What do you think?
Rate this book
Γκόλεμ
Ο Γκυστάβ Μεγέρ είναι προικισμένος με μοναδική μνήμη. Χάρη και σε αυτήν, απέκτησε τον τίτλο του διεθνούς γκραν μετρ στο σκάκι. Μήπως όμως οι εξαιρετικές του επιτυχίες οφείλονται στη χειρουργική επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε για να θεραπευτεί από την επιληψία από την οποία πάσχει, αφού, κατά τη διάρκειά της, ένα ηλεκτρόδιο εμφυτεύτηκε εν αγνοία του στον εγκέφαλό του, αυξάνοντας εντυπωσιακά τις ήδη μεγάλες του ικανότητες; Και νά που αυτός ο χαρισματικός άνθρωπος βρίσκεται, από τη μια στιγμή στην άλλη, στη θέση του καταζητούμενου, καθώς θεωρείται ύποπτος για τον θάνατο της πρώην συζύγου του σε ένα μυστηριώδες αυτοκινητικό δυστύχημα.
Φυγάς, κρυμμένος πίσω από μια ψεύτικη ταυτότητα, απομονωμένος από τους οικείους του, ενσάρκωση και ταυτοχρόνως υπέρβαση του μυθικού Γκόλεμ της εβραϊκής μυστικής παράδοσης, νιώθει ότι δεν είναι πια ο εαυτός του και πως, στα μάτια της κοινωνίας, έχει μεταμορφωθεί σε τέρας.
Το κλειδί του μυστηρίου ίσως να βρίσκεται στην Κεντρική Ευρώπη, στην Πράγα, όπου ο θρύλος λέει ότι το Γκόλεμ τριγυρνά τα βράδια, προστατεύοντας τους εβραίους…
Εκεί καταφεύγει ο Μεγέρ, με δύο γυναίκες στο κατόπι του: την κόρη του Έμμα, που προσπαθεί να τον βοηθήσει, και τη Νίνα, την αστυνόμο που είναι επιφορτισμένη με τη σύλληψή του.
Θα τα καταφέρει εγκαίρως; Θα είναι αρκετά δυνατός για να αντιμετωπίσει την αλήθεια που θα ανακαλύψει;
Φυγάς, κρυμμένος πίσω από μια ψεύτικη ταυτότητα, απομονωμένος από τους οικείους του, ενσάρκωση και ταυτοχρόνως υπέρβαση του μυθικού Γκόλεμ της εβραϊκής μυστικής παράδοσης, νιώθει ότι δεν είναι πια ο εαυτός του και πως, στα μάτια της κοινωνίας, έχει μεταμορφωθεί σε τέρας.
Το κλειδί του μυστηρίου ίσως να βρίσκεται στην Κεντρική Ευρώπη, στην Πράγα, όπου ο θρύλος λέει ότι το Γκόλεμ τριγυρνά τα βράδια, προστατεύοντας τους εβραίους…
Εκεί καταφεύγει ο Μεγέρ, με δύο γυναίκες στο κατόπι του: την κόρη του Έμμα, που προσπαθεί να τον βοηθήσει, και τη Νίνα, την αστυνόμο που είναι επιφορτισμένη με τη σύλληψή του.
Θα τα καταφέρει εγκαίρως; Θα είναι αρκετά δυνατός για να αντιμετωπίσει την αλήθεια που θα ανακαλύψει;
- GenresFrance
248 pages, Paperback
First published January 1, 2016
3 people are currently reading
54 people want to read
About the author
Pierre Assouline
91 books54 followersPierre Assouline is a French author and journalist.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 19 of 19 reviews
March 6, 2018
Δεν αγορασα το "Γκολεμ" για να διαβασω ενα ακομη αστυνομικο/θριλερ. Εξαλλου τους χαρακτηρισμους αυτους τους ειδα να αναφερονται σε κριτικες του οπισθοφυλλου αφου ειχα ηδη αγορασει το βιβλιο. Και φυσικα εξυπηρετουν σκοπους μαρκετινγκ. Σαφως και δε προκειται για αστυνομικο μυθιστορημα, ποσο μαλλον για θριλερ. Τα στοιχεια αστυνομικου δεν ειναι παρα διακοσμητικα, λειτουργουν ως φοντο στην κεντρικη ιδεα. Αρα εχουμε να κανουμε περισσοτερο με ενα δοκιμιο, ενα εργο εσωτερικης αναζητησης με φιλοσοφικες, πνευματικες και ηθικες προεκτασεις. Στο μισο βιβλιο γινεται κυριως λογος για το φαινομενο του τρανσουμανισμου κ στο αλλο μισο ο ηρωας πραγματοποιει ενα οδοιπορικο σε χωρες της κεντρικης Ευρωπης οπου καποτε ζουσαν Εβραιοι προσπαθωντας να πολεμησει τους δαιμονες του.
