大興皇朝三

大興皇朝 #3

by 于晴

Genres: China

Paperback

Published November 1, 2016

About the author

于晴（本名范靜郁，暱稱魚小胖，1973年3月－），當代華文愛情小說作家，臺灣臺北人。1993年起效力於萬盛，開啟小說出版生涯，迄今已出版單行本作品60餘部，代表作有《挽淚》、《乞兒弄蝶》。 于晴是臺灣著名的暢銷言情小說作家。

Associated Names:
* Yu Qing (English)
* 于晴 (Chinese)
* อวี๋ฉิง (Thai)

Reviews

[Or_O · Rating 5 out of 5]

เล่าถึงเจตนาร้าย โดยมีเจตนาดี

ถ้าอ่านจบจะเข้าใจประโยคนี้
แต่ถ้ายังไม่อ่าน นี่คือคำโปรยเชิญชวนทุกท่าน

เจ้าอัคคีหวงรักเป็นแนวแฟนตาซีในโลกสมมติ เล่าถึงโลกอย่างต้าซิงหวงเฉา ซึ่งคนในโลกนี้หน้าตาดีเป็นพื้นฐาน แต่มีการแบ่งชั้นวรรณะ ชนชั้นที่ต่ำสุดคือทาส และเมื่อเป็นทาสแล้วจะต้องเป็นชั่วชีวิต บุคคลที่มีบทบาทสำคัญในต้าซิงหวงเฉาคือเจ็ดอัคคี ทำหน้าที่ปราบปรามเหล่าร้ายในช่วงกลียุค แต่บางครั้งพวกเขาก็เป็นผู้ร้ายเสียเอง ด้วยความเก่งกาจเหี้ยมโหด เย็นชา เป็นเอกเทศ ไร้เยื่อใย ทุกคนในต้าซิงหวงเฉาจึงหวาดกลัวพวกเขา ยกเว้นเพียงคนเดียว คือชุนฮวา

มีเพียงชุนฮวา สาวน้อยหน้าตาต่ำกว่ามาตรฐานของต้าซิงหวงเฉา ที่ให้ความรู้สึกแตกต่างออกไป ชุนฮวาไม่เพียงไม่เกรงกลัวเจ็ดอัคคี แต่นางมักปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยใจเมตตา โลกในสายตาของชุนฮวาจึงไม่เหมือนใคร เพราะดวงตากระจ่างใสของนาง เจ็ดอัคคีจึงค่อย ๆ รู้สึกผูกพันกับชุนฮวาผู้นี้ทีละน้อย แต่ต้าซิงหวงเฉาเป็นโลกที่โหดร้าย คนดีอย่างชุนฮวาจึงไม่มีที่ยืน ไม่นานนางก็ต้องจากต้าซิงหวงเฉาไป เมื่อสบโอกาส หนานกงหล่าง หนึ่งในเจ็ดอัคคี สามีของชุนฮวา จึงได้ลงมาทวงถามความยุติธรรมจากโลกข้างล่าง ซึ่งตอนนั้นมีเพียงภูตหนุ่มน้อย เจ้าหน้าที่ชั่วคราวนามเหลียนจวินเป็นคนออกหน้ารับเคราะห์ร้ายนี้เพียงลำพัง

เรื่องนี้มีกลิ่นอายคล้ายเรื่องก่อน ๆ ของอวี๋ฉิง อย่างภูตรักปาฏิหาริย์ที่เกี่ยวกับภูตผีวิญญาณและสายใยในครอบครัว อย่างชุดเคหาสน์เมฆา ชุดม่านรักเคหาสน์ธารฟ้า ที่มีสำนักหรือสถาบันบางอย่าง ความตลก มีความคล้ายการ์ตูนบางช่วง แต่ก็สื่ออารมณ์ได้ดี

