Abstract Bar และ เรื่องสั้นอื่นๆ

by ปอ เปรมสำราญ

เรื่องสั้นขนาดสั้นที่ดำเนินเรื่องด้วยบทสนทนา อุ่นเครื่องด้วยเรื่องสั้นที่เคยตีพิมพ์มาแล้วและได้รับเสียงตอบรับอย่างดี ทั้งความบกพร่องของความสัมพันธ์ที่ยากจะนิยามของนายแบบพาร์ทไทม์กับหญิงสาวไม่สวย / คู่รักที่รักๆ แยกๆ / ชายหนุ่มผู้บรรเทาทุกข์และให้คำปรึกษา / ผู้หญิงที่ทำของสำคัญสูญหาย / บาร์เทนเดอร์ประจำบาร์ผู้ผสมเครื่องดื่มนามธรรมอย่างความไว้ใจ ความรัก ความจริง

มาครั้งนี้ เปิดบาร์อีกครั้งพร้อมเครื่องดื่มนามธรรมอย่าง ความหวังและความตาย ความสวยและความงาม เพิ่มเติมอย่างเข้มข้นด้วยเรื่องสั้นขนาดสั้นจำนวน 8 เรื่องใน New Chapter ที่จะทำให้หัวใจคุณสั่นไหวไปกับรักที่เพิ่งผ่านพ้น ร้องไห้เงียบเชียบให้แก่ความเจ็บปวด ทรมานกับการอยู่ใต้อำนาจ จำยอมต่อความรุนแรง รวมทั้งรู้สึกรู้สาไปกับความว่างเปล่า เสียงของคนอื่น การจากไป อนาคตที่ไม่มีใครรู้ และกลิ่นจางๆ ที่ทำให้คิดถึงใครอีกคน

Genres: Fiction

128 pages

First published May 1, 2016

Reviews

[Ariya · Rating 2 out of 5]

คงเป็นความตั้งใจของคนเขียนที่อยากจะถ่ายทอดความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ หาคำตอบไม่ได้ ผ่านการใช้สัญลักษณ์ของกลิ่น ทั้งน้ำหอม และกลิ่นบุหรี่ แทนความล่องลอย คลุมเครือ เป็นสิ่งที่จับต้อง หาคำตอบไม่ได้เช่นเกียวกับความสัมพันธ์ของคนหนุ่่มสาวสมัยนี้ การใช้บทสนทนาสั้นๆ ตอบโต้กัน ตัวละครที่ไม่มีชื่อคุยกัน ง่ายที่คนอ่านจะรู้สึกสวมทับตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของบทสนทนาเหล่านั้นที่อาจจะเกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน โดยตั้งใจให้เหตุการณ์ธรรมดาในชีวิต เช่นการคุยกับเพื่อน การสูบบุหรี่ ฯลฯ กลายเป็นสิ่งที่มีความหมาย หรือบางทียังคงติดค้างอยู่ในจิตใจ

ตัวเราและคนเขียนเองน่าจะอยู่ในสภาพแวดล้อม และสภาวะใกล้เคียงกัน คืออยู่ในช่วงกำลังเปลี่ยนผ่านเข้าสู่โลกของผู้ใหญ่ อยู่ในโลกที่ถ้ามองในความหมาย post-modern เราคือคนยุคใหม่ที่พยายามจะ make sense ในโลกที่ทุกอย่างไม่แน่นอน กระทั่งความสัมพันธ์ระหว่างคนที่รู้จัก และความกลัวที่ล้มเหลวในความสัมพันธ์เหมือนรุ่นพ่อแม่ แต่คอนเซปต์ต่างๆ ที่เราคิดว่าตั้งใจจะให้ถ่ายทอด message ดังกล่าว ก็ดูเหมือนจะเป็นดาบสองคมให้หนังสือเล่มนี้ไม่ทำงานกับคนอ่านหลายๆ คนที่เรารู้จัก รวมถึงตัวเราได้ ทั้งที่มันสุดแสนจะรีเลท เพราะการเล่าเรื่องที่ไม่ชัดเท่าคอนเซปต์ การสร้างบทสนทนาที่เน้นจังหวะ แต่เนื้อหายังไม่คมชัดพอจะทำให้เห็นความหมายลึกๆ อย่างที่ตั้งใจจะบิ๊วท์ให้เกิด ทั้งที่ format ของการใช้บทสทนามันเอื้อที่จะสร้างอารมณ์ให้คนอ่าน แต่เนื้อหาของการพูดคุยไม่ได้นำไปสู่สิ่งที่น่าจะเกิด ตัวละครเหมือนไม่รู้ตัวว่าทำอะไรอยู่ และติดกับอยู่กับคำพูดที่คิดว่าคมคาย ราวกับว่านั่นคือความลึกของความหมายที่ตัวบทนำเสนอ วนแบบเดิมซ้ำๆ ไปในแต่ละบท

