What do you think?
Rate this book
சுழலில் மிதக்கும் தீபங்கள்: தமிழ்நாடு அரசின் பரிசு பெற்ற சமூக நாவல்
சமூகப் பிரச்னைகளையே மையமாகக் கொண்டு எழுதி வரும் திருமதி ராஜம் கிருஷ்ணன் அவர்கள் இந் நாவலிலும் இன்று தமிழகத்தில் படித்த பெண்கள் படும் அவலத்தை விரிவாகச் சித்தரித்துள்ளார். மனித நேயம் தேய்ந்து வரும் இந்நாளில் இவர் காட்டும் சில கதாபாத்திரங்கள் தம்முள் நம்பிக்கையை மலரச் செய்கின்றன.
கண்ணிருந்தும் குருடராய், வாயிருந்தும் ஊமையராய், சுமைதாங்கியாய், மேலும் நகை தாங்கிகளாய் நம்முள் உலா வரும் பெண்கள் பலப் பலர். எது சுதந்திரம் என்றே தெரியாது தவித்தும் மேலைநாட்டு நாகரீகத்தையும் முழுமையாகப் பின்பற்ற இயலாது நம்நாட்டுப் பண்பாட்டையும் கைவிட இயலாது தத்தளித்து, கருத்திழக்கும் மகளிரும் பலப் பலர். இப்படியாகக் குழம்பும் பண்பாட்டுத் தெளிவின்மைக்கு ஒர் நலĮ
கண்ணிருந்தும் குருடராய், வாயிருந்தும் ஊமையராய், சுமைதாங்கியாய், மேலும் நகை தாங்கிகளாய் நம்முள் உலா வரும் பெண்கள் பலப் பலர். எது சுதந்திரம் என்றே தெரியாது தவித்தும் மேலைநாட்டு நாகரீகத்தையும் முழுமையாகப் பின்பற்ற இயலாது நம்நாட்டுப் பண்பாட்டையும் கைவிட இயலாது தத்தளித்து, கருத்திழக்கும் மகளிரும் பலப் பலர். இப்படியாகக் குழம்பும் பண்பாட்டுத் தெளிவின்மைக்கு ஒர் நலĮ
126 pages, Kindle Edition
First published January 1, 1995
11 people are currently reading
145 people want to read
About the author
Rajam Krishnan
30 books15 followersராஜம் கிருஷ்ணன் (பிறப்பு: 5/11/1925) மூத்த தமிழக எழுத்தாளர். சென்ற தலைமுறை எழுத்தாளரான ராஜம் கிருஷ்ணன், தன் கதை, கட்டுரைகளால் அன்றைய வாசகர் மத்தியில் பெரும் புகழ் பெற்றவர். பெண் விடுதலைக்காகக் குரல் கொடுத்த போராளி.
திருச்சிராப்பள்ளி மாவட்டத்தில் உள்ள முசிறியில் பிறந்தவர். பள்ளிக்கு சென்று முறையான கல்வி பயிலாதவர். 15 வயதில் கிருஷ்ணன் என்பவருக்கு மணம் செய்விக்கப்பட்டார். மின் பொறியாளரான கணவரின் உதவியால் பல புத்தகங்களைப் படித்து, பின் தானே கதைகளை எழுத ஆரம்பித்தார்.
ஒரு நாவலுக்கான பொருளை முன்பே திட்டமிட்டு, சம்பந்தப்பட்ட இடங்களில் பிரயாணம் செய்து, மக்களின் வாழ்வைக் கண்டறிய அங்கேயே தங்கி உய்த்துணர்ந்த பின்னரே நாவலை எழுதுவார். இதுவே இவரது தனிச் சிறப்பாகும்.
1970 ஆம் ஆண்டு தூத்துக்குடி சென்று அங்குள்ள மீனவர்களின் நிலையை நேரடியாகக் கண்டு 'கரிப்பு மண்கள்' என்ற நாவலை எழுதினார்.
பீகார் கொள்ளைக்கூட்டத் தலைவன் 'டாகுமான்சி'யை சந்தித்தவர், அதன் விளைவாக 'முள்ளும் மலர்ந்தது' என்ற நாவலை எழுதினார். திருமதி ராஜம் கிருஷ்ணன் 'முள்ளும் மலர்ந்தது' நாவலை எழுதச் சம்பல் பள்ளத்தாக்குகளுக்கு நேரில் செல்லத் தீர்மானித்ததும், அவரது கணவர் தமது உத்தியோகத்தையே ராஜினாமா செய்துவிட்டு உடன் புறப்பட்டார். எத்தனை பேர்களால் இப்படிப்பட்ட தியாகங்களை, இலக்கிய ஆர்வத்தை முன்னிட்டுச் செய்ய முடியும்? அப்படி அங்கு அவர் தங்கியிருந்த போது மாபெரும் கொள்ளையன் மான்சிங்கின் மகன் தாசில்தார் சிங் என்பவனுடன் பேச சுமார் அரைமணி நேரம் பொறுமையாக அவனெதிரே இவர் அமர, அந்த மீசைக்கார கொள்ளையனோ, ஒரு தினசரியால் தன் முகத்தை மறைத்துக் கொண்டு, அப்படியே இழுத்தடித்துக் கொண்டிருந்தானாம்! ராஜம் அம்மாவின் பொறுமையைக் கண்டு, பின்னர் மனம் திறந்த அவன், நான்கு மணி நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தானாம்! இவன் சுமார் 400 கொலைகள் செய்தவன் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது!