Τρανσουμανισμος-μεταουμανισμος απο τη μια, παραδοση και αναζητηση της ταυτοτητας στις χωρες των Εβραιων προγονων απο την αλλη. Ολα αυτα μαζι απλως δε μου κολλησαν. Δεν παρακολουθησα με απολαυση το περασμα του Μεγερ απο πολη σε πολη, ηθελα απλως να τελειωσει το βιβλιο το οποιο δεν κυλουσε, με κουρασε αρκετα και ναι βαρεθηκα καπως. Δεν με συγκινησε, ουτε με αγγιξε ιδιαιτερα το βαθυτερο νοημα των σκεψεων που θελει να επικοινωνησει ο συγγραφεας στον αναγνωστη με τον τροπο που επελεξε να το κανει. :-(
Τρανσουμανισμος-μεταουμανισμος απο τη μια, παραδοση και αναζητηση της ταυτοτητας στις χωρες των Εβραιων προγονων απο την αλλη. Ολα αυτα μαζι απλως δε μου κολλησαν. Δεν παρακολουθησα με απολαυση το περασμα του Μεγερ απο πολη σε πολη, ηθελα απλως να τελειωσει το βιβλιο το οποιο δεν κυλουσε, με κουρασε αρκετα και ναι βαρεθηκα καπως. Δεν με συγκινησε, ουτε με αγγιξε ιδιαιτερα το βαθυτερο νοημα των σκεψεων που θελει να επικοινωνησει ο συγγραφεας στον αναγνωστη με τον τροπο που επελεξε να το κανει. :-(
December 10, 2017
Ευκολοδιάβαστο. Στυλίστας ο Ασσουλίν, σε χαλαρώνει στην αρχή και μετά την 80 σελίδα σε απογειώνει και ψάχνεσαι.
January 24, 2018
Δεν μου πολυάρεσε και σε μερικά σημεία το βρήκα επίσης πολύ βαρετό. Ίσως να περίμενα κάτι διαφορετικό με βάση τον συγγραφέα και την υπόθεση. Μπορεί όταν μεταφραστεί στα ελληνικά να το ξαναδιαβάσω, ίσως οι διαφορετικές συνθήκες ζωής να μου αποκαλύψουν κάτι που δεν εκτίμησα στην τωρινή πρώτη ανάγνωση.
February 10, 2022
Comme un drogué qui cherche sans cesse à retrouver l'éblouissement de son premier shoot, je cherche à la lecture de Pierre Assouline l'émerveillement qui m'avait saisie devant Lutecia. Mais ce ne sera pas encore pour cette fois-ci. Comme dans "une question d'orgueil", c'est ici le mystère d'un homme qui se dévoile peu à peu. Gustav Meyer est un grand joueur d'échec qu'un de ses amis, neurochirurgien, a soigné pour son épilepsie. La femme de Meyer meurt, il sait (mais pourquoi ? et de quoi a-t-il peur ?) qu'on va le soupçonner, il s'enfuit, avec une absence de traçabilité peu vraisemblable aujourd'hui. Il parcourt l'Europe en reproduisant les mouvements d'une partie d'échecs, et sur les traces de la légende du Golem car, il l'a appris en cours de route, son copain chirurgien lui a greffé à son insu de la mémoire augmentée ; on a donc à la fois une plongée dans les origines centre-européennes du Golem, et un aperçu de l'univers post-humaniste. Le personnage de la femme officier de police est désarmant de fausse originalité. L'accumulation de capitales finit par être lassante. Il y a des belles phrases, que je n'arrive pas à retrouver (peut-être "guidé le jour par une colonne de fumée et la nuit par une colonne de flammes"...), et des passages pâteux, que je retrouve facilement en feuilletant le livre. Des bouts d'intrigue sont dessinés puis abandonnés, ce qui est le signe de l'échec ou du talent, on laisse à l'auteur le bénéfice du doute. Les choses finissent par se révéler, mais lentement, comme à travers la brume. Je sais, c'est brumeux aussi la vie, mais de là à écrire comme ça... Quant à la citation d'incipit, "où va tout le blanc quand la neige fond", c'est Shakespeare, l'auteur aurait pu avoir la bonté d'en informer le lecteur.
