„Gdy spotkasz kogoś, w kim mógłbyś się zakochać, wiesz o tym od razu”
Matthew Hansen - przystojny młody psycholog - doradza kobietom, jak zbudować satysfakcjonujący je związek i nie pozwolić sobą manipulować. Jest twórcą popularnej internetowej audycji LOVE Line, a jego charyzma i celne rady przyciągają miliony słuchaczek. Zrządzeniem losu spotyka Bethany McCallum, będącą w trakcie rozwodu dziennikarkę luksusowego magazynu dla kobiet. Otrzymuje ona zlecenie napisania artykułu obnażającego metody stosowane przez hermetyczną grupę tak zwanych pick-up artists, czyli trenerów podrywu. Nieetycznych manipulantów, którzy szkolą mężczyzn, jak zaciągnąć kobiety do łóżka.
Ich drogi krzyżują się przy stoliku pewnej bardzo nietypowej restauracji. Wzajemne przyciąganie sprawia, że Matt postanawia zbliżyć się do Bethany. Aby to zrobić, będzie musiał podzielić się z nią swoją wiedzą.
Tymczasem napięcie między nimi staje się coraz silniejsze. Ale oboje coś ukrywają.
Nowa powieść autorki bestsellerowej serii „Ostatnia Spowiedź”
Po tylu opiniach spodziewałam się, że"Love line" będzie czymś naprawdę dobrym. Jednak nie do końca tak było. Z poczatku bardzo przypominało mi komedię romantyczną, której zakończenie zna się od samego poczatku. Potem nic się nie działo. A jak już coś zaczęło się dziać to była drama za dramą (prawie jak na instagramie 😌), ciągłe kłótnie i niedopowiedzenia, jakby nie można po prostu powiedzieć prawdy, która przecież prędzej czy później i tak wyjdzie na jaw. Ale nie licząc tych wad, książkę czytało się dobrze. Bohaterowie nie wyróżniają się niczym szczególnym, w sumie kogoś mi już przypominali i mimo iż to zupełnie nowa historia, to i tak miałam wrażenie, że już to kiedyś czytałam. Mimo wszystko była to przyjemna lektura (jakich wiele), a największe zaskoczenia Nina Richer zostawiła na koniec, tak że koniecznie chce się wiedzieć, co będzie dalej. Tym samym zastosowała ten sam irytujący zabieg co w "Ostatniej spowiedzi" i chyba będę zmuszona sięgnąć po drugą część, żeby dowiedzieć się, co będzie dalej.
Czy polecam? Raczej nie. Jest dużo lepszych obyczajówko-romansów (choćby "Jeden dzień", który z całego serduszka polecam).
★2,5 może 3, książka nie była zła, no ale... Nie miałam wygórowanych oczekiwań co do tej pozycji, a i tak się zawiodłam. Przez pierwsze 100 stron miałam poczucie, że czytam wattpada- nienaturalne dialogi, bohaterowie, których określały tylko nazwy drogich marek. Potem albo styl się zmienił, albo przestałam zwracać uwagę. Poza tym, wiele się w tej książce nie dzieje. Szkoda, że wątek rozwodu i udziału dziecka w rozpadającym się małżeństwie nie został bardziej rozbudowany. Rozumiem, że nie o tym jest ta książka, ale skoro i tak czytaliśmy o niczym, to warto było wykorzystać potencjał. Bohaterowie też tacy nijacy, ciężko się z nimi utożsamić, tym samym ciężko się interesować ich przyszłością.
Pozostaje tylko mieć nadzieję, że po drugiej części będę miała lepsze odczucia.
O Bow... jak ja się przy tym męczyłam. Cieszę się, że skończyłam. Może w dniu premiery, kilka lat temu byłabym zachwycona tą książką, ale dziś ta historia wydaje mi się oklepana. Nie sądzę, bym zatrzymała tę książkę w swojej biblioteczce.
