مرگ / خدا

by Woody Allen, شهرام زرگر (Translator)

این دو نمایش‌نامه، از کارهای دوران نخست فعالیت او به‌شمارمی‌روند.

شمار زیاد بازیگران، سنت نمایش‌های وودویل، ورود و خروج‌های سریع و پیاپی همچون کمدی‌های برادران مارکس، تأثیر از شیوه تئاتر واقع‌گریز برشت و گفت‌وگوهایی یادآور جهان منطق‌گریز بکت از ویژگی‌های آثار وودی آلن هستند.

مرگ:

(پرده به روی کلاینمن که در تختخوابش خوابیده باز می‌شود. ساعت دو بعد از نیمه‌شب است. ضرباتی به در می‌خورد تا اینکه بالأخره کلاینمن با سعی و تقلای زیاد از خواب بلند می‌شود.)
کلاینمن: هان؟
صداها: درو واکن! هی... بجنب، می‌دونیم که اون تویی! واکن درو! یالا واکن!...
کلاینمن: هان؟ چی؟
صداها: زودباش، واکن!
کلاینمن: چی؟ صبر کنین! (چراغ را روشن می‌کند.) شما؟
صداها: یالا، واکن! بجنب!
کلاینمن: کی هستین؟
صدا: بجنب کلاینمن... زودباش.
کلاینمن: هکر...این صدای هکره. هکر؟
صدا: کلاینمن، می‌شه درو واکنی؟
کلاینمن: اومدم، اومدم. خواب بودم... صبر کن! (با تقلای زیاد و تلوتلوخوران به راه می‌افتد. به ساعت نگاه می‌کند.) خدای من، ساعت دو و نیمه... اومدم، یه دقیقه صبر کن.
(در را باز می‌کند و نیم دوجین مرد وارد می‌شوند.)
هنک: محض رضای خدا کلاینمن، کَری مگه؟

Genres: Plays

128 pages, Paperback

Published January 1, 2016

About the author

Noted American actor, screenwriter, and filmmaker Woody Allen, originally Allen Stewart Konigsberg explored the neuroses of the urban middle class in comedies of manners, such as Annie Hall (1977) and Deconstructing Harry (1997).

This director, jazz musician, and playwright thrice won Academy Award. His large body of work mixes satire, wit and humor in the most respected and prolific cerebral style in the modern era. Allen directs also in the majority of his movies. For inspiration, Allen draws heavily on literature, philosophy, psychology, Judaism, European cinema, and city of New York, where he lives.

https://en.wikipedia.org/wiki/Woody_A...

Reviews

[Dream.M · Rating 4 out of 5]

وقتی شروع کردم به خوندن، استرس زیادی داشتم و الانم که تمومش کردم دارم نفس نفس میزنم. مثلا انگار روی تردمیل داشتم میخوندمش. از بس که ریتم تند بود .
یهوو یعالمه آدم وارد بازی میشدن و کلی دیالوگ احمقانه رد وبدل میکردن( به ظاهر احمقانه) و در نهایت از یک شروع کمدی میرسیدی به تراژدی.
خیلی دوستش داشتم به طور ویژه اون فضای هرج و مرج و حیرت کاراکترها رو واقعا دوست داشتم .

[صان · Rating 4 out of 5]

ریویوهای مربوط به این دو نمایش رو به صورت جداگانه روی نسخه‌های انگلیسی‌شون نوشته‌ام.

[Marziye · Rating 3 out of 5]

پایان نمایشنامه‌ی دوم، همون پایانی که هپاتیتیس (یکی از شخصیت‌ها) پایانِ بدیهه‌پردازانه می‌دونست، خیلی جالب بود. طنز خیلی خوبی هم داشت.

[Sahar · Rating 3 out of 5]

"نویسنده:خیالی بودن وحشتناکه. خیلی محدودیت داریم.
لورنزو:تنها با محدودیت های نمایشنامه‌نویس. بدشانسیتون زده و شماها رو وودی آلن نوشته. فکرشو بکنید اگه شماها رو شکسپیر می‌نوشت چی می‌شد!"
:))
اونجا که تو نمایشنامه دوم وودی‌آلن وسط نمایش زنگ میزد و با شخصیت‌های نمایشنامه‌ش صحبت میکرد خیلی واسم جالب بود، یادِ فیلمِ هری ساختارشکنش افتادم. اونجا که شخصیت‌هایی که تو نوشته‌هاش خلق کرده بود یهو تو موقعیت‌های مختلف زندگیش پیداشون میشد و باهم صحبت می‌کردن!