การเล่าเรื่องจะเล่าเริ่มจากปัจจุบันที่ชุนฮวาจากไปแล้ว แล้วค่อย ๆ ย้อนความขยายให้เห็นจุดเริ่มต้น จุดเปลี่ยน และความผูกพันต่าง ๆ ที่เป็นเหตุผลให้คนอย่างหนานกงหล่างแห่งเจ็ดอัคคีได้ปักใจยึดมั่นไม่ปล่อยวาง โดยผู้ดำเนินเรื่องหลักในช่วงต้นคือเหลียนจวิน ภูตน้อยจอมกะล่อนผู้ทำหน้าที่รับหน้าหนานกงหล่างในปรโลก ภาคของเหลียนจวินจะมีความตลก แก่นเซี้ยว ฮา อารมณ์จะสดใสร่าเริง ก่อนจะเปลี่ยนไปเข้าสู่ภาคของชุนฮวา ซึ่งมีชุนฮวาเป็นคนเล่าเรื่องหลัก ภาคของชุนฮวาจะไม่ตลกเหมือนเหลียนจวิน แต่จะมีความเรียบสว่าง กระจ่างแต่ไม่ฉูดฉาด เหมือนตัวชุนฮวา เนื่องจากชุนฮวาเป็นสาวน้อยในห้องหอที่เห็นโลกน้อย โลกของนางจึงมีเพียงเจ็ดอัคคี อารมณ์ความรู้สึกต่าง ๆ ถูกจำกัด ความแตกต่างของแต่ละภาคสื่อถึงอารมณ์และตัวตนผู้เล่าเรื่องหลักได้ดีมาก

การดำเนินเรื่องแบบกึ่งเปิดกึ่งปิดความลับก็เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้เรื่องนี้น่าติดตาม
ตัวละครหลักรู้ คนอ่านสงสัย ตัวละครอื่นไม่รู้
ตัวละครหลักรู้ คนอ่านรู้ ตัวละครอื่นไม่รู้
ตัวละครหลักรู้ ตัวละครอื่นรู้ แต่ต่างฝ่ายต่างทำเป็นไม่รู้

ความลับในเรื่องหลายอย่างเดาได้ไม่ยาก แต่ก็มีหลายอย่างที่ทำให้ตกใจเมื่อความลับนั้นถูกเปิดเผยออกมา

ตัวละครหลักในเรื่องถือว่าค่อนข้างมาก ชื่อหลายชื่อคล้าย ๆ กันทำให้ต้องตั้งสติเวลาอ่านพอสมควร แต่ตัวตนของตัวละครแตกต่างกันชัดเจน ทำให้ไม่ว่าจะเจ็ดอัคคีหรือคนรับใช้ ต่างมีตัวตนในเรื่อง

หนานกงหล่าง พระเอก หน้าตาดีมาก ดีจนไปทางสวย แต่เป็นเจ็ดอัคคีคนที่น่ากลัวที่สุด รักและผูกพันกับชุนฮวาจนเกือบจะกลายเป็นการยึดติด

ชุนฮวา นางเอก ไม่กลัวเกรงเจ็ดอัคคี เป็นคนที่ดูเผิน ๆ อ่อนแอ รังแกได้ง่าย แต่จริง ๆ เป็นคนฉลาดที่เข้าใจโลกคนหนึ่ง ข้อเสียเพียงหนึ่งเดียวของนางคือเป็นคนดีเกินไป ปล่อยวางเกินไป จนคล้ายจะตัดใจจากไปได้ทุกเมื่อ

ส่วนเจ็ดอัคคีคนอื่น ๆ ถ้านึกภาพไม่ออก เจ็ดอัคคีก็คือแอนตี้ฮีโร่นี่แหละค่ะ เป็นคนร้ายที่รับบทดี

มีหลายอารมณ์ความรู้สึกในเรื่อง ตลก น่ารักก็ทำได้น่าเอ็นดู เศร้าบีบเค้นใจ ก็ทำให้ต้องเจ็บปวดใจ

สิ่งที่ดีคือผู้เขียนมีแกนเรื่องหลักในใจชัดมาก รู้ว่าต้องการเขียนอะไร จะสื่ออะไร จะวางหมากอย่างไรต่อไป ชุนฮวาเป็นตัวแทนความรู้สึกและความต้องการของผู้เขียนที่ต้องการบอกผู้อ่านผ่านทางนิยาย ชุนฮวาเป็นตัวแทนของจุดเริ่มต้น เป็นตัวแทนของการริเริ่ม เป็นตัวแทนของสิ่งดีงาม

