บันไดหยกงาม 3

玉阶辞 #3

by 青湘, ชิงเซียง, พริกหอม (Translator)

เรื่องสังหารมารดาแต่งตั้งบุตรถูกทูลเกล้าขึ้น
แม้จะรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยในใจลึกๆ แต่ฉีซู่ยังคงไม่ไหวหวั่น
นางเร่งทำตามแผนการซึ่งอาจเป็นโอกาสสุดท้ายของตนเองต่อไป
โดยหารู้ไม่ว่าด้านบุตรชายก็คอยช่วยเหลือ
ยามนี้นางไม่ได้ลุยน้ำข้ามภูเขาอย่างโดดเดี่ยวตัวคนเดียวอีกแล้ว
นางมีสหายร่วมเป็นร่วมตาย
มีสหายที่มีสายเลือดเชื่อมโยงถึงกัน และไม่มีวันจะทรยศหักหลังนาง
แต่ใช่ว่าทุกอย่างจะง่ายดายอย่างใจนางคิดไปเสียหมดไม่
เหลียนเซิงหนูแม้ไม่ยอมให้บิดาสังหารมารดา แต่ก็มิยอมให้มารดามีโอกาสสังหารบิดาด้วยเช่นกัน
ทว่าถึงคราวที่ต้องเลือกนั้น เขาจะเลือกใคร...ฉีซู่ไม่อาจคาดเดาได้
บนเส้นทางสู่อำนาจนี้จะเป็นอย่างไรต่อไปนางก็จะก้าวผ่านไปให้ได้
แม้นางจะต้องแลกหนทางนี้กับสิ่งใด นางก็ยินดี!

Genres: China

352 pages

First published July 1, 2015

Reviews

[M · Rating 4 out of 5]

3.5
เล่มนี้ไม่ควรเก็บไว้อ่านก่อนนอน ไม่ทำให้ฟินฝันดี
ไม่ได้ให้เต็ม 4 ไม่ใช่เพราะไม่ดี แต่รู้สึกว่ามันเกินไปหน่อยในแง่ของความคับแค้น และใจแคบของนางเอก
เข้าใจว่าไม่ใช่ทุกเรื่องต้องจบแบบสุขนิยม และเรื่องนี้ก็ทำให้เราคาดเดาหลายประการว่าจะจบยังไง

นางเอกจริงๆ แล้วเป็นคนฉลาด สุขุม นุ่มลึก มองแผนการและคาดเดาการกระทำคนได้ทะลุปรุโปร่ง และวางหมากล่วงหน้า มีความอดทนและใจนเย็น แต่ส่วนตัวเรากลับคิดว่าการมองความรู้สึกให้ทะลุปรุโปร่งกลับไม่มี หรือถ้ามองทะลุ กลับไม่ปล่อยวาง ทำให้เราเสียดายตัวละครตัวนี้เบาๆ ทั้งๆ ที่ชีวิตสามารถมีความสุขได้ แต่กลับยึดเอาเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต แถมเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวังหลัง ซึ่งฮ่องเต้ไม่สามารถควบคุมได้ ทั้งๆ ที่ด้วยระดับสติปัญญาของนางเอก หากใคร่ครวญให้ดีก็สามารถเข้าใจได้แน่นอน แต่นางก็เทความผิดทั้งหมดลงไปที่ฮ่องเต้เรียบร้อย และบ่มเพาะความแค้นไว้ตลอดยี่สิบกว่าปี มีความรู้สึกละเอียดอ่อนที่เข้ามาก็ไม่ขบคิดทำความเข้าใจ ความจริงใจของฮ่องเต้ที่อยู่ตรงหน้า ก็ทำเป็นมองไม่เห็นและทุ่มเทชีวิตในการวางแผนแก้แค้นถึงจะวางได้นุ่มนิ่มเงียบเชียบก็เถอ กระทั่งไทเฮาพูดให้นางปล่อยวาง ก็ยังทำไม่ได้ จุดที่เรารู้สึกว่าตัวละครตัวนี้ปลิวแล้ว คือตอนที่นางไปคุยกับฮ่องเต้ ไปบอกความคับอกคับใจ พอฮ่องเต้ถามว่า "เจ้าคิดว่าเราทำ?" จุดนั้นนางเอกยังกลับตัวได้นะ แต่นางเลือกที่จะไม่ ได้แต่ถอนหายใจ