ทั้งการใช้คำพูดอยากให้ดูเป็นปรัชญา หรือการใส่การเมืองเข้ามา ทำให้ตัวละคร แทนที่จะรู้สึกว่าเป็นบทสนทนาธรรมชาติ กลับทำให้ดูน่าตลก และกลายเป็นภาพแทนของสิ่งที่ถูกมองว่าสร้างสรรค์ และ "ดีป" ตามความหมายของวัยรุ่น เช่นการ name dropping ชื่อนักเขียน หรือการอ้างถึงอัตถิภาวะนิยม เพื่อให้สอดคล้องกับรสนิยมของตัวละคร แต่กลับลดทอนความซับซ้อน และความเป็นมนุุษย์ เหลือแค่เป็นตัวละครที่พร้อมจะมี word vomit เป็นคำยากๆ ที่ดู"เหมือน" จะแฝงความลุ่มลึก แต่กลับแบนราบ เพราะความจงใจจับคำพูดยากๆ ยัดปากตัวละคร เพราะแบบนี้การใช้จังหวะ และรูปแบบการเขียนที่ถ้ามีการขัดเกลาเนื้อหาดีกว่านี้ น่าจะเห็นอะไรน่าสนใจ และชวนคิดต่อได้มากกว่านี้ บวกกับการเขียนแบบเดียวกันเกือบทั้งเล่ม ทำให้แทนทีจะรู้สึกว่าแต่ละบทตกตะกอนทิ้งอะไรให้คนอ่านอย่างที่ตัวบทควรจะเป็น กลับซ้ำซาก และดาษดื่น จนกลายเป็นความย้อนแย้งอย่างน่าเศร้า การพยายามอธิบายในสิ่งที่เป็นนามธรรมด้วยการใช้เรื่องราวความสัมพันธ์ หรือการใช้ allegory แทนสิ่งนามธรรมเช่น ความรัก ความสวย ความจริง ความตาย แทนเครื่องดื่มในร้านเหล้า แต่เป็นการเปรียบเทียบที่ลดทอนความซับซ้อน หรือแง่มุมบางอย่างของสิ่งดังกล่าว (เช่น ความจริงเพียวๆ ที่คนเขียนอธิบาย อาจจะแย้งได้ในทางปรัชญาว่า ความจริงไม่ได้มีอยู่จริง หรือความจริงไม่ได้เป็นธรรมชาติหรือมีความหมายจริงแท้ได้ขนาดนั้น)

ตอนอ่านนึกถึงตัวละครเอ็มม่าในมาดามโบวารี เอ็มม่าเป็นผู้หญิงโรแมนติกในยุคที่คนชนชั้นกลางสมัยนั้น มุมมองโรแมนติกของเอ็มม่าเกิดจากความรู้สึกที่เห็นทุกอย่างสวยงามอย่างฉาบฉวน นางชอบเข้าโบสท์เพราะชอบกลิ่นเทียนในโบสท์ ชอบธรรมชาติเพราะมโนถึงชายคนรักในหนังสือของ Walter Scott แต่งงานกับสามีเพราะผู้ชายทำอาชีพหมอที่ดูน่าเคารพ แต่ความชอบหลงใหลที่เอ็มม่าเอามาใช้เพื่อยกระดับการใช้ชีวิตของตัวเองกลับเป็นการซ่อนความไม่เข้าใจต่อสิ่งที่เธอเห็นว่าสวยงาม หรือมีความหมายนั้นเลย