แต่เรื่องนี้ไม่ได้มีแต่ความดีงาม ไม่ได้บอกว่าการทำความดีมันง่าย เรื่องนี้มีความยากลำบากและอุปสรรคนานัปการ อุปสรรคของคนดีที่สุดท้ายก็โดนลงโทษ โดนหักหลัง ถูกกระทำต่าง ๆ "คนดีไม่มีที่ทาง" แทบจะเป็นประโยคเด็ด (ที่เป็นจริง) ของเรื่องนี้ แต่แล้วอย่างไร จุดสำคัญคือการเริ่มต้น เมื่อรู้จักเริ่มต้นเมื่อนั้นจึงเกิดการเปลี่ยนแปลง

เมื่อเราขยับ คนรอบตัวขยับ โลกก็เปลี่ยนทิศทางได้ ชะตาฟ้าลิขิตหรือจะสู้คนกระทำ นี่คือหัวใจหลักของเรื่อง

โอชอบประเด็นย่อย ๆ ที่ผู้เขียนเสียดสี นำคำเปรียบเปรยมาทำให้เป็นจริงในนิยาย เช่น ไม่มีทางเดิน เหม็นกลิ่นทาส หรือการใส่นัยบางอย่างมา เช่น บ่อทาสที่อยู่ตรงข้ามกับประตูวัด แสดงออกถึงบุคคลที่คนกราบไหว้ศรัทธาและคนที่ถูกกดขี่ข่มเหงห่างกันแค่ประตูกั้น หรือจะบอกว่าคนที่เห็นว่าสูงส่งแต่ก็ทำได้แค่หลับตาปิดกั้น ทำเป็นเหมือนอีกฝ่ายไม่มีตัวตน หรือการที่แม้ทุกคนจะมีความร้ายกาจอยู่ในตัว แต่ทุกคนก็รังเกียจความร้ายกาจของตัวเองนั้นเช่นกัน หรือจุดริเริ่มบางครั้งอาจไม่ได้มาจากเจตนาบริสุทธิ์ บางอย่างต้องอาศัยความคุ้นเคยและระยะเวลาที่เหมาะสม ยังมีประเด็นย่อย ๆ อื่นที่ผู้เขียนแอบค่อนแคะอีกพอสมควร อ่านแล้วถูกใจไม่น้อย

สองเล่มแรกจบโอจะบอกว่านี่เป็นเรื่องของอวี๋ฉิงที่อ่านไม่ยากเรื่องหนึ่ง พออ่านเล่มสามคงต้องชะงักก่อนบอกว่า ไม่คลุมเครือ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ถอดมาเล่าจบในประโยคเดียว โดยเฉพาะช่วงท้ายเล่ม แต่พอไปอ่านช่วงคุยกับนักเขียนก็รู้สึกว่าเข้าใจมากขึ้น


ถ้าไม่มีช่วงพูดคุยกับนักเขียน โอจะหักคะแนนช่วงท้าย เพราะมันเป็นช่วงที่เกินออกมาจริง ๆ นั่นแหละ แต่พออ่านแล้วโอรู้สึกถึงความตั้งใจของผู้เขียน และช่วงที่ใส่มาก็มีประเด็นและลูกเล่นบางอย่างที่เหมาะกับเนื้อเรื่อง

โอคิดว่าเรื่องนี้ถ่ายทอดหลาย ๆ อย่างออกมาได้ดี ออกแบบวางแผนดี ใส่ใจรายละเอียด และมีจิตวิญญาณของผู้เขียนรวมอยู่ด้วย

5 ดาว

.
.
.

กลิ่นเลือดลอยตามสายลมเย็นมาปะทะจมูก เขากวาดตามองพวกคนที่ลอบโจมตีเขาซึ่งบัดนี้กลายเป็นศพที่หัวกับร่างแยกจากกันอย่างไม่ใส่ใจ ทันใดนั้นดวงตาเขาทอประกายวูบและจับนิ่งที่จุดหนึ่ง


เขากุมบาดแผล กัดฟันอดทนก้าวซวนเซไปหลายก้าว เตะศพของใครบางคนกระเด็นออกไปและย่อตัวลงช้า ๆ

บนผืนหญ้ามีดอกไม้สีขาวดอกเล็กดอกหนึ่ง

ชุนฮวา...ชุนฮวา...