இந்த 'முள்ளும் மலர்ந்தது' புத்தகத்திற்கு முன்னுரை எழுத திரு. ஜெயப்ரகாஷ் நாராயணணை சந்திக்க பலமுறை முயற்சி செய்தும், அவரைச் சுற்றி இருந்தவர் இவரை அருகிலேயே அண்ட விடவில்லை. சரி, வினோபா பாவேயிடம், சென்று வாங்கிலாம் என்றால், புத்தகத்தை (தமிழ்) முழுதும் பார்த்த அவர், தமிழிலேயே, "நான் சந்நியாசம் வாங்கிக் கொண்டவன். எனவே, என்னால் எந்த முன்னுரையும் தரலாகாது," என்றாராம்! ராஜம் அம்மாவோ, அங்கேயே சத்தியாக்ரகம் செய்து, "நீங்கள் தரும் வரை நான் இங்கேயே அமர்வேன்," என்று சொல்லி இருந்த இடத்தை விட்டு நகரவில்லையாம்! மனம் நெகிழ்ந்த பாபா (வினோபா பாவேயை அப்படித்தான் அழைத்தர்களாம்), "ஆசீர்வாதங்கள். அன்புடன், பாபா," என்று தமிழிலேயே எழுதி கையெழுத்திடாராம்! ஆனால் அந்தப் புத்தகம் எங்கோ போய்விட்டதுதான் மிகவும் வருத்தமான விஷயம்.
டாக்டர் ரெங்காச்சாரியின் சுய சரிதை எழுதுகையில், அவர் தொழில் புரிந்த எத்தனையோ ஊர்களுக்கு சென்று பயனுற்றவர்களை பேட்டி எடுத்துள்ளார். அதிகாலை நடை செல்லும் போது இவர் பிரசவம் பார்த்த ஆடு மேய்க்கும் பெண்ணையும் பார்த்து அவளைப் பேட்டி எடுத்துள்ளார். டாக்டர் ரெங்காச்சாரி வெளிநாடுகளுக்கு செல்வதை தவிர்ப்பாராம். எனினும் ஒரு மருத்துவ கருத்தரங்கத்துக்கு செல்ல நேரிட்டபோது, உடன் சென்ற அவரது நண்பர் மட்டுமே இவர் பேசியதைப் பதிவு செய்திருந்தாராம். படுத்த படுக்கையாய் இருந்த அநத நண்பரைப் பேட்டி காண ராஜம் அம்மா, செல்கையில், டாக்டரின் பெயரைக் குறிப்பிடதுமே, 'இரு, நான் சொல்கிறேன்' என்று அந்த நிலையிலும், விரிவாக செய்திகளைப் பகிர்ந்து கொண்டாராம். (நண்பர் கஸ்தூரி ஸ்ரீநிவாசன்?) மறுநாள் பத்திரிகையை பிரித்த ராஜம் கிருஷ்ணனுக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டதாம்! அந்த நண்பரின் மரணச் செய்தியைக் கண்டு!
திரு. கிருஷ்ணனுக்கு பக்கவாதம் வந்து நடக்க இயலாமல் ஆயிற்று. பின்னர், தன் தொண்ணூறாம் வயதில் 2002ல் அவர் இயற்கை எய்தினர். ராஜம் - கிருஷ்ணன் தம்பதிக்குக் குழந்தைகள் இல்லை. அதன் பிறகு தனது உறவுக்காரர்கள் சிலரை நம்பி தன்னிடமிருந்த பணத்தையும் சொத்துக்களையும் விட்டு வைத்தார் ராஜம் கிருஷ்ணன். ஆனால் அவர்களோ இவரை ஏமாற்றிவிட, 83 வயதில் நிர்க்கதியாய நிற்க வேண்டிய நிலை. அவரது நண்பர்களும், ஒரு சகோதரரும் உதவி செய்து அவரை பாலவாக்கம் விச்ராந்தி முதியோர் இல்லத்தில் சேர்த்தனர்.
