Leuk boekje met verzamelde NRC-columns van Japke-d. Bouma.
Herkenbaar, grappig en scherp.
"En dan is success ook nog eens stomvervelend geworden. Want had je vroeger succes als je een Porsche had, veel voor je werk naar New York moest en je de euries met bakken naar binnen harkte, tegenwoordig ben je dan juist een loser die zichzelf voorbijloopt, moet je je voordurend blijven afvragen 'of dit nog wel is wat ik wil', 'moet je van de bank komen, in je kracht en mindful zijn' én empatisch voor je collega's. En dan moet je óók nog je kinderen goed opvoeden, gezond eten, genoeg sporten, stoppen met roken en matig drinken. Succes? Daar is echt geen reet meer aan." (p. 44)
"De customer journey is 'de reis die de klant aflegt naar de aankoop van een product' en sinds het zo heet, is het er voor sales niet makkelijker op geworden. Want het is dus niet meer gewoon een klant die wifi wil, een stofzuiger of een winterjas, nee, het is een customer journey, 'een klantreis' (jeuk), en iedereen moet mee." (p. 51)
"Laatst zag ik iemand rondsjokken op zoek naar een flexplek, met een rolkoffer achter zich aan met een vingerplant erin, een geurkaars, een bakje quinoasalade, een tosti-ijzer, een voodoopoppetje, een beschimmelde appel, zijn eigen merk theezakjes, lelijke kindertekeningen, een ingelijste foto van zijn kat en keelpastilles. Hij zei: flexwerken is de hel. Maar dat klopte niet.
Want ik heb de longread van Dante er nog even op nageslagen, maar in de hel werde de plekken je tenminste nog toebedeeld. In het flexkantoor moet je het helemaal zelf uitzoeken. En je weet nooit waar je terechtkomt." (p. 55)
"Maar er zijn ook geen 'gesprekken' meer op kantoor. Dat zijn 'reflectiesessies' en 'dialogen' geworden. Dan lijkt het of iedereen evenveel inbreng heeft, terwijl het in de praktijk nog steeds monologen zijn. Of ze noemen het 'communicatie', ook zo lekker vaag, als in: 'Dat is ergens in de communicatie misgegaan.' Alsof het fout ging doordat de stroom is uitgevallen en niet omdat de jongen van sales vergeten was iedereen te mailen." (p. 100)
"Als ik de managementgoeroes moet geloven, zijn we allemaal veel te klein en wordt het hoog tijd dat we groeien. Dat is tenminste wat ik vaak lees op inspiratieblogs, wat ik hoor van jobcoaches en wat ik zie op de sites van organisatiebureaus: dat je moet 'blijven investeren in je persoonlijke groei', dat je 'stagneert' als je dat niet doet, dat 'stilstand achteruitgang is' en dat we ons hele leven zouden moeten werken aan ons 'persoonlijk groeiplan'. Alsof we een plan zijn ofzo. (...)
Ja, ego's. Die zie ik vaak groeien als mensen het over persoonlijke groei hebben. Mensen gaan vaak ook meer praten als ze vinden dat ze persoonlijk gegroeid zijn. Ik vind dat zelden een verbetering." (p. 123)
""If you can't stand the heat, stay out of the kitchen."
Kijk dat is dus één van de grootste misverstanden op kantoor: dat je alle ellende die er op je pad komt maar moet slikken omdat het 'erbij hoort'. En dat als je het niet aankunt, je maar weg moet gaan. Want wat doe je in je éigen keuken als het er te warm wordt? Juist. Dan zet je de deur open. Of je zet de ventilatie aan. Waarom zou je dat op je werk dan niet doen? Al dat gepraat over je groot houden en het maar moeten accepteren: daar komen dus al die burn-outs van. If you can't stand the heat, turn down the heating, zou ik zeggen. Dat is veel gezonder." (p. 150)