Bibliyomani

by Gustave Flaubert, Ayberk Erkay (Translator)

Kitapları niteliğine bakmaksızın fetiş öğesi haline getiren bir bibliyoman, bu tutkusunu ne kadar ileri götürebilir?

14 yaşındayken gerçek bir olaydan esinlenerek kaleme aldığı bu ilk yapıtında Flaubert, hem okuruyla hem de insanoğlunun içindeki şeytanla selamlaşarak klasik edebiyata sunacağı katkıların müjdesini veriyor. Elyazmaları ve öykünün basıldığı
Colibri gazetesinin 1837 yılı nüshasıyla Bibliyomani, Flaubert’in edebi dehasının ilk ürünü…

Genres: Short Stories, Classics, Books About Books, Fiction, Historical Fiction, France, French Literature

72 pages, Paperback

First published January 1, 1837

About the author

Gustave Flaubert was a French novelist. He has been considered the leading exponent of literary realism in his country and abroad. According to the literary theorist Kornelije Kvas, "in Flaubert, realism strives for formal perfection, so the presentation of reality tends to be neutral, emphasizing the values and importance of style as an objective method of presenting reality". He is known especially for his debut novel Madame Bovary (1857), his Correspondence, and his scrupulous devotion to his style and aesthetics. The celebrated short story writer Guy de Maupassant was a protégé of Flaubert.

Reviews

[Sinem A. · Rating 4 out of 5]

Bibliyomani minicik bir kitap. sayfaların bir yüzünde orjinal metni diğer yüzünde öyküyü görüyoruz bu nedenle göründüğünden de minik bir öykücük.
Ancak üstat yazarlardan Flaubert in henüz 14 yaşındayken 1800ler İspanyasında yaşanan gerçek bir olaydan esinlenerek yazdığı bir eser olduğundan ve bu baskıda orjinal metnin de yer alması ile biraz da olsa bibliyomaniye tutulmuş okurlara hitap ettiğinden cüssesinden daha büyük bir kitap da diyebiliriz.

[Yas · Rating 5 out of 5]

شاید خود داستان 4 نمره باشه ولی با درنظر گرفتن کیفیت کتاب و آرت‌های خفنش قطعا 5📓

این داستان اولین اثر منتشر شده از گوستاو فلوبر هست که وقتی فقط پانزده سال داشت نوشتش.
داستان درباره مردی هست که به معنای واقعی شیفته‌ی کتابه. به حدی که اون رو کتاب پرست میدونن.
~Bibliomania:
*جنون کتاب* می‌تواند نشانه‌ای از اختلال وسواس فکری عملی باشد که با گردآوری و انباشتن کتاب مشخص می‌شود و این علاقه به گردآوری کتاب می‌تواند تا جایی پیش برود که فرد را از روابط اجتماعی بازدارد و به سلامت او آسیب برساند.

♡Er betastete das geliebte, eroberte Buch, wandte keinen Blick von ihm. Er betrachtete es immer wieder, liebte es, wie ein Geizhals seinen Schatz, ein Vater seine Tochter, ein König seine Krone.

او کتاب محبوب و تسخیر شده را لمس کرد و هرگز چشم از آن بر نداشت. بارها و بارها به آن نگاه کرد. آن را دوست داشت همانطور که خسیس گنجش را دوست دارد، پدر دخترش، پادشاه تاجش را.

♡Er sparte all sein Geld, all sein Gut und all seine Gefühle für seine Bücher. Er war Mönch gewesen und hatte um der Bücher willen Gott verlassen; später opferte er ihnen, was den Menschen nach ihrem Gott am teuersten ist: das Geld; schließlich gab er für sie hin, was den Menschen nächst dem Gelde am wertvollsten scheint: die Seele.

او همه پول، همه کالاها و همه احساساتش را برای کتاب هایش پس انداز کرد. او راهب بود و به خاطر کتاب، خدا را رها کرده بود. بعدها چیزی را که برای مردم پس از خدایشان عزیزتر است، قربانی کرد: پول. در نهایت او چیزی که برای مردم در کنار پول ارزشمندترین به نظر میرسد را بخاطر آنها فدا کرد: روح.

[Joel Rivera · Rating 5 out of 5]

Me encanta cómo es que Flaubert describe a un hombre consumido por sus vicios y obsesiones.

Una sátira (tal vez de sí mismo) muy divertida y corta. Sorprendente que la haya escrito a los 15 años.