ฝ่ามือประคองดอกไม้สีขาวดอกเล็กนั้นอย่างทะนุถนอม ใบหน้าของนางเปื้อนยิ้มจาง ๆ กระจ่างใสดุจสายน้ำ ราวกับปราศจากมลทินทางโลก เพียงแค่มองหน้านางก็ให้รู้สึกว่าโลกใบ���ี้ช่างดีเหลือเกิน สิ่งที่เขาปรารถนามากที่สุดในโลกหล้าอยู่ในดวงตาคู่นี้เอง

พอนางจากไป โลกใบนี้ก็เปลี่ยนสี ดวงตาเขามีแต่สีดำ

ท้องฟ้าสีดำ ก้อนเมฆสีดำ โลกที่เป็นสีดำ

หนานกงหล่างแห่งเจ็ดอัคคี ไม่ว่าจะเป็นการฆ่าคนหรือถูกไล่ฆ่า เขาล้วนควบคุมสถานการณ์ได้ดี ทว่าเขากลับมิอาจช่วยเหลือนาง มิอาจต่อต้านฟ้าดิน มิอาจสืบเสาะหาเบาะแสของนาง

ชุนฮวา...

เขากัดฟัน ดวงตาดุดันขณะถอนดอกไม้สีขาวดอกเล็กขึ้นมา

ขยี้จนเละ

หน้า 36-37 ตอนที่ 1
ภาคเหลียนจวิน เล่ม 1

.
.
.

"หนีโลกแห่งความเป็นจริงคืออะไรข้าก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่การอ่านหนังสือย่อมดีแน่นอน! ดีอย่างไรน่ะหรือ เพราะข้างในมีโลกมากมายให้พวกเราได้สัมผัส"

"หา?" ก็เหมือนคำตอบของชุยอิ่งมิใช่หรือ

สายตาของชุนฮวายังคงเปล่งประกายน้อย ๆ "ยังมีเหตุผลอีกมากมาย เรื่องบางอย่างที่ข้าไม่เข้าใจ มันสามารถบอกกับข้าได้ แล้วข้าก็จะคิด... คิดไปคิดมาก็รู้สึกเหมือนจะเข้าใจ พี่รอง เรื่องนี้ประหลาดจริง ๆ ใช่หรือไม่ ทั้งที่หลักการอะไรพวกนั้นข้าไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ แต่มันทำให้ข้าอ่านและเข้าใจ จากนั้นก็กลายมาเป็นของข้า ทำให้โลกของข้าขยายใหญ่ขึ้น โลกของข้าจึงขยายใหญ่ขึ้นตลอดเวลา...เหมือนแต่ก่อนตอนที่ข้าอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ของพี่ฉิวชุน ทว่าโลกของข้ากลับขยายจากคฤหาสน์ออกไปเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่ข้าเข้าใจหลักการอย่างหนึ่งก็จะแจ่มแจ้งในความรู้อย่างหนึ่ง ข้ามักจะรู้สึกว่าโลกของข้าเปลี่ยนไปอีกแล้ว..." นางเอียงหัวคิดครู่หนึ่ง พยายามพูดความรู้สึกในใจออกมาให้ชัดเจน

"เปลี่ยนเป็นดีขึ้นเรื่อย ๆ เดิมทีโลกของข้าใหญ่แค่นี้ ข้างในมีแต่ความว่างเปล่า แต่พออ่านหนังสือถึงได้พบว่าอันที่จริงโลกของข้ามีอะไรอยู่มากมาย มันอยู่ในนั้นมาตลอด เพียงแต่ที่ผ่านมาข้าไม่เคยมองเห็น"

"อ้อ..." โม่สุยหวาพยายามทำความเข้าใจคำพูดไร้เดียงสาของนาง เมื่ออ่านหนังสือก็จะค้นพบเรื่องราวประหลาดที่น่าสนใจมากมายใช่หรือไม่

ชุนฮวาเม้มปากอย่างเก้อเขินและยิ้ม "มีอะไรมากมาย และมีคนอยู่ในนั้นด้วย เพียงแต่เมื่อก่อนเห็นไม่ชัด ภายหลังจึงค่อย ๆ ปรากฏขึ้นทีละอย่าง"