ஆனால் யாரும் தன்னைப் பார்த்து இரக்கப்படுவதை இந்த நிலையிலும் விரும்பாத ராஜம் கிருஷ்ணன் இப்போதும் அதே உற்சாகத்துடன் எழுத்துப் பணியைத் தொடர்கிறார். இவரது கடைசி புத்தகம் ‘உயிர் விளையும் நிலங்கள்'. குடும்பக் கட்டுப்பாடு மற்றும் அதை பெண்கள் எதிர்நோக்கும் விதங்கள் குறித்து 25க்கும் மேற்பட்ட கட்டுரைகளோடு கூடிய இந்தப் புத்தகம் பெண்களுக்கு புதிய விழிப்பை உண்டாக்கும் முயற்சி.
முதுமையில் தற்போது பொருளாதார கஷ்டத்தினாலும் உடல்நலிவினாலும் கஷ்
திருச்சிராப்பள்ளி மாவட்டத்தில் உள்ள முசிறியில் பிறந்தவர். பள்ளிக்கு சென்று முறையான கல்வி பயிலாதவர். 15 வயதில் கிருஷ்ணன் என்பவருக்கு மணம் செய்விக்கப்பட்டார். மின் பொறியாளரான கணவரின் உதவியால் பல புத்தகங்களைப் படித்து, பின் தானே கதைகளை எழுத ஆரம்பித்தார்.
ஒரு நாவலுக்கான பொருளை முன்பே திட்டமிட்டு, சம்பந்தப்பட்ட இடங்களில் பிரயாணம் செய்து, மக்களின் வாழ்வைக் கண்டறிய அங்கேயே தங்கி உய்த்துணர்ந்த பின்னரே நாவலை எழுதுவார். இதுவே இவரது தனிச் சிறப்பாகும்.
1970 ஆம் ஆண்டு தூத்துக்குடி சென்று அங்குள்ள மீனவர்களின் நிலையை நேரடியாகக் கண்டு 'கரிப்பு மண்கள்' என்ற நாவலை எழுதினார்.
பீகார் கொள்ளைக்கூட்டத் தலைவன் 'டாகுமான்சி'யை சந்தித்தவர், அதன் விளைவாக 'முள்ளும் மலர்ந்தது' என்ற நாவலை எழுதினார். திருமதி ராஜம் கிருஷ்ணன் 'முள்ளும் மலர்ந்தது' நாவலை எழுதச் சம்பல் பள்ளத்தாக்குகளுக்கு நேரில் செல்லத் தீர்மானித்ததும், அவரது கணவர் தமது உத்தியோகத்தையே ராஜினாமா செய்துவிட்டு உடன் புறப்பட்டார். எத்தனை பேர்களால் இப்படிப்பட்ட தியாகங்களை, இலக்கிய ஆர்வத்தை முன்னிட்டுச் செய்ய முடியும்? அப்படி அங்கு அவர் தங்கியிருந்த போது மாபெரும் கொள்ளையன் மான்சிங்கின் மகன் தாசில்தார் சிங் என்பவனுடன் பேச சுமார் அரைமணி நேரம் பொறுமையாக அவனெதிரே இவர் அமர, அந்த மீசைக்கார கொள்ளையனோ, ஒரு தினசரியால் தன் முகத்தை மறைத்துக் கொண்டு, அப்படியே இழுத்தடித்துக் கொண்டிருந்தானாம்! ராஜம் அம்மாவின் பொறுமையைக் கண்டு, பின்னர் மனம் திறந்த அவன், நான்கு மணி நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தானாம்! இவன் சுமார் 400 கொலைகள் செய்தவன் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது!
இந்த 'முள்ளும் மலர்ந்தது' புத்தகத்திற்கு முன்னுரை எழுத திரு. ஜெயப்ரகாஷ் நாராயணணை சந்திக்க பலமுறை முயற்சி செய்தும், அவரைச் சுற்றி இருந்தவர் இவரை அருகிலேயே அண்ட விடவில்லை. சரி, வினோபா பாவேயிடம், சென்று வாங்கிலாம் என்றால், புத்தகத்தை (தமிழ்) முழுதும் பார்த்த அவர், தமிழிலேயே, "நான் சந்நியாசம் வாங்கிக் கொண்டவன். எனவே, என்னால் எந்த முன்னுரையும் தரலாகாது," என்றாராம்! ராஜம் அம்மாவோ, அங்கேயே சத்தியாக்ரகம் செய்து, "நீங்கள் தரும் வரை நான் இங்கேயே அமர்வேன்," என்று சொல்லி இருந்த இடத்தை விட்டு நகரவில்லையாம்! மனம் நெகிழ்ந்த பாபா (வினோபா பாவேயை அப்படித்தான் அழைத்தர்களாம்), "ஆசீர்வாதங்கள். அன்புடன், பாபா," என்று தமிழிலேயே எழுதி கையெழுத்திடாராம்! ஆனால் அந்தப் புத்தகம் எங்கோ போய்விட்டதுதான் மிகவும் வருத்தமான விஷயம்.