ส่วนฮ่องเต้ ที่อาจจะได้เป็นพระเอก ก็เริ่มต้นมาแบบไม่สวยไง คนเค้าอยู่ของเค้าเฉยๆ ก็ยังจะไปหาเรื่องแล้วดันเก็บคนที่น่าจะมีความแค้นกับตัวเองไว้ข้างกายอีก เราเชื่อนะว่าฮ่องเต้รักนางเอกเลย จะด้วยอะไรก็ตาม อันนี้คนเขียนก็ไม่ได้ชี้แจงให้ทะลุปรุโปร่ง แต่ความจริงใจ ความอดทนต่างๆ นาๆ ที่มีให้นางเอกเราค่อนข้างเชื่อ
สุดท้ายก็จบแบบนางเอกคือ ฐิถิเยอะเกินไป ตอนที่นางเอกมาบอกความคับอกคับใจ แทนที่จะเข้าใจให้สุด กลับอมพะนำไม่พูดเรื่องราว แต่เอาจริงๆ เราก็พอจะเข้าใจฮ่องเต้นะ จะแค้นก็ไม่ว่าอะไร แต่ที่ผ่านมาแสดงความจริงใจขนาดนั้นยังไม่เข้าใจเหรอ แล้วมาแก้แค้นทั้งๆ ที่ไม่ได้สืบสาวให้กระจ่าง คงออกแนวว่าถ้าจะถึงขั้นนี้แล้ว พูดอะไรไปก็คงไม่ทะลุใจนางละ ช่างแม่ม อารมณ์นี้มั้ง 555

สรุปก็คือไม่สุขนิยมนะ ในแง่ของความสัมพันธ์พระ-นาง ทั้งคู่ทำตัวเอง
แต่เรายังชอบเรื่องการวางแผน เรื่องลูก เราคิดว่าฉู่อ๋องฉลาดมาก ปรบมือให้ และยังหาทางลงให้พ่อแม่ตัวเองได้ดี
ให้ 3.5 เพราะส่วนตัวเสียดายตัวละครที่ฉลาดแต่ไม่ปล่อยวางทั้งคู่ เรื่องนี้ขาดการบรรยายอารมณ์ ทั้งเรื่องเข้มข้น ดราม่าแต่เราไม่ร้องไห้เลย ความรู้สึกไม่เป็นกราฟเท่าไหร่ ทั้งๆ ที่มีฉากอึดอัดใจมากมาย แต่ความเข้มข้นของพลอตให้เต็มเลยนะ อ่านเสร็จแล้วเหนื่อย ถอนใจ แล้วไปนอน นอนไม่หลับอีกตรู!

[Sortletter · Rating 4 out of 5]

ถ้าใครคาดหวังว่าการจบแบบพระเอกและนางเอกจะรักและอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขชั่วนิรันดร์ ก็ไม่ใช่เรื่องนี้แหละ
เป็นเรื่องการพยายามปกป้องชีวิตลูกกับตัวเอง การไม่ไว้ใจสามีและการแก้แค้นของผู้หญิงคนหนึ่ง
มีการดำเนินแผนล่อหลอก แย่งชิงบัลลังก์ แต่เรื่องไม่ได้ลงลึกในส่วนนี้มากนัก แนวหนังสือเพียงแต่ต้องการสื่อถึงการขุดหลุมล่อหลอกอีกฝ่ายเฉยๆ ไม่เน้นการเมืองมากมาย
แต่เป็นเรื่องที่อ่านสนุก อ่านจบแล้วให้ความรู้สึกคล้ายตอนอ่านวิมานลอย ทิ้งร่องรอยความเจ็บ

spoiler:
ฉีซู่ใช้เวลาทั้งชีวิต ยึดกอดความแค้น แก้แค้นฮ่องเต้ แถมสุดท้ายถึงรู้ว่าฮ่องเต้ไม่ได้ทำร้ายลูกตัวเอง แต่ก็เป็นคนที่รู้ว่าใครทำแต่ก็ไม่จัดการให้ แต่กว่าจะถึงตอนนั้นฮ่องเต้ก็สวรรคตไปแล้ว คนที่ทำร้ายลูกนางเอกก็กำลังจะตายแล้ว

