What do you think?
Rate this book
De kleine blonde dood
In De kleine blonde dood vertelt de ik-figuur over het kortstondige leven van zijn zoontje. Mickey, het kind van hem en Mieke, een vijftien jaar oudere lerares Engels, zal zijn zesde verjaardag niet halen. Daarnaast haalt de ik-figuur herinneringen op aan zijn eigen, door de oorlog geestelijk misvormde vader. De kleine blonde dood is een hartverscheurend verhaal over verlies, verdriet en machteloosheid. Een monument voor een kleine, gestorven jongen.
Na het verschijnen in 1985 van De kleine blonde dood bleek Boudewijn Büchs roman onmiddellijk een groot succes. Sinds die tijd is het nooit uit druk geweest en is er de nodige aandacht aan besteed. Ook de verfilming van de roman in 1993 heeft bijgedragen aan het succes. Ter gelegenheid van het in februari 2003 verschenen 'vervolg' op De kleine blonde dood (Het geheim van Eberwein) heeft de auteur het boek opnieuw zorgvuldig doorgenomen en op een aantal plaatsen wijzigingen aangebracht.
Boudewijn Büch (1948-2002) is de auteur van o.a. Het Dolhuis en Eilanden.
[...] een boeiend verhaal [...] Ik las het boek met stijgende waardering en bewondering. - Hans Warren in Provinciaal Zeeuwse Courant
Na het verschijnen in 1985 van De kleine blonde dood bleek Boudewijn Büchs roman onmiddellijk een groot succes. Sinds die tijd is het nooit uit druk geweest en is er de nodige aandacht aan besteed. Ook de verfilming van de roman in 1993 heeft bijgedragen aan het succes. Ter gelegenheid van het in februari 2003 verschenen 'vervolg' op De kleine blonde dood (Het geheim van Eberwein) heeft de auteur het boek opnieuw zorgvuldig doorgenomen en op een aantal plaatsen wijzigingen aangebracht.
Boudewijn Büch (1948-2002) is de auteur van o.a. Het Dolhuis en Eilanden.
[...] een boeiend verhaal [...] Ik las het boek met stijgende waardering en bewondering. - Hans Warren in Provinciaal Zeeuwse Courant
216 pages, Kindle Edition
First published January 1, 1985
39 people are currently reading
1168 people want to read
About the author
Boudewijn Büch
92 books41 followersBoudewijn Maria Ignatius Büch was een Nederlandse dichter, schrijver en televisiepresentator.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 141 reviews
October 11, 2022
** Should Read as 4.5 Stars**
This Dutch novel by Boudewijn Büch (1948-2002), which is considered by a small group of people, so-called experts, as a Classic of modern Dutch literature, but it should be us, the reader, who should rate it as a Classic or not by giving our honest opinions and ratings concerning this book.
Storytelling is great, the story is well structured with two main issues, one is the author's relationship with his father, Rainer Büch, a mental and physical victim of WWII, and the author's relationship with his fictional/real son called, Micky, supposedly named after Mick Jagger, a son born after a drunken sexual intercourse with his ex-teacher English, Mieke, while at the same time being a homosexual in life.
It's a story that's easy to read but also a tale with a lot of human emotions, such as darkness of soul and mind, sadness and death.
All in all, this is a captivating story about hardship and mental illness after WWII for father, Rainer Büch, making his life and the rest of the family, with Boudewijn part of this, a true hell to live in, until Rainer Büch seeing no other way out than by committing suicide, and this is followed with the death of Boudewijn Büch's fictional/real son, Micky, and what all these revelations, horrors and atrocities will do to Boudewijn Büch's mental and physical aspects as a youth and later on as an adult, that is all told by the author in a most heartfelt and compassionate fashion.
Recommended to all, especially to my Dutch and German speaking and reading friends, for the book is also published in German as "Der kleine blonde Tod", and so I hope I've made you interested in convincing you to read this book, for this book is to me: "An Emotional Tale About Despair & Death"!
This Dutch novel by Boudewijn Büch (1948-2002), which is considered by a small group of people, so-called experts, as a Classic of modern Dutch literature, but it should be us, the reader, who should rate it as a Classic or not by giving our honest opinions and ratings concerning this book.