டாக்டர் ரெங்காச்சாரியின் சுய சரிதை எழுதுகையில், அவர் தொழில் புரிந்த எத்தனையோ ஊர்களுக்கு சென்று பயனுற்றவர்களை பேட்டி எடுத்துள்ளார். அதிகாலை நடை செல்லும் போது இவர் பிரசவம் பார்த்த ஆடு மேய்க்கும் பெண்ணையும் பார்த்து அவளைப் பேட்டி எடுத்துள்ளார். டாக்டர் ரெங்காச்சாரி வெளிநாடுகளுக்கு செல்வதை தவிர்ப்பாராம். எனினும் ஒரு மருத்துவ கருத்தரங்கத்துக்கு செல்ல நேரிட்டபோது, உடன் சென்ற அவரது நண்பர் மட்டுமே இவர் பேசியதைப் பதிவு செய்திருந்தாராம். படுத்த படுக்கையாய் இருந்த அநத நண்பரைப் பேட்டி காண ராஜம் அம்மா, செல்கையில், டாக்டரின் பெயரைக் குறிப்பிடதுமே, 'இரு, நான் சொல்கிறேன்' என்று அந்த நிலையிலும், விரிவாக செய்திகளைப் பகிர்ந்து கொண்டாராம். (நண்பர் கஸ்தூரி ஸ்ரீநிவாசன்?) மறுநாள் பத்திரிகையை பிரித்த ராஜம் கிருஷ்ணனுக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டதாம்! அந்த நண்பரின் மரணச் செய்தியைக் கண்டு!
திரு. கிருஷ்ணனுக்கு பக்கவாதம் வந்து நடக்க இயலாமல் ஆயிற்று. பின்னர், தன் தொண்ணூறாம் வயதில் 2002ல் அவர் இயற்கை எய்தினர். ராஜம் - கிருஷ்ணன் தம்பதிக்குக் குழந்தைகள் இல்லை. அதன் பிறகு தனது உறவுக்காரர்கள் சிலரை நம்பி தன்னிடமிருந்த பணத்தையும் சொத்துக்களையும் விட்டு வைத்தார் ராஜம் கிருஷ்ணன். ஆனால் அவர்களோ இவரை ஏமாற்றிவிட, 83 வயதில் நிர்க்கதியாய நிற்க வேண்டிய நிலை. அவரது நண்பர்களும், ஒரு சகோதரரும் உதவி செய்து அவரை பாலவாக்கம் விச்ராந்தி முதியோர் இல்லத்தில் சேர்த்தனர்.
ஆனால் யாரும் தன்னைப் பார்த்து இரக்கப்படுவதை இந்த நிலையிலும் விரும்பாத ராஜம் கிருஷ்ணன் இப்போதும் அதே உற்சாகத்துடன் எழுத்துப் பணியைத் தொடர்கிறார். இவரது கடைசி புத்தகம் ‘உயிர் விளையும் நிலங்கள்'. குடும்பக் கட்டுப்பாடு மற்றும் அதை பெண்கள் எதிர்நோக்கும் விதங்கள் குறித்து 25க்கும் மேற்பட்ட கட்டுரைகளோடு கூடிய இந்தப் புத்தகம் பெண்களுக்கு புதிய விழிப்பை உண்டாக்கும் முயற்சி.
முதுமையில் தற்போது பொருளாதார கஷ்டத்தினாலும் உடல்நலிவினாலும் கஷ்
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
January 29, 2020
Lamps in the Whirlpool(Suzhalil Mithakkum Deepangal) by Rajam Krishnan deals with a very simple yet pertinent topic - the role of a married Indian woman bound by her duties to her family vs her aspirations. I'm unsure how relevant or relatable the story would feel today but at the time of its publishing (1987) a lot of women would have found themselves in Girija's place.
Girija, after 8 years of teaching experience marries into an orthodox well settled family. 17 years and 3 children later , Giri finds her discontent coming forward when Ratna( her niece) visits her. Giri's mother-in-law is a strict woman expecting the rituals of purity (madi) to be followed in the house. The 'madi' even gets in way of Giri showering love on her daughters Kavita and CHaru whereas the rule is slightly bent for her son Bharath. Samu , Giri;s husband is perpetually on work trips expecting Giri to meet up to his mother's expectations and handle the house. In her own words Giri finds her slaving but in never appreciated. Giri leaves her home to find few days of solace after a tiff with Samu. In her journey she travels to Haridwar & Rishikesh trying to find answers and peace in the banks of Ganga. Over her journey, she meets strangers who help her in this journey both literally and metaphorically. What chaos awaits when she returns is for you to read. The open end to this novella was convincing but got me thinking as to how many women could do what Giri did!
