Szturman. Odważni żyją, ostrożni trwają

by Krzysztof Przepiórka, Dominik Rutkowski

"Żeby dostać się do jednostki specjalnej musisz przejść selekcję. Chodzi o to, czy masz odpowiednie predyspozycje psychiczne do bycia specjalsem".

Tak swoją opowieść rozpoczyna Krzysztof Przepiórka, współtwórca Gromu, który w rozmowie z Dominikiem Rutkowskim zdradza nie tylko tajniki swojej służby, ale opowiada także o słynnych akcjach bojowych.

Od wydawcy:


WSPÓŁTWÓRCA GROMU ZDRADZA TAJEMNICE REKRUTACJI DO SPECJEDNOSTKI



Aby służyć w jednostce specjalnej, trzeba się wykazywać nie­samowicie silną psychiką. To istotniejsze nawet niż sprawność fizyczna. Fizyczność zawsze można poprawić - z każdego, kto nie cierpi na jakieś ułomności i posiada wystarczająco dużo sa­mozaparcia, w pół roku jestem w stanie zrobić komandosa - na­tomiast łba się nie naprawi. W selekcji chodzi o to, żeby wraz z rosnącym zmęczeniem wymagania rosły, żeby każde kolejne zadanie było trudniejsze od poprzedniego. Jeśli odpadłeś pierw­szego dnia, miałeś szczęście. Gorzej z tymi, którzy przekroczyli limit, powiedzmy, trzeciego dnia. Tyle wysiłku i wyrzeczeń masz już za sobą, budzi się w tobie nadzieja, że jesteś coraz bliżej celu. A dowiadujesz się, że cała ta gehenna ostatnich dni poszła na marne.



JEŚLI SIĘ ZANIEDBASZ ,ODPUŚCISZ GROM NATYCHMIAST CIĘ WYPLUJE

368 pages, Paperback

Published January 1, 2017

Reviews

[Piotr · Rating 4 out of 5]

Bardzo fajna opowieść o historii tworzenia najbardziej elitarnej jednostki wojskowej Wojska Polskiego - GROM. Ppłk Przepiórka był jednym z pierwszych oficerów tej jednostki, wspólnie z kolegami realizowali wizję płk Petelickiego i wyznaczali wysokie standardy wymagań dla kandydatów do tej jednostki.
"Szturman" to również historia wojsk specjalnych okresu PRL opowiedziane z perspektywy żołnierza tych formacji.
Wciągająca i ciekawie poprowadzona narracja Dominika Rutkowskiego, przeplatana od czasu do czasu rozmową Przepiórki z Rutkowskim.

[Panihistoryk · Rating 4 out of 5]

Nogi pozdzierane. Mapa przemokła, dawno już się rozpadła w rękach. Deszcz siąpi, przez te cholerne beskidzkie lasy nawet nie wiem gdzie idę. Nagle zauważam instruktora. Skurczybyk siedzi pod daszkiem, kiełbaskę sobie piecze nad ogniem. Burczy mi w brzuchu. Instruktor macha zachęcająco. Mogłabym skorzystać, poczęstować się. Ale wtedy ostatnie kilka dni męczarni poszłoby na marne. Zaciskam zęby, idę dalej. Jeszcze nie wiem, że selekcja nie skończy się jutro. Ani za dwa dni, kiedy po przekroczeniu mety padnę na pysk i kolejne pół godziny będę się zbierać do wstania, bo zmęczone po tygodniu marszu w górach mięśnie odmówią posłuszeństwa. Ani wtedy, gdy dowódca po krótkiej rozmowie uściśnie mi rękę i przyjmie do firmy. W firmie selekcja trwa przez cały czas.
(...)
Ppłk Krzysztof Przepiórka w rozmowie z Dominikiem Rutkowskim opowiada o burzliwej końcówce Ludowego Wojska Polskiego, o początkach GROMu. O betonie wojskowym, który zamiast poprawiać zdolność bojową, sprawdza na kontroli czy kible w jednostce są dobrze umyte i czy pod łóżkami żołnierzy nie ma "kotów" z kurzu. Dobrze strzelać w boju? Panie, po co to komu, przecież podręcznik z lat 50' mówi że poprawna pozycja strzelecka jest taka i koniec.
Książkę czyta się świetnie. Jest napisana w prostych, żołnierskich słowach. Bez krygowania i fałszywej skromności. I straszliwie frustrująca, bo aż się wierzyć nie chce w niektóre idiotyzmy wymyślane przez dowództwo.
Polecam Wam ją serdecznie!

[Szymon · Rating 5 out of 5]

o taką narrację, która niesamowicie wciąga. Świetnie się to czytało i nawet nie wiem kiedy dotarłem do końca. Podoba mi się forma wypowiedzi z wydzielonymi Twoimi cytatami osadzonymi w całej relacji. Doceniam, że cytaty pozostały z użyciem tzw "krótkich żołnierskich słów", że nie próbowaliście cenzurować. Dzięki takiej formie czułem się jeszcze bliżej wydarzeń, które opisywałeś, potrafiłem lepiej odczuć ich klimat.

Cała Twoja historia jest niesamowicie ciekawa. Nie było fragmentu w tej książce, który odebrałbym jako nudny. Mogę napisać, że wręcz zazdroszczę Ci mega ciekawego życia. różne fragmenty dotyczące tego,jak wyglądy realia LWP pomagają mi zrozumieć epokę, pod koniec której się urodziłem, ale za bardzo jej już nie doświadczyłem.

[Kamil B. Kiziniewicz · Rating 5 out of 5]

Dobra i ciekawa.