Μπλε υγρό

by Βίβιαν Στεργίου

"Χωρίς εσένα θα με καταπιεί το μπλε υγρό. Όχι, λάθος. Εσύ, εσύ είσαι το μπλε υγρό. Όχι, λάθος. Αν δεν ήσουν εσύ, θα ήταν κάτι άλλο. Όχι, λάθος. Εγώ είμαι το μπλε υγρό. Όχι, λάθος. Το μπλε υγρό είναι όλα. Η ζωή είναι ένα κολλώδες μπλε υγρό."

Ένας άντρας συναντιέται στην Κυψέλη με τη γυναίκα που κάποτε είχε ερωτευτεί. Μια εικαστικός ετοιμάζει μια έκθεση με όλα τα πράγματα που αγχώνουν τους ανθρώπους. Ο Ανδρέας γυρίζει απ’ το Παρίσι για να ζήσει με τον Βασίλη. Ένας βοηθός φωτογράφου φοβάται τους ανθρώπους, αλλά ερωτεύεται μία φοιτήτρια κατά τη διάρκεια μιας διακοπής ρεύματος. Ένας νέος δικηγόρος ζει με τον πατέρα του, που νομίζει ότι πρωταγωνιστεί σε ριάλιτι. Ένας απολυμαντής στα ενοικιαζόμενα δωμάτια των γονιών του οδηγεί έναν άγνωστο τουρίστα σε μια κρυφή παραλία.

Γύρω τους η Αθήνα. Τους παγιδεύει στο φως της και τους κάνει να ισορροπούν: άλλοτε τους παρηγορεί με οικειότητα και με μικρές στιγμές ευτυχίας κι άλλοτε τροφοδοτεί με δικές της εικόνες τη μελαγχολία και την αγωνία τους.

Δεκαέξι μικρές αυτοτελείς ιστορίες – ψήγματα πραγματικότητας. Περίεργοι και διαφορετικοί, φοβισμένοι και γεμάτοι πείσμα να ευτυχήσουν, εντελώς καθημερινοί και εντελώς τυχαίοι, οι άνθρωποι των ιστοριών είναι οι άνθρωποι γύρω μας.

Το πέρασμα ~ Σοκολάτα υγείας ~ Η απολύμανση ~ Φτερά χήνας ~ Η ξεφούσκωτη μπάλα ~ Ο Ανδρέας και ο Βασίλης δεν είναι νεκροί ~ Η Δήμητρα έχει αποφασίσει να είναι πολύ ευτυχισμένη ~ Η ξένη ~ Όταν ακούω ραδιόφωνο, μου λείπεις ~ Το ριάλιτι ~ Ένα τελάρο μήλα ~ Διακοπή ρεύματος ~ Το ψέμα ~ Αδύναμοι χαρακτήρες ~ Έκθεση ~ Μπλε υγρό

Genres: Fiction, Short Stories

272 pages, Paperback

First published November 24, 2017

About the author

Η Βίβιαν Στεργίου γεννήθηκε το 1992 στα Τρίκαλα. Σπούδασε Νομική στη Νομική Αθηνών και Οικονομική Ανάλυση του Δικαίου στη Νομική της Ουτρέχτης. Είναι υποψήφια διδάκτωρ της Νομικής Αθηνών.
Απ' τις εκδόσεις Πόλις κυκλοφορεί η πρώτη της συλλογή διηγημάτων, με τίτλο "Μπλε Υγρό" (2017).
Ζει στην Αθήνα.

Reviews

[. . . _ _ _ . . . · Rating 2 out of 5]

Ξαναγράφω την κριτική που έσβησα-κατόπιν προτροπής τρίτου προ μηνών-πιο στρογγυλεμένη αυτή την φορά, όπως διόρθωσα την κριτική στο Cub Κυλικείο, κατόπιν προτροπής του ίδιου ατόμου.
Δεν θυμάμαι τι είχα γράψει τότε (μάλλον ένα σεντόνι) και τα διηγήματα έχουν σβήσει από τη μνήμη μου, αλλά θυμάμαι ένα συνονθύλευμα αυτάρεσκης γραφής γύρω από τον ρατσισμό/ομοφυλοφιλία.κλπ, μια ατζέντα που μια χαρά είναι αν έχεις να πεις κάτι επί της ουσίας, αλλά αν θέλεις απλά να πουλήσεις "ηθικό πλεονέκτημα", γράψου στο σύριζα ξέρωγω ή δίνε συνεντεύξεις σε έντυπα όπως η Γλείφω να μιλάς με κεκαλυμμένη (;) απέχθεια για την επαρχία (στην οποία μεγάλωσες), ενώ θυμάμαι ακόμη ένα τέτοιο διήγημα που η ηρωίδα γύρισε στο χωριό της για την κηδεία της γιαγιάς της και πέφτει σε κάτι σχεδόν-χρυσαυγίτες.
Δεν με νοιάζει καλή μου αν είσαι αντίφα, αντιρατσίτρια και καθόλου ομοφοβική, λίγο ταλέντο περιμένουμε όταν διαβάζουμε μυθοπλασία. Όπως λέει και μια γνωστή ατάκα στο Χόλυγουντ (που την αποδίδουν μάλλον λανθασμένα στον παραγωγό Σαμιουελ Γκολντγουιν ή στον Χάμφρευ Μπόγκαρτ) για τις ταινίες με "μηνύματα" , "if you want to send a message, send a telegram"

[Nikos Tsentemeidis · Rating 4 out of 5]

Η σχέση μου με την (νέο)ελληνική λογοτεχνία είναι γενικά κακή. Σπανίως όμως πέφτω σε κάτι τέτοια βιβλία και πιστεύω ότι κάτι αρχίζει να αλλάζει.

Βιβλίο έκπληξη λοιπόν. Συλλογή διηγημάτων, κάποια εκ των οποίων σε καθηλώνουν από τις πρώτες γραμμές. Μου άρεσε η ευφράδεια λόγου, αλλά πιο πολύ σε κάποια λίγα σημεία υπήρχαν προτάσεις πολύ ποιητικές, που έδεναν πολύ ωραία.

Σε όλο το βιβλίο υπήρχε κάτι οικείο, κάτι γνώριμο, ίσως το ύφος, ίσως οι ιστορίες, αλλά περισσότερο τα επίκαιρα κοινωνικά μηνύματα, που από τις πρώτες σελίδες ήμουν 100% σίγουρος ότι η αίσθηση αυτή θα κρατήσει μέχρι το τέλος του βιβλίου, όπως και έγινε.

[Maria Bikaki · Rating 3 out of 5]

Θα ήθελα να βρεθούμε για έναν καφέ. Αν μπορείς. Όσα σου γράφω δεν τα είχα ποτέ πριν ομολογήσει. Όταν ακούω ραδιόφωνο, μου λείπεις.

Συλλογή διηγημάτων λοιπόν. Η νέα μόδα στην νεοελληνική λογοτεχνία. Κάποια από τα διηγήματα μου άρεσαν, κάποια άλλα όχι, λίγα μου μίλησαν πραγματικά στην ψυχή, ίσως και κανένα τώρα που το σκέφτομαι παρά μόνο μερικές διάσπαρτες σκέψεις και αποστάγματα σοφίας. Το κόβουμε λοιπόν στα 3 αστεράκια για να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι. Συμπαθητική προσπάθεια αλήθεια απλά ίσως ένα κλικ πιο στημένη ή αν θέλετε πιο επιτηδευμένη για τα γούστα μου. Κάπου λίγο νομίζω ήταν λανθασμένη η επανάληψη ίδιων θεματικών εκτός αν με αυτόν τον τρόπο η συγγραφέας ήθελα να μας πει κάτι πολύ συγκεκριμένο που εγώ δυστυχώς δεν κατάφερα ν’ αναγνωρίσω.