Storytelling is great, the story is well structured with two main issues, one is the author's relationship with his father, Rainer Büch, a mental and physical victim of WWII, and the author's relationship with his fictional/real son called, Micky, supposedly named after Mick Jagger, a son born after a drunken sexual intercourse with his ex-teacher English, Mieke, while at the same time being a homosexual in life.
It's a story that's easy to read but also a tale with a lot of human emotions, such as darkness of soul and mind, sadness and death.
All in all, this is a captivating story about hardship and mental illness after WWII for father, Rainer Büch, making his life and the rest of the family, with Boudewijn part of this, a true hell to live in, until Rainer Büch seeing no other way out than by committing suicide, and this is followed with the death of Boudewijn Büch's fictional/real son, Micky, and what all these revelations, horrors and atrocities will do to Boudewijn Büch's mental and physical aspects as a youth and later on as an adult, that is all told by the author in a most heartfelt and compassionate fashion.
Recommended to all, especially to my Dutch and German speaking and reading friends, for the book is also published in German as "Der kleine blonde Tod", and so I hope I've made you interested in convincing you to read this book, for this book is to me: "An Emotional Tale About Despair & Death"!
May 5, 2017
De Grote Donkerharige PTSD Vader
April 12, 2012
Ik vond het over een algemeen een leuk boek, het las lekker vlot en makkelijk en had het ook snel uit. Het is autobiografisch maar via internet kwam ik er achter dat Büch heel veel gelogen had, niet alleen in het boek maar ook echt tegen zijn vrienden. Dat vond ik best wel indrukwekkend, en aan de ene kant maakte dat het boek minder leuk omdat ik er niet meer in geloofde, maar aan de andere kant vond ik het ook fascinerend hoe hij toch veel van alles af wist.
Het boek is niet in chronische volgorde en het zijn twee verhalen door elkaar. Ook de verhalen apart zijn niet chronisch geschreven en dat vind ik nog al verwarrend. Het twee verhalen door elkaar vind ik dan wel een leuk aspect, aangezien het ook over de vergelijk tussen Büch en zijn vader, en hijzelf met zijn zoontje gaat. Toch mocht het iets overzichtelijker van mij. Ook mocht er van mij wel wat meer een climax in het verhaal zitten.
Ik vond ook dat de emotie in het boek soms wat koeltjes was. Hij bracht het toch op een of andere manier goed over, maar over sommige dingen vond ik hem toch te droog. Wel schemerde er toch wel wat door de regels door, bijvoorbeeld over zijn vader wist je dat hij wel tegen hem op keek ondanks zijn woede aanvallen, ook al stond dat niet zo letterlijk er in.
Ik vond ook dat goed die tijd omschreven werd. Zoals dat het heel schokkend was voor zijn ouders dat hij homo was, en ook nog eens een kind had met een veertien jaar oudere vrouw. Dit maakt ook wel de normen en waarden van die tijd duidelijk, en dat geeft het weer een leerzame kant aan het boek. Ook dat de tweede wereld oorlog zo veel heeft gedaan met de mensen wordt heel erg duidelijk gemaakt en dat vind ik wel een mooi aspect van het verhaal.
Ik vond het wel een realistisch verhaal, ik dacht eerst ook dat het echt was gebeurd. Toch, toen ik las dat Büch het gelogen heeft, ging ik opeens heel erg opletten en vond ik het een stuk minder realistisch. Ik weet niet of dat door de informatie die ik had kwam, of door dat het eigenlijk gewoon echt niet realistisch was. Daarom berust ik deze mening nu op wat ik vond voor dat ik het wist, en toen vond ik het realistisch.
Het boek vond ik ook wel origineel. Ik heb nog nooit dit verband gezien in een verhaal of boek, de tweede wereld oorlog die voortduurt in het hoofd van mensen en een vader en zijn zoontje. Toch was er iets dat het bij elkaar hield, iets waar door het samenhangde en klopte. Dit was waarschijnlijk de vader-zoon relatie die in dit boek naar voren komt.