„ – A więc co myślą PUA [Pick-up Artists]? – Prawdę. – To znaczy? Przekrzywił głowę, coś błysnęło mu w oczach. – Gdy PUA spojrzy na ciebie i intencjonalnie pomyśli „Chcę cię piep..yć”, gwarantuję ci, że poczujesz to w całym ciele. Wyprostowała się lekko, sięgnęła ręką do szyi, lecz w połowie drogi zaniechała tego gestu i położyła dłoń z powrotem na stół. Milczała. – I jeżeli w myślach opowie ci wszystko, co chciałby z tobą robić, też to poczujesz. Wpatrywali się w siebie. O ułamek sekundy za długo. Na razie czuła dziwne drżenie, a to oznaczało, że jej profesjonalizm właśnie brał w łeb. Odwróciła w końcu wzrok. Wyszło jakoś nerwowo.” – fragment powieści.
Soczysty fragment przeczytaliście powyżej, czyż nie? W moim przekonaniu nie oddaje on całego klimatu najnowszej powieści Niny Reichter pt. „Love line”, ale jest papierkiem lakmusowym napięcia budowanego przez autorkę z zegarmistrzowską precyzją. Podczas lektury towarzyszyła mi nieznośna myśl, a raczej uczucie, że akcja tej książki rozwija się zbyt wolno, że jestem w połowie lektury, a tu nadal główni bohaterowie chodzą wokół siebie wewnętrznie nabuzowani emocjami, jednak starający się je skrzętnie ukryć. Ale jak je tu ukryć, kiedy pierwszoplanowa postać – Matthew Hansen – jest mistrzem komunikacji niewerbalnej, odczytującym bez najmniejszego trudu mowę ciała każdego człowieka. Jego uwaga skoncentrowana jest wokół narratorki wydarzeń rozgrywających się w Nowym Jorku – dziennikarki Bethany McCallum, która stara się zachować wszelki profesjonalizm w kontakcie z byłym trenerem podrywu, a aktualnie psychologiem i terapeutą par, prowadzącym radiową audycję z poradami sercowymi „Love line”. Między Beth a Mattem iskrzy koncertowo, chociaż dopiero w rozdziale dwudziestym pierwszym, czyli niemal pod koniec książki, dwójka ta zrzuca przywdziane wcześniej maski fałszywej obojętności.
I to jest właśnie kwintesencja wspomnianego wyżej budowania napięcia – przewracając kolejne strony powieści, chciałoby się przyspieszyć dotarcie do punktu kulminacyjnego, ale autorka nie daje nam tej satysfakcji, niebezpiecznie przeciągając strunę czytelniczej akceptacji takiego opieszałego, można by rzec, tempa rozwoju wypadków. Ostatecznie jednak jestem w stanie wybaczyć autorce to postępowanie, bo pod przykrywką leniwie rozwijającej się powieści obyczajowej, Reichter funduje nam kawał niezłej powieści psychologicznej, oplecionej wokół związków międzyludzkich. Zawiera ona sporo trafnych obserwacji w obszarze relacji interpersonalnych oraz społecznych, co dla mnie – jako dyplomowanego socjologa z zacięciem do psychologii społecznej – stanowi niekwestionowany atut.
Co ważne, pióro Reichter jest bardzo atrakcyjne, bo wypracowany przez nią styl pisania cechuje elegancja i dbałość o detale. Można było wprawdzie ukrócić nieco zapędy do stosowania anglikanizmów, ale w związku z tym, że miejsce akcji zostało osadzone w Wielkim Jabłku, to przymknę na ten fakt oko, podobnie jak na okładkę, która wprawdzie jest piękna, ale przywodzi na myśl bardziej nieskomplikowany romans niż wysublimowaną obyczajówkę.
Zachęcam Was do lektury tej powieści, a sama czekam na tom drugi, bo dramatyczne zakończenie nie pozostawia złudzeń, że ciąg dalszy nastąpi.
Serdecznie dziękuję autorce oraz Wydawnictwu „Novae Res” za możliwość zapoznania się z tą historią.
Książkę mogę opisać jednym słowem ; ta książka jest amerykańska. powieść próbuje na każdej stronie przekonać o swoim amerykańskim stylu i amerykańskim życiu bohaterów. Ilość niepotrzebnych zapożyczeń z języka angielskiego skutecznie odebrała mi przyjemność z czytania, a momentami nawet nie pozwalała skupić się na treści. Niestety powieść nie przypadła mi do gustu. Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki , lecz niestety nie sięgnę raczej po inne jej książki.