ฮ่องเต้รักฉีซู่มาตลอด เมื่อรู้จุดประสงคฺ์ฉีซู่ที่มาใกล้ชิดตัวเอง จึงเจ็บลึก ตอนฮ่องเต้พูดกับฉีซู่ตอนจบนี่แสบดี

อ่านแล้วสงสารทั้งคู่

[Patrawan Dear]

#บันไดหยกงาม 3 / ชิงเซียง

เมื่อนางเอกเลือกวิธีแก้แค้นแบบนี้ ผลลัพธ์ก็ต้องเป็นแบบนี้ เล่มสามจึงจบลงแบบไม่มีอะไรต่างไปจากที่คาดไว้ค่ะ

ข้อดีของเรื่องคือการเดินเรื่องที่รวดเร็ว ตัวละครมีคาแรคเตอร์สม่ำเสมอ ใส่ปมต่าง ๆ มากำลังพอดี ไม่ได้เทน้ำหนักไปทางใดทางหนึ่งแบบสุดตัว แต่ข้อติดขัดสำหรับเราน่าจะเป็นที่เรื่องแค้น เราไม่รู้สึกว่ามันเป็นการแก้แค้น ไม่รู้สึกเอาใจช่วยหรือสาแก่ใจ จุดจบที่ฮ่องเต้พูดในฉากจบจึงไม่พีคเลย เพราะเรามองว่ามันควรจะเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วตั้งแต่ต้น เลยหมดลุ้นไปอย่างน่าเสียดาย

อย่างไรก็ตาม จุดดีงามของเรื่องกลับอยู่ที่ตอนพิเศษหนึ่ง “คิดถึงตลอดไป” เพราะเป็นบทที่มีความลุ่มลึกที่สัมผัสได้บางประการอยู่

โดยรวมแล้วจัดว่าเป็นมากกว่ารักอีกเรื่องที่อ่านสนุก ความยาวกำลังดี และมีอะไรให้อ่าน ไม่หนัก ไม่เบาจนเกินไปค่ะ :)ช

[janeny ไก่บิน · Rating 3 out of 5]

ตามเพลง จบเลยง่ายๆไปอย่างนั้นนนน
ไม่สปอยแต่อ่านมาตั้งนาน ปมก็เคลียร์อยู่ว่าใครฆ่าเด็ก
แล้วที่แค้นมาตั้งนาน แค่เนี้ยเลย ถามจี๊งงง กูจะเครซี่เด้อท่าน
อดทนเป็นสิบปี เอาเถอะ จบแบบนี้อาจจะดีแล้ว
จริงๆคืออยากให้สังหารไปเลยแล้วมารู้คนร้ายทีหลังจะได้ดราม่าจุกอกตาย ชอบ อันนี้เบื่อไปนิด

[Pollarin · Rating 4 out of 5]

หากจะถามว่า สิ่งที่นางเอกทำไปทั้งหมดถูกหรือไม่ ก็คงต้องได้แต่มองแล้วว่าคนอ่านแทนตัวเองเป็นใคร

ถ้าแทนตัวเองในฐานะคนนอกที่มองเข้าไป ก็คงเป็นเหมือนคำที่ว่า คนในมองไม่ชัด เป็นคนนอกที่เห็นชัดเจน นางเอกใช้เวลาทั้งชีวิตจมอยู่กับความแค้น ปล่อยวางไม่ได้ สุดท้ายกลับมารู้ว่าตัวเองแก้แค้นคนผิด

แก้แค้นคนผิดจริงหรือ?

เราในฐานะคนอ่าน...ที่อ่านแบบใช้ตัวเองแทนตัวเอกมาตลอ��� ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็สมมติเอาว่าประสบพบเจอเอากับตัวเองเสมอ ดังนั้น สำหรับเรา นางเอกไม่ได้ทำอะไรผิดเลย

นางเอกวางแผนมาทั้งหมด อดทนเสแสร้งอยู่ข้างกายฮ่องเต้มายี่สิบปี เพียงเพื่อความปลอดภัยของลูกชายสองคนที่ยังมีชีวิต และการแก้แค้นให้กับหนึ่งชีวิตที่จากไปก่อนหน้านี้ นางเอกยังเข้าใจว่าการที่สามีตายเป็นเรื่องธรรมดาของฮ่องเต้ ไม่เจ็บไม่แค้นเรื่องนี้ แต่เราไม่ใช่ เราไม่เข้าใจ

