میشل دویچ متولد ۱۹۴۸ در استراسبورگ شاعر و نمایشنامهنویس و کارگردان فرانسوی و یکی از سردمداران «تئاتر زندگی روزمره» در دهۀ هفتاد است که تحت تأثیر آثار فوکو، بارت و لکان و بحث قدرت زبان، از نوشتار به عنوان وسیلهای برای نمایش زندگی هر روزۀ مردمان معمولیای که پیش از این جایی در صحنۀ تئاتر نداشتند استفاده میکند. او از زمرۀ دراماتورژهایی است که پس از ابزوردها، سعی دارند حرمت از دست رفتۀ متن و کلام را به آثار نمایشی بازگردانند، همه چیز را در کلمات و سادگی جملات، در سکوت و ناگفتههایی که در سایۀ گفتگوها پنهان شدهاند جاری میکنند و زمینه را برای فعالیت نویسندگان دهۀ هشتاد مثل کلتس و لگرس آماده میسازند.
تلاش نویسنده خیلی مذبوحانه بود برای اینکه منظورش رو برسونه. شاید هم مشکل از ترجمه بوده باشه. شاید هم ترکیب آبوهوا و هورمونهای من مناسب نبود تا از این دو نمایشنامه لذت ببرم. ولی بهرحال یک چیزی حائل بود.
از اون نمایش نامه های فرسایشی بود که به زور تمومش کردم ، ایده کتاب و حرفی که میخواست بزنه جالب بود ولی تو اجرا موفق نبود ، البته ترجمه هم واقعا ضعیف بود .