ชุนฮวาอายุยังน้อย แต่ความนึกคิดกลับล้ำเลิศ ตามหลักแล้วคำพูดเช่นนี้คนอื่นฟังแล้วน่าจะไม่เข้าใจ แต่โม่สุยหวากลับเข้าใจนาง นางกำลังบอกว่าเจ็ดอัคคีก็อยู่ในโลกของนาง เมื่ออ่านหนังสือมากเข้า พวกเขาก็ค่อย ๆ ปรากฏกายในโลกของนางหรือ พูดให้เข้าใจง่ายยิ่งขึ้นคือคำว่าปรากฏตัวเป็นเพราะเข้าใจหรือใส่ใจ โม่สุยหวาก็รู้สึกทึ่ง ขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าความคิดใหม่ ๆ หลั่งไหลเข้ามาในโลกของเขาที่ปรารถนาความแปลกใหม่นั้น

ในจิตใจของทุกคนล้วนมีโลกอยู่ใบหนึ่ง ผู้คนในหวงเฉาล้วนอยู่ในโลกของทุกคน แต่เพราะความเข้าใจและเป็นที่ใส่ใจ พวกเขาถึงได้ปรากฏตัว และเหตุผลที่ทำให้เข้าใจก็เพราะอ่านหนังสือ...หนังสือมหัศจรรย์ถึงเพียงนี้ มีอาคมที่น่ากลัวถึงเพียงนี้เชียวหรือ

หน้า 367-369 ตอนพิเศษ โม่สุยหวา
เล่ม 2

.
.
.


พูดถึงช่วงท้ายเรื่อง
ปิดกันสปอยล์นะคะ

.
.
.
.
.
.
.
.


ช่วงท้ายคือช่วงแปดร้อยปีต่อมา ตัวละครหลักที่ทำหน้าที่ดำเนินเรื่องคือกุยอู๋เต้า แต่เป็นเหตุการณ์ที่แทบจะซ้ำรอยเดิมเป๊ะ สะท้อนว่าไม่ว่าโลกจะเปลี่ยนไป แต่คนก็ยังเหมือนเดิม ถ้าจะให้เจตนาร้ายหายไปจากโลก คงต้องใช้เวลาอีกนาน หรืออาจจะไม่มีวันมีก็ได้ แตกต่างกันที่ เป็นที่น่าสงสัยว่าชุนฮวามีความทรงจำอยู่ (มีความเป็นไปได้สูงมาก ดูจากการดำเนินเรื่องที่ผ่านมา นางรู้ทุกอย่างแต่ทำเป็นไม่รู้) ส่วนช่วงท้ายของท้าย น่าจะเป็นช่วงซ้อน ซ้อนฝันซ้อนจริง น่าจะเป็นแนวคิดที่มาจากการเกิดทุกอย่างซ้ำรอย รวมทั้งความฝันและภาพจำของทุกคนในเจ็ดอัคคี ชุนฮวาตาย ชุนฮวาฟื้นคืน เจ็ดอัคคีก็ยังคงตามหาคนที่จะไม่รังเกียจพวกเขา หรืออย่างน้อยก็ค่อย ๆ ยอมรับพวกเขาได้

.
.
.
.
.
.
.
.
.

[Tkpslc. · Rating 3 out of 5]

เหมือนนักเขียนโยนคำถามมาให้เราเยอะมาก

เริ่มจากตัวละครขาวสุด-ดำสุด คนชั่วก่อกรรมทำเข็ญ-คนดีมีจิตเมตตา ก่อนจะค่อยๆเผยให้เห็นองค์ประกอบอื่นๆ คนที่ทำบาปมามากสองมือเปื้อนเลือด ถูกขัดเกลาเพราะได้รับอิทธิพลจากคนที่มีจิตใจเมตตารอบข้าง

ความคอนทราสต์กันมีมาให้เห็นเป็นระยะ เช่น วัดที่มีต้าซือตะบะสูงส่ง วัดที่ได้รับการยอมรับนับหน้าถือตาแต่ข้างหลังวัดกลับเป็นทางเชื่อมต่อกับสระทาส สถานที่ที่เป็นจุดเริ่มต้นของการย่ำยีความเป็นมนุษย์ หรือหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ ถูกปกป้องไว้ไม่ให้คลาดสายตา เป็นที่รักดั่งแก้วตาดวงใจแต่กลับต้องแปดเปื้อนกลายเป็นทาสชั่นต่ำที่ผู้คนในสังคมรังเกียจ

