκεί μόνο θα σε βρεις. Εκεί που θα γράφεις χωρίς δισταγμό.
Εκεί που μιλάς γι’ αυτά, μας μιλάς για όλα.
Και εμείς θα διαβάζουμε ό,τι απέμεινε· όχι όσα δαψιλώς υπονοείς.
Μόνο για εκείνα που βρήκαν τον χρόνο τους και πότισαν εκτός απ’ την ψυχή σου και τις ανάσες μας.
— Να υπάρχεις, ρε γαμώτο· να γράφεις όμως.
Είκοσι επτά αφηγήσεις που ξεκινούν απ’ τα κείμενα και τελειώνουν στη γραφή. Ανάμεσά τους ένας κόσμος ολόκληρος, που όσες φορές κι αν γράψεις για αυτόν, δεν αρκούν οι λευκές σελίδες για να το πιστέψεις.
[…]
Εκεί μόνο θα σε βρεις. Εκεί που θα γράφεις χωρίς δισταγμό.
Εκεί που μιλάς γι’ αυτά, μας μιλάς για όλα.
Και εμείς θα διαβάζουμε ό,τι απέμεινε· όχι όσα δαψιλώς υπονοείς.
Μόνο για εκείνα που βρήκαν τον χρόνο τους και πότισαν εκτός απ’ την ψυχή σου και τις ανάσες μας.
— Να υπάρχεις, ρε γαμώτο· να γράφεις όμως.
Είκοσι επτά αφηγήσεις που ξεκινούν απ’ τα κείμενα και τελειώνουν στη γραφή. Ανάμεσά τους ένας κόσμος ολόκληρος, που όσες φορές κι αν γράψεις για αυτόν, δεν αρκούν οι λευκές σελίδες για να το πιστέψεις.
92 pages, Paperback
Published October 1, 2017
4 people want to read
About the author
George Spirakis
5 books75 followersΟ Γιώργος Σπυράκης γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα. Είναι δικηγόρος, απόφοιτος του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Δημιουργικής Γραφής» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, εισηγητής εργαστηρίων δημιουργικής γραφής και επιμελητής λογοτεχνικών κειμένων.
Κυκλοφορούν τα βιβλία του:
Ευπαθείς μαϊμούδες (μυθιστόρημα, LIBRON Εκδοτική, 2021),
Δεκαεπτά φορές (διηγήματα, LIBRON Εκδοτική, 2017),
Ε.σύ (μυθιστόρημα, LIBRON Εκδοτική, 2016) και
Pequeñas fobias [Μικρές φοβίες] (διηγήματα, Ίαμβος, 2013).
Η συλλογή διηγημάτων, Από τα παράθυρα δε γύρισε κανείς, είναι το πέμπτο του βιβλίο.
Στοιχεία επικοινωνίας:
locoego@gmail.com
Κυκλοφορούν τα βιβλία του:
Ευπαθείς μαϊμούδες (μυθιστόρημα, LIBRON Εκδοτική, 2021),
Δεκαεπτά φορές (διηγήματα, LIBRON Εκδοτική, 2017),
Ε.σύ (μυθιστόρημα, LIBRON Εκδοτική, 2016) και
Pequeñas fobias [Μικρές φοβίες] (διηγήματα, Ίαμβος, 2013).
Η συλλογή διηγημάτων, Από τα παράθυρα δε γύρισε κανείς, είναι το πέμπτο του βιβλίο.
Στοιχεία επικοινωνίας:
locoego@gmail.com
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
October 3, 2018
Αναλυτικό ποστ εδώ στο μπλογκ
Στο Δεκαεπτά Φορές η γραφή κυμαίνεται ανάμεσα σε έναν εσωτερικό μονόλογο και σε μία εκ βαθέων εξομολόγηση. Συχνά αδύνατο να προσδιορίσει κανείς με σαφήνεια την αφετηρία ή την ψυχική κατάσταση που επιτάσσει την διατύπωση αυτών των σκέψεων, ο αναγνώστης θα διαπιστώσει γρήγορα το κοινό στοιχείο που τις διατρέχει: Η ανάγκη για επικοινωνία, η τοποθέτηση των λέξεων δίπλα-δίπλα, προκειμένου να εκθρονιστούν από το σκοτάδι του καθενός μας, και να διασχίσουν τον δρόμο που τις χωρίζει από τους άλλους γύρω μας.
