What do you think?
Rate this book
In het veld
Dit intrigerende boek houdt zich bezig met de ethische dilemma’s die oorlogsverslaggevers dagelijks meemaken, gezien door de complexe en boeiende relaties tussen twee moeders en hun zoons. Het roept herinneringen op aan films als Blood Diamond en The Constant Gardener en zal u nog lang bijblijven nadat u de laatste bladzijde hebt gelezen.
256 pages, Paperback
First published January 1, 2017
13 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
January 22, 2018
In het veld vertelt ons het ontroerende verhaal over twee moeders, die afzonderlijk hun zoons zijn kwijtgeraakt. Nadat de militie eest de man van Christine doodt, verliest zij ook nog eens haar 12-jarige zoon Paul aan hen als ze hem meenemen. Liz verliest haar zoon Orin doordat ze een slechte moeder was. Twee totaal verschillende verhaallijnen, maar met een gemeenschappelijke kern. Het boek voert ons mee naar de twee geheel verschillende zoektochten in Oost-Afrika, naar de zoons van deze vrouwen. Zullen hun paden elkaar kruisen?
Deze intrigerende roman kruipt langzaam je ziel binnen en blijft daar even zitten. Het is een boek waar je nog een tijd over nadenkt. De cover wekt enigszins verwarring op, omdat deze spelingen naar kindsoldaten en de film 'Blood Diamond' suggereert. In mate wordt dit in het boek besproken, maar de boventoon ligt meer bij levensbepalende dilemma's dan bij kindsoldaten. Situaties in het boek zijn realistisch en aangenaam neergezet en nergens voert oorlog de boventoon.
De start is wat stroef, want Loncraine begint zijn boek met het introduceren van een hoop personages. Hierdoor blijft de link onduidelijk. We weten niet wat de personages precies willen vertellen. Langzaamaan, in de stijl van het boek, wordt alles helder. De personages krijgen een plaats in het verhaal.
Ondanks dat het verhaal je aan het denken zet, zijn er wat vreemde sprongen gemaakt. Alsof er tijd overgeslagen wordt, of mist. Er zijn wat situaties waarbij de verhaallijn ineens ophoudt, om in een nader tijdstip verder te gaan. Hierdoor worden er vragen gecreëerd, die niet allemaal een antwoord krijgen.
Loncraine heeft ijzersterke personages neergezet. Levensecht, met elk hun eigen problemen waarmee ze zich door het leven worstelen. Gemis, verdriet, angst en drugs zijn grote kernwoorden en die worden tot op het bot ontveld, zonder saai te worden. De gesprekken zijn rustig doch krachtig en een bijzonder goede prestatie. Naast de nodige actiescènes, zorgen deze dialogen voor rust in het verhaal.
Prachtige roman met confronterende gebeurtenissen en een verhaal dat je aan het denken zet. 3,5*.
Deze intrigerende roman kruipt langzaam je ziel binnen en blijft daar even zitten. Het is een boek waar je nog een tijd over nadenkt. De cover wekt enigszins verwarring op, omdat deze spelingen naar kindsoldaten en de film 'Blood Diamond' suggereert. In mate wordt dit in het boek besproken, maar de boventoon ligt meer bij levensbepalende dilemma's dan bij kindsoldaten. Situaties in het boek zijn realistisch en aangenaam neergezet en nergens voert oorlog de boventoon.
De start is wat stroef, want Loncraine begint zijn boek met het introduceren van een hoop personages. Hierdoor blijft de link onduidelijk. We weten niet wat de personages precies willen vertellen. Langzaamaan, in de stijl van het boek, wordt alles helder. De personages krijgen een plaats in het verhaal.
Ondanks dat het verhaal je aan het denken zet, zijn er wat vreemde sprongen gemaakt. Alsof er tijd overgeslagen wordt, of mist. Er zijn wat situaties waarbij de verhaallijn ineens ophoudt, om in een nader tijdstip verder te gaan. Hierdoor worden er vragen gecreëerd, die niet allemaal een antwoord krijgen.
Loncraine heeft ijzersterke personages neergezet. Levensecht, met elk hun eigen problemen waarmee ze zich door het leven worstelen. Gemis, verdriet, angst en drugs zijn grote kernwoorden en die worden tot op het bot ontveld, zonder saai te worden. De gesprekken zijn rustig doch krachtig en een bijzonder goede prestatie. Naast de nodige actiescènes, zorgen deze dialogen voor rust in het verhaal.
Prachtige roman met confronterende gebeurtenissen en een verhaal dat je aan het denken zet. 3,5*.
October 30, 2017
Mijn recensie over In het veld - Jesse Loncraine - Karakter Uitgevers kan je nalezen op mijn blog via https://boeklovers.wordpress.com/2017...
incl. leesfragment
incl. leesfragment
December 21, 2017
[RECENSIE] In het veld van Jesse Loncraine
EMOTIONELE ROLLERCOASTER DOOR EEN DONKERE WERELD
Oorspronkelijke titel: In the Field
ISBN: 9789045213859
Uitgeverij: Karakter Uitgevers
Pagina’s: 256
Beoordeling: 4,0 sterren
Jesse Loncraine studeerde Engels in Bristol en Violence, Conflict en Development aan de School of Oriental and African Studies van de University of London. Hij werkte korte tijd als journalist in Londen en Kenia en houdt zich nu in New York bezig met het maken van documentaires over genocide en oorlogsmisdaden. Hier reisde hij al voor naar Kenia, Oeganda, Congo en Libanon. Met zijn debuut In het veld tracht hij een beeld te schetsen van de leefomstandigheden in het donkere Afrika.