Wat ik wel een beetje raar vind, is dat het boek 'De kleine blonde dood' heet, terwijl het meer over Büch en zijn vader gaat (relatief gezien) dan over Büch en zijn zoontje. Het had daar van mij ook wel meer over gaan, zoals bijvoorbeeld hoe hij en Mieke hebben ontmoet en hoe het zo ver kwam dat ze samen een kind verwekten terwijl hij homoseksueel is.
Het boek is niet in chronische volgorde en het zijn twee verhalen door elkaar. Ook de verhalen apart zijn niet chronisch geschreven en dat vind ik nog al verwarrend. Het twee verhalen door elkaar vind ik dan wel een leuk aspect, aangezien het ook over de vergelijk tussen Büch en zijn vader, en hijzelf met zijn zoontje gaat. Toch mocht het iets overzichtelijker van mij. Ook mocht er van mij wel wat meer een climax in het verhaal zitten.
Ik vond ook dat de emotie in het boek soms wat koeltjes was. Hij bracht het toch op een of andere manier goed over, maar over sommige dingen vond ik hem toch te droog. Wel schemerde er toch wel wat door de regels door, bijvoorbeeld over zijn vader wist je dat hij wel tegen hem op keek ondanks zijn woede aanvallen, ook al stond dat niet zo letterlijk er in.
Ik vond ook dat goed die tijd omschreven werd. Zoals dat het heel schokkend was voor zijn ouders dat hij homo was, en ook nog eens een kind had met een veertien jaar oudere vrouw. Dit maakt ook wel de normen en waarden van die tijd duidelijk, en dat geeft het weer een leerzame kant aan het boek. Ook dat de tweede wereld oorlog zo veel heeft gedaan met de mensen wordt heel erg duidelijk gemaakt en dat vind ik wel een mooi aspect van het verhaal.
Ik vond het wel een realistisch verhaal, ik dacht eerst ook dat het echt was gebeurd. Toch, toen ik las dat Büch het gelogen heeft, ging ik opeens heel erg opletten en vond ik het een stuk minder realistisch. Ik weet niet of dat door de informatie die ik had kwam, of door dat het eigenlijk gewoon echt niet realistisch was. Daarom berust ik deze mening nu op wat ik vond voor dat ik het wist, en toen vond ik het realistisch.
Het boek vond ik ook wel origineel. Ik heb nog nooit dit verband gezien in een verhaal of boek, de tweede wereld oorlog die voortduurt in het hoofd van mensen en een vader en zijn zoontje. Toch was er iets dat het bij elkaar hield, iets waar door het samenhangde en klopte. Dit was waarschijnlijk de vader-zoon relatie die in dit boek naar voren komt.
Wat ik wel een beetje raar vind, is dat het boek 'De kleine blonde dood' heet, terwijl het meer over Büch en zijn vader gaat (relatief gezien) dan over Büch en zijn zoontje. Het had daar van mij ook wel meer over gaan, zoals bijvoorbeeld hoe hij en Mieke hebben ontmoet en hoe het zo ver kwam dat ze samen een kind verwekten terwijl hij homoseksueel is.
April 10, 2024
Een man in de trein zei mij dat ik niet alles moet geloven wat er staat. Toch heeft het boek mij wel weten te raken. Twee verschillende vader-zoon relaties worden mooi weergegeven. Ondanks alle trauma, ellende en verdriet spreekt er onvoorwaardelijke liefde uit. De schrijfstijl is mooi en poëtisch.
April 9, 2021
Het probleem Büch
Bij het verschijnen van deze autobiografische roman in 1983 vielen alle recensenten over hoe mooi en oprecht het verhaal was. Büch had zeer eerlijk een bijzonder moeilijke jeugd en pijnlijke nare herinneringen van later opgetekend. Nooit werd er getwijfeld aan het waarheidsgehalte van dit relaas. Immers, truth is stranger than fiction sometimes. En daarin schuilt nu juist het probleem.