[Meltem Sağlam · Rating 5 out of 5]

Kitap tutkusu üzerine inanılmaz bir öykü.

Bu küçücük öyküyü, özellikle kitap tutkunları başta olmak üzere tüm yaştaki okurlara öneririm.

[Analia · Rating 5 out of 5]

5/5 estrellas

"¿es posible que los libros conduzcan a la demencia?"

Me ha encantado. Es un relato corto que habla de las pasiones desmedidas, en éste caso, la enfermedad de los libros (no voy a negar que me causó cierta risa pero sé que es cierto, que existen este tipo de pasiones) y en él encontré un libro que habla sobre libros, bibliófilos, libreros y lectores.
Bibliomanía transcurre en la ciudad de Barcelona y Gustave Flauert hace una especie de atributo al libro como objeto a través de Giacomo cuya vida es para y por los libros. Tal es su pasión por los libros que llega hasta el límite y llega a cometer el peor de los actos, todo sea por conseguir un ejemplar que no posee.

"La bibliomanía, término acuñado en el siglo XVI pero definido con amplitud por Thomas Frognall en su ensayo The Bibliomania or Book Madness. Containing some account of the History, syptoms, and cure of this fatal disease, de 1809, es un trastorno psíquico que consiste en una desmedida pasión por los libros. Bibliómanos son quienes los acumulan con ímpetu desproporcionado, como Antonio Magliabecchi (1633-1714), bibliotecario de Cósimo III de Médici, Gran Duque de la Toscana, quien vivió leyendo y, para no desperdiciar el tiempo, dormía entre pilas de libros, no se cambiaba de ropa ni se peinaba, apenas comía y se olvidaba de cobrar su sueldo. Lector voraz, bibliólatra donde los haya, examinaba decenas de libros al día."

El relato tiene una introducción referida a los distintos tipos de "Bibliomanía" que a mi entender son ciertos (y muy locos) Sólo me queda recomendarles y sugerirles que hagan un hueco y lo delan, disfruten diagnosticándose alguna de las patologías que menciona Gustave Flaubert.

"Hay una clase de bibliómanos que hacinan libros sin leerlos y los ocultan de forma mezquina para que no los lean los demás. Su biblioteca es desorganizada, cerrada y sin vida, por lo que bien han sido llamadas bibliocriptas o bibliotafios."

"la bibliopepsia es la propensión a la lectura apresurada y fragmentada, incluso de varias obras a la vez; y la abibliofobia es el exorbitante suplicio de quienes tienen miedo a no tener material para leer."

[Hande Kılıçoğlu · Rating 4 out of 5]

Flaubert'in 14 yaşında kaleme aldığı ilk öyküsü, büyük yazarın ilk adımları.

[Ruben · Rating 4 out of 5]

Flauberts erstes publiziertes Werk über einen Büchernarren und vielleicht viel mehr noch eine Parabel über den Glauben. Auf wenigen Seiten das Spektrum des späteren Werkes Flauberts in Nuancen zusammengefasst.

Liebe zum Leben, oder um dafür zu sterben. Liebe, trotz Widrigkeiten. Habgier und Neid um Sehnsucht zu befüllen und darüber der Schleier der Sucht, der zwanghaften Erfüllung.

Viel Inhalt - wenig Text - viel Flaubert.

[Sacha · Rating 5 out of 5]

Bibliomanie von Gustave Flaubert

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ (5*)

Ich liebe Kurzgeschichten und bin immer auf der Suche nach Neuen. Auch diese Kurzgeschichte habe ich auf Empfehlung von @dunkelgefunkel gelesen und es war, wie schon „The Houseplant“ eine super Empfehlung. 😁👍🏻

Kurz und unglaublich eindrücklich schildert der junge (15-jährige) Gustave Flaubert die Geschichte von Giacomo, dem verrückten Mönch, der alles tut für seine Bücher, resp. um noch mehr davon zu besitzen.

Die Ausgabe, die ich gekauft habe, ist ein kleines Hardcover vom Insel-Verlag, das zusätzlich so schön gemacht ist, inkl. Illustrationen, dass man die Geschichte nur geniessen kann. Empfehlung für alle Bibliomanen und solche die es werden wollen. 😉😍

[Zeynep · Rating 5 out of 5]

1836'da henüz 14 yaşındayken yazmış bu öyküsünü Flaubert.

Kitabın içeriğinden çok nadirliği ve biçimsel özellikleri yönünden bir arzu nesnesi olması söz konusu. Uğruna ölünecek ya da öldürülecek bir şey kitap bu hikayede.

Ah kitap! Sen ne canlar aldın, can yaktın, ne aşklar başlattın ne aşklar sonlandırdın, yangınlara, yıkımlara, arınmalara, doğrulara yönelttin, yanlışlara soktun, bazen bitmedin bitirdin bazen söylemedin söylettirdin bazen de yeniden başlamak için sen sebeptin, yalnızlığı bile anlatsan okuyana yalnız olmadığını farkettirdin...

Kitapçı Giacomo, filmlere ve kitaplara konu olmuş kitap tutkusu üzerine bildiklerimin (bir annenin, kitaba daldığı için, bahçede oynayıp caddeye çıktını farketmediği oğluna araba çarpması ve "ama yazar çok iyi yazmıştı ne yapabilirdim, farketmedim" demesi, kitaplardan bir sıra yapıp yanlarında uyuyan, kendine kitaplardan duvarlar örüp evini kuran...) en yüksek seviyesi, katıksız ve kusursuz bir bibliyomani!

Edebiyat dünyasına Madame Bovary gibi unutulmaz bir karakter kazandırmış yazarın gencecik hali, acaba o kelimeyi ilk öğrenişi ve kitaplara olan arzusu mu bu güzel hikayeyi yazdırmıştı?

[Aslı Can]

Yayın evlerinin yazarların kısa öykülerini bir şekilde süsleyip, basması beni bir yerde benim gibi kitapçı taburesi okurları için iyi bir fırsat. Bu minik kitap aracılığıyla Flaubert ile tanışmış oldum ve sevdim.

[Fact100 · Rating 4 out of 5]

3,5/5

[Cemre · Rating 3 out of 5]

Bibliyomani, Flaubert'in ilk yayımlanan öyküsüymüş ve Flaubert, bu öyküyü ON DÖRT yaşında yazmış. Okuduğunuzda Flaubert isminin neden hâlâ günümüzde de aynı şekilde bilindiğini, tavsiye edildiğini zaten anlıyorsunuz. On dört yaşında birinden böyle bir öykü çıkması beni gerçekten bir hayli etkiledi.

Flaubert, yaşanmış bir olaydan yola çıkarak yazmış bu öyküsünü. Kitaplara ayrı bir düşkünlüğü olan herkesin bu öykünün bir yerinde mutlaka kendisini bulacağını düşünüyorum.

Sel Yayınları, orijinal el yazması metinleri bir sayfada onların Türkçe çevirisini ise yan sayfada vermiş. Ayrıca öykünün yayınlandığı gazeteyi de kitabın sonuna eklemiş.

Kitap meraklıları mutlaka okumalı!

[Siv30 · Rating 5 out of 5]

אסופה נפלאה, אחת הטובות ביותר שפירסמה הוצאת 9 נשמות. אסופה שתדבר לכל אוהב ספר וחובב קריאה. האסופה כוללת שלוש מסות העוסקות באהבת הספר, אהבת הקריאה, מקומם של הספרים בחיי האדם והשפעתם על האנושות.

המסה הראשונה: "קץ הספרים" מאת אוקטב אוזן, היא יצירה נבואית המתארת את חזונו של אוזן ביחס להרגלי הקריאה האנושיים בעתיד -

"אם באומרכם ספרים כוונתכם לקונטרסי הנייר הרבים מספור, המודפסים, מקופלים, תפורים וכרוכים בכריכה המודיעה על שם היצירה, אודה בפניכם בכנות שאינני חושב — ושהתקדמות החשמל והמכניקה המודרנית אוסרת עלי להאמין — שההמצאה של גוטנברג תוכל שלא להידרדר בזמן קרוב למדי עד לחוסר שימוש כפרשניתה של התוצרת האינטלקטואליות שלנו.

בית הדפוס, שריוָרוֹל כינה בצדק רב כל כך "הארטילריה של החשיבה", ולוּתר אמר עליו שהוא מתת האל האחרונה והעילאית שבאמצעותה אלוהים מקדם את ענייני הבשורה; בית הדפוס ששינה את גורלה של אירופה וששולט על הדעה באמצעות הספר, החו��רת והעיתון מזה מאתיים שנה; בית הדפוס, שמ־1436 מושל ברודנות על רוחנו, נראה כעומד בפני סכנת מוות, לדעתי, מחמת מקליטי קול שונים שהומצאו לאחרונה ושלאט־לאט ישתכללו עד מאוד.

על אף ההתקדמות העצומה במדע המכבשים, על אף מכונות ההרכבה הקלות לניתוב, המספקות גופנים חדשים שנוצקו לא מכבר לתוך תבניות ניידות, נדמה לי שהאומנות של פוּסטר, שֵפֶר, אֶטיֶין, וַסקוֹסָן, אַלד מָנוּס וניקולס יֶנסוֹן, שנחלו בה הצלחה אחד־אחד, הגיעה לשיא שלמותה, ונכדינו לא יפקידו עוד את יצירותיהם בידיו של התהליך הזה, שכבר מזדקן למדי, ושלמעשה ניתן להחליפו בנקל ברישום הקול, שעודנו בראשית דרכו."

אומנם בהמשך אוזן מפליג בתיאורי האופן שבו יתממש חזונו, ובפרטים הוא לא דייק בשל מגבלות הידע של אותה התקופה, אבל הוא בהחלט צדק באופן שבו הוא תפס את השינוי שיתחולל בהרגלי הקריאה האנושיים ובאופן שבו הם יתממשו -

"אני מאמין אפוא בהצלחתו של כל דבר שיפעל לטובת הבטלה והאנוכיות של האדם. המעלית הרגה את העלייה במדרגות. הפונוגרף ישמיד קרוב לוודאי את בית הדפוס."

הקובץ השני באסופה הוא סיפור שפירסם גוסטב פלובר בגיל 16 - "ביבליומאניה" המתארת את טירופו הנפשי של ג'קומו, אספן ספרים נדירים ועתיקים, שאף על פי שלא ידע לקרוא, אסף את הספרים הנדירים בחירוף נפש שכילה את ימיו וחייו -

"ברחוב נראה אך לעתים רחוקות, אלא אם כן היה זה יום של מכירה פומבית של ספרים נדירים ומעניינים: אז כבר לא היה אותו גבר רפה ומגוחך. עיניו ברקו, הוא רץ, הוא הלך, הוא רקע; בקושי הצליח לשלוט באושרו, בדאגותיו, בחרדתו ובכאביו; הוא חזר הביתה מתנשף, מתנשם, קצר נשימה. הוא נטל את הספר הנחשק, חמד אותו בעיניו, הביט בו ואהב אותו, כמו כילַי את אוצרו, אב את בתו, מלך את כתרו."

הסיפור מתאר את האופן שבו התגלגלו חיו וגורלו לאחר שקללה נוחתת על העיר ברצלונה. מיתות משונות, שריפות ומחלות שלא נמצא הגורם להן.

הקובץ השלישי באסופה, הוא תשע הערות על הספרים והספרות מאת אלברטו מנגל. מקבץ מענג ומחכים שמעניק לקורא תובנות מעניינות על הקשר בין הקוראים לסופרים, ועולם הקריאה:

"הקשר בין סופר לקוראיו הוא שאלה של חיים ומוות, ממש כך. אם הסופר נקרא, הוא חי; אם לא, הוא מת. שום דבר ושום אדם לא משפיעים על ההכרעה האכזרית הזו, מלבד הקורא."

מאחר ומדובר בהערות, האופי שלהן אנקדוטלי. באחת מההערות הוא מספר על מכתב שכתבה לו דוריס לנסיג לפני שזכתה בפרס נובל לספרות וכך הוא כותב -

"היא סיפרה לי ששלחה לעורכים שלה באנגליה ובארצות־הברית את הרומן החדש שלה ושני סיפורים ארוכים. באנגליה אמרו לה שהיא כותבת יותר מדי (את זה הם אמרו לסופרת בת שמונים), מארצות־הברית השיבו שהספרות שלה לא מעניינת את הדור הצעיר."

אני לא יכולה אפילו להתחיל לדמיין את עוגמת הנפש, התיסכול והכאב שחשה מעצם התשובות המבזות שקיבלה.

באנקדוטה אחרת הוא מספר את סיפור הצלת "הגדת סרייבו" ע"י ספרן מוסלמי. הסיפור גרם לי להתרגשות ולהזיל דמעות מעניי

לסיום אניח לפניכם ציטוט מתוך ההערה השמינית (תיאור כל כך נכון ומדוייק של הרגל שלעיתים גורם לי לבושה קלה בשטחיות ולמפחי נפש לא מבוטלים. והגם שכך אני לא יכולה להיגמל ממנו)

"אוסקר ויילד טען שרק אנשים שטחיים לא שופטים לפי הקנקן; האבחנה שלו מושיעה את הקורא, שהסתנוור מכמות הספרים שמציעים לו את עצמם ללא בושה ממדפי החנויות, והניח לעצמו להתפתות לאלה שכריכותיהם מושכות או מקוריות יותר, אלגנטיות או נועזות יותר. למי שאינו יודע דבר על ספר מסוים (הכותרת מסתורית, הסופר לא מוכר, המוציא לאור אלמוני), עיצוב הכריכה משמש רמז לתוכן, כמין חידה איקונוגרפית הבוחנת את חדות הראייה של הקורא."

[Andrea · Rating 3 out of 5]

Giacomo è un libraio di Barcellona, ha soltanto trent'anni ma è già precocemente invecchiato nell'aspetto; solitario e consumato, triste e taciturno, la sua vita pare esclusivamente governata dall'unica cosa che ancora riesce a suscitare in lui entusiasmo, la passione per i libri. Passione, questa, sfrenata e divorante, che diventa vera e propria ossessione, portando Giacomo alla follia e alla rovina: egli sarà disposto a tutto pur di possedere il libro più raro e prezioso di Spagna, persino ad autodistruggere la propria esistenza.

Racconto giovanile di Gustave Flaubert, “Bibliomania” è una piccola chicca letteraria dalle atmosfere cupe e tenebrose, che ci trasporta nella mente di un bibliofilo che diventa bibliomane: anche la passione più nobile, se diventa esclusiva ragione di vita, può trasformarsi in ossessione patologica, follia. Chi ama i libri, sia come strumenti intellettuali che come oggetti fisici, non può che attribuire a questo racconto un duplice significato: contemporaneamente, un invito ad indulgere alla passione libraria e un monito a non concupirne il possesso in modo malato.

Il personaggio di Giacomo, un frustrato e scontento della propria vita che sembra trovare sollievo, conforto e rifugio soltanto nei libri posseduti (e, udite udite, molto probabilmente neanche letti!), potrebbe anche essere interpretato come un alter ego della più nota creatura di Flaubert, quella Madame Bovary in cui l'autore stesso si rispecchiava (“Madame Bovary c'est moi!”, confessò Flaubert). Come Emma Bovary, anche Giacomo soffre di quel particolare atteggiamento psicologico che predilige la fantasia alla vita reale, la dimensione fittizia alla verità, quella predisposizione all'insoddisfazione per la vita e alla smania di evadere dalla realtà: un disturbo del comportamento che, non a caso, ha preso il nome di sindrome di Madame Bovary, o bovarismo. In entrambi i casi, le implicazioni di questa situazione non sono prive di aspetti tragici.

Confesso che, pur trovando l'aspetto fisico ed il comportamento di Giacomo repellente, lontano ed estraneo da me stesso, da amante dei libri quale mi ritengo, mi sono sentito un po' ferito, come se Flaubert avesse voluto tirare in causa i suoi lettori bibliofili, facendoli rispecchiare (insieme a se stesso) nel protagonista di questo amaro racconto e mostrando loro le più temute ossessioni e le più recondite paure.

[Mira123 · Rating 5 out of 5]

Das erste, was ich an diesem Buch hervorheben möchte, sind die wunderbaren Illustrationen. Allein schon wegen denen hat es sich gelohnt, dieses Buch zu lesen. Viele sehen schön gruselig aus, manche fast schon abstrakt und fantastisch, bei allen stehen Texte im Mittelpunkt. So machen Klassiker Spaß! Ein großes Lob an den:die Illustrator:in! Das ist unglaublich gut gelungen.

Dieses Buch handelt, wie der Titel schon verrät, von einem Bibliomanen. Er ist Buchhändler und -sammler. Das Sammeln von Büchern ist sein Lebensinhalt. Teure und seltene Bücher zu kaufen und zu besitzen erfüllt ihn mit einem Glücksgefühl, das selbst für mich nicht ganz nachvollziehbar ist. Ums Lesen der Bücher geht es ihm gar nicht. Er will sie nur besitzen. Bücher wieder zu verkaufen fühlt sich für ihn an als würde er sie betrügen, Auch wenn das eigentlich sein Job wäre: Er will alle Bücher besitzen und nie wieder hergeben.

Ich muss sagen, dass ich es unglaublich finde, dass Flaubert diesen Text schon mit fünfzehn Jahren geschrieben hat. Wenn ich das mit den Kurzgeschichten vergleiche, die ich in dem Alter geschrieben habe! Naja, aus mir wird wohl kein Flaubert mehr. Der Kerl scheint eine Art Wunderkind gewesen zu sein. Von Flaubert habe ich bereits "Madame Bovary" und "Die Erziehung der Gefühle" gelesen, diese Kurzgeschichte gefiel mir aber bisher am besten von diesen drei Werken. (Gut, "Die Erziehung der Gefühle" war auch keine besonders große Konkurrenz, aber "Madame Bovary" fand ich toll!)

Mein Fazit? Eine spannende Kurzgeschichte in großartiger Aufmachung. Kann ich euch voll und ganz empfehlen!

[Catherine Vamianaki · Rating 5 out of 5]

He wrote this book when he was 14. It is based on a true story of a monk who liked to steal books.
I did enjoy reading it.

[Emiliano · Rating 4 out of 5]

"Guardaba todo su dinero, toda su fortuna, todas sus emociones para los libros. Había sido monje, y por ellos había abandonado a Dios. Más tarde, les sacrificó lo que los hombres tienen por más sagrado, después de Dios: el dinero. Después les entregó lo más preciado que tenemos después del dinero: el alma."

Un muy curioso libro que nos ofrece un relato que escribió el (que sería) Gran Flaubert a sus quince años, y publicado en la revista literaria El colibrí el año siguiente, 1847. Se inspiró en una crónica acerca de un siniestro bibliófilo de Barcelona, donde se desarrolla la acción.

Ya desde el primer párrafo nos recuerda explícitamente a los personajes de Hoffmann, con su descripción física y de los acontecimientos que provoca una sensación escalofriante, un desasosiego acerca de los abismos a los que pueden llevarnos las obsesiones, con esos recorridos casi reptilescos del personaje por el Barrio Gótico, con esas macabras desapariciones de los rivales en la posesión de los preciados incunables.

La bisoñez del autor es patente en su estilo tan verde aún, tan mecánico, con el abuso de esas descripciones en terceto que lo asemejan a una Margaret Mitchell cualquiera usando el equipo "escribe siguiendo los números", si bien resulta de agradecer (¡y mucho!) esa elección de comparaciones, de matices, tan audaz y con tan malvada intención que nos hacen prefigurar al Gigante literario que será.

En fin, una grata minucia sobre el poder fascinante de los libros, sobre su hechizo.

"La apretaba entre sus dedos riendo amargamente, como quien se muere de hambre y está viendo oro."

"Sí, estaba embriagado de lo que había sentido, estaba cansado de sus días; estaba ebrio de la existencia."

[Andy · Rating 4 out of 5]

Kann ich voll und ganz nachvollziehen...

[Erick Abanto López · Rating 5 out of 5]

Esta es la edición que leí hace unos días de este cuento clásico de Flaubert.
Una maravilla por donde se lo mire, un deleite y una sorpresa, pues aunque no es el Flaubert que todos tenemos en mente, sino uno todavía tierno, ya demuestra temperamento en el estilo y gracia para domeñar sus obsesiones temáticas.
me ha encantado el relato, y esa manera tan de suya de construir, sin que el lector se dé cuenta, en lo sencillo un relato complejo (creo haber redescubierto otra vez esa gran característica del cuento corto, esa ilusión placentera, de doble filo, de articular toda una red de conexiones en una composición sencilla, llana, casi inocente. Lo mismo sentí cuando leí los cuentos de Hawthorne).

Pero además, la introducción de Camilo Ayala Ochoa es una exquisitez bárbara. Escribe un erudito y divertidísimo compendio de los males psicológicos y psicosociales que ha producido el libro en la gente a lo largo de sus casi quinientos años. Un manjar lúcido para leerlo y releerlo una y otra vez, que felizmente se encuentra disponible en acceso libre para disfrute de todos: http://www.libros.unam.mx/digital/V9/...

Queda mucho por decir de este relato y de la introducción, pero por ahora, prefiero seguir disfrutando, sin mucho análisis, de su estela y de su encanto.

[Esherlocked]

“Hayır! Sevdiği bilginin kendisi değildi aslında; onun aldığı biçimi yansıyan suretini seviyordu. Bir kitabı seviyordu çünkü o bir kitaptı; kokusunu, biçimini, ismini seviyordu onun. Bir elyazmasının silinmeye yüz tutmuş tarihini seviyordu, o garip, yabancı, gotik harflerini, çizimleri cömertçe dolduran yaldızlarını, tatlı ve yumuşak rayihasını mutlulukla içine çektiği tozla kaplanmış yapraklarını seviyordu.”

Yazar bu kitabı ondört yaşında İspanya’da gerçekleşmiş bir olaydan esinlenerek yazmış. Bir çırpıda okunabilecek bir öykü. Yayınevi kitabın elyazmalarını ve bir de öykünün yayınlandığı gazetenin bir nüshasını eklemiş baskıya.

[Great-O-Khan · Rating 5 out of 5]

"Bibliomanie" ist eine kleine Geschichte, die der große Flaubert im Alter von 15 Jahren geschrieben hat. Es geht um die Liebe zu Büchern. Das kleine Buch unterstützt diesen Inhalt durch seine wunderschöne Aufmachung mit großartigen Illustrationen. Ein echtes Kleinod.

[pergamentfalter · Rating 4 out of 5]

Mit gerade einmal 15 Jahren hat Gustave Flaubert diese kurze Erzählung geschrieben. Eine Erzählung, die in ihren Mittelpunkt einen Mönch stellt, der in seiner Liebe zu Büchern dem Wahnsinn verfällt. Aus Liebe zu ihnen, wird ihm sein eigenes Leben unwichtig, was umso bemerkenswerter ist, wenn man bedenkt, dass der Mönch nicht lesen kann. So ist es auch nicht etwa der Inhalt der Bücher der ihn in seiner krankhaften Passion gefangen hält, sondern alleine deren äußere Gestalt (quasi eine auf die Spitze getriebene Coverliebe).

Das Anbeten eines, für den Mönch Giacomo seelenlosen (weil inhaltlich nicht erschließbaren) Gegenstands, anstelle eines übergeordneten Lebenssinns wird schließlich zu seinem Todesurteil.

Dennoch bleibt die Erzählung, vielleicht dem Alter des Autors geschuldet eindimensional und entwickelt ihr wahres Potential (noch) nicht.

Aber als frühes Werk Flauberts ist sie, meiner Meinung nach, durchaus lesenswert und ernstzunehmen. Mitunter sogar als Analogie auf unsere heutige Konsumgesellschaft, in der es nicht selten um den reinen Besitz von Dingen geht, deren Inhalt sich uns nicht erschließt.

Nicht unerwähnt bleiben sollte auch die liebevolle Gestaltung dieses Buches, das in seiner Schmalheit doch eine Augenweide im Bücherregal ist und nicht nur mit seinem Text sondern auch mit seiner Gestaltung, den Illustrationen und einem differenzierten Nachwort erfreut.

Deshalb 4 von 5 Sternen 🌟

[Lealejandra · Rating 5 out of 5]

Escrito por un Gustave Flaubert de 15 años, esta es la historia de un librero totalmente obsesionado por los libros y especialmente los más raros y únicos como los manuscritos. Pero ¿hasta dónde llegará nuestro bibliómano por un ejemplar codiciado?. De relato ágil y entretenido esga historia corta me hizo la tarde, además de que mi ejemplar está ilustrado por Marcos Moran, lo que hizo de la experiencia aún más grata. Lo considero perfecto para un viaje corto en que queramos dedicar un rato a la lectura e incluso para infantes.

[Yas · Rating 4 out of 5]

مرتبه: 2

[ΠανωςΚ · Rating 3 out of 5]

Με φάνηκε περισσότερο ενδιαφέρουσα η εισαγωγή του Γονατά, παρά η ίδια η ιστορία. Ναι, εντάξει, ενδιαφέρον και ότι γράφτηκε από έναν δεκατετράχρονο, δεν λέω, οκ, μπορεί όταν μεγαλώσει να γράψει ας πούμε και την Αισθηματική Αγωγή, λολ.

[Sandra · Rating 5 out of 5]

Giacomo ist Buchhändler in Barcelona und der (Anti-)Held dieser kleinen Erzählung. Er ist getrieben von einer wahnhaften Obsession für Bücher. Sein ganzer Lebenssinn scheint darin zu bestehen Bücher zu sammeln, zu verwahren, anzusehen, zu erwerben und zu verehren. Nachdem er von einem Kunden beim Verkauf eines Unikats übers Ohr gehauen wird, spitzen sich die Ereignisse zu und eine Katastrophe folgt auf die nächste...

Flaubert hat dieses Frühwerk mit gerade mal 15 Jahren geschrieben. Kaum zu glauben, dass diese Geschichte, die einen von der ersten bis zur letzten Seite fesselt und mitreißt von einer so jungen Person stammt.

Giacomo ist eine in ihrem Irrsinn, unglaublich faszinierende Figur, die die Leserin bestimmt so schnell nicht vergessen wird. Man gerät fast mit dem Protagonisten zusammen in einen Wahn, während man die Geschichte liest, und verfolgt das Geschehen, besonders gegen Ende, mit atemloser Spannung.

Im ebenfalls sehr interessanten Nachwort von Barbara Vinken, wird die Leserin dann noch mit deren erhellenden Gedanken zum Buch beglückt.

Das wunderschön illustrierte Buch kann innerhalb einer oder zwei Stunden mit Genuss gelesen werden und hinterlässt das Gefühl, einen viel längeren Roman beendet zu haben. Flaubert ist hier sicherlich noch ein ganzes Stück weg von seiner höchsten Schaffenskunst, jedoch schon besser als die meisten AutorInnen es Zeit ihres Lebens werden. Sehr empfehlenswert!

[Erick Abanto López · Rating 5 out of 5]

Joder. Me lo acabo de devorar en una sentada!

¡Una pequeña pieza de orfebrería y buen gusto! Hace siglos no leía nada de Flaubert, y esta 'petite' me ha maravillado.

Qué sutileza y qué elegancia para mostrar cómo una obsesión, un fetiche personal, se manifiesta en los actos y en los pensamientos de un sujeto, y cómo su potencia seductora, su razón de ser, en tanto objeto-fetiche, proviene más de una creencia íntima acerca de o que es, que de un caracteristica objetiva y concreta.

Flaubert pareciera decirnos que los libros (o cualquier otro objeto) no son especiales por sí mismos, sino por las personas que les adjudican, a veces irracionalmente, esa cualidad...




//

Aquí iré agregando mi comentario del libro

/


//

[Verenski · Rating 4 out of 5]

Interessante, gut geschriebene Kurzgeschichte um einen Bibliomanen, der nicht mal richtig lesen kann. Die Illustrationen der Ausgabe sind wunderbar bizarr und haben mich an Kafkas Verwandlung erinnert (viele Käfer).
Mit gerade mal 15 Jahren hat Flaubert diese Geschichte geschrieben, hätte für mich noch ausführlicher sein dürfen :)

[Mustang Sally · Rating 3 out of 5]

Kağıt Ev bu öyküden esinlenmiş olabilir mi acaba?

[Renklikalem · Rating 4 out of 5]

Henüz on dört yaşındayken gerçek bir olaydan aldığı ilham yazdırmış Flaubert’e bu kısa ama okuyanın tüylerini diken diken eden öyküyü. İşin ilginci karakterle ilgili verdiği kısıtlı bilgilerle nasıl da güçlü bir imge oluşturuyor biz okurların zihninde. Üstelik tıpkı kitaptaki bibliyoman karakter Giacomo’nun tutkuyla topladığı elyazmaları gibi el yazısı ile, sanki tek oturuşta, sanki aklındakini hemen kağıda dökmezse çıldıracakmış gibi bir tutkuyla yazmış Flaubert de. Kitabın Türkçe edisyonu bir sayfa öykü, bir sayfa Flaubert’in el yazması olacak şekilde basılmış. 🩵

Doğru düzgün okuma yazması bile olmayan, kitap mezatı veya tutkuyla istediği kitabın yanında değilken resmen bir ölüden farksız olan Giacomo’nun hikayesinin küçük bir bölümünü okuyoruz öyküde. Giacomo için o an sahip olmak istediği kitap dışında her şey ve kendi de dahil herkes kıymetini kaybediyor. Bu tutkusunun onu nereye götüreceğini, bu kısa hikayenin sonunun nereye varacağını tahmin etmek zor değil esasında.

Bir kahve içimlik süreye sığdırabileceğiniz kadar ince ama yaptığı nokta atışı dönem ve toplum tasvirleriyle aklınızda uzun süre kalarak size ölümsüz bir kitap kahramanı kazandıran Bibliyomani’yi her kitap tutkununa tavsiye ederim.

#neokudum #bibliyomani #gustaveflaubert #selyayınları #kindleokumalari #renklikalemkitap