Η γραφή μοιάζει αυτόματη, συνειρμική και, λόγω της ελλειπτικότητάς της, μπορεί να δυσκολεύσει στην παρακολούθηση. Αυτό εξηγείται· αν κανείς βρίσκει μπροστά του ένα αδιαπέραστο φράγμα, που δεν επιτρέπει την διάχυση των σκέψεων και των συναισθημάτων, αυτά κάποια στιγμή οδηγούνται στην υπερχείλιση, όπου πρωταρχική σημασία έχει η ανάδυσή τους κι όχι η τακτοποίηση.
Ξεχώρισα το «Κείμενα Αγρίμια» με το οποίο εκκινεί το βιβλίο, όπου ο συγγραφέας πραγματεύεται το γράψιμο ως διαδικασία, αφήνεται στα ανεξερεύνητα σημεία του εσωτερικού του κόσμου, εκείνα που τον ορίζουν και δεν τα ορίζει, απ’ όπου δηλαδή ξεπηδούν οι λέξεις και γίνονται λόγος.
Στο Δεκαεπτά Φορές η γραφή κυμαίνεται ανάμεσα σε έναν εσωτερικό μονόλογο και σε μία εκ βαθέων εξομολόγηση. Συχνά αδύνατο να προσδιορίσει κανείς με σαφήνεια την αφετηρία ή την ψυχική κατάσταση που επιτάσσει την διατύπωση αυτών των σκέψεων, ο αναγνώστης θα διαπιστώσει γρήγορα το κοινό στοιχείο που τις διατρέχει: Η ανάγκη για επικοινωνία, η τοποθέτηση των λέξεων δίπλα-δίπλα, προκειμένου να εκθρονιστούν από το σκοτάδι του καθενός μας, και να διασχίσουν τον δρόμο που τις χωρίζει από τους άλλους γύρω μας.
Η γραφή μοιάζει αυτόματη, συνειρμική και, λόγω της ελλειπτικότητάς της, μπορεί να δυσκολεύσει στην παρακολούθηση. Αυτό εξηγείται· αν κανείς βρίσκει μπροστά του ένα αδιαπέραστο φράγμα, που δεν επιτρέπει την διάχυση των σκέψεων και των συναισθημάτων, αυτά κάποια στιγμή οδηγούνται στην υπερχείλιση, όπου πρωταρχική σημασία έχει η ανάδυσή τους κι όχι η τακτοποίηση.
Ξεχώρισα το «Κείμενα Αγρίμια» με το οποίο εκκινεί το βιβλίο, όπου ο συγγραφέας πραγματεύεται το γράψιμο ως διαδικασία, αφήνεται στα ανεξερεύνητα σημεία του εσωτερικού του κόσμου, εκείνα που τον ορίζουν και δεν τα ορίζει, απ’ όπου δηλαδή ξεπηδούν οι λέξεις και γίνονται λόγος.
Για αυτά τα αγρίμια ζούμε, που κρύβονται στις αράδες και σαν από δάσος ξεπροβάλλουν κάποιες φορές και μας κρατούν στη χούφτα τους. Γινόμαστε νερό, γινόμαστε κι η χούφτα. Κι ας πιστέψαμε τελικά ότι καταφέραμε να πλησιάσουμε. Όσο πιο μακριά, τόσο πιο πειθήνια θα γράψουμε κι ο κόσμος θα μοσχοβολά σαν τους πρωινούς κέδρους.
December 4, 2017
Η συλλογή των είκοσι επτά αφηγημάτων που περιλαμβάνονται στο βιβλίο «Δεκαεπτά φορές» του κ. Σπυράκη ήταν κάτι διαφορετικό από το είδος των βιβλίων που συνηθίζω να διαβάζω, οφείλω όμως να ομολογήσω ότι εντυπωσιάστηκα.