[Olga · Rating 1 out of 5]

Απόφυγέ το όπως μια μολυσματική ασθένεια. Δεκαέξι διηγήματα κι ούτε ένα της προκοπής. Η λογοδιάρροια μιας αποφοίτου της Νομικής σχολής δεν είναι λογοτεχνία, δεν είναι καν αξιόλογη διήγηση. Κάνει συνέχεια απογραφή όσων βλέπει κι αυτό που κυρίως βλέπει είναι μια βρόμικη Αθήνα γεμάτη κλιματιστικά που στάζουν. Ξανά και ξανά. Ποτέ δεν έχω κάνει στην ζωή μου τόσες αρνητικές σημειώσεις σε ένα βιβλίο το οποίο διαβάζεται όντως εύκολα γιατί είναι ένα τίποτα από μια συγγραφέα τόσο τραγικά μέτρια που κάνει τους πάντες να αισθάνονται καλά με τον εαυτό τους κι όσα γράφουν. Ένας χιπστεράδικο μηδέν, ή μάλλον σκιά του μηδενός. Κι ένα αστέρι που του έβαλα είναι επειδή δεν υπήρχε κάτι χειρότερο. Το μόνο που εντυπωσιάζει είναι η πεποίθηση ότι όντως υπάρχει μια ιστορία για να διηγηθεί. Χειρότερη στιγμή μια παράγραφος που χρησιμοποιεί τρεις φορές το επίθετο μίζερος για τους συμβολαιογράφους, ξέρετε, τους losers των νομικών επαγγελμάτων, ενώ αυτός που είναι η προσωποποίηση της μιζέριας είναι ο ίδιος που υπογράφει το βιβλίο.

[Manos · Rating 1 out of 5]

Δεκαέξι νουβέλες άνισης αξίας με κύριο άξονα την σύγχρονη ανθρωπογεωγραφία της Αθήνας.

Παρόλο το hype (που σε ένα βαθμό αντιπροσωπεύει την επιθυμία του αναγνωστικού κοινού για νέους συγγραφείς), η φόρμα της Στεργίου είναι προβλέψιμη, ενίοτε φλύαρη και άστοχη και η γραφή της σε πολλές ιστορίες θυμίζει μετεφηβικά ημερολόγια. Υπάρχει μια δημιουργική εξέλιξη στον υπερρεαλισμό που θυμίζει 'Ερση Σωτηροπούλου (υποψιάζομαι πως οι ιστορίες της Στεργίου έχουν μια χρονική ακολουθία και όντως το 'Μπλε Υγρό' είναι η τελευταία και επαρκέστερη νουβέλα) , αλλά έχουμε διαβάσει αρκετά για τις "σχέσεις" και όσοι γεννηθήκαμε στην Αθήνα δεν μας πείθει η αθηνολαγνεία του τριγώνου Εξάρχεια-Θησείο-Κεραμεικός.

Το να αποκτήσεις μια επίκτητη έμπνευση από το αστικό τοπίο δεν αρκεί.
Ξεχνιέται αμέσως.

[Ant · Rating 1 out of 5]

Ένας άνδρας συναντιέται τυχαία με ένα κανίς. Μια νεαρή γυναίκα στο δρόμο για το φούρνο θυμάται ότι δεν φόρεσε εσωρουχο. Ένας ηλικιωμένος άνδρας πηγαίνει βόλτα στο πάρκο και ερωτεύεται ένα περιστέρι. Αυτή δεν είναι η περιγραφή του Μπλε Υγρού στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να είναι, όπως είναι η περιγραφή δεκάδων άλλων ανώφελων συλλογών διηγημάτων που προσπαθούν, περικλείοντας μια επίφαση αχανούς ενδεχομενικότητας στο αστικό περιβάλλον, να καπηλευτούν την έννοια του μοντέρνου και του πρωτότυπου. Όμως αποτυγχάνουν οικτρά, καθως αυτο το είδος έχει εξαντληθεί ποικιλοτρόπως, τόσο λογοτεχνικά όσο και κινηματογραφικά και η προσπάθεια αυτοαναιρειται. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στην παρούσα περίπτωση.


Η συγκεκριμένη συγγραφέας έχει προωθηθεί ως η "φωνή των μιλένιαλς". Μάλλον επειδή χοντροκομμενα, ωμά και χωρίς ίχνος λογοτεχνικοτητας αφήνεται σε μια βομβώδη ανυπόφορη μίρλα για τα πάντα.
To Μπλε υγρό, λοιπόν, ανήκει σε αυτή την κατηγορία των εντελών ανώφελων βιβλίων με αδιάφορες κοινοτοπίες που προσπαθούν απεγνωσμένα να μιμηθούν κάποια πρωτοτυπία. Η ευρηματικότητα της συγγραφέως καταδεικνύεται ανεπαρκής και δεν καταφέρνει να προσδώσει αυτή την πολυπόθητη πρωτοτυπία και παράλληλα αυτή την πολυσυζητημένη ταύτιση με την γενιά των μιλένιαλς, για λόγους που θα αναφερω παρακάτω.
Η κ. Στεργίου έχει πολυδιαφημιστεί, εκτός των άλλων, και για το "κουίρνες" της . Η ίδια έχει πει πως δεν την πειράζει αν την αποκαλέσουν λεσβία και περήφανα μας λέει πως δεν ξέρει πώς να ορίσει το κουίρ αλλά ευχαρίστως να προσδοριστεί έτσι, γιατί όχι άλλωστε; Αφού είναι τόσο τρέντυ. Η κ. Στεργίου λοιπον, χωρίς να επιθυμώ να κάνω gatekeepikng, είναι άλλη μια εμφανέστατα ετεροκανονική cis, μία από τους πολλούς συγγραφείς που επειδή ο όρος κουίρ πουλάει, ευχαρίστως καπηλεύονται την συγκεκριμένη ταυτότητα κλέβοντας το βήμα από πραγματικά κουίρ άτομα. Ξέρετε, αυτά που ήταν κουίρ όλη τους τη ζωή και βρίσκονται στο περιθώριο και δεν είχαν την καπιταλιστικη ευχερεια να κάνουν ακριβές σπουδες ούτε να γίνουν ευκολότατα μερος του συστήματος επειδη φορανε χοντρα γυαλια μυωπιας αλα Γκίνσμπεργκ. Φυσικά δεν υπονοώ πως ένα κουίρ άτομο δεν μπορεί να έχει αυτές τις ιδιότητες, αλλά δεν θα προσποιηθούμε πως το να εχεις αυτές τις ιδιότητες δεν σου προσφέρει ένα ξεκάθαρο προνόμιο και όχι, δεν σε καθιστά μειονότητα, παρόλο που το επιθυμείς διακαώς.

Δυστυχώς αυτή η προσπάθεια της κ. Στεργίου να καθιερωθεί ως μια συγκεκριμένου τύπου περσόνα διαφαίνεται εντόνως και στη συγκεκριμένη συλλογή που για κάποιον ακατανόητο λόγο έχει εκδόθει και έχει καταλήξει να παει σε τρίτη έκδοση.

Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός του αριθμού της συλλογής. Δεκαέξι διηγήματα είναι πάρα πολλά για συλλογή. Και αυτό συμβαίνει γιατί τα περισσότερα είναι σχετικά μικρά, κάτι που βέβαια δεν τα κάνει λιγοτερο ανυποφορα, αφού σε μολις πέντε σελιδες η κ. Στεργιου καταφερνει να σε ζαλισει με την ακατασχετη φλυαρια, χωρις ειρμο και χωρις πλοκη.