Byłam jedną z większych fanek „Ostatniej spowiedzi”, mocno tamtą trylogię przeżywałam, dlatego też jako chyba jedna z pierwszych osób zamówiłam „Love Line”. Data wydania to rok 2017, a ja skończyłam ją w lipcu 2019 roku, także pierwszy wniosek nasuwa się sam.
Zaczynałam ją czytać trzy razy, dwa nie dokończyłam, trzeci się zawzięłam i doczytałam, ale już na czytniku (jest to dla mnie większa wygoda).
Zacznę może od fabuły, bo jest to jeden z ważniejszych jeżeli nie najważniejszy aspekt w powieściach. Początek był intrygujący, więc pierwsze 50 stron czyta się przyjemnie Jednak im dalej w las, tym bardziej zaczynają męczyć coraz dłuższe i bardziej wyszukane opisy, a konkretnej akcji jest jak na lekarstwo. I nie mam na myśli akcji sensacyjnej, bo to w ogóle nie taki typ książki, tylko pociągnięcia fabuły do przodu, rozkręcenia sytuacji między dwójką głównych bohaterów.
Jeżeli o postaciach już mowa, to muszę przyznać, że tak mało interesujących, a zarazem płytkich charakterów już dawno nie spotkałam. Na wierzch zostały wyciągnięte niemalże tylko negatywne cechy i Bethany i Matta, a także tych drugoplanowych osób, które miały być niejako wsparciem dla głównej dwójki. W tychże postaciach przejawiają się zazdrość, szowinizm, mizoginizm, seksizm i nietolerancja. Porównując do trylogii „Ostatniej spowiedzi” to nie udało mi się polubić żadnego bohatera, nie udało mi się też wczuć w ich sytuację czy relację. Ludzie po trzydziestce/czterdziestce zachowywali się nad wyraz niedojrzale, zamiast porozmawiać ze sobą i dojść do jakiegoś konsensusu, woleli kłamać sobie prosto w twarz doprowadzając do naprawdę komicznych i mało realnych sytuacji. Wiem i rozumiem, że ludzie na co dzień też nie chodzą po ziemi uśmiechając się do wszystkich dookoła, ale każdy ma swoje lepsze i gorsze momenty. Może nie w tym przypadku. Bethany jest kobietą bardzo niesamodzielną, więc trudno ją wspierać w jakiejkolwiek podejmowanej przez nią decyzji, Matt jest po prostu manipulantem, nawet jeżeli przystojnym to mając dziecko raczej nie chciałabym żeby właśnie takie wartości mu przekazywał.
Jeszcze chcę wspomnieć o miejscu akcji. Nie czułam wcale tego Nowego Jorku, mimo całego dostępnego nazewnictwa typu Central Park, Empire State Building czy Manhattan. Bardzo trudno mi było wyobrazić sobie ogromne mieszkanie właśnie z widokiem na słynny Empire, bo tłok i tętno amerykańskiego miasta nie zostały w „Love Line” oddane. Nawiązania do popularnych miejsc, picia Starbucksa, pracy w wydawnictwie i życia w biegu nie przekonywało, a raczej był to zbędny element, o którym czytelnik może szybko zapomnieć. Tak było w moim przypadku, a Nowym Jorkiem jak wielu ludzi jestem oczywiście zafascynowana.
Nie uważam jednak, że jest to powieść zasługująca na najniższą z możliwych ocen. Bardzo lubię styl Niny Reichter, mimo pewnych niedociągnięć, pisze bardzo przyjemnie, w miarę szybko się to czyta.
Niestety największymi minusami tej powieści są bezpłciowi bohaterowie i nijaka fabuła. Od początku, szczególnie znając „Ostatnią spowiedź” można było spodziewać się zakończenia. Żadnego zaskoczenia. Ale tak, dam szansę drugiej części i to tylko ze względu na nazwisko autorki.
Jestem zawiedziona, jednakże liczę, że Nina Reichter wyciągnie wnioski i jej kolejne książki będą poziomem nawiązywały do pierwszych powieści. Szczególnie jeżeli chodzi o więź między czytelnikiem a fabułą.