"The burning wick in the novel beckons many a woman in our society to act with vision. Ganga- Its water reminds us not only of flow of life but its currents warns us of the dangers as well." - from the introduction of the book summarizes the metaphors in the book. Girija leaving her house without informing her kids was something that I found difficult to digest. With all that she faced, how could she let her daughters be without her shadow of protection. But given her situation , I don't know what anyone would do. The book deals with gender discrimination, patriarchy and bygone customs .
"When the sacred turns sanctimonious then it is time we exposed it.The novel looks at gender discrimination with resentment. I liked that we got to see both shades of Girija, the strong and the docile one. Highly recommend this for a read. Within 79 pages , the author has packed in strong emotions and questions for the reader.
Kudos to the translators Uma Narayanan & Prema Seetharam for the brilliant translation. Thankful to the Project Editor Mini Krishnan who has helmed many Indian translations that I have seen around and read. I look forward to reading more from this collection of Modern Indian Novels in Translation.This was a second hand copy I found in my favorite bookstore Bookworm. :)
Girija, after 8 years of teaching experience marries into an orthodox well settled family. 17 years and 3 children later , Giri finds her discontent coming forward when Ratna( her niece) visits her. Giri's mother-in-law is a strict woman expecting the rituals of purity (madi) to be followed in the house. The 'madi' even gets in way of Giri showering love on her daughters Kavita and CHaru whereas the rule is slightly bent for her son Bharath. Samu , Giri;s husband is perpetually on work trips expecting Giri to meet up to his mother's expectations and handle the house. In her own words Giri finds her slaving but in never appreciated. Giri leaves her home to find few days of solace after a tiff with Samu. In her journey she travels to Haridwar & Rishikesh trying to find answers and peace in the banks of Ganga. Over her journey, she meets strangers who help her in this journey both literally and metaphorically. What chaos awaits when she returns is for you to read. The open end to this novella was convincing but got me thinking as to how many women could do what Giri did!
"The burning wick in the novel beckons many a woman in our society to act with vision. Ganga- Its water reminds us not only of flow of life but its currents warns us of the dangers as well." - from the introduction of the book summarizes the metaphors in the book. Girija leaving her house without informing her kids was something that I found difficult to digest. With all that she faced, how could she let her daughters be without her shadow of protection. But given her situation , I don't know what anyone would do. The book deals with gender discrimination, patriarchy and bygone customs .
"When the sacred turns sanctimonious then it is time we exposed it.The novel looks at gender discrimination with resentment. I liked that we got to see both shades of Girija, the strong and the docile one. Highly recommend this for a read. Within 79 pages , the author has packed in strong emotions and questions for the reader.
Kudos to the translators Uma Narayanan & Prema Seetharam for the brilliant translation. Thankful to the Project Editor Mini Krishnan who has helmed many Indian translations that I have seen around and read. I look forward to reading more from this collection of Modern Indian Novels in Translation.This was a second hand copy I found in my favorite bookstore Bookworm. :)
May 8, 2019
வானம் மிகவும் இருண்டு விடுகிற போது, நட்சத்திரங்கள் வெளிவருகின்றன.
- காப்மேயர்.
பெண் தன் சக்தியை உணர்ந்து கொண்டு, அதைத் தகுந்த வழியில் திருப்பினாளானால், உலகில் எத்தகைய பிற்போக்குச் சக்தியும் அவள் எதிரே நிற்க முடியாது.
கிரிஜா - கணவன், மாமியார், மூன்று பிள்ளைகள் என்று அழகான குடும்பத்தின் தலைவி.? உறுப்பினர்.? சமையல்காரி.? அடிமை.? ஏதோ ஒன்றா அல்லது எல்லாமுமேவா.? கணவனுக்கு டில்லியில் வேலை. அதனால், டில்லியில் குடித்தனம்.
பழைய பழக்க வழக்கங்களில் ஊறிப்போன மடியான மாமியார். அதில் பிடிவாதமும் கொண்டவர், தான் என்ற ஆணாதிக்கம் கொண்ட கணவன், புதுமையான நாகரிகத்தை விரும்பும் பிள்ளைகள், இதில் அவள் பாடு தான் திண்டாட்டம். அவர்கள், இழுத்த இழுப்புக்கு எல்லாம் ஆடிக் கொண்டிருக்கும் கிரிஜா, எம்.ஏ.பி.எட் படித்து எட்டு வருடங்கள் ஆசிரியப்பணி புரிந்த பெண்.. என்பது மிகவும் ஆச்சரியமான விஷயம்.