[Wannida · Rating 1 out of 5]

ถ้าอ่านตอนอายุน้อยกว่านี้สักหลายๆ ปี ก็อาจจะโอเค...มั้งนะ
เรื่องสั้นส่วนใหญ่เป็นเหมือนภาพแทนความสัมพันธ์ของคนยุคนี้
สะท้อนคาแรคเตอร์ของวัยยี่สิบกลางๆ ชนชั้นกลางเมืองหลวง
คำพูด บทสนทนาเท่ๆ แต่กลวงเปล่า ตัวละครแบนราบไร้มิติ คนที่หมกมุ่นกับเรื่องของตัวเอง
จะบอกว่าเป็นห้วงยามโง่เขลาเยาว์วัยของ(คนใน)ยุคสมัยนี้ก็คงจะได้

[top. · Rating 2 out of 5]

ยังคงจะย้ำว่างานของปอเล่นกับจังหวะได้เยี่ยมยอดมาก บางเรื่องสั้นจนเกือบจะไม่ใช่เรื่องสั้น แต่ยังส่งออกบรรยากาศมาได้เกินกว่าตัวมันเอง เหมาะกับสังคมปัจจุบันอันรวดเร็วฉาบฉวย ในโลกที่ไม่มีใครเขาอ่านหนังสือกันแล้ว เขาอ่านงานที่โพสลงบนเฟซค่ะ

ปล. ควรหยุดแนวนี้ไว้แค่นี้ก่อน ล้น เฝือ แถมเรื่องที่เพิ่มเข้ามาในเล่มยังไม่เข้าตาเอาเสียเลย

[loonchies · Rating 4 out of 5]

เรื่องสั้นเกี่ยวกับความสัมพันธ์ ทั้งอันที่ถูกแล้วก็อันที่ดูจะผิด”ศีลธรรมอันดี”
เป็นเรื่องเล่าที่มันอาจจะมีจุดเหมือนบางอย่างในเรื่องราวจริง ๆ ของใครบางคนก็ได้มั้ง
การกระทำบางอย่างที่อาจดูไม่มีเหตุผลสำหรับคนนอกที่มองเข้าไปแบบเรา หรือเหตุผลอะไรแปลก ๆ อะ
แต่ใครจะไปรู้ คนในวงมันก็อาจจะมีมุมมองอีกแบบ
อย่าเพิ่งไปตัดสิน เรื่องราวที่เจ็บปวดมันก็เป็นเรื่องที่ประกอบชีวิตขึ้นมานั่นแหละ คนเรามันต้องมีสิ่งที่ what doesn’t kill you make you stronger มันต้องไปรู้สึกอะไรแบบนั้น ใช้ชีวิตแบบไม่สมเหตุสมผลดูเสียบ้าง

อ่านตอนแก่ ๆ หน่อยแล้วคิดว่าก็ดีเหมือนกัน
ถึงจุดที่นิ่งได้แล้ว 55 บรัย กับเรื่องปวดหัว
เอาไว้ไปรู้สึกอะไรแบบนั้นกับตอนอ่านนิยาย อารมณ์ไปเสือกเรื่องชาวบ้านพอ
ถ้าตอนวัยรุ่นอ่านอะไรแบบนี้คงได้ฟีลอีกแบบมั้ง

ซื้อมาอ่านเพราะโดยป้ายยาจากหน้า Abstract Bar 1.3 ความรัก

นึกว่าจะชอบเรื่องชุด Abstract Bar มากสุด
แต่เรากลับให้คะแนน “Hopeless” มากกว่านะ ~ มันเรื่องสั้นจนถ้าพูดถึงจะสปอย เอาเป็นว่าชอบความสัมพันธ์ของตัวละครและเหตุผลที่เขาคุยกันในเรื่อง
แต่ “Abstract bar 1.4 ความตายความหวัง” ก็คมกริ๊บอยู่ ให้คะแนนสูสี
พอมาเจอเรื่อง “รักคนผิด” เอาเป็นว่าชอบเหตุผลที่ว่าบางทีที่มันยังติดอยู่เพราะเธอไม่ให้อภัยตนเอง เพราะยังมองว่าเป็นอนุสรณ์ของความผิดพลาด แล้วมันเลยแบบเออบางคน move on ไปไม่ได้เพราะอันนี้รึเปล่านะ