Faktem jest, że jeżeli pokocham bohaterów i wciągnę się w ich losy, to potrafię przymknąć oczy na wiele rzeczy. Tu jednak tak nie było, chociaż patrząc czysto technicznie, to była naprawdę przyzwoicie napisana powieść, opisująca bohaterów z krwi i kości. Szkoda tylko, że ja nie byłam w stanie im kibicować, co odbierało mi całą przyjemność z czytania książki, od której oczekiwałam otrzymać romans prosto z oprószonego śniegiem Nowego Yorku. Zacznijmy jednak od początku. Mamy Beth — dziennikarkę i samotną matkę oraz Matthew — byłego trenera uwodzenia (nie brzmi to dobrze i z pewnością nie napawa optymizmem), który obecnie jest w 3-letnim związku (nie ciężko domyślić się, że między Beth i Matthew iskrzy, więc to brzmi jeszcze gorzej). Teraz wytłumaczę mój zarzut. Z początku czytało mi się naprawdę dobrze i pokładałam duże nadzieje, jednak im dalej zagłębiałam się w tę historię, tym ciężej było mi trzymać się mojego optymizmu. Budowanie fabuły na ciągłych kłamstwach i sekretach dwójki bohaterów z czasem zaczynało mnie coraz bardziej męczyć, szczególnie że jest to motyw, którego ja nie lubię, a w ilość zaserwowanych nam w tej powieści jest on naprawdę ciężkostrawny. Przez to ja naprawdę nie byłam w stanie nikogo polubić i zacząć w jakikolwiek sposób kibicować głównym bohaterom, a raczej nie taki był zamysł. O ile byłam w stanie docenić styl pisania autorki i niektóre sceny i zawiązania akcji naprawdę mi się podobały, o tyle czuję, że to zupełnie nie była książka dla mnie. Będę musiała się mocno zastanowić czy chcę kontynuować tę serię, ponieważ z jednej strony fabuła zakończyła się w takim momencie, że jestem dość ciekawa dalszych losów głównej pary, ale z drugiej strony również dość zmęczona sytuacją z końca powieści. Mam dość mieszane uczucia. Nie mówię, że to książka zła, przez dużą jej część byłam szczerze zafascynowana, ale finalnie mnie osobiście zawiodła, szczególnie drugą połową.
To zdecydowanie nie jest typowy romans (jak mogłoby wynikać z dość sugestywnej okładki i tytułu). Jest to książka o emocjach, relacjach, problemach. Przedstawia szerokie spektrum uczuć bohaterów (nie tylko głównych ale także pobocznych). Ukazuje jak na człowieka wpływają rewolucyjne wręcz sytuacje życiowe. Nasz punkt widzenia nie zawsze bywa adekwatny do sytuacji, to co kryje w sobie druga osoba znacznie wykracza poza to co sobą reprezentuje w danej społeczności. I o tym właśnie jest ta książka. Jest po prostu o każdym z nas, szukaniu najlepszej życiowej drogi, pomimo przeciwności losu. Nie do końca przemówiło do mnie rozwiązanie zastosowane w samym zakończeniu tej powieści. W moich oczach wpłynęło to ujemnie na wiarygodność tej historii (czy to aby nie "za dużo problemów" w stosunku do jednej osoby?). Jest to jednak interesujący zabieg- na pewno zachęcający do sięgnięcia po drugi tom (bo zakończenie nie pozwala przestać myśleć- co będzie dalej?!). Jest to jeden z lepszych "nie-romansów" przeczytanych przeze mnie :)
Sięgnęłam po te książki, bo nie bardzo miałam pomysł na to, co czytać i "siadło" naprawdę dobrze. Podobała mi się cała ta, rozbita na dwa tomy historia. Może nie była jakaś bardzo oryginalna, może nie była nie wiadomo jak dobra, ale sprawdziła się nieźle jako przerywnika dla innych książek, a poza tym to moim zdaniem jeden z lepszych romansów, jakie czytałam.
Jakoś nie uwierzyłam w tą ich miłość. Gość terapeuta/psycholog sam go najpierw potrzebuje, żeby brać sie za innych. Ta książka to 80% kłamstwa i sekrety i 20% nuda. Jedna gwiazdka za zakończenie. Mimo że, jak telenowela to ostatnie 30 stron były jedynymi stronami, które pochłonęłam bez patrzenia kiedy koniec.