Al voor zijn betrekkelijk vroege dood in 2002 werd duidelijk dat de "autobiografische" elementen helemaal niet zo autobiografisch waren. Zijn vader was niet afkomstig uit Duitsland, maar een ambtenaar uit Den Haag. Hij was nooit behandeld voor kanker in het ziekenhuis, maar voor iets veel onschadelijkers. Het katholieke "gekkenhuis" in Brabant waar hij beweerde te hebben gezeten bleek ook verzonnen. Zijn vermeende homoseksualiteit blijft een mysterie, want, hoewel hij geen problemen leek te hebben de amoureuze avances van mannen toe te laten, waren al zijn relaties heteroseksueel. (Het kan uiteraard nog steeds, echter de rest van de leugens werpen op zijn minst een verdachte schaduw over ook deze bewering.) Minst vergeeflijk nog bleek het dode zoontje uit het boek niet alleen nog te leven, maar ook helemaal niet zijn kind te zijn en slechts het kind van een bevriend echtpaar. Jaren later zou deze, inmiddels volwassen, hierover zeggen dat hij het "ziek" vond.
De lezer die bekend is met deze voorschiedenis, stuit dan ook op een levensgroot en onoverwinbaar probleem. Want de roman is zonder de glans van authenticiteit een tamelijk onrealistisch samenraapsel van misère en ellende. Steeds hoger stuwt Büch de golven van de sores en het resultaat is niet medelijden met of affiniteit voor de ik-verteller, maar een onbedoeld komisch effect, waarbij de lezer niet kan ontkomen aan een grijns of een meesmuilende proest op momenten die bedoeld zijn om ons naar een moment van ach-en-wee-extase te voeren.
De dood van de kleuter Micky bijvoorbeeld is omringd door ziekenhuispersoneel dat op een volstrekt onrealistische manier Boudewijn probeert te overtuigen dat het het beste is, indien de beademing wordt stopgezet: "U moet maar eens met de dokter praten. Het is een plantje, meneer. We geven hem water en een beetje Pokon. Het klinkt grof; toch is het niet anders," aldus de verpleegster. Het klinkt niet alleen grof, het klinkt alsof de heer Büch nog nooit in een ziekenhuis is geweest.
Zijn er dan geen goede kanten aan te wijzen? Jawel. Soms spreekt Büch met een fantastisch ironiserende toon en op dergelijke momenten van - bedoelde - humor is hij op zijn sterkst. Ook de onvoorspelbaarheid van de tirannieke vader is realistisch opgetekend. Een van de weinige beweringen die vastgesteld zijn als biografisch feit, is dat zijn vader weldegelijk thuis een tiran was, zij het langs andere lijnen van hoedanigheid.
Deze spaarzame hoogtepunten doen niets af aan de oppervlakkigheid van de leeservaring. Oppervlakkig, doordat het onrealistisch is en verkocht wordt als de realiteit. Truth may be stranger than fiction, but fiction mustn't be stranger than truth.
Bij het verschijnen van deze autobiografische roman in 1983 vielen alle recensenten over hoe mooi en oprecht het verhaal was. Büch had zeer eerlijk een bijzonder moeilijke jeugd en pijnlijke nare herinneringen van later opgetekend. Nooit werd er getwijfeld aan het waarheidsgehalte van dit relaas. Immers, truth is stranger than fiction sometimes. En daarin schuilt nu juist het probleem.
Al voor zijn betrekkelijk vroege dood in 2002 werd duidelijk dat de "autobiografische" elementen helemaal niet zo autobiografisch waren. Zijn vader was niet afkomstig uit Duitsland, maar een ambtenaar uit Den Haag. Hij was nooit behandeld voor kanker in het ziekenhuis, maar voor iets veel onschadelijkers. Het katholieke "gekkenhuis" in Brabant waar hij beweerde te hebben gezeten bleek ook verzonnen. Zijn vermeende homoseksualiteit blijft een mysterie, want, hoewel hij geen problemen leek te hebben de amoureuze avances van mannen toe te laten, waren al zijn relaties heteroseksueel. (Het kan uiteraard nog steeds, echter de rest van de leugens werpen op zijn minst een verdachte schaduw over ook deze bewering.) Minst vergeeflijk nog bleek het dode zoontje uit het boek niet alleen nog te leven, maar ook helemaal niet zijn kind te zijn en slechts het kind van een bevriend echtpaar. Jaren later zou deze, inmiddels volwassen, hierover zeggen dat hij het "ziek" vond.