Orin Perth is journalist en in die hoedanigheid heeft hij een reportage geschreven over Christine Lokeka, die ergens in donker Afrika woont. Het huisgezin van Christine is door militante rebellen overvallen en haar echtgenoot Bitek heeft die laffe overval niet overleefd. Het twaalfjarige zoontje Paul is door de rebellen meegenomen.
Orin’s moeder, Elizabeth Weir, ondergaat een behandeling tegen borstkanker en krijgt de reportage van haar zoon onder ogen en probeert vanuit het ziekenhuis telefonisch contact met hem te leggen. Het contact komt er maar niet met haar zoon maar iemand die ze niet kent. Vermoedend dat haar zoon iets is overkomen, belt ze haar ex Tom Grayson, een expat in Afrika die als hoge ambtenaar werkzaam is.
Loncraine verrast met zijn debuutroman iedereen die de moeite neemt zijn verhaal te lezen. Zonder een land bij naam te noemen weet hij met grote precisie de situatie te beschrijven zoals in zoveel Afrikaanse landen aan de orde van de dag zijn.
Inhoudelijk raakt hij met zijn kennis en schrijfstijl veel emotionele snaren. Dat begint al met de eerste kennismaking tussen lezers en personages. Met relatief weinig woorden wordt ieder karakter met een passende emotionele lading uitgerust. Of het nu een niet te keren verslaving of een moeilijk te genezen ziekte is, in nauwelijks honderd woorden krijgt de lezer een duidelijk inkijk in de personages en hun persoonlijke trekjes.
Dit alles wordt lopende het verhaal nog aangevuld met veel, verschillende emoties die constant de lezersaandacht stimuleert en het totaal zo interessant maakt. Zaken als angst, schrijnende onzekerheid, gevaar, terugkerende herinneringen, schuld, hoop en berouw maar ook schaamteloze wreedheden het zijn er maar enkele maar de aandachtige lezer zal er nog veel meer herkennen.
Goed ingelezen in de materie, aangevuld met een deugdelijke research die wordt gecompleteerd met een studie als basis, vormen de ingrediënten die Loncraine op verbluffende wijze gebruikt om In het veld te bewerken tot een getuigenis, recht uit de bevolking. Hoop op betere momenten is de enige reddingsboei die door de auteur aan zijn personages wordt geboden. Met in het achterhoofd van de lezer de wetenschap dat het geschreven verhaal zeker niet alleen maar fictie is. Dat maakt dit debuut zo waardevol en verschaft ook nog documentaire waarde.
Eindoordeel: 4,0 sterren
Spanning: 3 sterren
Plot: 5 sterren
Leesplezier: 4 sterren
Schrijfstijl: 4 sterren
Originaliteit: 4 sterren
Psychologie: 4 sterren
EMOTIONELE ROLLERCOASTER DOOR EEN DONKERE WERELD
Oorspronkelijke titel: In the Field
ISBN: 9789045213859
Uitgeverij: Karakter Uitgevers
Pagina’s: 256
Beoordeling: 4,0 sterren
Jesse Loncraine studeerde Engels in Bristol en Violence, Conflict en Development aan de School of Oriental and African Studies van de University of London. Hij werkte korte tijd als journalist in Londen en Kenia en houdt zich nu in New York bezig met het maken van documentaires over genocide en oorlogsmisdaden. Hier reisde hij al voor naar Kenia, Oeganda, Congo en Libanon. Met zijn debuut In het veld tracht hij een beeld te schetsen van de leefomstandigheden in het donkere Afrika.
Orin Perth is journalist en in die hoedanigheid heeft hij een reportage geschreven over Christine Lokeka, die ergens in donker Afrika woont. Het huisgezin van Christine is door militante rebellen overvallen en haar echtgenoot Bitek heeft die laffe overval niet overleefd. Het twaalfjarige zoontje Paul is door de rebellen meegenomen.
Orin’s moeder, Elizabeth Weir, ondergaat een behandeling tegen borstkanker en krijgt de reportage van haar zoon onder ogen en probeert vanuit het ziekenhuis telefonisch contact met hem te leggen. Het contact komt er maar niet met haar zoon maar iemand die ze niet kent. Vermoedend dat haar zoon iets is overkomen, belt ze haar ex Tom Grayson, een expat in Afrika die als hoge ambtenaar werkzaam is.
Loncraine verrast met zijn debuutroman iedereen die de moeite neemt zijn verhaal te lezen. Zonder een land bij naam te noemen weet hij met grote precisie de situatie te beschrijven zoals in zoveel Afrikaanse landen aan de orde van de dag zijn.
Inhoudelijk raakt hij met zijn kennis en schrijfstijl veel emotionele snaren. Dat begint al met de eerste kennismaking tussen lezers en personages. Met relatief weinig woorden wordt ieder karakter met een passende emotionele lading uitgerust. Of het nu een niet te keren verslaving of een moeilijk te genezen ziekte is, in nauwelijks honderd woorden krijgt de lezer een duidelijk inkijk in de personages en hun persoonlijke trekjes.
Dit alles wordt lopende het verhaal nog aangevuld met veel, verschillende emoties die constant de lezersaandacht stimuleert en het totaal zo interessant maakt. Zaken als angst, schrijnende onzekerheid, gevaar, terugkerende herinneringen, schuld, hoop en berouw maar ook schaamteloze wreedheden het zijn er maar enkele maar de aandachtige lezer zal er nog veel meer herkennen.
