"Δεν θυμάμαι πώς πετούν τα χελιδόνια", της είπε κι εκείνη γύρισε και τον κοίταξε... Θέλω να πιω επειγόντως κάτι. Αν απλώσω το χέρι μου δίπλα, θα πιάσω ένα ποτήρι παγωμένο με ουίσκι μέσα. Μου το σέρβιρε ο Τομ Κρουζ ως μπάρμαν στο Cocktail. Πίνω μια γεμάτη γουλιά και αρχίζω να νιώθω ήδη καλύτερα. Πιο έτοιμος. Κάνω μια χορευτική φιγούρα και παίζει κάπου στο βάθος του Baby why I'd have to fall in love with you. ... Κάπου ανάμεσα στη "Βενζίνη" του Εγγονόπουλου και το Gasoline του Corso, τα διηγήματα της Αντιγόνης Ηλιάδη αναφλέγονται και φωτίζουν κι άλλο, προκλητικά και βίαια βεβηλώνοντας σώματα, καρδιές και υπολήψεις. Χρειάζεται και δεύτερη ανάγνωση προτού προσθέσω κανένα ψύχραιμο σχόλιο. Γιατί στις δεκατρείς ιστορίες το λογικό υποχωρεί και γίνονται τέρατα και ανίερα σημεία...
το blurb του βιβλίου (που παντελώς αταίριαστα και αναπάντεχα το διάβασα σε μια παραλία) είναι το εξής (το αντέγραψα απ' τις Ακυβέρνητες Πολιτείες): «Δεκατρείς ιδιὀτυπες ιστορίες συνθέτουν ένα γράφημα της σύγχρονης πραγματικότητας όπου ο τρόμος, η αποστροφή, οι φαντασιὠσεις, το τραύμα της σεξουαλικότητας, η κοινωνική λήθη και το άρρητο της μηχανής συνωθούνται σε μια αφηγηματική γλώσσα που φορές μοιάζει να «αναφλέγεται» από το σημαντικό και ετερόκλητο της πραγματικότητας που καλείται να νοηματοδοτήσει»