De lezer die bekend is met deze voorschiedenis, stuit dan ook op een levensgroot en onoverwinbaar probleem. Want de roman is zonder de glans van authenticiteit een tamelijk onrealistisch samenraapsel van misère en ellende. Steeds hoger stuwt Büch de golven van de sores en het resultaat is niet medelijden met of affiniteit voor de ik-verteller, maar een onbedoeld komisch effect, waarbij de lezer niet kan ontkomen aan een grijns of een meesmuilende proest op momenten die bedoeld zijn om ons naar een moment van ach-en-wee-extase te voeren.
De dood van de kleuter Micky bijvoorbeeld is omringd door ziekenhuispersoneel dat op een volstrekt onrealistische manier Boudewijn probeert te overtuigen dat het het beste is, indien de beademing wordt stopgezet: "U moet maar eens met de dokter praten. Het is een plantje, meneer. We geven hem water en een beetje Pokon. Het klinkt grof; toch is het niet anders," aldus de verpleegster. Het klinkt niet alleen grof, het klinkt alsof de heer Büch nog nooit in een ziekenhuis is geweest.
Zijn er dan geen goede kanten aan te wijzen? Jawel. Soms spreekt Büch met een fantastisch ironiserende toon en op dergelijke momenten van - bedoelde - humor is hij op zijn sterkst. Ook de onvoorspelbaarheid van de tirannieke vader is realistisch opgetekend. Een van de weinige beweringen die vastgesteld zijn als biografisch feit, is dat zijn vader weldegelijk thuis een tiran was, zij het langs andere lijnen van hoedanigheid.
Deze spaarzame hoogtepunten doen niets af aan de oppervlakkigheid van de leeservaring. Oppervlakkig, doordat het onrealistisch is en verkocht wordt als de realiteit. Truth may be stranger than fiction, but fiction mustn't be stranger than truth.
January 3, 2023
"'Als we onder de douche gaan en jij zegt "Ozewiezowoosze wiezewalla kristalla", is dat dan ook een gedicht?' 'Dat is zeker een gedicht!' Micky keek mij indringend aan en concludeerde dat een gedicht dus eigenlijk niets bijzonders was. Ik zag hem denken. Hij ging achteruit zitten, moest lachen en schreeuwde extra hard: 'Dus "Ik moet verschrikkelijk poepen van taai-taai snoepen" is óók een gedicht?'".
January 29, 2024
'Weet je, jongen, ze denken dat de oorlog voorbij is, maar in hoofden van vele mensen is de oorlog pas begonnen na 5 mei 1945.'
'Bij u ook?', vroeg ik dapper.
'Daar wil ik niet over praten,' antwoordde hij bits.
Een toch niet zo autobiografisch verhaal, wat niet wegneemt dat het schitterend geschreven is.
'Bij u ook?', vroeg ik dapper.
'Daar wil ik niet over praten,' antwoordde hij bits.
Een toch niet zo autobiografisch verhaal, wat niet wegneemt dat het schitterend geschreven is.
December 19, 2023
In potentie een boek met veel gewicht door de autobiografische trekken. Ik had graag gezien dat de twee verhaallijnen meer verbonden werden. Het hadden nu prima twee verschillende boeken kunnen zijn. De karakters werden voor mij nu niet voldoende uitgediept, daar viel meer te halen.
Daarna viel ik te vaak over een kinderlijke schrijfstijl. Dit was vooral tijdens de passages uit zijn kindertijd. Het verhaal is opgeschreven vanuit de volwassen Boudewijn, dus van mij hoeft hij de desbetreffende infantiliteit niet op die manier te onderstrepen.
Daarna viel ik te vaak over een kinderlijke schrijfstijl. Dit was vooral tijdens de passages uit zijn kindertijd. Het verhaal is opgeschreven vanuit de volwassen Boudewijn, dus van mij hoeft hij de desbetreffende infantiliteit niet op die manier te onderstrepen.
January 31, 2025
weer zo zwaarmoedig, wel mooi taalgebruik en tempo
August 13, 2023
Mooi verhaal, goed geschreven
May 13, 2024
Mooi en verdrietig!