அக்னிமூலை எனப்படும் சமையலறை, பெண்களுக்கு சிறை, என்ற பாரதி பாஸ்கரின் வரிகளுக்கேற்ப, கிரிஜாவின் முக்கியத்துவமே, அதற்குள் மட்டும் தான் என்பதே அவ்வீட்டினரின் எண்ணமாகிப் போனது தான், அவளின் துயரங்களுக்கும் ஆதாரமாகிப் போனது.
நாட்களும் இவ்வாறே கழிய.. கிரிஜாவின் தூரத்து சொந்தமான ரத்னா, தன் படிப்பு சம்பந்தமாக அவ்வீட்டிற்கு வந்து தங்குகிறாள். முற்போக்கான எண்ணங்களைக் கொண்டவள். தேவையில்லாத மூடப்பழக்கங்களை அறவே வெறுத்து, ஒதுக்குபவள். கிரிஜாவின் நிலை அவளுக்கு மிகுந்த ஆதங்கத்தை ஏற்படுத்த, அவளை அந்த நிலையிலிருந்து மாற்ற முயற்சிக்க, அது கிரிஜாவின் மாமியாருக்கு பிடிக்காமல் போக, ரத்னா ஹாஸ்டலுக்கு சென்று விடுகிறாள்.
ஏற்கனவே, தன் நிலை குறித்த சுயபச்சாதாபத்தில் கரைந்து கொண்டிருந்த கிரிஜாவுக்கு, ரத்னாவின் பேச்சு மேலும் தூபம் போட, ஒருநாள் கணவனிடம் பேச்சு வார்த்தை முற்றிவிட வெடித்து விடுகிறாள். குட்டக் குட்ட குனிந்து கொண்டிருந்தவள், நிமிர்ந்தால், குட்டுபவர்களின் நிலைமை என்ன ஆகும்.? அந்த நிலையில் இருந்த அவள் கணவன், நீ ஒன்னும் இந்த வீட்டை தலையில் தாங்கலை. நீ வீட்டை விட்டுப் போனாலும் எங்களுக்கு ஒன்னும் இல்லை. எங்களால் இந்த வீட்டை பாத்துக்க முடியும், என்று கோபத்தில் கத்த, மனதில் ஒரு குழப்பமும் அதன் காரணமாக ஒரு வெறுமையும் வர, தெளிவுக்காக ஹரித்துவார் புறப்படுகிறாள், எவரிடமும் கூறாமல்.
ஹரித்துவார்.. கங்கை, மடம், பஜனை, புனிதம், மக்கள், சாமியார், காற்று, சிலரின் அனுபவங்கள்.. எனப் பலவற்றைக் காண்கிறாள். இறுதியாக, ஒரு வயதான பெண் துறவியிடம், மனத்தெளிவு பெற்று டில்லிக்குத் திரும்புகிறாள்.
டில்லியில்… இவளைக் காணவில்லையென்று, வீடே கலவரத்தில் இருந்தாலும், இவளின் வரவு அங்கே ஏற்கப்படவில்லை, என்பது விசித்திரம். யாருடனோ ஓடி விட்டாள் என்ற பழி சுமத்தி வீட்டை விட்டு அனுப்பி விடுகின்றனர். கிரிஜா மனம் கலங்கவில்லை. மாறாக, புதிய பாதையை வகுத்துக் கொள்ள செல்கிறாள். ரத்னாவை நோக்கி..
ஒரு பெண்ணுக்குத் திருமணமாகி விட்டால், அவளை தனித்துவம் இல்லாதவளாகவே, இந்த சமூகமும் உறவுகளும் ஒதுக்கி வைக்கிறது.
பெண் என்பவள், தன் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் தனக்கு விருப்பமான பலவற்றை இழக்கிறாள். ஆனால் அந்த இழப்புகளுக்கு, அர்த்தமில்லாமல் போகும் போது, விரும்பியதில் அர்த்தத்தை உண்டாக்கிக் கொள்வது தான் புத்திசாலித்தனம்.
எல்லாவிதமான மனத்தடைகளும் நமக்கு நாமே விதித்துக் கொண்டவை தான். ஆதலால், தேவை அல்லது அவசியம் என்று வருகிற போது, தடைகளை மீறுவதில் தவறில்லை.
- காப்மேயர்.
பெண் தன் சக்தியை உணர்ந்து கொண்டு, அதைத் தகுந்த வழியில் திருப்பினாளானால், உலகில் எத்தகைய பிற்போக்குச் சக்தியும் அவள் எதிரே நிற்க முடியாது.