Δεκαεπτά φορέςΑς αρχίσω δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται για συλλογή διηγημάτων, μην μπερδεύεστε. Είναι αφηγήματα, το οποίο στην πράξη σημαίνει ότι είναι μια καταγραφή των σκέψεων και των συναισθημάτων του συγγραφέα για διάφορα θέματα. Η γραφή διαφέρει μεταξύ των αφηγημάτων, άλλα είναι γραμμένα με τον ήρεμο τρόπο που συναντάμε και στα μυθιστορήματα, άλλα θυμίζουν λίγο ποίηση και άλλα είναι ανορθόδοξα, όσον αφορά το συντακτικό τους. Κάποια ίσως να είναι λίγο δύσκολο να τα κατανοήσεις και να χρειαστεί να διαβάσεις την ίδια πρόταση και δεύτερη ή και τρίτη φορά για να καταλάβεις το νόημα, κάποια διαβάζονται με μια ανάσα -όλα ανεξαιρέτως όμως έχουν να δώσουν λίγο από την ψυχή και (θα το πω όπως το ένιωσα) τη σοφία ή τη γνώση, αν προτιμάτε, του συγγραφέα.
Η γενική αίσθηση που μου έμεινε τώρα που πια τελείωσα το βιβλίο, είναι η προτροπή:
«Τόλμα. Ζήσε. Μίλησε, μη φιμώνεσαι. Μη φοβάσαι να κάνεις λάθη.
Αγάπησε έντονα»
Δε συνηθίζω να αναφέρομαι σε μεμονωμένα κείμενα όταν πρόκειται για συλλογή, αλλά νομίζω ότι εδώ υποχρεούμαι (ηθικά) να κάνω αναφορά σε κάποια από αυτά που μέσα από κείμενο μιας σελίδας μου δημιούργησαν συναισθήματα που δεν έχουν καταφέρει να μου δημιουργήσουν μυθιστορήματα 500 σελίδων, γεγονός που από μόνο του αποδεικνύει τη δύναμη των λέξεων όταν αυτός που τις χειρίζεται είναι γνώστης της σωστής Ελληνικής γλώσσας.
Δεκαεπτά φορέςΤο καταπληκτικό (και μάθημα ζωής για εμένα) «joker», που μίλησε μέσα στην ψυχή μου συμβουλεύοντάς με για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αντιμετωπίζω τα λάθη μου. Το «λάθως» που με έβαλε να σκέφτομαι σχετικά με το λάθος και το σωστό, την υποταγή και τη νοοτροπία της μάζας. Το «βεντέτα», που με έκανε και γέλασα, αφού ως βιβλιόφιλος αναγνώριζα τον εαυτό μου σε κάθε μια από τις γραμμές του (εκτός από τις δύο τελευταίες). Το «περαστικές στιγμές» που τόσο εύστοχα περιγράφει το θάνατο.
Όμως πάνω από όλα αυτά το «στην άμμο» . Αχ, αυτό το κείμενο, πόσο μεγάλο κόμπο μου δημιούργησε στο λαιμό, πόσο με πλήγωσε με την απλότητά του και τη φριχτή απεικόνιση της πραγματικότητας που περιγράφει με μοναδικό τρόπο.
Αν το προτείνω; Δεν ξέρω. Αν συνηθίζετε να διαβάζετε μυθιστορήματα, ρίξτε του μια ματιά όταν το πετύχετε και αποφασίστε. Αν διαβάζετε αποκλειστικά «best seller» βιβλία κοινωνικού περιεχομένου και ο μόνος χρόνος που μπορείτε να διαθέσετε είναι όταν είστε με το ένα μάτι στην κατσαρόλα που μαγειρεύετε αφήστε το για κάποια άλλη φορά, θέλει (και του αξίζει) συγκέντρωση της προσοχής σας.
Αν αγαπάτε την ποίηση, πάρτε το αύριο, κάποια από τα κείμενά του ήταν μεστά και περιγραφικά όπως τα ποιήματα.
Και τα συμπεράσματα δικά σας…
Δεκαεπτά φορέςΑς αρχίσω δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται για συλλογή διηγημάτων, μην μπερδεύεστε. Είναι αφηγήματα, το οποίο στην πράξη σημαίνει ότι είναι μια καταγραφή των σκέψεων και των συναισθημάτων του συγγραφέα για διάφορα θέματα. Η γραφή διαφέρει μεταξύ των αφηγημάτων, άλλα είναι γραμμένα με τον ήρεμο τρόπο που συναντάμε και στα μυθιστορήματα, άλλα θυμίζουν λίγο ποίηση και άλλα είναι ανορθόδοξα, όσον αφορά το συντακτικό τους. Κάποια ίσως να είναι λίγο δύσκολο να τα κατανοήσεις και να χρειαστεί να διαβάσεις την ίδια πρόταση και δεύτερη ή και τρίτη φορά για να καταλάβεις το νόημα, κάποια διαβάζονται με μια ανάσα -όλα ανεξαιρέτως όμως έχουν να δώσουν λίγο από την ψυχή και (θα το πω όπως το ένιωσα) τη σοφία ή τη γνώση, αν προτιμάτε, του συγγραφέα.