Goed ingelezen in de materie, aangevuld met een deugdelijke research die wordt gecompleteerd met een studie als basis, vormen de ingrediënten die Loncraine op verbluffende wijze gebruikt om In het veld te bewerken tot een getuigenis, recht uit de bevolking. Hoop op betere momenten is de enige reddingsboei die door de auteur aan zijn personages wordt geboden. Met in het achterhoofd van de lezer de wetenschap dat het geschreven verhaal zeker niet alleen maar fictie is. Dat maakt dit debuut zo waardevol en verschaft ook nog documentaire waarde.
Eindoordeel: 4,0 sterren
Spanning: 3 sterren
Plot: 5 sterren
Leesplezier: 4 sterren
Schrijfstijl: 4 sterren
Originaliteit: 4 sterren
Psychologie: 4 sterren
March 9, 2018
Deze recensie verscheen eerder op Anna Husson
Hoe je op vragen antwoorden geeft, kenmerkt wie je bent.
Schrijver Jesse Loncraine (1985) studeerde Engelse literatuur in Bristol, maar specialiseerde zich in thema's als geweld, conflict en ontwikkeling door te studeren aan de universiteit The School of Oriental and African Studies in Londen. Loncraine is onder andere geïnteresseerd in rechtszaken tegen de Rode Khmer in Cambodja en de vervolging van verscheidene wreedheidsmisdaden. Daarnaast heeft hij jarenlang gewerkt aan verschillende documentaires over genocides en oorlogsmisdaden en gaf hij colleges over het Internationaal Strafhof. In zijn vrije tijd schreef hij fictieverhalen, bijvoorbeeld voor The White Review. Loncraine kon zijn kennis over Afrika goed gebruiken tijdens het schrijven van zijn debuutroman In het veld (2017).
In het veld gaat over de journalist Orin Perth die met zichzelf in de knoop zit. Hij besluit om van de ene op de andere dag te verdwijnen en niets meer van zich te laten horen. Tijdens Orins werkverblijf in Oost-Afrika heeft hij een emotioneel artikel naar zijn redactie gestuurd. Het artikel gaat over Christine Lokeka, een vrouw die plots haar man en zoon verliest na een aanval van rebellen. Haar man wordt tijdens deze aanval bruut vermoord en haar zoon Paul wordt ontvoerd met als doel hem als kindsoldaat te gebruiken. Tegelijkertijd maakt Liz, Orins moeder, zich veel zorgen om haar zoon. Ze is namelijk een ervaren oorlogsverslaggever en weet hoe het eraan toe kan gaan in het gevaarlijke Afrika. Ondanks dat ze ernstig ziek is en eigenlijk in bed moet blijven, besluit Liz haar zoon te gaan zoeken. In haar zoektocht stuit Liz op Christine en dit leidt tot een mooie samenwerking met maar één doel: hun zonen levend en wel in veiligheid brengen. Ondertussen moeten Orin en Paul letterlijk een strijd om leven en dood aangaan. Ze vechten allebei op hun eigen manier tegen een wrede krijgsheer en zijn onderdanen.
'Dat willen we allemaal. Dat onze ambitie wordt gerechtvaardigd door het ultieme offer voor onze nobele zaak. Dat we niet langer aan de zijlijn staan maar zelf het middelpunt worden van het verhaal (..) En als we het overleven, wordt de oorlog die van ons was al heel snel de oorlog die iedereen is vergeten. De glans gaat eraf, dus pakken we een koffer en slepen die naar het volgende conflictgebied'.
Loncraine heeft een mooie titel voor zijn roman gekozen. In het veld verwijst namelijk naar meerdere zaken. Wanneer Paul wordt ontvoerd, probeert hij houvast en hoop te krijgen door te denken aan de wereld die hij kent: de bewerkte en geïrrigeerde velden naast zijn huis. In het veld verwijst ook naar een belangrijke passage in de roman waarin Christine en Orin de confrontatie in het veld met elkaar aangaan en elkaar voor het eerst echt goed in de ogen kijken. Maar de titel van de roman verwijst voornamelijk naar de journalistieke wereld. In het veld betekent voor een journalist dat hij of zij zich in een oorlogsgebied bevindt. Liz kan zich niet voorstellen om nooit meer terug te gaan naar het veld en in het verhaal wordt ook vaak gesproken over hoe het is om als oorlogsjournalist te worden geconfronteerd met de harde werkelijkheid in het veld. Kan je dan nog wel ‘normaal’ terug naar huis en je leven 'gewoon' voortzetten?
Het boek bevat relevante thematiek en Loncraine is niet bang geweest om ethische dilemma's zonder schroom te behandelen. Loncraine weet waarover hij schrijft als hij de gruwelijke omstandigheden van kindsoldaten aan de lezer voorschotelt, maar ook als de lezer opeens erachter komt dat de personages allemaal aan een vorm van verslaving lijden. Orin die zijn verwarde situatie te danken heeft aan een drugsverslaving, zijn moeder die niet zonder de kick van voortdurend in gevaar zijn kan en zijn stiefvader die zijn leven op 'orde' houdt door veel alcohol te drinken. Deze thematiek van de verslaving staat verbonden met het meest belangrijke onderwerp van de roman, namelijk menselijkheid in een gruwelijke wereld. Hoe kan je in leven blijven zonder je menselijkheid te verliezen?
'Het is normaal om het verleden te missen. Het betekent niet dat we het terug willen'.