คนเขียนดูอยากเล่าหลายอย่างมากนะแต่ดำเนินเรื่องไม่ค่อยดี ทำให้แทนที่จะอ่านแล้วปิ๊งงเพราะมันตรงใจกลายเป็นว่าเบื่อเนื้อเรื่องก่อน จะทำอะไรก็ไม่ชัดเจนซะที

มีการเชื่อมโยงกับหลักศาสนา พระธรรมคำสอนต่างๆ เรื่องน่าเบื่อแถมเจองี้เข้าไปอีกมันเลยแบบเห้อออ บทมันเฉื่อยๆคนก็เฉื่อยๆ แทนที่จะจบแล้วสมใจกลายเป็นว่าอยากรีบอ่านรีบจบ

[Jo Chawandit · Rating 4 out of 5]

แปลก แหวกแนว ไม่เหมือนใคร!
ไอ้เราก็นึกว่าจะผู้ชายรักจริงมาทวงวิญญาณภรรยาแบบปกติธรรมดาหรือไม่ก็ตั้งใจให้เรื่องนี้วายซะอีก ยิ่งอ่านยิ่งเจอความลับต่างๆที่ซ่อนอยู่ค่อยๆผลุบออกมาทีละนิด ตัวละครแต่ละตัวมีสีสัน มีกลิ่นอายการ์ตูนญี่ปุ่นนิดๆ เดาทางไม่ถูกเลย อ่านแล้วก็เอาใจช่วยพระนางแบบไม่รู้ตัว

[Gigi W · Rating 3 out of 5]

เล่มนี้รู้สึกว่าอ่านเข้าใจยาก คือปกติมุมมองการเขียนนิยายสไตล์อวี๋ฉิงจะเข้าใจยากประมาณนึงอยู่แล้ว อันนี้เป็นความเห็นส่วนตัวของเรานะ คือเวลาเราอ่านแล้วมันเราจะไม่รู้สึกแบบเก็ตทุกอย่างในทีเดียว คืออ่านๆ ไปต้องคิดนิดนึงว่านี่เราอยู่ตรงไหน มุมมองใคร ช่วงไหนของเวลา คนเขียนต้องการบอกอะไนเรา ซึ่งแตกต่างจากเล่มหนึ่งที่มีการแบ่งภาคให้ชัดเจน อ่านเข้าใจง่าย ไม่มีกระโดดข้ามช่วงเวลากลับไปมา แต่เล่มนี้จะแบบงงๆ นิดนึง โดยเฉพาะช่วงท้ายๆ

อ่านตั้งแต่เล่มแรกถึงเล่มนี้ สิ่งที่เราคิดว่านักเขียนต้องการจะเขียนถึงหรือสื่อถึงกลับไม่ใช่แบบที่คิดไว้ตั้งแต่แรก คือตอนแรกอ่านเล่มหนึ่งก็จะคิดว่า อ่อ นักเขียนต้องการจะนำเสนอเรื่องนี้ แล้วพออ่านเล่มต่อไปการเล่าเรื่องไม่ได้ไปในทิศทางที่คิดว่าจะเป็น อ่านเล่ม 2 ก็คิดว่า เล่ม 3 จะต้องเป็นแบบนี้ๆ พออ่านเล่ม 3 ก็เหมือนไปในทิศทางที่เราไม่ได้คิดถึง

ที่ติดใจคือการใช้คำซ้ำในเล่ม 3 เยอะมาก ซ้ำไปซ้ำมา เรื่อง เจตนาร้าย การรวมตัวของความชั่วร้าย จนบางทีก็ใช้คำนี้เยอะไป เจ็ดอัคคีคือการรวมตัวของความชั่วร้ายของมนุษย์ นางเอกคือตัวแทนของความบริสุทธิ์ การให้อภัย หรือก็คือเป็นตัวแทนของคนดี ที่มาจากอีกโลกและมามีชะตาผูกพันกับตัวแทนของความชั่วร้าย (เจ็ดอัคคี)