แต่อ่านแนวนี้ทีไรก็ชื่นชมคนเขียนทุกที
เขียนเรื่องตัวละครที่มีชีวิตแบบนี้ ความคิดแบบนี้ได้ยังไง
คือเขียนได้แบบ เขาเป็นโค้ชที่ผ่านสนามต่าง ๆ มา หรือเป็นโค้ชที่ไม่ลงสนามก็เลยมองเห็นอะไรพวกนั้นได้กันแน่นะ

[memie · Rating 3 out of 5]

: ขอความขมขื่นแก้วนึง
: เชิญหยิบเล่มนี้ไปอ่าน ไม่ต้องรีบ อีกนานกว่าบาร์เราจะปิด
|
อ่านจบแล้วมีความเหม่อ อาจจะด้วยเพราะบางเหตุการณ์ในหนังสือทำให้เรานึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง การไม่สมหวังในความรัก การรอคอยบางอย่างที่เป็นของเราไม่ได้ตั้งแต่แรก การฝืน การพยายามยัดเยียดตัวเองลงไปในชีวิตความรัก ทั้งๆที่ถ้ามองจากภายนอกมันอาจไม่ได้สวยงามและง่ายขนาดนั้น อ่านแล้วนึกถึงเพลง
fallingforyou - the 1975
“When the smoke is in your eyes, you look so alive
Do you fancy sitting down with me maybe 'Cause you're all I need '”
|
แต่ยังไงก็ตาม มีหลายพาร์ทที่เรายังอ่านแล้วไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่writerต้องการจะสื่อ

[Aun Aunn · Rating 4 out of 5]

บางเรื่องตื้นเขิน บางเรื่องก็ลึกซึ้งจนสัมผัสได้ บางเรื่องประทับใจมากจนอ่านซ้ำหลายรอบ เป็นเรื่องสั้นที่อ่านแล้วเห็นชีวิตตัวเองในบางช่วงบางตอน … อ่านจบจึงได้รู้ว่านักเขียนกับเราเกิดปีเดียวกัน อาจจะเป็นช่วงอายุที่ทำให้เราเข้าใจเนื้อหา และอารมณ์ที่จะสื่อออกมาก็เป็นได้

[Natsuda Mungoomklang · Rating 3 out of 5]

เป็นรวมเรื่องสั้นที่บางช่วงบางตอนก็ลึกจนอ่านรอบเดียวไม่เข้าใจ แต่บางเรื่องก็อ่านไปแล้วเนื้อหาอารมณ์ความรู้สึกมันก็แทรกซึมเข้ามาเอง

ในช่วงของบาร์ เนื้อหาเข้าใจง่าย ถึงจะสั้นมากแต่เรารู้สึกว่าเรารับรู้อารมณ์นั้นๆได้

แต่กับเรื่องสั้นบางตอนคืออ่านไปเราก็ยังมีงงๆอยู่ ถ้าวนกลับไปอ่านแบบละเอียดกว่านี้อีกสักรอบ เราคงสัมผัสอารมณ์ของตัวหนังสือเหล่านี้ได้มากขึ้น

[ไม้ไต่คู้ · Rating 2 out of 5]

เป็นเรื่องสั้นที่ให้ความรู้สึกแปลกใหม่ เพราะทุกครั้งที่พลิกหน้ากระดาษ จะรู้สึกเหมือนกำลังไถหน้าจอ Facebook มากกว่ากำลังอ่านหนังสือ

ผมคาดหวังเหลือเกินว่ามันจะเป็นหนังสือที่ Less is more แต่สุดท้ายก็พบว่า ตัวอักษรเหล่านั้นไม่อาจทำให้หนังสือบางๆ เล่มนี้มีน้ำหนักเพิ่มขึ้นได้สักเท่าไหร่