[Yegane · Rating 3 out of 5]

هیچ...
مطلقا هیچ


مرگ۲
خدا۴

[Pouya · Rating 3 out of 5]

فقط به خاطر نمایشنامه‌ی خدا.

[Yekta · Rating 4 out of 5]

نمایشنامه اول رو که خیلی دوست نداشتم ولی نمایشنامه دوم..
What the actual fuck did I just read?😂

[Kourosh Ghaniyoun · Rating 3 out of 5]

اولين بار است با متني غيرسينمايي از آلن مواجه مي شوم آن هم به واسطه همكاري مختصر با اجرايي كه رحمت اميني از نمايشنامه "خدا" به روي صحنه برد. ويژگي هاي شوخي مانند/تمسخرآميز آلني در بهم ريختن زمان به گونه كه كاراكتر در طول تاريخ حركت مي كند؛ يا تغيير دادن مناسبات بين شخصيت ها مانند تبديل شدن پادشاه به گارسون؛ شباهت زيادي به فيلم هاي او دارند. كافي است نمايشنامه خدا را با فيلم "نيمه شب در پاريس" از اين منظر قياس كنيم؛ اما چيزي تغيير كرده است. رويكرد بازيگوشانه آلن در اين دو نمايشنامه كه به فيلم "عشق و مرگ" هم بي شباهت نيست، در فيلم هاي متأخر او سمت و سويي نوستالژيك به خود گرفته است. همچنين از تعدد كاراكترها كاسته شده و جهان داستانش منسجم تر شده است.
نمايشنامه "مرگ" داستان كلاينمن است، مردي كه در نيمه هاي شب توسط دوستانش از خانه بيرون كشيده مي شود تا به جستجوي يك آدمكش برود. او بي آنكه بداند نقشه چيست يا كسي وظيفه اش را به او ابلاغ كند در خيابان پرسه مي زند. در بستر كمدي نمايشنامه (كه در آن به راحتي مي توانيم چهره و صداي شخص وودي آلن را روي تصورمان از كلاينمن منطبق كنيم) كلاينمن سفري شبانه و كوتاه را آغاز مي كند كه طي آن با ترس، ارتباط جنسي، بلاتكليفي و مرگ دست و پنجه نرم مي كند.
نمايشنامه "خدا" داستان نويسنده اي است كه براي پايان نمايشنامه اش ايده اي ندارد. بازيگر نمايش در سيري باطل در زمان سفر مي كند و جانش را به خطر مي اندازد تا شايد نويسنده فكري به ذهنش خطور كند. اما در نهايت در مكالمه اي كه شبيه نمايشنامه بي سر و ته است، به نقطه اوليه بازمي گردند بي آنكه نتيجه اي به دست آمده باشد. بدين ترتيب آلن با پروسه توليد متن ادبي و نقد ادبي شوخي مي كند.

[The moon · Rating 4 out of 5]

پایان نمایشنامه‌ی خدا؛ شوکِ بدیهی اما خوشایند، طنز عجیب و پرسش‌های به ظاهر بی‌اهمیت...
اما در نهايت، چرا دایره آغاز، میانه و پایان نداره؟ :)

[FATEMEH · Rating 3 out of 5]

اواسط نمایشنامه ی خدا فکر میکردم که نمایشنامه ی مرگ چقد نمایشنامه ی بهتریه. ولی خدا اجازه نداد مدت زمان زیادی به این عقیده باشم. مرگ شوخی‍های عالی و مکرر داشت،اما خدا ما رو با شوخی‍های کمتر اما رندانه‌تر مواجه میکرد. توی نمایشنامه ی مرگ وودی آلن همون رویکردی رو نسبت به مفهوم "مرگ" داره که توی نمایشنامه ی "مرگ در میزند" داشته. مرگ خودش رو با چهره ی خود ما به بهمون نشون میده.
نمایشنامه ی مرگ برای من دوستداشتنی‌تر بود ولی ابدا نمیتونم بگم که نسبت به خدا نمایشنامه ی بهتری بود. فلسفه ی خدا خیلی قویتر بود. به هرحال هردو نمایشنامه نسبت به بقیه ی کارنامه ی آلن متفاوت بودن. چه در مفهوم و چه در روایت. انگار که وودی آلن جوان نسبت به وودی آلن مسن، تفکر خودش رو عریانترنمایش میده واین نشونه ی جسارت و یا تا حدی خامی اونه. در نهایت: اگر یه درخت توی جنگل سقوط کنه و هیچکس اون دور و بر صدایی نشنوه، از کجا میشه فهمید صدایی داشته؟

"خدا"
دیتابیس: خدا مرده.
دکتر: تحت پوشش بیمه هست؟