Όλα τα διηγήματα θα μπορούσαν να είναι ένας μακρύς μονόλογος. Οι ήρωες είναι πανομοιότυποι, παρα τις αλλαγες σε φυλο και σεξουαλικοτητα ετσι που δεν ξερεις σε ποιο διηγημα βρισκεσαι και αν ειναι αυτο που διαβαζες πριν. Εκτος αυτου, οι ιστοριες πασχουν απο δομή, δεν υπαρχει σαφης αρχη και τελος, δεν υπαρχει κανενα κρεσεντο, κανενα υποφανές συμπερασμα, προκειται απλως για συρραφη λεξεων και μάλιστα καποια διηγήματα τελειώνουν εντελώς απότομα κάτι που δείχνει έλλειψη συγγραφικής αντίληψης.

Αποφθεγματικές περίοδοι του στυλ: "Χωρίς εσένα θα με καταπιεί το μπλε υγρό. Όχι, λάθος. Εσύ, εσύ είσαι το μπλε υγρό. Όχι, λάθος. Αν δεν ήσουν εσύ, θα ήταν κάτι άλλο. Όχι, λάθος. Εγώ είμαι το μπλε υγρό. Όχι, λάθος. Το μπλε υγρό είναι όλα. Η ζωή είναι ένα κολλώδες μπλε υγρό" ειναι εντελως σαχλές. Αμέτρητοι πυροβολισμοί αμπελοφιλοσοφίας που προσπαθουν να ακουστούν ως έχοντες κάποιο βάθος χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Η ζωή είναι ένα κολλώδες μπλε υγρό, η ζωή είναι μια χυμένη σπράιτ στο πάτωμα του ΊΚΑ, η ζωή είναι μια θάλασσα και εμείς οι βαρκούλες που πλέουμε στα ανοιχτά. Αμέτρητες εναλλακτικές ανούσιων βλακειών χωρίς νόημα που θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιήσει η κ. Στεργίου.

Σχεδόν σε όλες τις ιστορίες καταγράφεται εμμονικά η ακρίβεια (κουοταρω: το εισιτήριο του μετρό έχει φτάσει δέκα ευρώ, ο καφές σκέτος 1.5 ευρω, τυρόπιτα 3.5 ευρώ, καφές αεροδρομίου με πέντε ευρώ, πήρε μια άλφα και πλήρωσε δύο ευρώ, αγόρασα τριάντα δύο ευρώ το εισιτήριο, φρέντο που κοστίζουν δέκα ευρώ, να πεταχτώ να πάρω μια εφημερίδα, αλλά δύο ευρώ, πίτσα των εικοσι ευρω, εισιτηριο 1.40 κλπ κλπ. Δεν τα κατέγραψα φυσικα όλα, κουραστηκα) Ισως στο επομενο βιβλίο η συγγραφέας θα ήταν καλύτερα να μας πει τη γνώμη της για τις τιμές των βιβλίων της, γιατι στην παρούσα φάση προτιμώ να την κερναω εγώ τους καφέδες που πίνει πάρα να ξαναδιαβάσω βιβλίο της.

Αυτό το "εύρημα" του συνεχους παραπονου για τις προβληματικες των "νεων" είναι προφανώς το τέχνασμα της συγγραφέως για να γίνει επίκαιρη και αυτό ειναι και το στοιχείο που ξεδιαλέγουν οι φωστήρες που την χαρακτηρίζουν ως φωνή της γενιάς των μιλένιαλς. Αν θέλαμε να μάθουμε τις ανατιμήσεις των προιόντων θα παρακολουθουσαμε τον Αυτια, ο διαχυτος λαϊκισμός στον οποιο καταφευγει με αυτή την πρόδηλη και καθόλου έμμεση καταγραφή, δείχνει έλλειψη δημιουργικότητας και αδυναμία να συνθέσει κάτι που να μας λέει όσα θέλει να πει χωρίς να ακούγεται σαν πανελίστρια σε πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΙ.

Επιπλέον, και η ιδια η διασαλπισμένη ευαισθησία της εξαντλείται στο να αναφέρει ξανά και ξανά τους "Πακιστανούς " σε όλα της τα διηγήματα. Φυσικά, κανένας Πακιστανος δεν γίνεται χαρακτήρας σε διήγημά της, αφού όλοι οι πρωταγωνιστές είναι ελληνοπουλα, ευαίσθητα, που διαβάζουν, έχουν σπουδές, συχνά στο εξωτερικό και βλεπουν ποιοτικο κινηματογραφο. Η λέξη Πακιστανος είναι μια επωδός υποτιθέμενης ευαισθησίας που δεν προσωποποιειται ποτέ, βρίσκεται θολα σε καποιο φοντο και επανερχεται για να επιβεβαιωσει τα στερεοτυπα της (οι Πακιστανοι παντα κατι πουλανε κλπ κλπ) με αποτέλεσμα η συλλογή να διαπράττει επανειλημμένα οσα υποτιθεται πως απορριπτει και να μας μεταφερει εντελει την θεαση της πραγματικοτητας μεσα απο τα χοντρα γυαλιά της κανονικότητας και του προνομίου.

Η γλώσσα της είναι κουραστική, χωρίς ρυθμό, αλλοπρόσαλλη και αγγίζει σε πολλές περιπτώσεις την μονολογία μιας συνεχιζόμενης ασυναρτησίας. Δεν δείχνει να έχει καν ευχέρεια του λόγου. Δηλαδή στον Χωμενίδη μπορώ να θαυμάσω την χρήση των ελληνικών κατά τα άλλα, αλλά στην κ. Στεργίου η γλώσσα που χρησιμοποιείται μοιάζει να προέρχεται από την έκθεση ιδεών ενός παιδιού δημοτικού.
Βρίσκουμε ανοητολογίες που αγγίζουν τα όρια της αφόρητης μπουρδολογιας: "Η Ακρόπολη είναι μπλε , ο ουρανός ανοιχτό μπλε, η πορτοκαλάδα χωρίς ανθρακικό μπλε". Περιττό να σημειώσω πως διαβάζοντας και καταγραφοντας αυτές τις φρασεις έγινα κι εγω ελαφρώς μπλε και η αγωγη μου δεν μου επιτρεπει να αναφερω και κατι αλλο μπλε που θα ταιριαζε και με την θεματολογια.
Μα γιατί δεν συνεχιστηκε αυτός ο παραλογισμος; Έπρεπε να αναφερθούν κι αλλα μπλε πράγματα και γιατί όχι και μερικά στρουμφακια.

Και παμε τωρα σε ενα ειδοποιο στοιχειο της γραφης της: λιστες.