Η γενική αίσθηση που μου έμεινε τώρα που πια τελείωσα το βιβλίο, είναι η προτροπή:
«Τόλμα. Ζήσε. Μίλησε, μη φιμώνεσαι. Μη φοβάσαι να κάνεις λάθη.
Αγάπησε έντονα»
Δε συνηθίζω να αναφέρομαι σε μεμονωμένα κείμενα όταν πρόκειται για συλλογή, αλλά νομίζω ότι εδώ υποχρεούμαι (ηθικά) να κάνω αναφορά σε κάποια από αυτά που μέσα από κείμενο μιας σελίδας μου δημιούργησαν συναισθήματα που δεν έχουν καταφέρει να μου δημιουργήσουν μυθιστορήματα 500 σελίδων, γεγονός που από μόνο του αποδεικνύει τη δύναμη των λέξεων όταν αυτός που τις χειρίζεται είναι γνώστης της σωστής Ελληνικής γλώσσας.
Δεκαεπτά φορέςΤο καταπληκτικό (και μάθημα ζωής για εμένα) «joker», που μίλησε μέσα στην ψυχή μου συμβουλεύοντάς με για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αντιμετωπίζω τα λάθη μου. Το «λάθως» που με έβαλε να σκέφτομαι σχετικά με το λάθος και το σωστό, την υποταγή και τη νοοτροπία της μάζας. Το «βεντέτα», που με έκανε και γέλασα, αφού ως βιβλιόφιλος αναγνώριζα τον εαυτό μου σε κάθε μια από τις γραμμές του (εκτός από τις δύο τελευταίες). Το «περαστικές στιγμές» που τόσο εύστοχα περιγράφει το θάνατο.
Όμως πάνω από όλα αυτά το «στην άμμο» . Αχ, αυτό το κείμενο, πόσο μεγάλο κόμπο μου δημιούργησε στο λαιμό, πόσο με πλήγωσε με την απλότητά του και τη φριχτή απεικόνιση της πραγματικότητας που περιγράφει με μοναδικό τρόπο.
Αν το προτείνω; Δεν ξέρω. Αν συνηθίζετε να διαβάζετε μυθιστορήματα, ρίξτε του μια ματιά όταν το πετύχετε και αποφασίστε. Αν διαβάζετε αποκλειστικά «best seller» βιβλία κοινωνικού περιεχομένου και ο μόνος χρόνος που μπορείτε να διαθέσετε είναι όταν είστε με το ένα μάτι στην κατσαρόλα που μαγειρεύετε αφήστε το για κάποια άλλη φορά, θέλει (και του αξίζει) συγκέντρωση της προσοχής σας.
Αν αγαπάτε την ποίηση, πάρτε το αύριο, κάποια από τα κείμενά του ήταν μεστά και περιγραφικά όπως τα ποιήματα.
Και τα συμπεράσματα δικά σας…
February 19, 2019
Σε αυτό το βιβλίο υπάρχουν οι σκέψεις, οι αγωνίες και οι προβληματισμοί του συγγραφέα, για οτιδήποτε συμβαίνει στην καθημερινή ζωή. Είναι μια καταγραφή της προσωπικής του μάχης, που παλεύει συνεχώς με τις λέξεις και τη δυναμική τους, τη σκέψη, το συνειδητό και το υποσυνείδητο, ίσως και με την πολιτική ορθότητα. Η γλώσσα είναι σύγχρονη, ανυπότακτη, άφοβη. Ο συγγραφέας παίζει με την ελληνική γραφή, συνεχώς με τις λέξεις και τους κανόνες της, ενώ αρκετές φορές υπάρχει έντονος λυρισμός.