Dawno nie czytałam takiego romansu z taką dawką emocji. Styl autorki hipnotyzujący, jak cała historia. Choć po zakończeniu miałam mieszane uczucia, to już wiem co będę czytać w kolejnych dniach. Bardzo dojrzała książka, mam nadzieje, że drugi tom także mnie zachwyci.
Sposób w jaki na nią patrzył....dotykał jej włosów. Sposób w jaki było mu dobrze...jak wzdychał. On się nie pieprzył...on się z nią kochał. A końcówka gdy nawet nie poruszając się doszedł...patrząc jej w oczy.
„Miała wrażenie, że jej życie to długi, ciemny korytarz i wprawdzie wydaje jej się, że widzi na końcu światło, ale po drodze są tylko wilgotne zmurszałe ściany i żadnych wyjść pożarowych.” Kro z nas chociażby raz nie sięgnął po kolorowe pisemko, w którym to specjaliści prześcigają się z radami o to jak znaleźć tę jedyną miłość albo jak zaleczyć złamane serce. Pełno jest testów czy to na pewno ten jedyny albo czy wybranek mojego serca jest mi wierny. I to wcale nie dotyczy tylko gazet dla kobiet! Mężczyźni również czytają takie rzeczy! W dodatku przeglądając Internet możemy natknąć się na trenerów podrywu. Matthew Hansen młody i przystojny psycholog. W świecie trenerów podrywu posiada status gwiazdy o pseudonimie Mystery. Jednak wśród zwyczajnych ludzi zasłynął jako nieomylny prowadzący radiowego programu Love Line. Wszystko zaczyna się toczyć przyspieszonym tempem, kiedy na horyzoncie pojawia się szansa na poprowadzenie telewizyjnego programu, na którym Hansenowi bardzo zależy. Jednak wszystko staje pod znakiem zapytania, kiedy sam trener poznaje tę jedyną i doradzanie nie jest już takie łatwe, kiedy zaczyna dotyczy go samego. „Gdy spotkasz kobietę, która wydaje Ci się wyjątkowa, tej pierwotnej iskry nie da się pomylić z niczym innym. I od tej pory możesz oczywiście udawać, że nie pieprzysz jej w myślach, ale oboje będziecie znać prawdę w chwili, gdy na siebie spojrzycie.” Bethany McCallum jest dziennikarką luksusowego magazynu dla kobiet, która po siedmiu latach małżeństwa stara się o rozwód. Jako młoda dziewczyna zakochała się i zbyt szybko poślubiła swojego wybranka. Cóż źle wybrała, ale czy jest możliwe, żeby los uśmiechnął się do niej? A może ponownie podsunął kłodę pod nogi? Przed kobietą doświadczoną przez życie staje szansa awansu, musi jedynie napisać artykuł o PUA, czyli pick-up artist. PUA są zawodowymi podrywaczami, którzy dzielą się z mężczyznami wiedzą na temat podrywania kobiet. Beth staje przed zadaniem wejścia w świat, który został porzucony przez Matthew i zgłębienia go bardzo dokładnie. Rozpoczyna się ich współpraca, która zboczy z właściwego toru i zrobi się naprawdę gorąco, a między tą parą przeskoczą iskry! „Wiesz, co kiedyś usłyszałem? Że znacznie łatwiej jest udawać miłość, gdy jej nie ma... niż ukryć, że kogoś kochasz, gdy tak jest.” Seria „Love Line” jest moim pierwszym spotkaniem z autorką, które zdecydowanie bardzo dobrze wypadło. W dodatku to nie jest debiut Niny Reichter, co od razu widać, kiedy sięgamy po historię Beth i Matta. Autorka ma na koncie bardzo dobrze ocenianą serię „Ostatnia spowiedź”, a sama dylogia zbiera pozytywne oceny! W tej książce poznajemy historię Betthany McCallum oraz Matthew Hansena, którzy przez przypadek (a może i też przez przeznaczenie) poznają się na ulicy, jednak przez śmierć ojca dziewczyny, nie jest im dane spędzić wspólnego wieczora i spotykają się ponownie dopiero po siedmiu latach. Pomimo przerwy, podczas współpracy, której się