De lezer kan merken dat menselijkheid een belangrijk onderwerp van de roman is doordat Loncraine veel tijd heeft gestoken in het schetsen van een bijzonder portret van de complexe en boeiende relaties tussen twee moeders en hun zoons. Hoewel de roman vol zit met gruwelijke en angstige passages, spelen hoop en moed toch een grotere rol in het verhaal. Liz die nooit genoeg aandacht aan haar zoon gaf en nu heel ziek is, steekt haar laatste energie in het terugvinden van haar zoon om hopelijk hun relatie te verbeteren. En Christine, die alle moed al had opgegeven, vindt in Liz de kracht om door te zetten. Bovendien werkt de schrijfstijl mee aan de sfeer van de roman: ontroerend, rauw, beeldend en vol emotie. Loncraine bezit een zodanige pen en weet zijn lezers volledig in het verhaal meetrekken.
Toch is het debuut van Loncraine niet perfect. De start van de roman verloopt enigszins stroef en de schrijver maakt soms onverklaarbare sprongen in het verhaal. Hoewel deze tijdsprongen meedragen aan de spanning van het verhaal, verliest het daardoor ook de focus. Deze kleine puntjes maakt Loncraine echter weer goed door de ijzersterke personages, de echte emotie die hij overbrengt en het lef om relevante en ethische dilemma's zo krachtig op te schrijven. In het veld van Jesse Loncraine is een spannende roman met confronterende kost. Met glasheldere taal en een indrukwekkende decor schrijft Loncraine een verhaal die helemaal uit het leven is gegrepen.
'Moeders zijn niet langer moeders. Kinderen zijn niet langer kinderen. Zelfs als er morgen een einde aan komt wordt het nooit meer zoals het was’
Met dank aan Karakter Uitgevers voor dit recensie-exemplaar!
Hoe je op vragen antwoorden geeft, kenmerkt wie je bent.
Schrijver Jesse Loncraine (1985) studeerde Engelse literatuur in Bristol, maar specialiseerde zich in thema's als geweld, conflict en ontwikkeling door te studeren aan de universiteit The School of Oriental and African Studies in Londen. Loncraine is onder andere geïnteresseerd in rechtszaken tegen de Rode Khmer in Cambodja en de vervolging van verscheidene wreedheidsmisdaden. Daarnaast heeft hij jarenlang gewerkt aan verschillende documentaires over genocides en oorlogsmisdaden en gaf hij colleges over het Internationaal Strafhof. In zijn vrije tijd schreef hij fictieverhalen, bijvoorbeeld voor The White Review. Loncraine kon zijn kennis over Afrika goed gebruiken tijdens het schrijven van zijn debuutroman In het veld (2017).
In het veld gaat over de journalist Orin Perth die met zichzelf in de knoop zit. Hij besluit om van de ene op de andere dag te verdwijnen en niets meer van zich te laten horen. Tijdens Orins werkverblijf in Oost-Afrika heeft hij een emotioneel artikel naar zijn redactie gestuurd. Het artikel gaat over Christine Lokeka, een vrouw die plots haar man en zoon verliest na een aanval van rebellen. Haar man wordt tijdens deze aanval bruut vermoord en haar zoon Paul wordt ontvoerd met als doel hem als kindsoldaat te gebruiken. Tegelijkertijd maakt Liz, Orins moeder, zich veel zorgen om haar zoon. Ze is namelijk een ervaren oorlogsverslaggever en weet hoe het eraan toe kan gaan in het gevaarlijke Afrika. Ondanks dat ze ernstig ziek is en eigenlijk in bed moet blijven, besluit Liz haar zoon te gaan zoeken. In haar zoektocht stuit Liz op Christine en dit leidt tot een mooie samenwerking met maar één doel: hun zonen levend en wel in veiligheid brengen. Ondertussen moeten Orin en Paul letterlijk een strijd om leven en dood aangaan. Ze vechten allebei op hun eigen manier tegen een wrede krijgsheer en zijn onderdanen.
'Dat willen we allemaal. Dat onze ambitie wordt gerechtvaardigd door het ultieme offer voor onze nobele zaak. Dat we niet langer aan de zijlijn staan maar zelf het middelpunt worden van het verhaal (..) En als we het overleven, wordt de oorlog die van ons was al heel snel de oorlog die iedereen is vergeten. De glans gaat eraf, dus pakken we een koffer en slepen die naar het volgende conflictgebied'.
Loncraine heeft een mooie titel voor zijn roman gekozen. In het veld verwijst namelijk naar meerdere zaken. Wanneer Paul wordt ontvoerd, probeert hij houvast en hoop te krijgen door te denken aan de wereld die hij kent: de bewerkte en geïrrigeerde velden naast zijn huis. In het veld verwijst ook naar een belangrijke passage in de roman waarin Christine en Orin de confrontatie in het veld met elkaar aangaan en elkaar voor het eerst echt goed in de ogen kijken. Maar de titel van de roman verwijst voornamelijk naar de journalistieke wereld. In het veld betekent voor een journalist dat hij of zij zich in een oorlogsgebied bevindt. Liz kan zich niet voorstellen om nooit meer terug te gaan naar het veld en in het verhaal wordt ook vaak gesproken over hoe het is om als oorlogsjournalist te worden geconfronteerd met de harde werkelijkheid in het veld. Kan je dan nog wel ‘normaal’ terug naar huis en je leven 'gewoon' voortzetten?
