เวียงสนธยา

by เจ้าสำราญ

เล่ม 1 ภาคดวงจิตริษยา

เล่ม 2 ภาคมโนอโหสิกรรม

ด้วยพระสิริโฉมงดงามของจอมนางแห่งเวียงสนธยา ระบือไกล

พระนางย่อมเป็นที่หมายปองของชายสูงศักดิ์ทั่วทุกแผ่นดิน

เวียงสนธยาสุขสงบตลอดมา

กระทั่งการเสด็จมาถึงของเจ้ายอดภู พระโอรสแห่งเจ้าเวียงภูก่ำ

“อันที่จริงจะโทษเจ้ายอดภูเสียทีเดียวก็ไม่ถูก

เพราะพระองค์แม้เสียพระทัย หากก็ทรงยอมรับการปฏิเสธของพระนางแต่โดยดี

ทว่าเวียงสนธยาจะไม่วุ่นวายเลย

ถ้าพระองค์ไม่พาพระอนุชาตามเสด็จมาด้วย”

เจ้าแสนผา...คมสันเยี่ยงชายชาตินักรบ เป็นที่ต้องตาต้องใจของสตรีเวียงสนธยา

ความรักเป็นสิ่งที่งดงามนัก

ในขณะเดียวกัน ความชั่วร้ายจะติดตามมาด้วยเสมอ หากไม่สมหวังในรัก

แลเรื่องราวความรักอันซับซ้อนกับความอิจฉาริษยาคงไม่บังเกิดขึ้น

ถ้าเจ้าแสนผาทรงไม่พบกับ ‘จุมปา’

สาวน้อยผู้ลักลอบตามเสด็จแล้วถูกจับได้ ก่อนถูกส่งตัวไปไว้ ณ ชายป่าในครั้งนั้น

“เมื่อชาติที่แล้ว เจ้าชื่อจุมปา

ส่วนท่าน คือเจ้าแสนผา โอรสแห่งเจ้าเวียงภูก่ำ”



จุมปาคิดว่าตัวเองเข้มแข็งพอ

ทว่ากลับเป็นลมล้มพับไปทันที

เมื่อถึงเวลาจริงๆ ที่ได้ยินเสียงก้องกังวาน

อ่านความในพระราชสาส์น “เพื่อตอบแทนในไมตรีอันดีต่อกัน

เวียงสนธยาจึงขอสละแสงแก้วเพื่อเป็นสมบัติตาม

พระประสงค์แห่งเจ้าแสนผาและเวียงภูก่ำสืบไป!”