Οι λιστες στην λογοτεχνια ειναι τοσο όμορφες και μπορούν να γίνουν άκρως ποιητικές και να απογειώσουν ενα πεζο. Εχω κατά νου πολλά παραδείγματα, απο Τζους μεχρι Ραμπελαί. Αλλα οι λίστες της κ.Στεργιου ειναι ένας ακατάσχετος οχετος λέξεων. Μοιάζει δηλαδή η μέθοδος της λίστας να γίνεται ακουσια, ανερματιστα και με μια προσπάθεια να περιγράφουν μονομιάς καταστάσεις, άνθρωποι και περιβάλλοντα που η συγγραφεας δεν ξέρει ή δεν διαθέτει την ικανότητα να περιγράψει αλλιώς. Δεν μεταφέρεται επουδενι αυτη η ιλλιγιωδης ποιητική φρασεολογία καποιο νόημα, όπως συμβαίνει σε πολλά έξοχα παραδείγματα λιστών.
Επιπλέον η λιστώδης απαριθμηση πρέπει να έχει κάποιο ρυθμό για να λειτουργήσει στο κείμενο. Στα παροντα κειμενα, δεν συμβαινει αυτό. Συχνά μπαίνει μια άκομψη τέλεια σε ένα μέρος που δεν έπρεπε να μπει μόνο για να συνεχίσει η λίστα μετά την τέλεια.
Δεν γράφονται ετσι οι λίστες κ.Στεργιου, είναι κρίμα που μαγαρισατε έτσι μια κατά τα αλλα απολαυστικη λογοτεχνική μέθοδο. Το να επαναλαμβανονται οι ίδιοι όροι, φρασεις και λεξεις , οχι μόνο εντός της ίδιας λίστας αλλά και εντός λιστών σε διαφορετικά διηγήματα (μπατσοι, Πακιστανοι, κλιματιστικα πρεπει να εχουν αναφερθει τουλαχιστον 30 φορές σε ολο το βιβλιο) αφαιρει την ποιητικοτητα της μεθοδου της λιστας.


Μου είναι αδιανόητο το οτι κατέληξε να τα εγκρίνει όλα αυτά ο επιμελητής της έκδοσης. Θα έπρεπε τουλάχιστον να δίνουν με το βιβλίο δώρο ένα κουτί παυσίπονα προκειμένου να αποφευχθεί η βεβαιη κεφαλαλγία που θα προκύψει από την ανάγνωση. Ελπίζω να το λανσάρουν ετσι στην επόμενη έκδοση.

[Sarah Gk · Rating 5 out of 5]

Μπορεί να συμβούν πολύ τρομερά πράγματα, όπως να γίνει μαλακία στη δουλειά, ή να τσακωθείς με τους γονείς σου, ή να σε αφήσει ο γκόμενος, ή να είναι Δευτέρα πρωί και να έχουν τελειώσει τα νουμεράκια για κατάθεση αγωγής στο κτίριο 2, τρομερά πράγματα δηλαδή, και παρόλα αυτά, αυτό το βιβλίο να σε κάνει να νιώσεις γλυκά και οικεία και ότι όλα θα πάνε καλά, και ότι αν εντέλει δεν πάνε καλά, δε γαμιέται.
Είναι καλό για όλους τους ανθρώπους, αλλά οι νέοι δικηγόροι που το διαβάζουν στα κλεφτά πάνω από μια δικογραφία, ε θα το αγαπήσουν λιγάκι παραπάνω.
Tip: Ξεκινήστε το σαββατοκύριακο, έτσι ώστε αν σας παρασύρει να μείνετε ξάγρυπνοι για να διαβάσετε "και την επόμενη ιστορία", να μην είστε σαν κοτόπουλα την άλλη μέρα στη δουλειά

[Μαρία Γεωργιάδου · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο που διάβασα από την αρχή ως το τέλος με βουρκωμένα μάτια. Κάθε διήγημα άγγιζε και ένα διαφορετικό κομμάτι της ζωής μου και όλα μαζί με περικύκλωσαν και με έκαναν να μην μπορώ να καταλάβω πώς κάποιος άλλος (κάποια άλλη, για την ακρίβεια) έγραψε ένα βιβλίο που είναι τόσο εγώ. Διαβάζοντάς το περιπλανήθηκα στους δρόμους της Αθήνας που αγαπώ πολύ κι ας μην την έχω ζήσει όπως και όσο θα ήθελα και ένιωσα ευγνωμοσύνη για την «ευτυχία που είναι μια ζεστή γωνιά στα Everest Σάββατο που ξημερώνει». Τελικά, νομίζω πως ο λόγος για τον οποίο μου άρεσε τόσο πολύ το «Μπλε υγρό» είναι ότι ευωδιάζει ζωή. Ξεχώρισα «Το πέρασμα», τη «Σοκολάτα υγείας» και τα «Φτερά χήνας».

[Kurisuta · Rating 2 out of 5]

Όταν πήρα την απόφαση να διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο, πίστευα, από την προώθηση και τις κριτικές, ότι θα ανακάλυπτα μια νέα λογοτεχνική ήπειρο ή κάτι, δε ξέρω, τουλάχιστον όχι πληκτικό. Όταν ξεκίνησα να το διαβάζω, αναρωτιόμουν τι πάει στραβά με τον γυαλό ή τον τρόπο που αρμενίζω.
Η συλλογή διηγημάτων 'Μπλε υγρό', αποτελεί ως επί το πλείστον ένα ντελίριο μιζέριας για τα τεκταινόμενα του τόπου, που, αν κατάλαβα καλά, είναι η Αθήνα.
Η θεματική έχει να κάνει με τον έρωτα, την οικογένεια, τους μετανάστες, τους πρόσφυγες, την ομοφυλοφιλία.
Άποψή μου, η νέα γενιά έχει τον πρώτο λόγο στα σύγχρονα θέματα, αλλά να έχει και κάτι να πει, το να τα εκθέτει με αφ' υψηλού βλέμμα είναι, το λιγότερο, κρίμα.
Αν έπρεπε να ξεχωρίσω ένα, θα ήταν το ριάλιτι, κατά τ' άλλα 2*.

[Yiannis · Rating 4 out of 5]

Σε κάθε διήγημα ένιωθα να μπαίνω σε ένα χείμαρρο, να ταξιδεύω χωρίς ανάσα μέχρι το τέλος που σταματούσα να πάρω αναπνοή. Φέρελπις.

[Sevi Salagianni · Rating 2 out of 5]

μια απογοήτευση. κοινοτυπ��ες και κλισέ από την αρχή ως το τέλος. η γραφή δεν με ενθουσίασε, αν και προς το τέλος τα διηγήματα ήταν (ευτυχώς) καλύτερα. με το προμόσιον που έχει πέσει πίστευα ότι κράταγα στα χέρια μου ένα διαμαντάκι, αλλά...

[Maria · Rating 4 out of 5]

"Τυφλό σημείο η ενήλικη ζωή, μια βόλτα στα πέριξ κι είναι ήδη πολλή."


Διηγήματα που αγάπησα ένα τσικ παραπάνω:
- Σοκολάτα Υγείας
- Η απολύμανση (Πρώτη φορά είδα γραμμένα τα συναισθήματα του να επιστρέφεις στο πατρικό σου σπίτι και στο παιδικό σου δωμάτιο αφού έχεις ζήσει σε 'δικό σου', φοιτητικό σπ��τι. Ταυτίστηκα με αυτό το κομμάτι του διηγήματος.)
- Φτερά Χήνας (Γενικά τα πρώτα διηγήματα είναι υπέροχα.)
- Η Δήμητρα έχει αποφασίσει να είναι πολύ ευτυχισμένη
- Όταν ακούω ραδιόφωνο μου λείπεις

[Theofania · Rating 2 out of 5]

Ανώριμο και φλύαρο, κοινότυπο και γεμάτο αδιάφορα, πλέον, κλισέ. Ήθελε οπωσδήποτε αρκετή δουλειά πριν πάρει τον δρόμο για το αναγνωστικό κοινό, κυρίως μια μάτια πέρα από τα φίλτρα που φορούσε η συγγραφέας όταν το έγραφε.

[Σταμάτης Λαδικός · Rating 4 out of 5]

Μακροπερίοδος λόγος, άψογη χρήση Β΄ ενικού που -όταν γίνεται τόσο πετυχημένα όπως εδώ- σπάει το τοίχος ανάμεσα στον αναγνώστη και το κείμενο και μία άψογη γραφή που δίχως να αποζητά να εκβιάσει τα συναισθήματα του αναγνώστη, πετυχαίνει την ρεαλιστική αποτύπωση των αγωνιών, των επίκαιρων φόβων και των διλημμάτων των πρωταγωνιστών οδηγώντας τελικά στην ταύτιση μαζί τους.

