Βαθμολογία: 7.5/10
Η παρούσα ανθολογία περιέχει διηγήματα κάποιων πολύ γνωστών Ελλήνων συγγραφέων, που έχουν προσφέρει στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό αξιόλογα μυθιστορήματα και συλλογές διηγημάτων (μόνο τον "Τζον Ντ." δεν γνωρίζω, που είναι φυσικά το ψευδώνυμο κάποιου συγγραφέα). Με λίγα λόγια, μόνο τα ονόματα των συγγραφέων να δει κανείς, το όνομα του επιμελητή, καθώς και το γεγονός ότι τα διηγήματα είναι εμπνευσμένα από το σύνολο του έργου του μεγάλου και τρανού Στίβεν Κινγκ (και ίσως κατά κάποιον τρόπο αποτελούν και φόρο τιμής στον τεράστιο αυτό συγγραφέα), σίγουρα σαν βιβλίο θα κινήσει το ενδιαφέρον πολλών αναγνωστών.
Από τους συγγραφείς της ανθολογίας, ουσιαστικά μόνο ένας έχει ασχοληθεί πολύ με το είδος του Τρόμου: Ο Κωνσταντίνος Κέλλης. Οι υπόλοιποι έχουν γράψει περισσότερο γενικής λογοτεχνίας μυθιστορήματα, αστυνομικά, κοινωνικά, νεανικά κλπ, οπότε, υποθέτω, ήταν και ένα στοίχημα γι'αυτούς να γράψουν μια ιστορία με στοιχεία τρόμου. Άλλοι το κέρδισαν, άλλοι ίσως το έχασαν -φυσικά αυτό εξαρτάται και από το γούστο του κάθε αναγνώστη-, σημασία έχει ότι το τόλμησαν. Τώρα, λένε τίποτα οι ιστορίες; Κατά την γνώμη μου, ναι. Βέβαια δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα κιόλας, ούτε από κάποια ιστορία συγκεκριμένα ούτε γενικά από το σύνολο, όμως πέρασα καλά. Υπάρχουν κάποιες καλές ιδέες, υπάρχουν ιστορίες που κρατάνε το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος και ίσως προσφέρουν κάποιες λίγες ανατριχίλες και σκέψεις για το κακό γύρω μας, ενώ και η γραφή στις περισσότερες ιστορίες είναι σε καλό επίπεδο.
Όταν διαβάζω μια ανθολογία/συλλογή διηγημάτων, άλλοτε σχολιάζω το κάθε διήγημα ξεχωριστά και άλλοτε όχι, τώρα δεν θα το κάνω, γιατί τα διηγήματα είναι πολλά και ο χρόνος λίγος. Εντάξει, βαριέμαι κιόλας, μην βαράτε. Όμως πάντα ξεχωρίζω κάποια διηγήματα που μου άρεσαν περισσότερο, για τον έναν ή τον άλλο λόγο. Ποια πέντε διηγήματα της παρούσας ανθολογίας μου άρεσαν περισσότερο από τα υπόλοιπα; Ιδού: Κωνσταντίνος Κέλλης - "Βαφτίσια", Δημήτρης Μαμαλούκας - "Πρόσκληση σε γεύμα", Τζον Ντ. - "Θέλημα Θεού", Βασίλης Παπαθεοδώρου - "Προνύμφη" και Δημοσθένης Παπαμάρκος - "Είπατε τω βασιλεί". Όσον αφορά την έκδοση, είναι αρκετά προσεγμένη (εντάξει, δυο-τρία λαθάκια ξέφυγαν, σιγά τα ωά) και οπωσδήποτε καλαίσθητη.