podejmują zaczyna się budzić uczucie. Czy poddadzą się jemu? „Love Line” jest oryginalną książką ze swego gatunku. Dzięki poruszanemu przez autorkę tematów pracy PUA oraz dziennikarek poznajemy wszystko od środka i właśnie to uświadamia nas, że nie jest wcale tak kolorowo jak myśleliśmy. Zostają nam ukazane zalety, ale również wady obu zawodów. Ciągnąca się za obojgiem bohaterów przeszłość, która daje o sobie znać na każdym kroku, a także brutalna rzeczywistość, przez którą oboje są doświadczani. Czytelnik może dostrzec okrutny świat biznesu, w którym przetrwają jedynie skorumpowani i bezwzględni ludzie. Ze strony Beth przeżywamy problemy związane z wychowaniem córki przez samotną matkę. Starania o rozwód czy napalonego szefa, z którym nie może zostać sam na sam, bo mężczyzna zaczyna się do niej dobierać. Co do kwestii Matta, który udaje miłość do swojej dziewczyny, próbuje pogodzić się z błędem popełnionym w przeszłości, przez który ucierpiała jego siostra nie zapominając o wciągającym go świecie show-biznesu, który jest niczym bagno lub ruchome piaski. „To, ile komuś dajesz, powinno być odbiciem tego, ile on daje tobie. A nie tego, jak bardzo chcesz z nim być.” Autorka w tej książce ukazuje również, że miłość nie jest jedynie przyjemna i kolorowa niczym z bajki. Można porównać ją do róży, która jest pięknym kwiatem, ale ma kolce i taka jest miłość. Daje nam szczęście, ale niekiedy również nas rani. „Love Line” przedstawia nam również, że nawet specjalista może sobie nie radzić i poplątać drogę, a nawet ją zgubić w zawiłym labiryncie miłości. Jest to powieść dojrzała, ukazujące niebanalne problemy bohaterów, a dzięki wypracowanemu i lekkiemu stylowi autorki książkę czyta się bardzo szybko. Szczególnie polecam panią tę książkę ze względu na gatunek w jakim jest utrzymana ta książka, ale nie wykluczam, że może i panowie po nią sięgną. Matthew Hansen daje naprawdę dobre rady panowie 😉 Kończąc na dzisiaj: Mi książka bardzo się spodobała i polecam ją serdecznie do popołudniowej kawki czy herbatki i ciasteczka. Relaks gwarantowany! Wypatrujcie już niedługo recenzji drugiego tomu, a za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Novae Res!
3.5 Dobry romans, druga połowa wciągnęła mnie dużo bardziej niż pierwsza. Ciężko było mi się wgryźć w tą historię, dużo rzeczy nie rozumiałam, ale koncept na fabułę jest ciekawy. Uwielbiam Matta <3
Eh, generalnie średnia. Chyba nie sięgnę po drugi tom. Mało się dzieje, a zachowania bohaterów nielogiczne i często mam wrażenie sprzeczne z ich charakterami.
Często wiele cudzych zachwytów w stronę książki nie jest pomocne w jej późniejszej ocenie. Tak jest z Love Line, ponieważ oczekiwania były spore, ale nie zostały one spełnione. Podoba mi się styl autorki, jednak co jakiś czas miałam wrażenie, że nic się nie dzieje, a jestem raczej z tych co wolą dłuższą akcje by poznać otoczenie i bohaterów. W tym wypadku jednak trochę mi się ciągnęła i dopiero na końcu trzymała tempo. Romantyczna opowieść, przewidywalna, lecz miła w odbiorze. Podobała mi się bardziej niż "Ostatnia spowiedź" autorki.
Niestety spodziewałam się czegoś lepszego… ale książka jest po prostu okropnie nudna! Dopiero pod koniec zaczyna się coś dziać. Zamiast rozbijać tę książkę na dwie części, lepszym rozwiązaniem byłoby popracowanie nad jej dynamiką. Kiedyś może sięgnę po druga część z ciekawości, ale narazie musza odpocząć od tej historii bo bardzo mnie zmęczyła.