[Αγγελική · Rating 3 out of 5]

Ξεκινώντας την ανάγνωση της συλλογής διηγημάτων "Μπλε Υγρό", αναρωτιώμουν για την επιλογή μου. Σταδιακά, ωστόσο, ένιωθα να με τραβούν οι σκέψεις και οι λέξεις της Βίβιαν Στεργίου σαν μαγνήτης • ώσπου βρέθηκα να τυλίγομαι και να παρασύρομαι από τον ανεμοστρόβιλο της νεανικής, χειμαρρώδους και ασθματικής της γραφής.
Το ρουφηχτό "υγρό" είναι σελίδες ποτισμένες με προσωπικό τόνο. Μαρτυρούν την επιθυμία για διαφυγή μέσω του γραπτού λόγου.
Παντού τα νομικά (Νομικός η ίδια), η οικογενειακή καταπίεση, τα φοιτητικά χρόνια υπό την σκέπη του αττικού ουρανού, το μεταναστευτικό, η σεξουαλική απελευθέρωση • ουσίες, άγχη, φοβίες.
Η συχνή χρήση του β' ενικού προσώπου και οι ευθείες ερωτήσεις συνηγορούν στην αμεσότητα και τη ζωντάνια των διηγημάτων.

Άγουρη και αξιολογικά άνιση πένα μεν,
υποσχόμενη δε.
3,5 ⭐

[Chrysostomos Agapitos · Rating 2 out of 5]

Καλό πρώτο δείγμα γραφής, οι περισσότερες ιστορίες ήθελαν λίγη παραπάνω δουλειά :/

[Erasmia Kritikou · Rating 4 out of 5]

ειχα γραψει μια κριτική, η οποια με μαγικό τροπο απλά χάθηκε!
Ειμαι πολυ νευριασμένη τωρα για να ξαναγραψω κριτική. Σας εχει τυχει; Γιατι ειναι η δευτερη φορα που το goodreads απλα μου "εξαφανιζει" κριτική, ενω αυτη εχει κυκλοφορησει κανονικα, με λαικς και κομμεντς, και ξανφνικα, δε τη βρισκω, και μου βαζει και το βιβλιο στ' αδιαβαστα! Τζαμπα ο κοπος μου. Ειμαι θυμωμενη.
Ξερετε κατι; Εχει τυχει σε κανεναν;

[Konstantinos · Rating 3 out of 5]

3,5/5*

[Catherine Riga · Rating 4 out of 5]

Δεκάξι διηγήματα με πρωταγωνιστές έφηβους ενήλικες, ύστερους millennials, με νευρώσεις και φοβίες αλλά και όνειρα και μία αδιαπραγμάτευτη επιδίωξη ευτυχίας. Νέοι που βρίσκονται μετέωροι στη ζωή, ακινητοποιημένοι λόγω των γονεϊκων προσδοκιών, της έλλειψης προοπτικών (βλ. κρίση) αλλά και των αμφιταλαντευόμενων, ενίοτε αντιμαχόμενων, επιθυμιών τους.

Πρόκειται για νέους που έχουν "γεράσει πρόωρα" : ενημερώνονται διαβάζοντας εφημερίδες και διαμένουν σε διαμερίσματα- ντουλάπες του εξωτερικού προκειμένου να τελειώσουν ένα μεταπτυχιακό. Κάποιοι απ΄αυτούς ξεμένουν τελικά στα διαμερίσματα- ντουλάπες, γευόμενοι τις υψηλές απολαβές, το αξιόπιστο ασφαλιστικό σύστημα και τους πολλούς χώρους πρασίνου σε κάποια από τις πόλεις της Ευρώπης.

Και κάποιοι άλλοι, επιστρέφουν. Πού; Μα στην Αθήνα. Επιστρέφουν και προσπαθούν να ζήσουν με εξακόσια ευρώ, περπατώντας ανάμεσα σε σπασμένα πεζοδρόμια, ζητιάνους και κλιματιστικά που τους φτύνουν από ψηλά. Επιστρέφουν για λίγο γαλάζιο Αττικού ουρανού- είναι απίστευτο το τι μπορεί να κάνει κανείς για τον ουρανό της Αθήνας, τη ζέστη μα και τη ζεστασιά της, καθώς, όπως όλοι ξέρουμε, "ακόμα και το κρύο της είναι μια φάρσα".

Γυρίζουν λοιπόν οι νέοι στην Αθήνα και περιπλανούνται, προσπαθώντας να επουλώσουν τις ματαίωσεις του παρελθόντος, να πείσουν τους γονείς για τις επιλογές τους και να μη γίνουν σαν κι αυτούς- κυρίως αυτό. Ρουφούν καφέδες στον πεζόδρομο της Βαλτετσίου ενώ τα βράδια πίνουν μπύρες και στρίβουν τσιγάρα και συζητούν, έχοντας πίσω τους την ελληνική κοινωνία, με τα δάνεια, τις χρεωμένες κάρτες και ιδεολογίες της, τους άνεργους γονείς και το βάρος των οικογενειών στις αποφάσεις τους. Η επαρχία και η πρωτεύουσα. Τα κτελ και οι δύσκολες διαδρομές ανάμεσα στην παιδική και την ενήλική ζωή.

Και μέσα σε όλα αυτά, οι ξένες, Αλβανίδες ή Βουλγάρες, γυναίκες-γηροκόμοι ενός ολόκληρου έθνους, οι νεαροί που έλκονται από άλλους νεαρούς, οι Σύριοι πρόσφυγες και οι Πακιστανοί μετανάστες, το να είσαι τόσο ξένος στην οικογένειά σου όσο ξένο σου φαίνεται στα εικοσιπέντε το παιδικό σου δωμάτιο. Και πίσω από αυτή την πολύπλευρη ανθρωπογεωγραφία της Αθήνας και τις επίπονες παλινδρομήσεις στην παιδική μας ηλικία, η Ακρόπολη που εμπνέει και ηρεμεί.

Πρόκειται για το χρονικό μίας γενιάς, δοσμένο με ζωντάνια, αυθορμητισμό και μια αίσθηση κατεπείγοντος. Οι συζητήσεις ή οι μονόλογοι γίνονται με μιαν ανάσα, λες και ο χρόνος μας τελειώνει, λες και ζούμε με τον επικείμενο φόβο μιας τρομοκρατικής επίθεσης- "είναι άραγε η Αθήνα αρκετά σημαντική ώστε να καταστεί στόχος;" διερωτάται μία εκ των ηρωίδων.

Λαμπερή πρωταγωνίστρια όλων των διηγημάτων είναι, προφανώς, η Αθήνα, η βρώμικη Αθήνα με τα περιστέρια και τις κουτσουλιές τους, η αφιλόξενη Αθήνα με τους άστεγους και τους ζητιάνους, τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, τα σπασμένα πεζοδρόμια και τα κλιματιστικά της. Αλλά και με εκείνη τη ζεστασιά που αναβλύζει ένα θερινό σινεμά, ένας καφές στα Εξάρχεια, μία μπύρα στο Θησείο.

Η Αθήνα η οποία αντιμάχεται αναπόφευκτα, τόσο την ελληνική επαρχία που βρίσκεται στο background, όσο και την μακρινή, υπεροπτική της ξαδέρφη Ευρώπη. Μία Αθήνα που θέλγει και απωθεί, τόσο αμείλικτη όσο και γενναιόδωρη, η οποία επιβλέπει τελικά τους κατοίκους της μέσα από ένα αέρινο, ροζ συννεφάκι την ώρα που ο ήλιος δύει στη θάλασσα.