July 5, 2022
Ik heb dit boekje een paar weken terug in een leenboekenkast gevonden en meegenomen. Uiteraard ken ik de titel al mijn hele leven, het is een van de recentere klassiekers in de Nederlandse literatuur. Toen ik het afgelopen weekend weer tegenkwam in Pieter Steinz' essay over waanzin in de literatuur, besloot ik dit boek van Büch als volgende te lezen.
Ik ben blij dat ik het niet al op de middelbare school in het kader van de leeslijst heb gelezen, want ik vermoed dat ik het, door een gebrek aan kennis over en feeling bij de Duitse geschiedenis, levenservaring (ik ben nu 32, Büch was 34 toen hij de eerste stukken schreef van wat dit boek zou worden), niet zo zou hebben gewaardeerd als nu.
De reden dat ik het geen vijf sterren geef is dat ik het eigenlijk te kort vind. In het boek beschrijft de verteller, die ook Boudewijn Büch heet, uit zijn leven. Hij richt zich op de periode waarin hij een jaar of 10 was en schildert de relatie met zijn vader, een joodse man uit Danzig met een flink oorlogstrauma en een flinke haat jegens alles wat Duits is, en op zijn latere bestaan als vader van een zoontje dat kort voor zijn zesde verjaardag komt te overlijden. Maar de tijd daartussen, die af en toe wel wordt aangestipt, had wat mij betreft best verder mogen worden uitgediept: hoe komt een homoseksuele man aan een kind bij zijn voormalige Engelse juf? Is hij überhaupt gay of zegt hij dat alleen maar? Hoe is de relatie met zijn broers, die schijnbaar niet als jong kind in een gesticht hebben gezeten?
Desondanks vind ik het een zeer geslaagd werk over vader-kindrelaties, maar vooral ook over trauma's van ouders die de oorlog hebben meegemaakt en de invloed daarvan op de volgende generatie.
Bovendien is het bijzonder spannend dat Büch aan de ene kant doet voorkomen alsof dit zijn eigen verhaal is (zo heeft hij ook buiten dit boek beweerd dat hij een zoontje heeft, wat nooit bewezen is, zijn Duitse afkomst en de umlaut op zijn naam zijn ook verzonnen). Aan de andere kant schrijft hij zelf de disclaimer "Iedere gelijkenis van figuren in dit boek met bestaande personen moet worden beschouwd als een gelukkig of ongelukkig toeval." Tegelijkertijd noemt hij zijn hoofdpersonage naar zichzelf. Fascinerend.
Ik ben blij dat ik het niet al op de middelbare school in het kader van de leeslijst heb gelezen, want ik vermoed dat ik het, door een gebrek aan kennis over en feeling bij de Duitse geschiedenis, levenservaring (ik ben nu 32, Büch was 34 toen hij de eerste stukken schreef van wat dit boek zou worden), niet zo zou hebben gewaardeerd als nu.
De reden dat ik het geen vijf sterren geef is dat ik het eigenlijk te kort vind. In het boek beschrijft de verteller, die ook Boudewijn Büch heet, uit zijn leven. Hij richt zich op de periode waarin hij een jaar of 10 was en schildert de relatie met zijn vader, een joodse man uit Danzig met een flink oorlogstrauma en een flinke haat jegens alles wat Duits is, en op zijn latere bestaan als vader van een zoontje dat kort voor zijn zesde verjaardag komt te overlijden. Maar de tijd daartussen, die af en toe wel wordt aangestipt, had wat mij betreft best verder mogen worden uitgediept: hoe komt een homoseksuele man aan een kind bij zijn voormalige Engelse juf? Is hij überhaupt gay of zegt hij dat alleen maar? Hoe is de relatie met zijn broers, die schijnbaar niet als jong kind in een gesticht hebben gezeten?
Desondanks vind ik het een zeer geslaagd werk over vader-kindrelaties, maar vooral ook over trauma's van ouders die de oorlog hebben meegemaakt en de invloed daarvan op de volgende generatie.