นักเขียนต้องการจะนำเสนอเกี่ยวกับเรื่องของความชั่วร้ายหรือด้านมืดในใจคน ในกรณีที่ด้านมืดในใจคนนั้นดำมืดมากขึ้น ซึ่งไม่ได้หมายถึงจะต้องเป็นคนชั่วฆ่าคน แต่หมายถึงพลังงานลบ ความคิดลบ หรือการกระทำในเชิงลบที่มนุษย์อาจจะไม่ได้คิดว่าเป็นปัญหา มองว่ามันควรจะเป็นแบบนี้ นี่คือการเป็นไปแบบปกติของสังคมที่มีการจัดระเบียบด้วยความแตกต่างของชนชั้น แต่พอเรื่องธรรมดามันสะสมเยอะขึ้นๆ ก็ทำให้บ้านเมืองเข้าสู่ยุคที่เรียกว่ากลียุค จึงปรากฎเรื่องราวของเหล่าเจ็ดอัคคีที่เป็นตัวแทนความชั่วร้าย แล้วก็มีนางเอกของเราที่มาเพื่อบอกว่า ไม่ได้นะ สิ่งที่เป็นไปในดินแดนนี้ต้องการการเปลี่ยนแปลง บลาๆ

ทั้งหมดทั้งมวลเราว่าสิ่งที่นักเขียนอยากจะนำเสนอมีหลายอย่างหลายเรื่องแหละ เราอาจจะเก็บประเด็นสำคัญได้ไม่หมด ยอมรับว่าบางทีเราอ่านแล้วไม่เก็ตก็มี เพราะนักเขียนไม่ได้นำเสนอออกมาตรงๆ หรือเข้าใจได้ง่าย จะนำเสนออกมาตามสไตล์การเล่าเรื่องที่ของนักเขียน (ดังที่นักเขียนกล่าวไว้ว่านี่คือหนังสือทำมือของนาง นางอยากเขียนแบบไหนก็เขียน 555)

ใครชอบงานของอวี๋ฉิงอยากให้ลองอ่านดู เล่มสามสำหรับเราแล้วไม่ได้สนุกเท่าเล่ม 1-2 แต่ก็อ่านจบ ไม่ได้ทิ้งมันไป

[B.B. the Short Legs · Rating 5 out of 5]

คนเขียนนี่ช่างมีจินตการสร้างจักรวาลใหม่ได้ลึกซึ้ง โยงเอาปรัชญาของสันดานมนุษย์มาแต่งเรื่องราวได้น่าทึ่งจริงๆ ส่งนตัวกรี้ดเรื่องนี้มาก เพราะเปิดโลกทัศน์การอ่านนิยายจีนแบบหลุดโลก ชอบทั้งสำนวนภาษาและคาแร็กเตอร์ที่เน้นความสัมพันธ์ของแต่ละตัวละครที่มีเอกลักษณ์ เรื่องนี้อาจจะไม่ใช่แนวสำหรับบางคน แต่สำหรับเราถือว่าเป็นนิยายขึ้นหิ้งอีกเรื่องที่กล้าฉีกแนวไปจากเรื่องอื่นๆ ในท้องตลาดตอนนี้ ปล. จริงๆก็อ่านง่ายนะ ไม่ถึงขั้นต้องตีความปรัชญาอะไรมากมาย คนเขียนเขาก็ถ่ายทอดออกมาตรงๆ นั้นแหล่ะ

[Cathy · Rating 3 out of 5]

第三集，大結局。春花順利還魂，各樣的世界/人物設定謎題解開。但是我覺得謎題解開之後，會讓我覺得世界/人物設定得不夠嚴謹。基本上作者說了就算，不需要合理的感覺。為什麼惡意都可以化為人，可以被人類父母孕育出生了，卻不能轉生呢？？為什麼就是固定化為這五個人？天魂為什麼不多幫著崔判官一點，只幫春花？為什麼天魂在第二集要把春花囚禁在園裡、樓裡，最後還把她弄死了？為什麼第三集中段會有那麼多冤魂留在世上，沒有進地府？為什麼皇朝龍氣和皇朝天魂居然價值觀完全不同而且互相沒有溝通XDDD 為什麼春花復活之後鬼月時魂魄還是會不穩定......算了，作者說了就算數吧。

角色之間感情的部分，我覺得第一第二集都已經呈現過了，第三集很多地方就是再把同樣的哏再演一次。兄妹之情的新哏比夫妻之情的新哏稍微多一些，所以稍微好看一些。

[I'm not the moon · Rating 5 out of 5]

ชอบความสัมพันธ์ของพวกเค้ามาก...ชอบความคลั่งรักของพระเอก😍