ในเมื่อรู้ว่าถ้าน้องชายคนนั้นอยู่นอกเมืองจะเรียบร้อยดี แต่เข้ามาในเมืองจะคิดชิงบัลลังก์ ถ้างั้น...ให้กลับมาทำไม? จงใจยั่วยุปลุกปั่น ล่อลวงให้เขาก้าวเข้ามาในกับดัก เอาชีวิตมาทิ้งไว้ ถึงแม้จะไม่ได้ตั้งใจ แต่นี่ก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ดึงเอาชีวิตทั้งชีวิตของนางเอกเข้ามาอยู่ในเรื่องร้ายๆ แล้ว

มันคือปฏิกิริยาต่อเนื่อง คือ ‘เด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาว’ เรารู้ว่าถ้าจะโทษฮ่องเต้แบบนี้ ก็เหมือนคนพาล ชีวิตนางเอกอาจจะไม่ได้เป็นแบบนี้ก็ได้ถ้าอดีตฮองเฮาไม่ทำเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนั้น แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว จะบอกว่าไม่เกี่ยวกันได้ยังไง

อาจมีคนคิดว่า นางเอกเอาความแค้นทั้งหมดไปทุ่มลงกับฮ่องเต้ ด้วยเรื่องในวังหลังที่ฮ่องเต้ไม่สามารถควบคุมได้...สำหรับเรา วังหลังก็เป็นของฮ่องเต้ อะไรที่ฮ่องเต้คิดจะปกป้อง คิดจะป้องกัน ไม่มีทางทำไม่ได้ มีแค่ไม่ทำ หรือคิดไม่ถึงเท่านั้น

ดังนั้นเรื่องแก้แค้นผิดตัวอะไรนั่น เราไม่ได้คิดแบบนั้น จะยังไงในหลายๆ ทาง ฮ่องเต้ก็เป็นคนบีบบังคับให้นางเอกเลือกแบบนี้อยู่ดี เช่นว่า รู้ว่านางเอกเข้าใจผิดเรื่องคนฆ่าลูก รู้ความจริง แต่ไม่บอก คือต้องการอะไร คาดหวังว่าจะวางความจริงใจต่อหน้าไปเรื่อยๆ ให้คนเค้าเข้าใจเอง? ขอโทษที โง่หรือเปล่า ถ้าอยากให้เขารักตอบทำไมไม่เคลียร์ข้อขัดแย้งต่างๆ ล้างความบริสุทธิ์ให้ตัวเอง ถ้าไม่มีเรื่องความเข้าใจผิดอะไรนี่ ยี่สิบปีที่ผ่านมาคงทำให้นางเอกรักจากใจจริงขึ้นมาได้แล้ว ทำไมถึงทำอะไรได้ไม่คุ้มเสีย

แต่โดยรวมแล้ว นางเอกจะเกลียดฮ่องเต้ก็ไม่ผิด ส่วนฮ่องเต้...อืม ถ้ามองอย่างกลางๆ เรื่องหาทางปกป้องบัลลังก์กับการตัดปัจจัยเสี่ยงออกไปทั้งหมด ก็ไม่ผิดเหมือนกัน สรุปแล้วก็คือเรื่องนี้ไม่มีคนผิด อยู่ที่ว่ามองจากมุมไหนเท่านั้น

ส่วนที่ว่า ต่อให้ตายไปแล้วก็ยังจะต้องฝังร่วมกับคนที่เกลียด มันน่าเจ็บใจก็จริงอยู่ แต่เราไม่รู้ว่าฮ่องเต้จะลำพองใจด้วยเหตุผลนั้นไปเพื่ออะไร ตัวอยู่ใจไม่อยู่ หรือว่าเรื่องแบบนี้ก็พอใจแล้ว? คิดว่าชนะแล้ว? สำหรับเราตายก็คือตาย จะฝังร่วมกับใครไม่เท่าใจอยู่กับใคร ได้มาแค่ตัวมีอะไรให้ภูมิใจเหรอ

ต่อให้มองเรื่องที่ว่าฝังร่วมกันแล้วหลังตายก็ต้องอยู่ด้วยกันไปด้วย เราก็คิดแบบนี้อยู่ดี เพราะต่อให้ยังไม่ตาย แต่อยู่ร่วมกันมายี่สิบปี ได้รู้ในนาทีบั้นปลายว่าที่ผ่านมาใจนางเอกไม่อยู่กับตัวเองเลย...หรือไม่เสียใจ :)?