Bovendien is het bijzonder spannend dat Büch aan de ene kant doet voorkomen alsof dit zijn eigen verhaal is (zo heeft hij ook buiten dit boek beweerd dat hij een zoontje heeft, wat nooit bewezen is, zijn Duitse afkomst en de umlaut op zijn naam zijn ook verzonnen). Aan de andere kant schrijft hij zelf de disclaimer "Iedere gelijkenis van figuren in dit boek met bestaande personen moet worden beschouwd als een gelukkig of ongelukkig toeval." Tegelijkertijd noemt hij zijn hoofdpersonage naar zichzelf. Fascinerend.
August 10, 2018
Er is sprake van een zekere mate van symboliek tussen de dood van de vijfjarige Mickey en de hardvochtige manier waarop het kind Boudewijn werd groot gebracht. Mickey blijkt een tumor in zijn hoofd te hebben en kan alleen nog als een kasplantje in leven gehouden worden. De vader van Boudewijn heeft waanbeelden in zijn hoofd als gevolg van de verschrikkingen van de oorlog. De tirannieke en onberekenbare manier waarop hij met zijn kinderen omgaat, zorgt ervoor dat Boudewijn nooit een echt onbekommerd kind kan zijn: ook het kind in Boudewijn is al snel dood.
Beide vader-zoon verhalen krijgen aandacht. En hoe dramatisch het verlies van een kind is en hoe goed alles er omheen ook beschreven wordt, de harde jeugd van Boudewijn raakte me minstens even diep.
Een monument voor een jong gestorven kind, staat er in de samenvatting. Maar het is ook een monument voor kinderen die opgroeien bij ouders die door welke oorzaak dan ook niet goed voor ze kunnen zorgen. Dat is minstens zo hartverscheurend. In die omstandigheden opgroeien zonder zelf een trauma op te lopen is bijna onmogelijk.
Valt deze ouders iets te verwijten? Niet echt. Moeder doet wat ze kan, tot het onmogelijk wordt. Vader laat niet veel specifieks los over zijn leven in de oorlog, maar dat hij voor het leven getekend is, is wel duidelijk en dat zijn hele omgeving daar onder lijdt, ook.
Het maakt totaal niet uit wat feit en wat fictie is in dit boek. Het is een aangrijpend boek, dat na 33 jaar nog steeds aanspreekt. En dat dan ook nog steeds herdrukt wordt en te koop is.
Hele recensie lezen? Zie: https://mijnboekenkast.blogspot.com/2...
Beide vader-zoon verhalen krijgen aandacht. En hoe dramatisch het verlies van een kind is en hoe goed alles er omheen ook beschreven wordt, de harde jeugd van Boudewijn raakte me minstens even diep.
Een monument voor een jong gestorven kind, staat er in de samenvatting. Maar het is ook een monument voor kinderen die opgroeien bij ouders die door welke oorzaak dan ook niet goed voor ze kunnen zorgen. Dat is minstens zo hartverscheurend. In die omstandigheden opgroeien zonder zelf een trauma op te lopen is bijna onmogelijk.
Valt deze ouders iets te verwijten? Niet echt. Moeder doet wat ze kan, tot het onmogelijk wordt. Vader laat niet veel specifieks los over zijn leven in de oorlog, maar dat hij voor het leven getekend is, is wel duidelijk en dat zijn hele omgeving daar onder lijdt, ook.
Het maakt totaal niet uit wat feit en wat fictie is in dit boek. Het is een aangrijpend boek, dat na 33 jaar nog steeds aanspreekt. En dat dan ook nog steeds herdrukt wordt en te koop is.
Hele recensie lezen? Zie: https://mijnboekenkast.blogspot.com/2...
February 16, 2016
An uneven book, with many great moments and an equivalent number of questionable ones. It remains enjoyable as a chronicle of its period. Two main problems: first, the author often seems rather too eager to shock or provoke (probably understandable in the time he was writing the book but possibly also part of the author's personal myth-making); second, the relation between the two main subjects, the author's father and the author's son, remains vague - if it is more than that they were the most important persons in his life, then the book fails to establish the connections.
March 5, 2020
Geen goed boek. Zit rommelig in elkaar. Houterige en ongeloofwaardige dialogen. Er wordt regelmatig zomaar onverwachts erg heftig gereageerd en gescholden en geslagen.