Het boek bevat relevante thematiek en Loncraine is niet bang geweest om ethische dilemma's zonder schroom te behandelen. Loncraine weet waarover hij schrijft als hij de gruwelijke omstandigheden van kindsoldaten aan de lezer voorschotelt, maar ook als de lezer opeens erachter komt dat de personages allemaal aan een vorm van verslaving lijden. Orin die zijn verwarde situatie te danken heeft aan een drugsverslaving, zijn moeder die niet zonder de kick van voortdurend in gevaar zijn kan en zijn stiefvader die zijn leven op 'orde' houdt door veel alcohol te drinken. Deze thematiek van de verslaving staat verbonden met het meest belangrijke onderwerp van de roman, namelijk menselijkheid in een gruwelijke wereld. Hoe kan je in leven blijven zonder je menselijkheid te verliezen?
'Het is normaal om het verleden te missen. Het betekent niet dat we het terug willen'.
De lezer kan merken dat menselijkheid een belangrijk onderwerp van de roman is doordat Loncraine veel tijd heeft gestoken in het schetsen van een bijzonder portret van de complexe en boeiende relaties tussen twee moeders en hun zoons. Hoewel de roman vol zit met gruwelijke en angstige passages, spelen hoop en moed toch een grotere rol in het verhaal. Liz die nooit genoeg aandacht aan haar zoon gaf en nu heel ziek is, steekt haar laatste energie in het terugvinden van haar zoon om hopelijk hun relatie te verbeteren. En Christine, die alle moed al had opgegeven, vindt in Liz de kracht om door te zetten. Bovendien werkt de schrijfstijl mee aan de sfeer van de roman: ontroerend, rauw, beeldend en vol emotie. Loncraine bezit een zodanige pen en weet zijn lezers volledig in het verhaal meetrekken.
Toch is het debuut van Loncraine niet perfect. De start van de roman verloopt enigszins stroef en de schrijver maakt soms onverklaarbare sprongen in het verhaal. Hoewel deze tijdsprongen meedragen aan de spanning van het verhaal, verliest het daardoor ook de focus. Deze kleine puntjes maakt Loncraine echter weer goed door de ijzersterke personages, de echte emotie die hij overbrengt en het lef om relevante en ethische dilemma's zo krachtig op te schrijven. In het veld van Jesse Loncraine is een spannende roman met confronterende kost. Met glasheldere taal en een indrukwekkende decor schrijft Loncraine een verhaal die helemaal uit het leven is gegrepen.
'Moeders zijn niet langer moeders. Kinderen zijn niet langer kinderen. Zelfs als er morgen een einde aan komt wordt het nooit meer zoals het was’
Met dank aan Karakter Uitgevers voor dit recensie-exemplaar!
May 18, 2018
Grijpt je bij je strot
De debuutroman ‘In het veld’ van Jesse Loncraine beschrijft de rauwe werkelijkheid van oorlog, oorlogsjournalistiek ,verslaving en relaties. Op sublieme wijze weet de schrijver deze thema’s in een dramatisch verhaal aaneen te smeden. Het resultaat is een overtuigende en indringende roman die je emotioneel bij je strot grijpt en tot het einde blijft boeien.
Oorlogsjournalist Orin Perth interviewt Christine, een moeder wiens twaalfjarige zoon Paul ontvoerd werd door een rebellenleider. Paul staat een verschrikkelijk lot als kindsoldaat te wachten. Nadat hij zijn artikel naar de krant opstuurde blijkt Orin spoorloos verdwenen. Zijn moeder Liz ligt op dat moment in een ziekenhuis in Engeland te herstellen van een borstoperatie. Ze maakt zich ernstig zorgen om haar zoon en reist af naar het oorlogsgebied om Orin te vinden voordat zij aan haar ziekte bezwijkt.
“Moeders zijn niet langer moeders. Kinderen zijn niet langer kinderen. Zelfs als er morgen een einde aan komt wordt het nooit meer zoals het was’
Oorlog en geweld en vooral de gevolgen daarvan voor mensen en hun onderlinge relaties vormen de hoofdingrediënten van dit boek. Het vredig samenleven in een dorp waar het leven gekenmerkt wordt door zachtheid en klein verdriet slaat om wanneer de rebellen de dorpsbewoners vermoorden en hun kinderen ontvoeren. Vanaf dat moment zijn de overlevenden zoals Christine getekend door hun verdriet en verhard door hun verlies. Alle hoop is verloren en nu zijn zij, de slachtoffers, zelf in staat tot gruwelijke dingen. Het lot lijkt echter andere dingen in petto te hebben voor Christine. Ook de wegen van Liz, Orin en Paul zijn voorbestemd om elkaar te kruisen.
De plot heeft iets weg van een lotsbestemming. De hoofdpersonen komen elkaar op bepaalde momenten tegen en je krijgt het gevoel alsof zij door de voorzienigheid naar dezelfde plaats worden gedreven. Er zijn ook enige ‘bovennatuurlijke’ elementen in dit verhaal zoals de visioenen die Liz krijgt wanneer zij tijdens haar zoektocht naar Orin bij een blinde vrouw terechtkomt. Deze heeft zelf vooruitziende dromen. Toch stoort dit niet, het komt zelfs natuurlijk en passend over.
De beschrijving van het geweld en de rauwheid van het bestaan is soms choquerend. Dat komt niet zozeer door bloedige beschrijvingen want de gewelddaden zijn met een zekere afstandelijkheid beschreven. Het is vooral de achteloosheid waarmee de daders hun zinloze daden begaan die je tot in je ziel weet te schokken. Nog sterker wordt dat beeld door de rebellenleider die zijn kindsoldaten tekent en zichzelf als kunstenaar beschouwt. Hij schept kunst en vernietigt de wereld om zich heen, de schoonheid van kunst die ’voortkomt uit het groteske als klaprozen op een slagveld’.