คนที่ประทับใจที่สุดในเรื่องกลับเป็นสองพี่น้องลูกชายนางเอกแล้ว ตอนแรกคิดว่าคนพี่จะเหยาะแหยะ ปรากฏว่ากลับเป็นแบบที่เราชอบเลย5555 ท่าทางเจ้าสำราญแต่ไม่ได้โง่ ส่วนคนน้องเองก็ฉลาดมาก เราชอบจากตอนที่อ่านปกหลังแล้ว ว่าไม่ยอมให้พ่อฆ่าแม่ แต่ก็จะไม่ยอมให้แม่ฆ่าพ่อด้วยเช่นกัน

การกระทำของลูกชายคนเล็กนี้เรียกได้ว่าสมควรแล้วที่เกิดมาเป็นฮ่องเต้ สำหรับเราเขาเลือกทางลงทุกอย่างได้ดีมาก ไม่ให้พ่อมีอำนาจฆ่าแม่ ไม่ให้แม่มีอำนาจฆ่าพ่อ ยึดอำนาจเลยแล้วกัน จบ555555 ฉลาดมาก

ตอนปกติที่ชอบคือตอนที่นางเอกกับลูกทะเลาะกัน คำว่าใช้ลูกเป็นเครื่องมือแก้แค้น ที่จริงแล้วเราก็แอบคิดเหมือนกัน ก็เลยอยากรู้มุมมองนางเอกต่อเรื่องนี้ แล้วก็หลังจากนั้น ที่พี่น้องอยู่ด้วยกันหลังการทะเลาะกับแม่ ตอนคนพี่บอกว่า อย่าหาเรื่องโดนตี..555555

ส่วนตอนพิเศษ..เราประทับใจตอนของสามีกับฮ่องเต้เป็นพิเศษ คุณสามีโผล่มาไม่นานก็ตายไปแล้ว สำหรับเราคนนี้มีอยู่ไม่เหมือนมีด้วยซ้ำ แต่พอได้มาอ่านถึงอีกครั้ง เรื่องราวในวัยเด็กที่มีร่วมกันถูกขุดขึ้นมา..เป็นคนที่มีชะตากรรมน่าสงสารอีกคนหนึ่งจริงๆ ...และเราก็ชอบกลอนประโยคนั้นมาก

ส่วนตอนของฮ่องเต้...ถ้าเริ่มต้นไม่ผิดก็คงได้เป็นพระเอกจริงๆ ไปแล้วนะเนี่ย55555

รวมๆ แล้วเรื่องนี้ผิดจากที่คาดไปนิดหน่อย แต่ไม่ถึงกับคำว่าเสียเวลาอ่าน ตัวโครงเรื่องสร้างมาให้ดราม่าอยู่แล้ว นี่จึงเป็นจุดหนึ่งที่คาดหวัง แต่การบรรยายต่างๆ นานากลับไม่เข้มข้นพอ บางจุดที่ควรดิ่งไปในอารมณ์ล้ำลึกของตัวละครก็ไม่ดีพอ ทำให้อารมณ์ไปไม่สุด รู้สึกติดๆ ขัดๆ อยู่บ้าง ถ้าบรรยายความรู้สึกดีกว่านี้ เรื่องนี้คงทำให้ร้องไห้ได้

สรุปคือ ก็ดี สนุกดี ประทับใจกับความแค้นยี่สิบปีของนางเอก ประทับใจโครงเรื่อง แต่ไม่ถึงกับตราตรึงใจ และไม่ได้อยู่ในลิสต์นิยายจีนที่ชอบที่สุด แต่ก็ชอบแหละ อืม ประมาณนี้5555

[Kittenlittle · Rating 4 out of 5]

รีวิวรวม 3 เล่ม
เรื่องนี้เราซื้อมาตั้งแต่เรื่องนี้ออกใหม่ๆ กว่าจะหยิบมาอ่านก็สามปีกว่า เพราะอ่านรีวิวคนอื่นแล้วรู้ว่าจบไม่ดี ก็เลยยังไม่หยิบมาอ่านสักที นี่ก็เลยเตรียมใจไว้ตั้งแต่ก่อนอ่านเลย ก็เลยไม่ได้เศร้าเท่าไหร่