ตลอดการเดินทางหนึ่งร้อยกว่าหน้า (ซึ่งผมดีใจเหลือเกินที่มันไม่ยาวไปกว่านี้) ผมไม่อาจสัมผัสได้ถึงความมีชีวิตหรือมิติใดๆ จากตัวละครในเรื่อง มันเหมือนเป็นสเตตัสเฟสบุ๊คเท่ๆ เชยๆ มากกว่าจะเป็นเรื่องสั้น เหมือนเป็นอณูความคิดที่ลอยไปลอยมาของคนเหงา จับมาตบแป้งแต่งตัวให้อยู่ในรูปของบทสนทนา (บวกคำบรรยายอีกนิดหน่อย) แต่ก็ยังห่างไกลจากความเป็นเรื่องสั้นอยู่มากหลาย

อ่าน BLUE ของ คิม เสาร์ ต่อด้วย Abstract Bar น่าจะทำให้ผมหลอนกับคำว่าเรื่องสั้นขนาดสั้นไปอีกนาน

[Whale52Hz · Rating 5 out of 5]

ความโรแมนติกสีน้ำตาลและกรุ่นกลิ่นของควันบุหรี่จางๆ บทสนทนาเรียบง่ายแต่ก็ทำใจแหลกสลายได้เหมือนกัน ลอยๆฟุ้งๆเหมือนความรักที่ไม่มีจริง

[Jacky · Rating 4 out of 5]

บางที..เราอาจยอมซื้อหนังสือสักเล่ม..
เพราะมีประโยคโดนใจแค่วรรคเดียว
เป็นหนังสือเล่มเล็ก บาง...
เนื้อเรื่องเป็นตอน..ไม่ต่อเนื่องกัน..
มีอ่านเข้าใจ อ่านไม่เข้าใจบ้าง..
แต่ที่อ่านแล้วชอบมาก
จะมีช่วงที่เป็นตอน ลูกค้าคุยบาร์เทนเนอร์...
เช่น ตอน..ความรัก หน้า 34

ลูกค้า : ขอความรักแก้วหนึ่งค่ะ
บาร์เทนเนอร์ : สั่งอย่างอื่นดีกว่าไหมครับ
ลูกค้า : ไม่เอาค่ะ เอาความรักนี่แหละ
บาร์เทนเนอร์ : มันแรงนะครับ
ลูกค้า : เอามาเถอะ ฉันอยากลอง
บาร์เทนเนอร์ : ปกติ ผมไม่ขายความรักเพียว เพียว
ผมขายพร้อมความเข้าใจ วันนี้ความเข้าใจหมดพอดี หาไม่ได้ง่ายๆ คุณรอได้ไหมล่ะ..
ลูกค้า : ไม่มีเลยเหรอคะ เราผสมอย่างอื่นได้ไหม
ที่อร่อยๆ น่ะ
บาร์เทนเนอร์ : ผสมกับอะไรก็ไม่อร่อยเท่ากับความเข้าใจหรอก จะให้ผมลองผสมกับความเศร้า..หรือตัณหาดีไหมล่ะ..

มีการคุยกันอีกหลายตอน
อ่านแล้วรู้สึกคนเขียน เล่นคำอธิบายได้ดี
ไม่ว่าจะเป็นลูกค้ามาขอความจริงแก้วหนึ่ง
เคยสงสัยไหมรสชาติความจริง
ถ้าเป็นเครื่องดื่มจะรสชาติแบบไหน
อีกคนมาขอความไว้ใจ
ขอความตายและความหวัง
ความหวังล่ะรสชาติเป็นไง..นึกไม่ออกเลยในหัว 😁
ขอความสวยและความงาม
ความสวยมีรสชาติอีกแบบไหนและความงามล่ะ ^^
คนเขียนอธิบายรายละเอียดของความรู้สึกได้ดี
เหมือนการผสมเหล้าให้กลมกล่อม..
ปกติไม่ค่อยได้อ่านแนวการเขียนคนรุ่นใหม่เท่าไหร่
แต่ชอบแนวการเขียนพรรณาบรรยายแบบนี้..
อ่านในวันที่อยากให้สมองฟุ้งๆ..คือดี
ชีวิตคนเรามันก็มีเลื่อนลอย สะเปะสะปะ
ไร้กรอบกันบ้างอ่ะนะ..
....^^...