Jammer genoeg is er toch een klein minpuntje te vinden in deze debuutroman. Tot aan het punt waarop alle hoofdpersonen tegelijk elkaars pad kruisen, komt het verhaal evenwichtig over. De gebeurtenissen die hierna volgen, lijken bedoeld om de losse eindjes aan elkaar te knopen maar voelen nogal gehaast en een beetje slordig aan. De schrijver laat ons door middel van kleine afstandelijke flitsjes zien hoe het verder gaat met de personages maar de diepgang en uitwerking blijven achterwege waardoor de lezer met een wat ontevreden gevoel achter blijft.
‘In het veld’ is een aangrijpend en indringend debuutverhaal met onverwachte plotwendingen. Het toont ons op geloofwaardige wijze de rauwheid van het bestaan en de dierlijke kanten en zwakheden van de mens. De soms poëtische zinnen steken in hun schoonheid fel af tegen de gruwelijkheid van het bestaan, maken het verhaal nog indringender en houden de lezer in zijn ban.
Dit geslaagde debuut schept hoge verwachtingen voor een eventuele opvolger.
De debuutroman ‘In het veld’ van Jesse Loncraine beschrijft de rauwe werkelijkheid van oorlog, oorlogsjournalistiek ,verslaving en relaties. Op sublieme wijze weet de schrijver deze thema’s in een dramatisch verhaal aaneen te smeden. Het resultaat is een overtuigende en indringende roman die je emotioneel bij je strot grijpt en tot het einde blijft boeien.
Oorlogsjournalist Orin Perth interviewt Christine, een moeder wiens twaalfjarige zoon Paul ontvoerd werd door een rebellenleider. Paul staat een verschrikkelijk lot als kindsoldaat te wachten. Nadat hij zijn artikel naar de krant opstuurde blijkt Orin spoorloos verdwenen. Zijn moeder Liz ligt op dat moment in een ziekenhuis in Engeland te herstellen van een borstoperatie. Ze maakt zich ernstig zorgen om haar zoon en reist af naar het oorlogsgebied om Orin te vinden voordat zij aan haar ziekte bezwijkt.
“Moeders zijn niet langer moeders. Kinderen zijn niet langer kinderen. Zelfs als er morgen een einde aan komt wordt het nooit meer zoals het was’
Oorlog en geweld en vooral de gevolgen daarvan voor mensen en hun onderlinge relaties vormen de hoofdingrediënten van dit boek. Het vredig samenleven in een dorp waar het leven gekenmerkt wordt door zachtheid en klein verdriet slaat om wanneer de rebellen de dorpsbewoners vermoorden en hun kinderen ontvoeren. Vanaf dat moment zijn de overlevenden zoals Christine getekend door hun verdriet en verhard door hun verlies. Alle hoop is verloren en nu zijn zij, de slachtoffers, zelf in staat tot gruwelijke dingen. Het lot lijkt echter andere dingen in petto te hebben voor Christine. Ook de wegen van Liz, Orin en Paul zijn voorbestemd om elkaar te kruisen.
De plot heeft iets weg van een lotsbestemming. De hoofdpersonen komen elkaar op bepaalde momenten tegen en je krijgt het gevoel alsof zij door de voorzienigheid naar dezelfde plaats worden gedreven. Er zijn ook enige ‘bovennatuurlijke’ elementen in dit verhaal zoals de visioenen die Liz krijgt wanneer zij tijdens haar zoektocht naar Orin bij een blinde vrouw terechtkomt. Deze heeft zelf vooruitziende dromen. Toch stoort dit niet, het komt zelfs natuurlijk en passend over.
De beschrijving van het geweld en de rauwheid van het bestaan is soms choquerend. Dat komt niet zozeer door bloedige beschrijvingen want de gewelddaden zijn met een zekere afstandelijkheid beschreven. Het is vooral de achteloosheid waarmee de daders hun zinloze daden begaan die je tot in je ziel weet te schokken. Nog sterker wordt dat beeld door de rebellenleider die zijn kindsoldaten tekent en zichzelf als kunstenaar beschouwt. Hij schept kunst en vernietigt de wereld om zich heen, de schoonheid van kunst die ’voortkomt uit het groteske als klaprozen op een slagveld’.
Jammer genoeg is er toch een klein minpuntje te vinden in deze debuutroman. Tot aan het punt waarop alle hoofdpersonen tegelijk elkaars pad kruisen, komt het verhaal evenwichtig over. De gebeurtenissen die hierna volgen, lijken bedoeld om de losse eindjes aan elkaar te knopen maar voelen nogal gehaast en een beetje slordig aan. De schrijver laat ons door middel van kleine afstandelijke flitsjes zien hoe het verder gaat met de personages maar de diepgang en uitwerking blijven achterwege waardoor de lezer met een wat ontevreden gevoel achter blijft.
‘In het veld’ is een aangrijpend en indringend debuutverhaal met onverwachte plotwendingen. Het toont ons op geloofwaardige wijze de rauwheid van het bestaan en de dierlijke kanten en zwakheden van de mens. De soms poëtische zinnen steken in hun schoonheid fel af tegen de gruwelijkheid van het bestaan, maken het verhaal nog indringender en houden de lezer in zijn ban.
Dit geslaagde debuut schept hoge verwachtingen voor een eventuele opvolger.