[George Xipaki · Rating 1 out of 5]

Ίσως το χειρότερο βιβλίο που έχω διαβάσει ποτέ, ηθικοπλαστικό και με φθηνές προσπάθειες εντυπωσιασμού. Καμία εμβάθυνση στους χαρακτήρες οι οποίοι επικαλούνται τα βάσανα τους σε μια καταθλιπτική Αθήνα για να συμπάσχει ο αναγνώστης.

[Ορφέας Μαραγκός · Rating 3 out of 5]

Μου άρεσε πολύ ο τρόπος αφήγησης, το πώς παρουσιάζει τους χαρακτήρες , καθώς και η δυναμική και ο χρωματισμός των συναισθημάτων. Ειδικά στην αποτύπωση του βουρκου της επαρχίας, ένιωσα να ταυτίζομαι. Ωστόσο δεν κατάφερα ακόμα να ανακαλύψω τι διάολο κάνει τόσο ενδιαφέρουσα τη Σόλωνος, κι επίσης με κούρασε η εμμονή στο μοτίβο των χαρακτήρων. Εν τέλει κάποια διηγήματα τα βρήκα εξαιρετικά και κάποια όχι και τόσο, ωστόσο η τελική γεύση είναι άκρος ενδιαφέρουσα και θα ήθελα να δω κι άλλα έργα της , μιας και θεωρώ το διήγημα δύσκολη κι απαιτητική φόρμα.

[Νίκος Καραμπάτσος · Rating 4 out of 5]

[3,5 - 4)

[angeliki m · Rating 5 out of 5]

"Δεν διαβάζουμε το ίδιο βιβλίο, έτσι κι αλλιώς. Η καθεμία διαβάζει διαφορετικό, αυτό που την αφορά και την λυτρώνει."
Θα προσθέσω και να την τριγκάρει και ότι αντίστοιχη αίσθηση ικανοποίησης είχα και στον Κυνόδοντα.

[Το Άθχημο γατί του θενιόρ Γκουαναμίρου · Rating 5 out of 5]

Η Βίβιαν Στέργιου είναι Αθηναιογράφος, καταστασιογράφος, περιστασιογράφος, αρθρογράφος, διηγημα��ογράφος και γενικά... Γράφος.

Το πρώτο κείμενό της που διάβασα ήταν ένα άρθρο της στην Καθημερινή για ένα μουσείο που δεν της άρεσε το οποίο μου προκάλεσε το αναζωογονητικό συναίσθημα που νιώθει κάποιος όταν ανακαλύπτει πως υπάρχει τρόπος να εκφράζουμε τη δυσαρέσκειά μας χωρίς να γινόμαστε μίζεροι, όλοι έχουμε δικαίωμα να εκφράζουμε τη γνώμη μας χωρίς να παίρνουμε τα πάντα προσωπικά. Πολύ θα ήθελα να μπορούσα να σκέφτομαι και να ζω κι εγώ με τον ίδιο τρόπο! Αλλά δυστυχώς προτιμώ να φορώ στενά παπούτσια.

Σήμερα λοιπον, πήρα τις δύο συλλογές διηγημάτων της και ξεκίνησα με το Μπλε υγρό. Σκέφτομαι- επειδή παράλληλα διαβάζω το Moby-Dick - πως ακόμα κι αν υποθέσουμε στην Ελλάδα του 2023 οι συνθήκες, εκδοτικές και αναγνωστικές, δεν ευνοούν τη συγγραφή του Μεγάλου Ελληνικού μυθιστορήματος, το διήγημα αποδεικνύεται ένα είδος ανθεκτικό και ιδιαίτερα αποτελεσματικό. Ειδικά εφόσον όλοι περιμένουμε από τους Έλληνες συγγραφείς να τα κάνουν όλα μόνοι τους και να κάνουν κι άλλες δέκα δουλειές προκειμένου να πληρώσουν τους λογαριασμούς και το νοίκι τους. Ότι δηλαδή η συγγραφή και η τέχνη γενικότερα δεν είναι δουλειά αλλά το υπερεκχείλισμα μιας ψυχικής διάθεσης. Σαν το μπλε υγρό, το διήγημα που έδωσε τον τίτλο στην συγκεκριμένη συλλογή. Μια συλλογή που πολύ θα ήθελα να την διαβάσουν και φίλοι μου που δεν γνωρίζουν Ελληνικά γιατί μιλάει για πράγματα που νιώθω αλλά δεν μπορώ να εκφράσω, για όσα γνωρίζω επειδή τα βιώνω, αλλά επειδή είμαι τόσο εξαντλημένη με το να επιβιώνω, δεν έχω την απαιτούμενη ενέργεια για να τα πω.

Κάποιος να πει την ιστορία μου. Να γίνει η φωνή μου. Να μπορέσει να αποτυπώσει με τρόπο παραστατικό και οργανωμένο την πραγματικότητά μου. Όχι σαν καθρέφτης σε γυάλινο κτίριο αλλά ως ιστορία. Σπουδαία υπόθεση να μπορείς να βλέπεις τη ζωή σου να εκτυλίσσεται μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, να διασώζεται εκεί, ώστε να έχεις την ευχέρεια να την επεξεργαστείς, να την αναλύσεις και να την κατανοήσεις. Αυτός είναι άλλωστε ένας από τους λόγους που αγαπώ βαθύτατα τον Γαλλικό νατουραλισμό του 19ου αιώνα. Το παρόν είναι εξαιρετικά δύσκολο να εκφραστεί, κατά τη γνώμη μου, γιατί είναι εξαιρετικά δύσκολο να μιλήσεις για την εποχή σου, όταν ζεις μέσα στην εποχή σου, οπότε βράζεις μέσα στο ζουμί σου και καλείσαι με αυτό να φτιάξεις τη σούπα σου και να τη φας.

Όμως μόνο έτσι μπορείς να συνειδητοποιήσεις τι συμβαίνει γύρω σου και όλα αυτά που προσπερνάς ως δεδομένα να γίνουν οι ιστορίες κάποιων ανθρώπων που θα μπορούσαν να είμαι εγώ ή κάποιος άλλος που ξέρω.

Για παράδειγμα, στο διήγημα "Η Δήμητρα έχει αποφασίσει να είναι πολύ ευτυχισμένη"... η ιστορία μιλάει για μια Δήμητρα που έχει αποφασίσει να είναι είναι πολύ ευτυχισμένη. Αυτονόητο; Ούτε κατά διάνοια. Αν εξαιρέσουμε το γεγονός πως το βιβλίο εκδόθηκε τον Νοέμβριο του 2017 και αναφέρει πως "είναι ευτυχισμένη που τα ενοίκια έχουν πέσει" τώρα έχουν ανέβει στο Θεό (ημιυπόγειο-πλημμυρίσιμο-350-ευρώ-οι-κατσαρίδες-παρέχονται-δωρεάν) η Δήμητρα είναι η προσωποιήση για όλες τις μεγάλες προσδοκίες που ματαιώθηκαν, γιατί δεν τις σηκώνει η εποχή μας, από τις παχιές αγελάδες δεν έχουν μείνει ούτε τα κόκαλα, δεν θα κάνουμε καριέρα, πιθανώς δεν θα προλάβουμε καν να βγούμε στη σύνταξη, μεροδούλι μεροφάι, θα περάσουμε από αυτόν τον κόσμο και δε θα μείνει από εμάς ούτε μια υποσημείωση και όλα τα σπουδαία πράγματα τα οποία κάποτε θεωρούσαμε ως βεβαιότητες ή έστω πιθανότητες, όλες οι μεγάλες προσδοκίες αποδείχτηκαν αέρας κοπανιστός. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά στο τέλος θα πεθάνουμε κιόλας. Οπότε η απόφαση της Δήμητρας να γίνει πολύ ευτυχισμένη είναι μια πολύ σπουδαία απόφαση.