கிரிஜா - கணவன், மாமியார், மூன்று பிள்ளைகள் என்று அழகான குடும்பத்தின் தலைவி.? உறுப்பினர்.? சமையல்காரி.? அடிமை.? ஏதோ ஒன்றா அல்லது எல்லாமுமேவா.? கணவனுக்கு டில்லியில் வேலை. அதனால், டில்லியில் குடித்தனம்.
பழைய பழக்க வழக்கங்களில் ஊறிப்போன மடியான மாமியார். அதில் பிடிவாதமும் கொண்டவர், தான் என்ற ஆணாதிக்கம் கொண்ட கணவன், புதுமையான நாகரிகத்தை விரும்பும் பிள்ளைகள், இதில் அவள் பாடு தான் திண்டாட்டம். அவர்கள், இழுத்த இழுப்புக்கு எல்லாம் ஆடிக் கொண்டிருக்கும் கிரிஜா, எம்.ஏ.பி.எட் படித்து எட்டு வருடங்கள் ஆசிரியப்பணி புரிந்த பெண்.. என்பது மிகவும் ஆச்சரியமான விஷயம்.
அக்னிமூலை எனப்படும் சமையலறை, பெண்களுக்கு சிறை, என்ற பாரதி பாஸ்கரின் வரிகளுக்கேற்ப, கிரிஜாவின் முக்கியத்துவமே, அதற்குள் மட்டும் தான் என்பதே அவ்வீட்டினரின் எண்ணமாகிப் போனது தான், அவளின் துயரங்களுக்கும் ஆதாரமாகிப் போனது.
நாட்களும் இவ்வாறே கழிய.. கிரிஜாவின் தூரத்து சொந்தமான ரத்னா, தன் படிப்பு சம்பந்தமாக அவ்வீட்டிற்கு வந்து தங்குகிறாள். முற்போக்கான எண்ணங்களைக் கொண்டவள். தேவையில்லாத மூடப்பழக்கங்களை அறவே வெறுத்து, ஒதுக்குபவள். கிரிஜாவின் நிலை அவளுக்கு மிகுந்த ஆதங்கத்தை ஏற்படுத்த, அவளை அந்த நிலையிலிருந்து மாற்ற முயற்சிக்க, அது கிரிஜாவின் மாமியாருக்கு பிடிக்காமல் போக, ரத்னா ஹாஸ்டலுக்கு சென்று விடுகிறாள்.
ஏற்கனவே, தன் நிலை குறித்த சுயபச்சாதாபத்தில் கரைந்து கொண்டிருந்த கிரிஜாவுக்கு, ரத்னாவின் பேச்சு மேலும் தூபம் போட, ஒருநாள் கணவனிடம் பேச்சு வார்த்தை முற்றிவிட வெடித்து விடுகிறாள். குட்டக் குட்ட குனிந்து கொண்டிருந்தவள், நிமிர்ந்தால், குட்டுபவர்களின் நிலைமை என்ன ஆகும்.? அந்த நிலையில் இருந்த அவள் கணவன், நீ ஒன்னும் இந்த வீட்டை தலையில் தாங்கலை. நீ வீட்டை விட்டுப் போனாலும் எங்களுக்கு ஒன்னும் இல்லை. எங்களால் இந்த வீட்டை பாத்துக்க முடியும், என்று கோபத்தில் கத்த, மனதில் ஒரு குழப்பமும் அதன் காரணமாக ஒரு வெறுமையும் வர, தெளிவுக்காக ஹரித்துவார் புறப்படுகிறாள், எவரிடமும் கூறாமல்.
ஹரித்துவார்.. கங்கை, மடம், பஜனை, புனிதம், மக்கள், சாமியார், காற்று, சிலரின் அனுபவங்கள்.. எனப் பலவற்றைக் காண்கிறாள். இறுதியாக, ஒரு வயதான பெண் துறவியிடம், மனத்தெளிவு பெற்று டில்லிக்குத் திரும்புகிறாள்.
டில்லியில்… இவளைக் காணவில்லையென்று, வீடே கலவரத்தில் இருந்தாலும், இவளின் வரவு அங்கே ஏற்கப்படவில்லை, என்பது விசித்திரம். யாருடனோ ஓடி விட்டாள் என்ற பழி சுமத்தி வீட்டை விட்டு அனுப்பி விடுகின்றனர். கிரிஜா மனம் கலங்கவில்லை. மாறாக, புதிய பாதையை வகுத்துக் கொள்ள செல்கிறாள். ரத்னாவை நோக்கி..
ஒரு பெண்ணுக்குத் திருமணமாகி விட்டால், அவளை தனித்துவம் இல்லாதவளாகவே, இந்த சமூகமும் உறவுகளும் ஒதுக்கி வைக்கிறது.
