What do you think?
Rate this book


480 pages, Paperback
First published October 19, 2017
❗ Warning: Spoilers ahead! ❗
"Για να ξέρουμε τι λέμε. Δεν έχει σημασία η ηλικία, ποτέ δεν είχε. Οι γνώσεις καθορίζουν τον άνθρωπο, αυτές τον επιβάλλουν στην κοινωνία και τον καθιστούν διαφορετικό."
Υπόθεση: Οικογένεια φτωχή πλην τίμια από την Κρήτη που με χίλιους κόπους και έξοδα θέλει να σπουδάσει τον κανακάρη της. Ο πατέρας όμως μια μέρα έπαθε μεγάλη συμφορά και έπεσε σε μεγάλη δυστυχία. Από εκεί άρχισαν τα προβλήματα. Αναγκάστηκε να φέρει τον γιο του σπίτι και να τον κάνει να διακόψει τις σπουδές του για να ζήσουν. Ο κανακάρης άφησε πίσω του την Αθήνα και την ζωή του εκεί και άρχισε να δουλεύει σκληρά στη Κρήτη (και για λίγο στην Αθήνα). Ατυχία στην ατυχία κατάφερε να γνωρίσει τον έρωτα της ζωής του σε μια όμορφη και μορφωμένη κοπέλα που θα του έδινε την στήριξη και το κουράγιο να προχωρήσει σε αυτή την ζωή. Μέσα από πολλά συμβάντα και ακόμα περισσότερες ατυχίες και χτυπήματα της μοίρας τα παιδιά θα έχουν το δικό τους HEA με τον ήρωα στο τέλος να φτάνει στη μέγιστη καταξίωση ενός επιστήμονα.
Δεν είναι από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Έχει θέματα. ΜΕΓΑΛΑ . Και πάνε ως εξής:
1) Γεμάτο με οπισθοδρομικές αντιλήψεις των πολύ παλιών ημερών (που δυστυχώς κάποιες από αυτές ισχύουν και σήμερα). Σίγουρα γράφτηκε το 2017 (ή τουλάχιστον μέσα στη δεκαετία του 2010) και δεν γράφτηκε τίποτα το'50, το '60 ή το '70;
2) Πιο μελό πεθαίνει. Λες και βλέπεις παλιά ελληνική ταινία (από εκείνες τις ασπρόμαυρες) με τον Ξανθόπουλο.
3) Τα double standards και τα στερεότυπα (και κυρίως όσα αφορούν την γυναίκα, την θέση και το άτομό της) έρχονται και φεύγουν. Και η ενδοοικογενειακή βια(ψυχολογική και σωματική) δικαιολογείται, συγχωρείται και περνάει έτσι και ας μην ήταν επαναλαμβανόμενη.
Όσον αφορά τους χαρακτήρες είναι πάρτον ένα χτυπά τον άλλον.
Ένας πατέρας, ο οποίος θέλει πάντοτε να γίνεται το δικό του, δεν συζητάει, αλκοολικός, γίνεται και βίαιος όταν μεθάει, ανίκανος να δώσει αγάπη και στα δυο του παιδιά γιατί το ένα είναι κορίτσι και δεν βρίσκει κάποια αξία πάνω της και το άλλο είναι αγόρι, οπότε είναι φυσικό να είναι άξιο και να του δώσει περισσότερα από ότι στη κόρη. Σκέφτεται συνέχεια τι θα πουν οι άλλοι και γκρινιάζει, επίσης, συνέχεια όταν κάτι δεν πάει όπως το θέλει κάνει σαν κακομαθημένο παιδί.
Μια σύζυγος, την οποία καταρχάς θέλω να συγχαρώ για το κουράγιο της να ανέχεται έναν τέτοιο άνθρωπο τόσα χρόνια για σύζυγο της. Με το ζόρι να έχει έλεγχο στο σπιτικό της, ο λόγος της δεν περνά ή περνά όποτε βολεύει τον κύρη της.
Μια κόρη που είναι τίγκα στα ψυχολογικά και οι γονείς της την έχουν χιεσμένη, δεν της έδωσαν και δεν της δίνουν και ποτέ ιδιαίτερη σημασία λόγω του ταλαντούχου γιου. Ένας πατέρας που άχρηστη την ανεβάζει άχρηστη την κατεβάζει και μια μάνα που ποτέ δεν την υποστήριξε όσο θα έπρεπε. Μετά από πολλές ταλαιπωρίες και χτυπήματα της μοίρας (και όχι μόνο αυτής) κατάφερε να κάνει κάτι σε αυτήν την ζωή κουτσά στραβά.
Ένας γιος πεισματάρης, απόλυτος, ζηλιάρης αλλά ιδιοφυΐα και πρότυπο (σε αντίθεση με την άχρηστη την αδελφή του) που καταφέρνει παρά τις δυσκολίες της ζωής να τα βγάλει πέρα, χάρη και στην υποστήριξη της οικογένειας, των φίλων και του έρωτα της ζωής του.
Ο έρωτας της ζωής του ήρωα είναι το πρότυπο της καλής κοπέλας που σπουδάζει και ατύχησε στον έρωτα από ένα λαμόγιο που την ξεγέλασε και χάρη στον ήρωα μας κατάφερε να ευτυχίσει.
"Κανένας δεν θα σας δώσει καμιά σοφία, αν εσείς οι ίδιοι δε βοηθήσετε τον εαυτό σας. Κανένας δε θα σας περιμένει έξω από την πόρτα, όταν τελειώσετε αυτόν τον κύκλο. Το κλειδί θα είναι το μυαλό σας. Και για να συμβεί αυτό, πρέπει να το γυμνάζετε. Πολύ, διαρκώς, ακατάπαυστα, γιατί πάντα υπάρχει συνέχεια στη γνώση. Αυτή η αλυσίδα είναι πανίσχυρη και δε σταματάει πουθενά..."
P.S. Παραδέχομαι για το εξής τον συγγραφέα πάντως. Έκανε αυτοπροώθηση ένα άλλο του βιβλίο μέσα από αυτό το βιβλίο. Δεν το έχω δει να το κάνουν άλλοι συγγραφείς αυτό (μέχρι τώρα).