Και το σπουδαιότερο όλων είναι πως βρήκε έναν τρόπο να το καταφέρει με όσα έχει. Με όσα μπορεί να έχει. Όλες οι ενοχές και η ματαίωση, όλες οι σκέψεις που φέρνουν ακόμα περισσότερες ενοχές και περισσότερη ματαίωση... Ωχ βρε αδερφέ... αυτός ο μπλε ουρανός ανάμεσα σε δύο πολυκατοικίες...όσα βιβλία διαβάσαμε και θα διαβάσουμε... η βόλτα ως το σινεμά ακούγοντας μουσική από τα ακουστικά... να πιεις έναν Κυριακάτικο καφέ με την ησυχία σου... Δεν είναι καλύτερα να ζεις εδώ και τώρα από το να τρέχεις πίσω από μια ζωή που δεν έζησες; Δεν υπάρχει εδώ η αισιοδοξία πως όλα θα πάνε καλά.

Βαρέθηκα να ακούω πως όλα θα φτιάξουν. Αν υπάρχει ένας ενδιάμεσος χώρος ανάμεσα στην ελπίδα και την απελπισία, μπορείς αυτό να το πεις κι ευτυχία. Και ίσως αν όλη η ανθρωπότητα μπορούσε να βάλει ένα όριο στις μεγάλες προσδοκίες της, να μην υπήρχαν τόσες ανισότητες, αποτυχίες και καταστροφές. Θα μου άρεσε ένας κόσμος με περισσότερες Δήμητρες που προτιμούν έναν μπλε ουρανό και τα βιβλία.

Επίσης ένα ακόμα διήγημα που ξεχώρισα είναι εκείνο με τον τίτλο "Ένα τελάρο μήλα". Για όσους αναρωτιούνται για πολλά πράγματα που βιώνουμε σήμερα- η απάντηση μέσα σε δεκατέσσερις σελίδες.

[Γιώργος Μπελαούρης]

Δεν θέλω να γίνομαι κακός ρε γμτ, [νο2]  (κάποιες σκέψεις για το Μπλε Υγρό της Βίβιαν Στεργίου)

Πφφφ, να κάτι τέτοια εγώ δεν τα μπορώ…

Rage post έχω να κάνω από Ξανθούλη και τον λατρεύω τον Ξανθούλη σε κάποια βιβλία του, αλλά εδώ…

Οκέι. Παίρνω μια ανάσα και ξεκινάω:

Ξέρετε γιατί διαβάζω κυρίως εγχώριο φανταστικό και τρόμο; Όχι μόνο επειδή είναι τα αγαπημένα μου είδη και αν δεν στηρίξεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει, αλλά επειδή σε αυτά τα δύο είδη μπορείς να βρεις ελπίδα και φως ακόμα και στις πιο σκοτεινές ιστορίες. Οι ελληνοκουλτουραίοι καλαμαράδες θαρρούν ότι με την σκατίλα και την απελπισία κάνουν τέχνη, γιατί όπως είχαν πει και οι θεοί κάποτε: ‘’έχεις την εντύπωση, μαύρα σαν τα βάφεις, ευθύς πώς είσαι ποιητής, ο μέγιστος Καβάφης’’! Και ναι, δεν θα βρεις συχνά τις πιο στυλιζαρισμένες πρόζες στα είδη μας, αλλά το 90% των βιβλίων του είδους μας είναι ειλικρινή, φυλακίζουν την αλήθεια του ανθρώπου που κρύβεται πίσω από τις λέξεις, έχουν έναν αφοπλιστικό αυθορμητισμό και είναι ξεγύμνωμα ψυχής ακόμα και στον πιο ‘’άτεχνο’’. Και αυτό γιατί οι περισσότεροι έχουν ανάγκη απλά να ‘’πουν μία ιστορία’’ όταν πιάνουν στυλό ή ανοίγουν το word και δεν σκέφτονται την ‘’αποδοχή της υψηλής εγχώριας λογοτεχνικής κοινότητας’’ προτού καν να γράψουν την πρώτη λέξη τους.

Και δεν είμαι ουγκανοπίθηκας, θεωρώ ότι έχω διαβάσει ένα-δύο βιβλία στην ζωή μου, έχω –θεωρώ- μια ιδέα για το αν με δουλεύεις και απλά μου δίνεις ένα βερμπαλιστικό ξερατό για να κοιτάξω αλλού και να ενθουσιαστώ με την κενότητά σου ή αν έχεις όντως κάτι να πεις και απλά χάθηκες στους μαιάνδρους της γλώσσας μας (όπου την έχω πατήσει κι εγώ, οπότε θα έκανα μόκο). Ε, εδώ δυστυχώς, μιλάμε για την πρώτη περίπτωση.

Καλώς ή κακώς, είμαι έντεκα χρόνια στον χώρο, κι όσο έχω γνωρίσει άτομα με περισπούδαστο ύφος πριν τα –άντα, άλλο τόσο έχω γνωρίσει μπαρμπαδιές που μπορούν να μαγευτούν από την εν λόγω κενότητα κι έχουν οίκο που είχε αίγλη και θέλουν νέο αίμα στον κατάλογό τους σαν σταφιδιασμένα βαμπίρ που αντί για αίμα κατεβάζουν μελάνι.

Ε ρε παιδιά, σόρι για την οργή, αλλά στα είκοσι πέντε ΔΕΝ τα έχεις ζήσει όλα, ΟΥΤΕ μπορείς να γράψεις κοινωνικό με ‘’βάθος’’ δίχως να είσαι –τουλάχιστον- αστείος. Και δεν οργίζομαι μόνο με την κοπελίτσα εδώ, αλλά το έχω συναντήσει και σε άτομα σε νεαρότερες ηλικίες, με εξίσου αστείους βαρύγδουπους τίτλους και μίνιμαλ εξώφυλλα -λευκά επίσης- του στυλ ‘’κάτσε-καλά-πλεμπαίε-μιλάς-με-τον-επόμενο-τουργκένιεφ’’. ΟΥΡΤ!

Όλα τα διηγήματα εδώ είχαν μία δηθενιά, μια γκρίνια και μια μίρλα που δεν οδηγούσαν πουθενά. Καλύτερα να τα έβγαζε στην λάιφο ή –όπως μου είχαν γράψει κι εμένα κάποτε- αν ήταν τα ημερολόγιά της, να τα κρατούσε στο συρτάρι της. ΟΥΡΤ ΟΥΡΤ!