Heb toevallig net “Wees onzichtbaar” gelezen van Murat Isik, dat ook geschreven is door een zoon over zijn jeugd met een getraumatiseerde - of althans tirannieke, het gezin terroriserende vader. Een wereld van verschil!! Dat was heel erg goed en je merkte dat die schrijver ondanks alles van zijn vader hield. Hier merk ik daar niets van.
Nee, een slecht boek hoor. Op één ding na: de titel. Die is top.
Heb toevallig net “Wees onzichtbaar” gelezen van Murat Isik, dat ook geschreven is door een zoon over zijn jeugd met een getraumatiseerde - of althans tirannieke, het gezin terroriserende vader. Een wereld van verschil!! Dat was heel erg goed en je merkte dat die schrijver ondanks alles van zijn vader hield. Hier merk ik daar niets van.
Nee, een slecht boek hoor. Op één ding na: de titel. Die is top.
May 17, 2022
Aangrijpend mooi en liefdevol.
December 11, 2021
Dit prachtige boek vroeg iets te veel, nu bijkomen.
February 7, 2025
ik wil boudewijn een knuffel geven
June 28, 2015
Nog steeds mijn lievelingsboek ( Nederlandstalig that is )
February 17, 2024
Het boek begint sterk en leest vlot. Je leeft mee met de hoofdrolspeler. Het lijkt alsof het een autobiografisch verhaal is. Maar op een gegeven moment begin je er aan te twijfelen. Hij maakt een karikatuur van andere belangrijke personages, vooral zijn vader maar ook de moeder van zijn kind. Hoe de dokter en verpleegsters met hem spreken in het ziekenhuis met de dood van zijn kind is kil en totaal niet realistisch: ‘het is een plantje, we geven hem water en een beetje Pokon’. In plaats van sympathie met de schrijver te krijgen, begin je het overdreven verzonnen te vinden; ik heb veel minder genoten van de tweede helft van het boek omdat de geloofwaardigheid weg was en alles zo overdreven. Jammer, met meer subtiliteit had dit een prachtig boek kunnen zijn.
May 4, 2025
Echt slecht is het niet, maar ik snap niet goed waarom dit boek nu zo'n bestseller was. Het is toch vooral gedweep van de auteur met zichzelf, een idee dat tijdens het lezen nog werd versterkt toen ik erachter kwam dat het gestorven kindje van Büch een volledig verzinsel was, hoewel hij iedereen vertelde dat het autobiografisch was. Vind ik de Nederlandstalige rouwliteratuur van Connie Palmen of A.F.Th. Van der Heijden toch wel onnoemelijk veel mooier.
July 2, 2020
Recensie volgt op mn blog.
January 17, 2023
2.5
Mooi geschreven maar niet mijn ding. Doordat Büch in een onchronologische volgorde geschreven heeft vond ik het lastig om echt mee te leven.
Mooi geschreven maar niet mijn ding. Doordat Büch in een onchronologische volgorde geschreven heeft vond ik het lastig om echt mee te leven.
December 9, 2023
Verwarrende tijdlijn. Verwarrend verhaal. Verwarrend en heel bijzonder leven..
June 12, 2022
ok, maar er zijn een heleboel betere Nederlandse boeken zowel qua verhaal, geloofwaardigheid en schrijfstijl.
December 13, 2021
Had to read this for school a long time ago. Another one of those "must-read" books, when I hated to read. At the time it really didn't work for me, and I look back at all those books with a bitter feeling. Same goes for De Kleine Blonde Dood by Boudewijn Buch. Even though I've read it later, I didn't enjoy it. I've heard and read about the book being mostly made-up, while it's supposed to be autobiographic. With the things that happen in the book, it's just sick.
December 11, 2020
Büch heeft het autobiografische verhaal op een hele simpele en begrijpelijke wijze geschreven. Dit voegt toe aan de kinderlijke nuchterheid die in vele hoofdstukken naar voren komt. Echt een treurig verhaal dat me ontzettend heeft geboeid.
January 6, 2014
Het was een erg mooi boek, wel een beetje verwarrend zo af en toe.
Displaying 1 - 30 of 141 reviews