เรื่องนี้ไม่ได้บรรยายเน้นอารมณ์ความรู้สึก ออกแนวสรุป ตอนอ่านเราเลยยังไม่รู้สึกร่วมไปกับความแค้นของนางเอก ซึ่งดีในแง่ที่ว่าเราจะได้ไม่เศร้าไปกับนางมาก

เรื่องนี้เราเข้าใจว่าฮ่องเต้คือพระเอกนะ แต่พระเอกเป็นฝ่ายจริงใจกับนางเอกเพียงฝ่ายเดียว ส่วนนางเอกมีแต่ความแค้น เรื่องนี้เลยไม่มีโมเมนต์เรื่องความรักระหว่างพระนางเลย แต่ก็อ่านได้สนุก น่าติดตามมาก ลูกชายคนเล็กของนางเอกก็ดีมากจริงๆ ฉลาดหาทางลงให้พ่อแม่ได้ สุดท้ายเราก็รู้สึกเสียดายเวลายี่สิบปีของพระนางที่อยู่ร่วมกันมานะ สงสารทั้งคู่เลย

[Miyanomori · Rating 5 out of 5]

LMFAO THE BOOK HAD TO END BY THROWING SALT IN THE WOUND OFC but i really enjoyed this book if you can’t tell by all the screaming updates. Like it was advertised on the thai publisher’s FB it really has all flavors of emotions and there is definitely different types of love being displayed throughout the story and not just like romance and love/hate.

[Kanye · Rating 5 out of 5]

The ending is very reasonable even if it may not be as 'happy' or 'sad' as ppl might typically expect. The characters are so humane. They hurt and are hurt. They regret and is satisfied with what they have done. Ah, ain't life sad and fragile. And love, it makes fool out of us all.
P.s. I think this one is better than บุปผาสีชาด (which I find a bit protracted).

[Fonfoniny · Rating 4 out of 5]

อ่านเนื้อเรื่องจบไม่ได้เศร้าไรมากมาย แต่พออ่านตอนพิเศษของหยวนเพ่ยเท่านั่นละ น้ำตาไ���ลพรากกก รู้สึกเลยว่าสองคนนี้รักกันมากขนาดไหน แม้ว่าจะอยู่กับฮ่องเต้แต่ในใจของฉีซู่มีหยวนเพ่ยอยู่เสมอ แอบคิดนะว่าถ้าเล่มแรกจิ้นอ๋องไม่ได้เจอนางเอก หยวนเพ่ยกับฉีซู่คงได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขสองผัวเมีย

[Rintea W · Rating 4 out of 5]

จบแบบสนุก แต่ทำไม ทำไม ขอให้พระเอกได้สมหวังในรักมากกว่านี้หน่อยได้ไหม พ่อจะปากหนักอะไรนักหนา ถ้าบอกความจริงไปทั้งหมดอาจจะทำให้เข้าใจกันได้มากกว่านี้ ไม่นะขอภาคพิเศษเป็นชาติหน้าให้เราหน่อยก็ยังดี
คุณลูกองค์รัชทายาทช่างเท่ เก่ง และเหมาะกับการเป็นฮ่องเต้มากจ้า

[Hammu · Rating 4 out of 5]

Reasonable. To the victors belong the spoils but must live in the past without happy.

[Noomnim'S Box · Rating 5 out of 5]

สงสารหลี่เฉิงเพ่ยมากในตอนพิเศษ​
คนเราบางทีก็มีทางเลือกไม่มาก เพื่อคนที่รัก

[lonelypoppy · Rating 5 out of 5]

ตอนจบ จบอย่างเจ็บปวด แต่ก็โอเค เพราะว่าเรื่องเป็นแบบนี้ ก็จบแบบนี้ ถือว่าจบได้สวย
แต่ตอนพิเศษ ช่างทำให้เจ็บปวดยิ่งกว่า.... ทำเอานอนไม่หลับได้เลย
รวม ๆ แล้วชอบ เหมาะกับคนชอบนิยายหน่วง ๆ สมจริง
ตัวละครเรียลมาก มีด้านดีด้านร้าย

