Κι όλα τελείωσαν κι ίσως να’ταν το τέρμα μα μπορεί και η αρχή μιας αέναης επανάληψης, μιας μεταδοτικής τοξικότητας που μπορούσε να αποδημήσει και να μοιράσει την αρνητική ενέργεια σε τέρατα και σημεία, αλλά και να μεθύσει απο την αύρα της απολυτρωτικής θετικής προσευχής.
Κι όλα τελειώσαν όταν η τοξική δηλητηρίαση μπήκε στο πράσινο σπίτι, με την καρδιά ενός μικρού αγοριού ετοιμοθάνατου - έμοιαζε αρκετά, φυσικά και μεταφυσικά, με το πράσινο σπίτι που στέγασε το πεπρωμένο του Γιόσα όταν χτίστηκε σε κάποιο χωριό, στην καρδιά της Αμαζονίας.
Μπορεί να ήταν το ίδιο. Μπορεί και όχι. Οι παραισθήσεις, οι ψευδαισθήσεις και οι παρομοιώσεις επιτρέπονται ξεκάθαρα όταν μια μάγισσα βγαίνει απο το παραμύθι και μπαίνει στο κλειστοφοβικό περιβάλλον του Φράντς Κάφκα χωρίς να κρατάει την τόσο μα τόσο απαραίτητα κυρίαρχη χορδή που αυξάνει ή μειώνει την ιερή και εξωκοσμική φρίκη αγαπης που ορίζεται απο την απόσταση ασφαλείας.
Η απόσταση ασφάλειας σε καθηλώνει κυριολεκτικά, είναι μια ανατριχιαστική ιστορία φόβου, πανικού, αγάπης,απόγνωσης και θανάτου.
Ένας μελαγχολικός τρόμος απλώνεται σαν αεράκι που δροσίζει ενώ παράλληλα δηλητηριάζει κάθε φωνή και κάθε βλέμμα.
Κάθε ικανοποίηση ανάγκης, κάθε αναπνοή, κάθε γουλιά, κάθε άγγιγμα, μεταμορφώνεται σε άγριο παραμύθι, σε επίπλαστη σιγουριά, σε εξαίσια ελκυστική παγίδα, σε ένα απολαυστικό αγώνα μεταξύ χρόνου και μνήμης.
Αργεντινή πονάς.
Το χώμα σου αναδύει τοξικά δηλητήρια που παράγουν πληθώρα κερδών και θανάτων.
Παράγουν θαύματα, γεννούν μεταλλαγμένη φύση ανθρώπινης ράτσας και σκορπάνε σπόρους που θα καρποφορήσουν τις μαύρες παπαρούνες των κρυφών καημών και της ματαίωσης, του πυρετού, της αυταπάτης και της πραγματικότητας στην πιο σκληρά ρεαλιστική της μορφολογία.
Σαν το χώμα που ποτίζεται με εξατμισμένο νερό και ζαρώνει και ξεραίνεται ενώ ρουφάει υγρασία απο την ομίχλη της μοίρας και την κατάρα των απονενοημένων νεκρών.
Πρόκειται για ένα αριστουργηματικό μυθιστόρημα, απογείωσης, ταύτισης, απειλής και εισβολής μέσα σε κομιστές χωρίς ταυτότητα, μέσα σε ξενιστές δέσμιους με το σκοτεινό απόκοσμο και ανύπαρκτα αληθινό σύμπαν.
Η απόσταση ασφαλείας, αρχικά ορίστηκε εδώ, ως η μεταβλητή απόσταση που χωρίζει τη μητέρα απο την κόρη με σκοπιμότητα προστασίας και αποτέλεσμα απίστευτης και μοναδικής αγάπης.
Η μητέρα μετράει και υπολογίζει αυτή την απόσταση ξοδεύοντας σχεδόν ολόκληρη τη ζωή της αν και πάντα ρισκάρει περισσότερο απ’ο,τι θα ‘πρεπε.