January 29, 2018
Ik vind In het veld een mooi en bijzonder verhaal. Het had steeds mijn volle aandacht. Ik vind het begrijpelijk geschreven met een passend woordgebruik, waarbij de schrijver geen gruwelijke en confronterende beschrijving uit de weg gaat. Het boek is vanuit meerdere perspectieve geschreven en is daarmee afwisselend, terwijl je met alle personages een denkbeeldige band opbouwt. Het boek behandelt diverse heftige thema’s en bereikt een soort van diepgang bij alle personages. Prachtig, afwisselend en boeiend beschreven.
Het spannendste is of de 12-jarige ontvoerde Paul wordt gevonden en of hij daarmee op tijd gered is. De verhaallijnen daarnaast gaan over de verslaggever Orin in relatie tot zijn moeder Liz en over haar ziekte. Vinden ze elkaar en wat betekent dat voor hun relatie, voor hun toekomstige afscheid en voor Orin persoonlijk? Komt Orin daarmee wat dichter bij zichzelf waardoor hij zich niet in drugs hoeft te verliezen? En is Christine in staat om haar leven weer op te pakken? Al deze verhaallijnen worden heel goed opgebouwd en komen op een goede manier bij elkaar. Het einde blijft ook nog een beetje open, maar dit is niet storend en geeft je als lezer de mogelijkheid om je eigen invulling te geven.
Inhoud (met beperkte spoilers): Orin is een verslaggever die geraakt wordt door Christine, die in het dorp woont dat net is overvallen en waarbij haar man is vermoord en haar zoon Paul is ontvoerd. Christine reageert in eerste instantie afgestompt en probeert zich af te sluiten. Als ze een nieuwe baby op de stoep krijgt doet ze er eerst alles aan om de baby kwijt te raken. Daarna voelt ze zich wel verantwoordelijk voor de baby, maar probeert ze er geen binding mee te krijgen. Orin schrijft het verhaal over Christine. Als Orin een heftig verhaal schrijft, lijkt het alsof hij zich daarna af moet reageren of even niets wil voelen. Hij duikt onder en gebruikt zodanig drugs dat hij een paar dagen van de wereld is. Zijn moeder Liz heeft net een borstamputatie ondergaan, maar omdat ze zich zorgen maakt over Orin en geen vertrouwen heeft in de goede afloop van de kanker in haar lijf, gaat ze naar hem op zoek. Ze realiseert zich dat haar werk altijd op de voorgrond stond en dat Orin het haar terecht kwalijk neemt dat ze hem verwaarloosd heeft. Wel kan Orin bij Tom terecht, zijn stiefvader, die inmiddels met zijn nieuwe partner in alle rijkdom in Oost-Afrika woont. Ondertussen volgen we Paul. Paul die van zijn vader gehoord heeft dat hij geen vragen moet stellen en moet doen wat zijn ontvoerders willen. Bij het overzwemmen van de rivier drijft hij weg van zijn ontvoerders, waarna hij bij de generaal terecht komt. Hij krijgt een bijzondere positie bij de generaal, die hem tekent, maar hem niet misbruikt zoals de andere kinderen. Paul houdt zijn ogen open en laat zich niet misleiden. Toch leert hij zijn vijanden te doden. Het artikel over Christine brengt een beweging in het land tot stand, die uiteindelijk ook invloed heeft op de ontwikkeling van Christine. De zoektocht naar hun zoon brengt Liz en Christine samen. Het gevaar, waar ook Liz in haar werk naar zoekt, vindt hen.
Het spannendste is of de 12-jarige ontvoerde Paul wordt gevonden en of hij daarmee op tijd gered is. De verhaallijnen daarnaast gaan over de verslaggever Orin in relatie tot zijn moeder Liz en over haar ziekte. Vinden ze elkaar en wat betekent dat voor hun relatie, voor hun toekomstige afscheid en voor Orin persoonlijk? Komt Orin daarmee wat dichter bij zichzelf waardoor hij zich niet in drugs hoeft te verliezen? En is Christine in staat om haar leven weer op te pakken? Al deze verhaallijnen worden heel goed opgebouwd en komen op een goede manier bij elkaar. Het einde blijft ook nog een beetje open, maar dit is niet storend en geeft je als lezer de mogelijkheid om je eigen invulling te geven.
Inhoud (met beperkte spoilers): Orin is een verslaggever die geraakt wordt door Christine, die in het dorp woont dat net is overvallen en waarbij haar man is vermoord en haar zoon Paul is ontvoerd. Christine reageert in eerste instantie afgestompt en probeert zich af te sluiten. Als ze een nieuwe baby op de stoep krijgt doet ze er eerst alles aan om de baby kwijt te raken. Daarna voelt ze zich wel verantwoordelijk voor de baby, maar probeert ze er geen binding mee te krijgen. Orin schrijft het verhaal over Christine. Als Orin een heftig verhaal schrijft, lijkt het alsof hij zich daarna af moet reageren of even niets wil voelen. Hij duikt onder en gebruikt zodanig drugs dat hij een paar dagen van de wereld is. Zijn moeder Liz heeft net een borstamputatie ondergaan, maar omdat ze zich zorgen maakt over Orin en geen vertrouwen heeft in de goede afloop van de kanker in haar lijf, gaat ze naar hem op zoek. Ze realiseert zich dat haar werk altijd op de voorgrond stond en dat Orin het haar terecht kwalijk neemt dat ze hem verwaarloosd heeft. Wel kan Orin bij Tom terecht, zijn stiefvader, die inmiddels met zijn nieuwe partner in alle rijkdom in Oost-Afrika woont. Ondertussen volgen we Paul. Paul die van zijn vader gehoord heeft dat hij geen vragen moet stellen en moet doen wat zijn ontvoerders willen. Bij het overzwemmen van de rivier drijft hij weg van zijn ontvoerders, waarna hij bij de generaal terecht komt. Hij krijgt een bijzondere positie bij de generaal, die hem tekent, maar hem niet misbruikt zoals de andere kinderen. Paul houdt zijn ogen open en laat zich niet misleiden. Toch leert hij zijn vijanden te doden. Het artikel over Christine brengt een beweging in het land tot stand, die uiteindelijk ook invloed heeft op de ontwikkeling van Christine. De zoektocht naar hun zoon brengt Liz en Christine samen. Het gevaar, waar ook Liz in haar werk naar zoekt, vindt hen.