[Nut · Rating 2 out of 5]

เป็นเรื่องสั้นบางตอนอ่านแล้วพอจะเดาออกว่าเป็นเรื่องราวความสัมพันธ์ของตัวละครที่ดูเหมือนจะต่อเนื่องกัน หรือไม่ก็เพียงแค่ทำให้เราเกิดความรู้สึกสงสัยว่า เป็นเรื่องต่อกันจริงไหม หรือเป็นเพียงแค่บทเล่าที่ถ่ายทอดเรื่องราวของตัวละครตัวใหม่ แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขา ของมนุษย์มันก็คลิเช่ จำเจอยู่กับความผิดพลาด ผิดหวัง ปัญหาของความสัมพันธ์เหมือนจะไร้ทางออก แต่จริง ๆ เป็นเพียงการที่ใครสักคนจมจ่อมอยู่กับตัวเองมากเกินไป คิดน้อยเกินไป มองและสนใจเพียงตัวตนของตนเองมากเกินกว่าจะให้ความสัมพันธ์ที่จริงใจ จริงจัง หรือพยายามประคับประคองความสัมพันธ์ให้ไปรอด

หนังสือเล่มนี้สะท้อนเรื่องราวของ ‘ความเหงาแบบหยิ่งๆ’ แบบที่หนังสือเล่มนี้ได้พูดเอาไว้ ทว่าความเหงา ความหยิ่งนั้นก็ ดูจะเป็นความขยายให้ความรู้สึกมากมาย ความสัมพันธ์มากมายเกิดขึ้นและถูกบอกเล่าผ่านตัวหนังสือในหนังสือเล่มนั้น ไม่ได้ให้ความรู้สึกลุ่มลึกจนประทับจิตประทับใจ เป็นการเล่าที่ฉาบฉวยแต่มีจังหวะจะโคน คิดว่าเป็นหนังสือที่คงถูกใจวัยรุ่นที่กำลังรู้สึกว่ากำลังติดอยู่ในความสัมพันธ์รูปแบบต่างๆซึ่งให้การนิยามไม่ได้ หนังสือไม่ได้ให้คำตอบถึงทางออก แค่เหงาและโดดเดี่ยวไปกับคุณเท่านั้น.

[Ai · Rating 5 out of 5]

หญิงสาว : ไม่พบ..งั้นห���อคะ
พนักงานแผนก Lost & Found : เสียใจด้วยนะครับ ของบางอย่างก็ไม่ได้คืน

เขาพูดเสียงดังกว่าเดิม
"ผมขับเร็วไปหรือเปล่า"

"นิดหน่อยค่ะ" ฉันตะโกนตอบ รู้สึกว่าเขาลดความเร็วลง ฉันเอาแขนที่โอบเขาไว้ออก

"ถึงไม่เร็วแล้วก็กอดไว้ได้นะ"

เกิ๊นไปป พูดบ่อยมาก อ่านเล่มนี้ เหลือร้าย เฉียบ จบ การรีวิว

[THEERADON SAKPETCH · Rating 3 out of 5]

เรื่องสั้นขนาดกระทัดรัดที่อ่านจบแล้วชวนให้เหม่อลอย ชวนให้นึกถึงช่วงเวลาบางช่วง และอาจจะเป็นคนบางคน ตามที่คำเกริ่นบอกเลยว่าเราแอบหาตัวเองผ่านตัวหนังสือ ธีมของเรื่องเล่าเกี่ยวกับปัญหาความรักและความสัมพันธ์ ด้วยสไตล์ "โควท" คำพูดระหว่างตัวละคร มีบางช่วงที่ตรงและเชิดเฉือน และก็มีช่วงที่เบียวไม่เบา ไม่ได้ทิ้งรอยบาดหรือความลึกอะไรไว้ แต่จังหวะที่ทำให้นึกถึงบางช่วงเวลาก็เพียงพอทำให้เสียดายแน่ ๆ ถ้าไม่ได้หยิบขึ้นอ่าน

[Chontiwat Udomsiripat · Rating 3 out of 5]