Κάποια διηγήματα ή άναρχα ποιήματα (τα ονόμασα έτσι γιατί δεν ταιριάζουν με τις συνηθισμένες νόρμες), χρειάζονται δεύτερη ή και τρίτη ανάγνωση, ώστε να ξεπεράσουμε το προφανές και να εμβαθύνουμε. Τότε ίσως συνταιριάξουμε τις σκέψεις του συγγραφέα με τις δικές μας.
Μας μιλάει για τα όνειρα, τις φιλοδοξίες και τη δύναμη που έχει ο κάθε άνθρωπος να εγκλωβίζει ή απεγκλωβίζει τον εαυτό του από την πραγματικότητα. Τονίζει τις αξίες και την αξιοπρέπεια. Το πάθος, που μας οδηγεί πολλές φορές σε λάθη. Μα, τι κι αν τα λάθη ξαναγίνουν, σκοπός είναι να ζήσουμε χωρίς κάποιους κανόνες ή περιορισμούς, τουλάχιστον στον έρωτα. Τον έρωτα που φοβόμαστε και κάνουμε πολλές φορές συγχυσμένες πράξεις, καθώς μπερδεύουμε την αγκαλιά, το φιλί, τον έρωτα με την αγάπη. Όλες εκείνες τις αμέτρητες σκέψεις.
-Τι σκέφτεσαι; Τη ρώτησε.
-Όσα δε μου λες.
Μας μιλάει για τις άσχημες σκέψεις που μας στοιχειώνουν, εν αντιθέσει με τις καλές που έρχονται και φεύγουν. Μας προτρέπει να μην αναμοχλεύουμε τα λάθη που έχουμε κάνει στο παρελθόν, μα να σταθούμε απέναντί τους, να ορθώσουμε παράστημα, να τα αντιμετωπίσουμε και να τα αφήσουμε εκεί όπου ανήκουν.
Θα κλείσω με μια παράγραφο του συγγραφέα που μου άρεσε πολύ.
Η μάχη είναι στον νου, κι ας μην μπορεί κανείς να φτάσει. Σαν την ψυχή που δεν αφομοιώνεται, παρά μόνο ξεγλιστρά στην τελευταία εκπνοή· έτσι είναι με τον νου.
Κάποια διηγήματα ή άναρχα ποιήματα (τα ονόμασα έτσι γιατί δεν ταιριάζουν με τις συνηθισμένες νόρμες), χρειάζονται δεύτερη ή και τρίτη ανάγνωση, ώστε να ξεπεράσουμε το προφανές και να εμβαθύνουμε. Τότε ίσως συνταιριάξουμε τις σκέψεις του συγγραφέα με τις δικές μας.
Μας μιλάει για τα όνειρα, τις φιλοδοξίες και τη δύναμη που έχει ο κάθε άνθρωπος να εγκλωβίζει ή απεγκλωβίζει τον εαυτό του από την πραγματικότητα. Τονίζει τις αξίες και την αξιοπρέπεια. Το πάθος, που μας οδηγεί πολλές φορές σε λάθη. Μα, τι κι αν τα λάθη ξαναγίνουν, σκοπός είναι να ζήσουμε χωρίς κάποιους κανόνες ή περιορισμούς, τουλάχιστον στον έρωτα. Τον έρωτα που φοβόμαστε και κάνουμε πολλές φορές συγχυσμένες πράξεις, καθώς μπερδεύουμε την αγκαλιά, το φιλί, τον έρωτα με την αγάπη. Όλες εκείνες τις αμέτρητες σκέψεις.
-Τι σκέφτεσαι; Τη ρώτησε.
-Όσα δε μου λες.
Μας μιλάει για τις άσχημες σκέψεις που μας στοιχειώνουν, εν αντιθέσει με τις καλές που έρχονται και φεύγουν. Μας προτρέπει να μην αναμοχλεύουμε τα λάθη που έχουμε κάνει στο παρελθόν, μα να σταθούμε απέναντί τους, να ορθώσουμε παράστημα, να τα αντιμετωπίσουμε και να τα αφήσουμε εκεί όπου ανήκουν.
Θα κλείσω με μια παράγραφο του συγγραφέα που μου άρεσε πολύ.
Η μάχη είναι στον νου, κι ας μην μπορεί κανείς να φτάσει. Σαν την ψυχή που δεν αφομοιώνεται, παρά μόνο ξεγλιστρά στην τελευταία εκπνοή· έτσι είναι με τον νου.
November 28, 2017
Ανάσα μία.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews