Ο Παύλος είναι μια ξεχωριστή περίπτωση ανθρώπου, με ιδιόρρυθμο χαρακτήρα και ατσάλινη θέληση, που πετυχαίνει κάθε στόχο στη ζωή του. Παρά την επικίνδυνη εμπλοκή του στον γοητευτικό κόσμο της νύχτας, ξεφεύγει, ερωτεύεται και φτιάχνει τη ζωή του στο πρότυπο του ανθρώπου και οικογενειάρχη που είχε υποσυνείδητα ενστερνιστεί από μικρός.
Όταν όμως το παρελθόν επιστρέφει απρόσμενα και τον συνθλίβει ψυχικά και σωματικά, απομονώνεται και οργανώνει τη μοναχική ζωή του με άμυνα την ψυχρή λογική και την απουσία συναισθημάτων.
Ωστόσο, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται! Μια σειρά από γεγονότα και αποκαλύψεις αλλάζουν δραματικά ότι ήξερε για την μέχρι τότε ζωή του και τον φέρνουν αντιμέτωπο με συναισθήματα που πίστευε πως έλεγχε, πρόσωπα που αγνοούσε και αποφάσεις που δεν θέλει να πάρει.
Είναι τελικά δυνατόν ένα νέος που ξεκινάει με τις καλύτερες προοπτικές για να γίνει το πρότυπο της κοινωνίας να καταλήξει να γίνει η προσωποποίηση της βίας; Ή μήπως όχι;
Ένα βιβλίο που το φοβήθηκα λίγο λόγο του μεγάλου όγκου , ήμουν βέβαιη ότι στις 767 του σελιδες θα υπάρχει σίγουρα κάποια κοιλιά, όμως ο συγγραφέας με διέψευσε ευχάριστα και μπορώ να σας πω ότι δεν μπόρεσα να το αφήσω από τα χέρια μου από την στιγμή που το ξεκίνησα μέχρι να το τελειώσω ! Καμία πτωτική τάση στην ένταση της ιστορίας ! Η αγωνία κορυφώνονταν σε κάθε σελίδα του βιβλίου, που ξεχωρίζει από τα όσα αστυνομικά έχω διαβάσει μέχρι τώρα και ο λόγος είναι ότι ένιωθα ότι διάβαζα ξένο συγγραφέα! Οι περιγραφές των τοπίων,τα ψυχογραφήματα, οι εναλλαγές από το παρελθόν στο μέλλον του πρωταγωνιστή που έδεναν τόσο όμορφα μεταξύ τους! Τα γρήγορα αυτοκίνητα, τα όπλα με τις εξηγήσεις τους τόσο όσο πρέπει για να μην κουράζει τον αναγνώστη αλλά να λαμβάνει την απαραίτητη γνώση και περιγραφή.Η έντονη νυχτερινή ζωή με τις επιπτώσεις που επιφέρει ! Αυτό το βιβλίο είναι τόσο ατμοσφαιρικό με τόσο δυνατή πλοκή που θα μπορούσε να γίνει σενάριο κινηματογραφικής ταινίας του γνωστού μας ήρωα Τζέιμς Μποντ ! Μαφία - έρωτας , νονοί της νύχτας - αγάπη, πληρωμένοι δολοφόνοι - μοναξιά, όπλα - απογοήτευση, δολοπλοκίες - αγνότητα, μίσος - εξιλέωση, φιλια - προδοσία, ζωή - θάνατος Όλες αυτές τις εναλλαγές σε καταιγιστικούς ρυθμούς και σε μεγάλη ένταση τις ζούμε σε αυτό το υπέροχο, μοναδικό μυθιστόρημα και είμαι περήφανη που ο συγγραφέας είναι Έλληνας και έχει αγγίζει σε τόσο υψηλό επίπεδο το αστυνομικό μυθιστόρημα και έχει ανεβάσει τον πήχη τόσο ψιλά ! Του βάζω 5/5 και το συστήνω ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του είδους! ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Σύνοψη του βιβλίου "Υπάρχουν ακόμα συναισθήματα"
Ο Παύλος είναι μια ξεχωριστή περίπτωση ανθρώπου, με ιδιόρρυθμο χαρακτήρα και ατσάλινη θέληση, που πετυχαίνει κάθε στόχο στη ζωή του. Παρά την επικίνδυνη εμπλοκή του στον γοητευτικό κόσμο της νύχτας, ξεφεύγει, ερωτεύεται και φτιάχνει τη ζωή του στο πρότυπο του ανθρώπου και οικογενειάρχη που είχε υποσυνείδητα ενστερνισθεί από μικρός.
Όταν όμως το παρελθόν επιστρέφει απρόσμενα και τον συνθλίβει ψυχικά και σωματικά, απομονώνεται και οργανώνει την μοναχική ζωή του με άμυνα την ψυχρή λογική και την απουσία συναισθημάτων.
Ωστόσο, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται! Μια σειρά από γνώσεις και αποκαλύψεις, αλλάζουν δραματικά ό,τι ήξερε για την μέχρι τότε ζωή του και τον φέρνουν αντιμέτωπο με συναισθήματα που πίστευε πως έλεγχε, πρόσωπα που αγνοούσε και αποφάσεις που δεν θέλει να πάρει.
