Έπεσα πάνω σε αυτό το μικρό βιβλιαράκι του Γιάλομ, που είχα αγοράσει και διαβάσει το 2003, ως την πρώτη μου επαφή με τον συγγραφέα. Σκέφτηκα πως είναι ευκαιρία να το ξαναδιαβάσω, αφού πλέον έχω διαβάσει τα περισσότερα βιβλία του και να θυμηθώ την θέση του ως προς την θρησκεία. Είχα την εντύπωση πως σχολιάζει τον τρόπο που η ψυχανάλυση είναι τρόπον τινά, μια άλλη θρησκεία, μια εναλλακτική στο θρησκευτικό στερέωμα. Προς έκπληξη μου, το σύντομο αυτό σύγγραμμα/ομιλία κάνει έναν συγκριτικό παραλληλισμό μεταξύ ψυχανάλυσης και θρησκείας, ως σχήματα σκέψης που αγκαλιάζουν την, κοινή για όλες και όλους, αγωνία του να ζεις.
Σίγουρα 22 χρόνια πριν δεν είχα κατανοήσει με τον ίδιο τρόπο αυτό το, σύντομο αλλά πυκνό, σύγγραμμα που καταπιάνεται με τις πανανθρώπινες υπαρξιακές ανησυχίες που και καθορίζουν το βίωμα μας και την εμπειρία του να ζεις. Όμως η απλή και κατανοητή γραφή του, φαίνεται πως με έχει επηρεάσει βαθιά, από την πρώτη ανάγνωση, καθώς στις σελίδες του αναγνώρισα ψήγματα αυτών των ιδεών στην σκέψη μου όπως αυτή έχει διαμορφωθεί σε αυτά τα χρόνια.
Ο θάνατος, γράφει ο συγγραφέας, είναι ο κοινός παρονομαστής και το τέλος από το οποίο κανένα έμβιο ον δεν εξαιρείται. Μέσα από φιλοσοφικές αναφορές, κειμενικά και εννοιολογικά, ο Γιάλομ καταφέρνει να εντοπίσει το νήμα που συνδέει την ψυχανάλυση με τη θρησκεία, διαπερνωντας στις "έσχατες έγνοιες, το θάνατο, το νόημα, την ελευθερία, την μοναξιά" ανάγοντάς τες ως συστήματα παρηγοριάς στη δυσφορία που προκαλεί το να είσαι άνθρωπος. Αν και πρόκειται για ένα θεωρητικό κείμενο, και σίγουρα δεν αποτελεί βιβλίο αυτό βοήθειας, βρίσκει κανείς στις σελίδες του λίγη από αυτήν την παρηγοριά για το υπαρξιακό μας άλγος. "Το άγχος θανάτου", κλείνοντας γράφει ο συγγραφέας, "είναι ευθέως ανάλογο με το ποσό της αβιώτης ζωής κάθε ανθρώπου".