[Yippee · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องที่สุดยอดมากเลย เป็นสามเล่มบาง ๆ แต่ทำให้เราได้เห็นความเปลี่ยนแปลงในรัชศกกวงเย่าตลอด 30 ปี ไม่มีใครดีเลวโดยบริสุทธิ์ มีแต่ต้องเอาชีวิตให้รอดให้ได้เมื่อเข้ามาเกี่ยวพันกับคนในวังแล้ว ได้เห็นว่าในวงการเมือง การเป็นคนเถรตรงจนเกินไปแบบพ่อฉีซู่ก็อาจทำให้ไม่ได้รับความยุติธรรมเลยตลอดชีวิต แล้วฉีซู่ก็แสดงให้เห็นว่าการจะอยู่รอดให้ได้ต้องทำยังไง (ถึงจะเวอร์ไปหน่อยก็เหอะ)

อย่างแรกคือชอบความสัมพันธ์ของพระเอกนางเอก (ฉีซู่กับฮ่องเต้) มาก ๆ ตลอด 20-30 ปีที่อยู่ด้วยกันมาจะเห็นได้ว่ามันมีความรักแบบ mutual อยู่ระหว่างสองคนนี้ แต่ปริมาณไม่เท่ากันแน่นอน แล้วมันเป็นความรักแบบทั้งรักทั้งแค้น ฉีซู่ไม่เคยปล่อยวางความแค้นได้เลยตลอด 30 ปี แต่ถ้าฉีซู่ไม่ได้มีใจให้ฮ่องเต้เลยก็คงไม่มีฉากที่ฉีซู่ร้องไห้หาือเสียใจให้กับฮ่องเต้ แต่แค่ระหว่างทั้งสองคนมันเริ่มผิดตั้งแต่แรก แล้วพอเฉลยว่าสาเหตุที่แค้นขนาดนี้เป็นเพราะความเข้าใจผิดเรื่องคนที่ฆ่าลูกคนแรก มันทำให้เราฉุกคิดได้ว่า ขนาดความแค้นที่เกิดจากความเข้าใจผิดยังทำให้คนถือมันมาได้เป็น 20 ปี แล้วความแค้นจริง ๆ ที่ไม่ได่เข้าใจผิดก็อาจสามารถปล่อยวางหรือให้อภัยได้หรือเปล่า ส่วนฮ่องเต้ เรามองว่าคนเดียวที่ฮ่องเต้รักจริง ๆ ในบรรดาสนมคือฉีซู่ เพราะฉีซู่คือหมากเดียวที่ฮ่องเต้เดินผิดโดยการรับเข้ามาเป็นสนม เผลอ ๆ อาจไม่ได้มองเป็นหมากด้วยซ้ำ จะมาอยากให้ฉีซู่เป็นบ้านตอนนี้มันก็ไม่ทันแล้ว มันเริ่มต้นผิดตั้งแต่แรก ส่วนตอนที่เฉลยการเอาคืนของฮ่องเต้คือจะเห็นได้ว่าจริง ๆ ฮ่องเต้เศร้ามาก การบอกว่า “ขนาดนี้ยังคิดว่าเราไม่ยินยอมพร้อมใจอีกหรือ” เหมือนเป็นการจับให้ฉีซู่มาเผชิญหน้ากับความรู้สึกของฮ่องเต้ตรง ๆ สักทีหลังจากที่ฉีซู่เอาความแค้นมาบังตลอดหลายปีมานี้

อย่างไรก็ตาม เราเสียดายความสัมพันธ์ฉีซู่กับแม่แท้ ๆ มาก จำไม่ได้เล่มไหน แต่การที่บอกว่าแม่ในวังรู้ใจกว่าแม่แท้ ๆ นี่โคตรน่าหงุดหงิด เหมือนมองไม่ออกว่าตั้งแต่เกิด ชีวิตตัวเองต้องมาวิ่งเต้นขนาดนี้เพราะแค่การสั่งการของคนในวัง ทั้งการต้องออกจากเมืองหลวง การต้องเข้ามาอยู่ในวัง มันไม่ใช่ generosity to begin with อะ มันคือความเห็นแก่ตัว และถึงสุดท้ายฉีซู่จะ (คิดว่า) แก้แค้นให้ลูกคนแรกสำเร็จ แต่ฉีซู่ไม่เคยแก้แค้นให้ตัวเองสำเร็จเลยสำหรับเรา แต่โดยรวมก็สนุกแหละค่ะ เพราะโฟกัสหลักมันอยู่ที่การแก้แค้นบนความส้มพันธ์ที่ทั้งรักทั้งแค้น ไม่ใช่การแก้แค้นอย่างอื่น แค่เสียดายตรงนี้มากจริง ๆ