Είναι τελικά δυνατόν ένας νέος που ξεκινάει με τις καλύτερες προοπτικές για να γίνει το πρότυπο της κοινωνίας να καταλήξει να γίνει η προσωποποίηση της βίας; Ή μηπως όχι;
Εξαίρετο βιβλίο, που αποτελεί άριστο σενάριο για κινηματογραφική ταινία. Κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη σε όλη τη διάρκειά του. Ένα εξαιρετικό συγγραφικό ντεμπούτο του Βασίλη Ζησόπουλου!
Το βιβλίο έχει γραφτεί ξεκάθαρα απο ακκάου στο twitter (όσοι έχουν twitter θα καταλάβουν τι εννοώ). Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι κάτι σαν τον Έλληνα 007 που πήρε τον κακό τον δρόμο – γιατί ώς γνωστών οι μάγκες και τα ‘κακά παιδιά’ έχουν άλλη γοητεία (λέμε τώρα). Μέχρι στιγμής ο συγγραφέας προσπαθεί να μας πείσει οτι ο Παυλος εγραψε άριστα στις εξετάσεις έτσι, χωρίς να διαβάζει και να προσπαθεί ιδιαίτερα. Παρεπιπτωντος ο συγγραφέας – συγνώμη ο πρωταγωνιστής, ο Παύλος ήθελα να πω – είναι και μέλος της Mensa, για τέτοια ευφυία μιλάμε, αλλά δεν είναι κάνας σπασικλάκος όχι. Έχει βρεί τον Μιγιάγκι/Κοσμά του που τον προπόνησε στις πολεμικές τέχνες, όχι τίποτα φλώρικά απο αυτά που βλέπουμε στους Ολυμπιακούς αγώνες, μιλάμε τον έκανε Ράμπο. Ρίχνει γροθιά και σε αφήνει στον τόπο, ένα πράγμα.
Μετά απο πολλές περιπέτειες – πολλές περιπέτειες όμως, ο πανέξυπνος, γοητευτικός, πάμπλουτος, πετυχημένος αλλά και προδωμένος ήρωάς μας πεθαίνει.
Σε γενικές γραμμές ο συγγραφέας ξέρει να γράφει. Η ιστορία έχει αρκετό ενδιαφέρον, όμως είναι πολύ φλύαρος. Περιγράφει συνέχεια και με πολλές λεπτομέρειες τον εσωτερικό κόσμο του ήρωα, κάτι που δεν ταιριάζει στο είδος του βιβλίου. Για να δώσω ένα παράδειγμα: Μια απο τις ‘πρωταγωνίστριες’ του βιβλίου είναι (α) 50+ χρονών (β) έχει μεγαλώσει μέσα στην νύχτα – ο αδελφός της είναι μαστρωπός/μαφιόζος/προστάτης επιχειρήσεων (γ) έχει κόρη 23 που πήγε διακοπές στην Ελλάδα και έχει να δώσει σημεία ζωής αρκετες μέρες και σκέφτεται να διαβάσει το Twilight γιατί της είπανε οτι έτσι θα ξαναθυμηθεί πως είναι ο έρωτας.
Το βιβλίο είναι γεμάτο απο τέτοιες στιγμές. Είναι σαν να βλέπεις τις επικύνδυνες αποστολές, να έχεις φτιαχτεί και πάνω στο καλύτερο σου κοτσάρουν μια διαφήμιση για σερβιέτες, μόνο που σε αντίθεση με την τηλεόραση που σηκώνεσαι και φτιάχνεις ένα σάντουιτς μέχρι να ξαναρχίσει η ταινία, πρέπει να κάτσεις και να διαβάσεις γιατί δεν ξέρεις πότε θα ξαναρχίσει η δράση που σε ενδιαφέρει. Με τούτα και με εκείνα ένα βιβλίο 350 – 400 σελίδων έχει φτάσει τις 767.
Ηταν το βιβλιο που επελεξα να παρω μαζι μου στις διακοπες πιστευοντας πως λογω των 700+ σελίδων του θα είναι παραπανω απο αρκετο. Παρ' ολα αυτα, κάθε φορα που ξεκινούσα να διαβάζω μου ηταν παρα πολυ δυσκολο να το αφησω. Οι συνεχεις εναλλαγες στις χρονικες περιοδους διηγησης το εκανε σχεδον "εθιστικο" να συνεχισεις για να δει πως κατεληξαν οι ηρωες στις εκαστοτε καταστασεις.
Η υποθεση ηταν πολυ καλα δομημενη και δοσμενη στον αναγνωστη. Ισως μερικες φορες καποια πραγματα φαινοντουσαν αρκετα στημενα, και γινοντουσαν "απο το πουθενα" μονο και μονο για να εξυπηρετηθει η ροη της ιστοριας, τα οποια με εκαναν να αποθαρυνθω κατα τη διαρκεια που το διαβαζα καθως εχανα την "ταυτιστη" -που θα μπορουσα να ειχα με τους πρωταγωνιστες.
Στην τελικη ομως παντα γυριζα και στην επομενη σελιδα και δεν το μετανιωσα. Μέχρι και την τελευταια σκηνη δεν σταματουσε να σε ξαφνιάζει - με την κάλη έννοια.