Θετικούλια; (κοίτα πού φτάσαμε και πώς γυρίσανε τα τραπέζια ρε γμτ) Εμ, ξέρω γω, είναι μικρό;

Δεν ξέρω γιατί ακόμα ‘’τολμάω’’ με αυτό το είδος, μόνο από μακαρίτες μπορώ να απολαύσω κοινωνικό τελικά και από μία χούφτα που έχουν ακόμα παλμό…

[Γιώργος Μαντάς · Rating 5 out of 5]

Υπάρχουν διηγήματα που δίνουν βάση στους ήρωες και τις περιπέτειές τους.
Διηγούνται μια ιστορία.
Άλλα διηγήματα κάνουν κοινωνική κριτική ή παρουσιάζουν φέτες ζωής θα μπορούσα να πω ή οι ήρωες εκφράζουν περισσότερο τις σκέψεις των συγγραφέων μέσα από τα λόγια και τις πράξεις τους.
Στο συγκεκριμένο βιβλίο συμβαίνει περισσότερο αυτό.
Εμένα δεν με χάλασε καθόλου αυτό.
Άλλωστε δεν μου άρεσε το πιο γνωστό βιβλίο διηγημάτων Έλληνα συγγραφέα που τα τελευταία χρόνια έγινε τεράστια εμπορική επιτυχία και πήγε από στόμα σε στόμα που λέμε ενώ ανέβηκε και στο θέατρο.
Το συγκεκριμένο (που θεωρώ πως οι αναγνώστες θα καταλάβουν ποιό εννοώ) δεν παρεκκλίνει καθόλου από τον ''κανόνα'' που λέει ότι τα διηγήματα πρέπει να διηγούνται πάντα μια συγκεκριμένη ισ��ορία κι όχι απλώς να παραθέτουν περιστατικά ή στιγμές από τη ζωή των ηρώων τους.
Εμένα όμως δεν μου άρεσε.
Αντίθετα η αγαπημένη Βίβιαν Στεργίου εδώ κάνει εύστοχη κοινωνική κριτική σε κάποια διηγήματα και παρουσιάζει την μελαγχολία που κρύβεται κάτω από το δέρμα των κατοίκων της Αθήνας.
Σπασμένες επικοινωνίες, ανικανοποίητοι έρωτες, καταχωνιασμένες επιθυμίες, ανεργία, μοναξιά, εφήμερη χαρά. Με αυτά καταπιάνονται τα διηγήματά της.
Αυτά που ξεχώρισα ήταν τα εξής: ''Σοκολάτα υγείας'', ''Η ξεφούσκωτη μπάλα'', ''Η Δήμητρα έχει αποφασίσει να είναι πολύ ευτυχισμένη'' (εξαιρετικό διήγημα), ''Αδύναμοι χαρακτήρες''.
Και τα δεκαέξι όμως διηγήματα προσφέρουν αναγνωστική απόλαυση. Τουλάχιστον σε μένα συνέβη αυτό και χάρηκα πολύ.

[Aspa Georgakopoulou · Rating 3 out of 5]

Ασύνδετες μικρές ιστορίες. Όλες μαζί συνθέτουν αυτά που γυρνούν στο κεφάλι ενός ανθρώπου σήμερα- που ψάχνει τον ενήλικο εαυτό του και προσπαθεί να τον "συστήσει" στους γονείς του, που ψάχνει την σεξουαλικότητά του, την ανθρωπιά του, την αγάπη και την αποδοχή, την δική του φωνή απέναντι στον συντηρητικό εαυτό του και οικογέναια, την επιβίωση, τον στόχο για την επόμενη ημέρα, τον έρωτα. Το βιβλίο αγαπά την αδυναμία και των ανθρώπων που περιγράφει αλλά και της ίδιας της Αθήνας που πολλές φορές περιγράφεται γκρίζα- όπως είναι- αλλά με ρομαντική διάθεση. Όπως έχεις σίγουρα νιώσει κάτι από όλα αυτά που βιώνουν οι ήρωες των ιστοριών, έτσι έχεις σίγουρα βιώσει την Αθήνα με έναν από τους τρόπους που περιγράφει το βιβλίο.

Σίγουρα η συγγραφέας έχει κοινωνική ταυτότητα και παίρνει θέση μέσα από τους ήρωες της. Προσωπικά αυτό δεν με ενόχλησε καθόλου γιατί δεν έφτιαχνε ιδανικούς κόσμους. Πολλές φορές ο ρατσισμός, ο συντηρητισμός, η ομοφοβία νικούσαν και ο ήρως της βρισκόταν ηττημένος. Αυτό έκανε το βιβλίο ανθρώπινο και ουσιαστικό.

Μερικές ιστορίες σε χαράζουν και μερικές όχι. Αλλά αυτό είναι το ρίσκο ενός βιβλίου με πολλά μικρά κομμάτια. Η γλώσσα ήταν μια γλώσσα του σήμερα- σχεδόν την άκουγες και λιγότερο την διάβαζες. Δεν είναι μια γραφή που θαυμάσα -δεν θεωρώ ότι ήταν ο στόχος της Στεργίου να γράψει σε μια υπέροχη γλώσσα- αλλά πολλά σημεία της με συγκίνησαν.

[nastia · Rating 3 out of 5]

κάποιες ιστορίες ήταν τόσο μα τόσο μοναδικές και σημαντικές και θέλω να τις κρατάω στην άκρη της παλάμης μου πάντα αλλά κάποιες άλλες ήταν λίγο εχ και λίγο γιατί να με νοιάζει τι κάνει αυτός ο κρίπουλας. όμως αλήθεια αυτό που κράτησα είναι οι ωμές και αληθινές περιγραφές της αθήνας. γνωρίζοντας και μαθαίνοντάς την πλέον με έκανε να φανταστώ κάποιες περιοχές και δρόμους με μια νοσταλγία που πιθανόν να είχε η συγγραφέας, ή με μια ματιά πιο γειωτική. πιο αντι-ρομαντική. κατά καιρούς να με κάνει να θέλω να γυρίσω την πλάτη μου από την ασχήμια αλλά μου φαίνεται ότι αυτό είναι το νόημα. να δω ότι αυτή η ασχήμια είναι και ομορφιά είναι και ζωή είναι και πραγματικότητα και η αθήνα τους χωράει όλους μέσα της, κι ας την ποδοπατάνε χίλιες φορές, αυτή κάνει χώρο, με καλοσύνη. και ιδίως για τα γκει παιδιά. <333

[Natasa · Rating 4 out of 5]

Σαν καλοστημένες μικρού μήκους ταινίες, με πρωταγωνιστές νέους αθρώπους κατά βάση, που ζουν ιστορίες οι οποίες συμβαίνουν και συγχρόνως διαχέονται, με όλη την αγωνία που εκφράζουν, στο κέντρο της Αθήνας. Γραμμένες από μια πανέξυπνη -είναι εμφανέστατο αυτό- γυναίκα, με διεισδυτική ματιά, που με άνεση εναλλάσσει αφηγηματικό φύλο και οπτική...γίνεται άντρας, γυναίκα, άνεργος, ομοφυλόφιλος, ψυχαναγκαστικός, λάγνος, μίζερος, αισιόδοξος...κάθε ιστορία μου φαινόταν πιο καλογραμμένη από την άλλη, μία ή δυο μου φάνηκαν κάπως άτονες αλλά η γενική αίσθηση είναι έντονη. Είναι από τις συλλογές διηγημάτων που θα την ξεχωρίζω συχνά από το ράφι για να την ξανανοίξω κάποια ήσυχη στιγμή και να βουλιάξω στο μπλε υγρό της. Είναι απίστευτο τι σου κάνουν μερικά βιβλία όταν σ'αρέσουν πολύ.

[Ο χρήστης τάδε · Rating 2 out of 5]

Η κύρια θεματολογία των διηγημάτων κινείται ανάμεσα στην καταπιεσμένη σεξουαλικότητα και την ψυχολογική πίεση της ρουτίνας και του περιβάλλοντος των προσώπων μέσα σε αυτήν ,ας πούμε, η οποία μας τσακίζει.Ίσως να είναι η υπαρξιακή ''πίεση''. Δεν είναι άσχημο το θέμα γενικά αλλά όταν αυτό επαναλαμβάνεται συνεχώς σε κάθε διήγημα με κάποιον τρόπο καταντά βαρετό. Από κει και πέρα για τα δικά μου γούστα η γραφή ένιωθα πως έβγαινε με πολύ ζόρι, με επιτιδευση, προσπαθώντας να γίνει ρέουσα και ρυθμική.