Een echtpaar in het rustige Herfsthoven krijgt op oudere leeftijd een zoon. Met de geboorte van dit kind, dat uitgroeit tot een jongen die verdwaalt in zijn eigen wereld, komt het hele zintuiglijke spectrum van het plaatsje tot leven. Zijn bezorgde moeder probeert hem uit alle macht in de normale wereld te betrekken, maar algauw begint Herfsthoven de eerste verontrustende veranderingen te ondervinden.
In Arabic: حفيظ بوعزة, ḥafīẓ būʿazza. Moroccan-Dutch writer, born in 1970 in the Moroccan city Oujda. In 1977 he emigrated to the Netherlands. He grew up in Arkel, and studied Arabic languages in Amsterdam. He won the Amsterdamprize for the Arts 2003. He published De voeten van Abdullah, Momo, Een beer in bontjas, Salomon en Paravion (which won De Gouden Uil 2004, and was nominated for the ako Literatuurprijs).
Bouazza published translated poetry on the weblog Loor Schrijft. Bouazza was known for his critical view on islam. Journalist Hassnae Bouazza (1973) is his sister.
"Momo is het verhaal over een kleine jongen met een rijke geest. Hij ziet en voelt meer dan de werkelijkheid om hem heen, en als hij op stap is met zijn verstrooide vader raakt hij herhaaldelijk zoek. Zijn ouders zijn stijfjes en in onderhuids conflict over de opvoeding van Momo. Een schoolreisje, waarbij Momo verdwaalt, is het dramatische einde. Bouazza laat goed de sfeer aanvolen in het kleinburgerlijke Nederlandse gezinnetje, waarbij alle drie karakters even subtiel worden neergezet. Zijn schrijftaal is, evenals in zijn debuutroman 'De voeten van Abdullah' rijk en zintuiglijk, vol nieuwe en oude woorden. Dit vraagt concentratie van de lezer, maar door de opbouw in spanning in het verhaal, blijft de vaart erin. Mooi uitgevoerd boekje in groen gebonden omslag; normale druk. Toptien-boek (abonnement 1, 2 en 3)."
Dit was niet voor mij. Een novelle waarin heel weinig gebeurt (vrouw krijgt kind op latere leeftijd, blijkt een kreng van een moeder, zoontje is stil en dromerig) maar waarin de schrijver een mysterieuze sfeer creëert door een mysterieuze verteller op te voeren - geest, "levende verbeelding", engelbewaarder? Deze verteller hanteert een merkwaardig Nederlands, vol gekunstelde zinswendingen en met een karrevracht zelf verzonnen en obscure woorden. Waarom hij dit doet blijft mysterieus. Sommigen vinden dit blijkbaar prachtig, in Vrij Nederland noemde iemand dit een meesterwerk. Bij mij kwam het over als loze moeilijkdoenerij. Ook het einde is mysterieus, de mysterieuze culminatie van een dunne plot. Niet voor mij dus, zoals ik al zei. Misschien voor mensen die erg van mysterie houden (en in geesten geloven).
Een boekje met de omvang van een boekenweekgeschenk en met dezelfde teleurstelling aan het eind. Een net-nietje, hoewel er heel aardige passages in het boek zitten, zoals het hele relaas rond het schoolreisje Wat me uiteindelijk stoorde waren de gekunstelde woorden. Alsof de meest moeilijke en niet gangbare woorden in Van Dale zijn opgezocht en gebruikt. Soms vermoed ik dat er woorden zijn verzonnen die zelfs in het groot woordenboek niet voorkomen.
Zoals met meer boeken van Hafid Bouazza moet je naar dit boek kijken met een kunstzinnige blik. Verwacht niet dat je een super helder boek gaat lezen want dat is niet zo. Het is een warrig verhaal met weinig structuur maar toch was ik intrigued om verder te lezen. Het verhaal zelf is niet zo bijzonder maar toch voelde ik een band met de personages. Niet persé een must om te lezen maar als je hem voor een paar euro kan vinden bij de kringloop, koop hem!
Dit was totaal niet voor mij. Er zitten in het boek veel moeilijke woorden en soms hebben de hoofdstukken niets met elkaar te maken. Met andere woorden ik raad dit boek niet aan.
Momo van Hafid Bouazza was voor mij een gemengde leeservaring. Het boek volgt Momo, een jongen die opgroeit in een klein, levendig dorp waar realiteit en fantasie door elkaar lopen. Bouazza's rijke, bijna poëtische schrijfstijl is zeker indrukwekkend. Hij weet de sfeer van het dorp met al zijn kleurrijke personages en bizarre gebeurtenissen prachtig te beschrijven. Er zijn momenten waarin de taal echt schittert, vol met levendige metaforen en surrealistische beelden die een bijzondere sfeer oproepen.
Momo is een boek met prachtige taal en levendige beschrijvingen, maar door het gebrek aan structuur vond ik het moeilijk om er volledig van te genieten. Een aanrader voor wie van poëtisch houdt, maar voor mij was de leeservaring helaas te fragmentarisch.
Niet helemaal mijn ding. Leest niet zo gemakkelijk en is qua inhoud niet bijzonder boeiend. Het cliché verhaal van de ingetogen jongen die gepest wordt op school en wordt overladen met liefde door moederlief. De vader wordt omschreven als een stille dikkerd, maar komt naar mijn gevoel over als een saaie sloef. Daarnaast wordt beschreven hoe Momo vlucht in zijn eigen fantasiewereld bestaande uit demonen/fantasiewezens, hoewel ze mij deden denken aan vervelende muggen. Een beetje voorspelbaar allemaal.
Maar misschien ben ik een verwende lezer die enkel openstaat voor spanning en overweldiging. Dat kan ook.
Laat ik het gezegd hebben: Ik heb dit boek gelezen toen ik een jaar of 15 was en dat zal mijn mening ongetwijfeld hebben beïnvloed. Het boek staat echter vol met woorden waarvan ik de betekenis of vertaling niet eens kon vinden. Ook zat er weinig verhaal in maar wel een overdaad aan beeldspraak. Voor mij voelde het geforceerd kunstzinnig.
Als ik het nu opnieuw zou lezen zal ik er ongetwijfeld meer van begrijpen, maar ik ga het geen tweede kans geven. Daar was het verhaal niet interessant genoeg voor.
Zeer leuke schrijfstijl en daarom is dit boekje meer dan de moeite waard. Niet altijd even evident om lezen, maar de kadans en woordenschat zijn zeer geslaagde elementen.
Het verhaal zelf is dan weer minder de moeite waard en het einde is eigenlijk alles behalve (in de wetenschap dat ik als persoon helemaal niet van open eindes hou)
'Momo' is niet het beste boek van de schrijver. Toch is het een interessant boek om te lezen, vooral als je de oeuvre van Bouazza wil leren kennen, want de rode lijn tussen dit verhaal en de andere verhalen van de schrijver is niet te ontkennen.