Μα ποια «πρέπει» και ποιες «συμβουλές διαπαιδαγώγησης» θα φρενάρουν την ιλλιγιώδη ταχύτητα προς την πανάκεια της μητρικής αγκαλιάς.
Τίποτε, ποτέ, κανένας θνητός, θεός ή ημίθεος, γήινος και εξωγήινος δεν θα καταφέρει να σπάσει την χορδή της απόστασης ασφαλείας.
Έχει Συμπαντική ύλη και αντί ύλη μέσα της κι όταν τεντώνεται πολύ ξεφλουδίζει την καρδιά, για να αρχίσει η αιμορραγία που θα σημάνει συναγερμό αισθήσεων και αίσθημα απώλειας μέχρι να μειωθεί η απόσταση και το αίμα να γίνει το βάλσαμο για τις φυγές και τις πληγές του παιδιού.
Ο μόνος που θα το πετύχει αγόγγυστα ίσως, είναι το πιο ενεργητικό μέρος της ζωής μας δηλαδή ο θάνατος.
Υπάρχει μόνο ένας τρόπος εισαγωγής αυτού του βιβλίου, αλλά πραγματοποιείται έξοδος μέσω οποιασδήποτε από τις πολλές διαδρομές που ελευθερώνει παράδοξα και κόντρα σε κάθε γραμμική περιγραφή.
Μια φαντασία για το πώς αγκαλιάζουμε την άγνωστη προοπτική του θανάτου μας; Πιθανώς. Και εσείς, αγαπητέ αναγνώστη, θα βρείτε αναμφίβολα μερικούς άλλους τρόπους για να αντιμετωπίσετε αυτό το άσχημο αιχμηρό αλλά και ονειρικό κομμάτι μαγικού μοιραίου.
Ενώ η ιστορία είναι ονειρική, στα σκοτεινά παραπατάει μες του χρόνου την βόλτα , η αφήγηση είναι διαχωρισμένη και κρυπτική, μυσταγωγική θα έλεγα, αυτό ενισχύει μόνο την ακαταμάχητη και συντριπτική αίσθηση φόβου που ξεκινά στην πρώτη σελίδα και καταλήγει σε ένα συμπέρασμα με μια αμφίβολη ανάλυση ξεχωριστή μα και τόσο ίδια αν είσαι ζωντανός που δεν φοβάται την αλήθεια των φαντασμάτων.
Βρήκα το στυλ λίγο δύσκολο για να το κυριαρχήσω στην αρχή.
Οι δύο φωνές διατυπώνονται σε διαφορετικές γραμματοσειρές και χρειάζεται λίγη ώρα και ιδιαίτερη προσοχή για να καταλάβουμε ποιος μιλάει σε ποιον. Σταμάτησα μετά από μερικά κεφάλαια, όταν είχα μια ιδέα για το τι έκανε η συγγραφέας, και επέστρεψα και άρχισα ξανά.
Και τότε κατανόησα την μεγαλοπρέπεια και την λαμπρότητα αυτής της λατινοαμερικανικής πένας που βρίθει μύθων, μυθευμάτων, ιστορικών και πολιτικών γεγονότων που συνταράσσουν τον κόσμο των απεγνωσμένων πια πολιτισμών, κοσμικών και εξωκοσμικών.
Το παραμύθι είναι παραπλανητικό, δεδομένου ότι μεγάλη σημασία απλώς προτείνεται ή αφήνεται
εξ ολοκλήρου στη φαντασία,
και έτσι ξεκινώντας από μια καλύτερη κατανόηση της δομής της ιστορίας ήταν τόσο ανατριχιαστικά ανταποδοτική ουσιαστικά και μεταφορικά που με βοήθησε να προσανατολιστώ ως αναγνώστρια και να εντάξω τον μικρό αυτό πολύτιμο λίθο στην κατηγορία που του αξίζει περίτρανα.
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.