September 12, 2025
In Het Veld is een roman die je niet makkelijk weglegt, maar ook niet zonder emotionele kras weer oppakt. Jesse Loncraine zet met rake pen een verhaal neer waarin oorlog geen abstract gegeven is, maar een rauwe realiteit die levens uit elkaar scheurt én onverwacht samenbrengt.
Het boek draait om twee moeders en hun zoons, die verstrikt raken in een conflict dat hen dwingt keuzes te maken waar geen enkel juist antwoord op bestaat. De kracht van het verhaal ligt niet zozeer in de actie – al zijn er passages die je met kloppend hart leest – maar juist in de stilte erna, in de morele en emotionele nasleep van beslissingen die nooit genomen hadden hoeven worden, ware het niet voor de oorlog.
Wat Loncraine bijzonder goed doet, is de lezer confronteren met dilemma’s die we meestal van een veilige afstand bekijken. Hier kom je er niet onderuit: de pijn, de wanhoop en de liefde zijn zó tastbaar dat je je soms ongemakkelijk voelt. En dat is precies de bedoeling.
De schrijfstijl is toegankelijk, bijna sober, waardoor de zware thematiek des te harder binnenkomt. Soms wil je de personages door elkaar schudden, soms wil je ze vasthouden. En af en toe moet je even het boek dichtdoen om adem te halen.
In Het Veld is geen luchtige roman, maar een indringend verhaal dat je bijblijft. Het roept vragen op over moederschap, verantwoordelijkheid en de prijs van overleven. Het is literatuur die schuurt en ontroert, en die nog lang nagalmt nadat je de laatste bladzijde hebt omgeslagen.
Een aangrijpende en confronterende roman die je dwingt na te denken over keuzes, liefde en verlies in tijden van oorlog.
De Engelse editie heet ** In the Field **.
Het boek draait om twee moeders en hun zoons, die verstrikt raken in een conflict dat hen dwingt keuzes te maken waar geen enkel juist antwoord op bestaat. De kracht van het verhaal ligt niet zozeer in de actie – al zijn er passages die je met kloppend hart leest – maar juist in de stilte erna, in de morele en emotionele nasleep van beslissingen die nooit genomen hadden hoeven worden, ware het niet voor de oorlog.
Wat Loncraine bijzonder goed doet, is de lezer confronteren met dilemma’s die we meestal van een veilige afstand bekijken. Hier kom je er niet onderuit: de pijn, de wanhoop en de liefde zijn zó tastbaar dat je je soms ongemakkelijk voelt. En dat is precies de bedoeling.
De schrijfstijl is toegankelijk, bijna sober, waardoor de zware thematiek des te harder binnenkomt. Soms wil je de personages door elkaar schudden, soms wil je ze vasthouden. En af en toe moet je even het boek dichtdoen om adem te halen.
In Het Veld is geen luchtige roman, maar een indringend verhaal dat je bijblijft. Het roept vragen op over moederschap, verantwoordelijkheid en de prijs van overleven. Het is literatuur die schuurt en ontroert, en die nog lang nagalmt nadat je de laatste bladzijde hebt omgeslagen.
Een aangrijpende en confronterende roman die je dwingt na te denken over keuzes, liefde en verlies in tijden van oorlog.
De Engelse editie heet ** In the Field **.
October 31, 2020
"In het veld" gaat over verloren zonen , familiebanden en rouwende moeders. Het gaat in het bijzonder over Orin, de journalist, en Paul, de zoon die ontvoerd wordt.
Het perspectief van het verhaal wisselt en in het begin vond ik dit lastig, omdat er wel 5 personages zijn waartussen gewisseld wordt. De gebeurtenissen in het verhaal zijn shockerend en droevig. Het is dan ook geen feelgood-verhaal en het heeft een open einde. Het verhaal is vlot verteld en de verschrikkingen volgen elkaar in een rap tempo op, waardoor dit verhaal een fast read wordt.
Ik vind het een aanrader voor lezers die houden van oorlogsverhalen en drama.
Het perspectief van het verhaal wisselt en in het begin vond ik dit lastig, omdat er wel 5 personages zijn waartussen gewisseld wordt. De gebeurtenissen in het verhaal zijn shockerend en droevig. Het is dan ook geen feelgood-verhaal en het heeft een open einde. Het verhaal is vlot verteld en de verschrikkingen volgen elkaar in een rap tempo op, waardoor dit verhaal een fast read wordt.
Ik vind het een aanrader voor lezers die houden van oorlogsverhalen en drama.
December 22, 2023
2,5 sterren
Displaying 1 - 9 of 9 reviews