Abstract Bar

ชอบ dialogue มันเรื่อย ๆ ดี นี่สินะชีวิตวัย 20 กลาง ๆ
ส่วนตัวชอบบทสนทนานี้ที่สุด

"ที่มึงเกลียดเขาเพราะเขาเป็นอนุสรณ์ของความผิดพลาด อนุสรณ์ว่ามึงเคยทุ่มเทให้คนผิด รักคนผิด" เธอยังคงเงียบ "บางทีมึงไม่ได้เกลียดเขา แต่เกลียดที่เขาแม่งย้ำเตือน เหมือนเป็นหมุดคณะราษฎรสำหรับบางคนไรงี้ จริง ๆ คือมันเป็นเพราะมึงไม่ยอมให้อภัยคัวเองที่ตัวมึงดันไม่ได้เป็นเเบบที่ตัวเองคิด"

[putter · Rating 2 out of 5]

TRIGGER WARNING for this book
suicidal attempt, physical abused etc.

ของหายบางอย่างก็ไม่ได้คืน

ฮุกหมัดความรู้สึกด้วยประโยคที่บางทีไม่ได้ตรงไปตรงมา ความเศร้าที่ related ได้ ร่มที่ไม่ได้มีอีกแล้วในวันฝนตก สระว่ายน้ำแห้งขอด น้ำหอมเก่าของชู้รัก

[louvrejoy · Rating 3 out of 5]

เป็นบทสนทนาระหว่างความสัมพันธ์ด้านฟามรักของคนสองคน เรารู้สึกว่ามีความเบียวเร้กน้อยในบางบท หรือมันอาจจะไม่ใช่แนวเราเท่าไหร่ ขอโทษค่ะ บางคนอาจจะชอบ แงงงงงง 🥹 ลองอ่านดูค่า โควทเล้กๆน้อยๆก็ตราตรึงใจอยุ่น้า

[PKG TRY TO READ · Rating 4 out of 5]

เรื่องสั้นอื่นๆ ที่เพิ่มมาในเล่มนี้ยังยอดเยี่ยม

[nisnaan Reader · Rating 2 out of 5]

เหมาะกับวัยรุ่นค่ะ

[Chayanin Phiphatchayangkun]

-

[Proud noi · Rating 5 out of 5]

ลึกซึ้ง

[Naruetra · Rating 5 out of 5]

ชอบตอน bartender มากที่สุด เป็นตอนที่เล่าได้เศร้าปนสะเทือนใจในความจริงที่เผชิญมาก

[Afew* · Rating 2 out of 5]

2.5

[Khawfang Khawfang · Rating 4 out of 5]

เหมือนมีควันจางๆในทุกตอนที่อ่าน

[Green H. · Rating 3 out of 5]

สำหรับเราเป็นหนังสือที่มีมวลความอึดอัดอยู่เต็มไปทั้งเล่ม อ่านจบความรู้สึกก็ยังคงค้างเติ่ง วนๆอยู่ แต่ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกก็ค่อนข้างบางเบา มีตอนที่นำมาคิดต่อ ย่อยต่อ แค่ไม่กี่บทสนทนา

[Prapassorn · Rating 5 out of 5]

”ฉันรักแกนะ รักตลอดไป
ตัวฉันเอง“

[Chita · Rating 3 out of 5]

2.8/5

มีบางเรื่องที่เขียนออกมาดีมากๆ โดยเฉพาะเรื่องที่มีชื่อเดียวกับชื่อหนังสือ

ส่วนที่เหลือก็ชอบ กับเฉยๆ ปนๆ กันไป

อ่านเพลินๆ ดีครับ

[0206 · Rating 1 out of 5]

อ่านเเล้วไม่ค่อยเข้าใจเนื้อหาเลยค่ะ🥹
อาจจะเพราะเราตีความไม่ได้เอง

[Jern Kunpittaya · Rating 3 out of 5]

เรื่องสั้นมากๆ อ่านง่าย ว้าวบางบทแต่รสไม่ได้กลับมานั่งคิดเพิ่มเบอร์นั้น

[s · Rating 3 out of 5]

มีแต่บุหรี่ อ่านจนเป็นมะเร็งปอด

[Ava.27 · Rating 5 out of 5]

ในป่าสนนั้นมีฉันยืนอยู่คนเดียว