பெண் என்பவள், தன் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் தனக்கு விருப்பமான பலவற்றை இழக்கிறாள். ஆனால் அந்த இழப்புகளுக்கு, அர்த்தமில்லாமல் போகும் போது, விரும்பியதில் அர்த்தத்தை உண்டாக்கிக் கொள்வது தான் புத்திசாலித்தனம்.
எல்லாவிதமான மனத்தடைகளும் நமக்கு நாமே விதித்துக் கொண்டவை தான். ஆதலால், தேவை அல்லது அவசியம் என்று வருகிற போது, தடைகளை மீறுவதில் தவறில்லை.
August 16, 2023
While I found this book good, I didn't find anything supremely different or powerful in its claim that it is a fiery feminist novel. A very difficult to appease mother in law, a woman who slogs day in and day out as a wife and daughter in law, a husband who cares the least for her and for whom his widowed mother's word is the final one, three children born out of a loveless marriage who add to the responsibilities of the woman, making her escape from home which is a hellhole difficult, now this is seen often in soap operas.
The difference here is that the woman in question, the protagonist named Girija, takes action, she owns her future and steps out of home, not with the intention to leave permanently but to take a brief break from the oppressive atmosphere at home. She goes on a trip to Haridwar and Rishikesh, to see the Ganga flowing unbridled and hopes that the river takes away her plight with it. But leaving home on the pretext of going to a shop, then disappearing for a few days definitely doesn't work well in any household, not certainly in her family and this leads to her permanent eviction in the family. Her husband and mother in law question her morality and chastity, with the husband assuring biscuits and toys as bait to the crying children reprimanding them to stay away from the 'bad' mother.
To write about an educated woman leaving the family fold, taking clear decisions and sticking to them in 1987 is quite a task ahead of time. It is strict adherence to a system of ritual purity called madi and theetu (followed in Tamil Brahmin households, extensively then and mostly no more) that sends Girija out of home for a breather after 18 years of slogging under its weight. What the rules of this system are is not made clear to the reader to help understand the gravitas of Girija's decision and this clearly turned me off. The cultural context being unclear is a huge loss to appreciating the book fully and this forces me to leave a little less than 3 stars for this novella.
The difference here is that the woman in question, the protagonist named Girija, takes action, she owns her future and steps out of home, not with the intention to leave permanently but to take a brief break from the oppressive atmosphere at home. She goes on a trip to Haridwar and Rishikesh, to see the Ganga flowing unbridled and hopes that the river takes away her plight with it. But leaving home on the pretext of going to a shop, then disappearing for a few days definitely doesn't work well in any household, not certainly in her family and this leads to her permanent eviction in the family. Her husband and mother in law question her morality and chastity, with the husband assuring biscuits and toys as bait to the crying children reprimanding them to stay away from the 'bad' mother.
To write about an educated woman leaving the family fold, taking clear decisions and sticking to them in 1987 is quite a task ahead of time. It is strict adherence to a system of ritual purity called madi and theetu (followed in Tamil Brahmin households, extensively then and mostly no more) that sends Girija out of home for a breather after 18 years of slogging under its weight. What the rules of this system are is not made clear to the reader to help understand the gravitas of Girija's decision and this clearly turned me off. The cultural context being unclear is a huge loss to appreciating the book fully and this forces me to leave a little less than 3 stars for this novella.
August 20, 2025
Lamps in the Whirlpool by Rajam Krishnan is a terrible plainly told narrative of Girija, a Brahmin woman who we meet having suffered years of oppression in her married home, enslaved to Tamil Brahmin traditions on ritual cleansing. I do not pretend to have an understanding of these echelons of Indian society, being several generations descended from indentured immigrants in Trinidad. This novel was set in the 1980s and I could not understand the craziness of this educated woman's life, dodging between constant showering and meekly looking after her tyrannical mother. The deadpan plain prose spoke to the level of trauma experienced by Girija though I found this to be a difficult read. I also found the abrupt departure to the Ghats of the Ganges and the religious epiphany and peace of the visit to be strange and unlikely. I also thought that the reaction of the mother in law and the husband in throwing her out to be within the consistently monstrous way of their behaviour. By leaving her home, Girija is finding her path. It was a tragic story.
April 13, 2023
Lamps in the Whirlpool by Rajam Krishnan was Unfulfilling and Discouraging, was a frustrating and disappointing read. Despite purporting to be a feminist piece, it reinforces detrimental stereotypes and biases, such as slut-shaming women, body shaming, racism, and casteism. The author's feeble efforts to conceal these biases and prejudices failed, rendering the book both insulting and angering. Perhaps it was considered feminist in its time, but the author's clear bias towards the protagonist and other female characters leaves a sour aftertaste."
1.5/5
1.5/5
Displaying 1 - 5 of 5 reviews