March 11, 2018
"Η μνήμη είναι το θεμελιώδες δικαίωμα του ανθρώπου στη συνέχειά του. Δεν μπορούμε να εμποδίσουμε τον κόσμο να θυμάται εις το διηνεκές. Είναι ισχυρότερη απ'αυτόν, ακόμα κι όταν ξέρει ότι η υπαρξιακή αγωνία του θα μειωθεί ανάλογα με την ικανότητά του να παραμερίζει τις τραυματικές μνήμες. Το παν δεν είναι να είσαι δυστυχισμένος, πρέπει να ξέρεις να υποφέρεις." (σ.179). Η ατομική μνήμη υπάρχει ή καταργεί τη συλλογική μνήμη ; Ή αν θέλετε όπως το θέτει ο ιδιος ο Assouline σε μια εποχή που οι μνήμες φυλάσονται σε "σκληρούς δίσκους", εικόνες και τα ίχνη μας (cookies) αφήνονται διασπαρτα μέσα στον άυλο κόσμο του διαδικτύου, μπορούμε να μιλάμε για μια συλλογική μνήμη ή ένα απρόσωπο χναρι ; Ο Assouline ξεκινάει ένα παιχνίδι μέσα στον ατομικό κόσμο του Μεγερ και ενώ μας αφηγείται την ιστορία του χρησιμοποιώντας το νουαρ και το θριλερ και την επιστημονική φαντασια, μας ταξιδεύει στον ιστορικό χρόνο και τη συλλογική μνήμη της Ευρώπης. Η αλήθεια είναι, ότι ο αναγνώστης χάνεται σε όλη αυτη την πληροφορία και ορισμένες φορές οι εναλλαγές απο το χθες στο σημερα και στον ατομικό κοσμο του ηρωα γινονται αδεξια. Ωστόσο, προς το τέλος το βιβλιο θετει καποια σοβαρα ερωτημα για το συγχρονο κόσμο και ιδιαιτερα τον κόσμο του διαδικτύου και της πληροφορίας. Για το κατα πόσο αυτή η συγχρονη μνήμη διαφυλάσσεται, εξελίσεται ή διαστρεβλώνεται και πόσο προστατευτεται ως οικουμενικη εντός του άυλου και του πραγματικού κόσμου. Για όσους αγαπούν προηγούμενα βιβλία του Assouline θα έλεγα να κρατήσουν μικρό καλάθι...ΥΓ Υπάρχει και μια ειδική κατηγορία αναγνωστών που θα τους αρεσει..Οι σκακιστές!
June 12, 2016
Ça commence très bien ("Quand fond la neige où va le blanc?" - c'est vraiment beau, n'est-ce pas?), continue assez intéressant une cinquantaine de pages, mais se dégonfle comme un ballon de baudruche. Autrement dit, tout le blanc de la neige s'en va trop tôt.
September 7, 2020
Έχει ορισμένες ενδιαφέρουσες σκέψεις για την ατομική και την ιστορική μνήμη, για το σημαίνει να είσαι Εβραίος σήμερα και πώς ζεις με το παρελθόν. Δυστυχώς όλα αυτά υπονομεύονται από μια πλοκή - παρωδία αστυνομικού μυθιστορήματος με όλα του τα κλισέ (στο τέλος ο κακός ομολογεί το έγκλημά του, για να καταλάβει λίγο μετά ότι τον γράφουν σε gopro!) και από μια αμήχανη προσπάθεια του συγγραφέα να μιλήσει για τις νέες τεχνολογίες και τις εξελίξεις της ιατρικής από τη σκοπιά του θείου που θέλει να κάτσει με τη νεολαία (σε κάποιο σημείο αναφέρει κάτι κρυφά δίκτυα επαφών που προμηθεύουν - wait for it - παράνομες ταινίες. Κάποιος να του πει για τα torrents). Και τελικά είναι κρίμα γιατί ο Ασουλίν έχει γράψει δύο υπέροχα ιστορικά μυθιστορήματα, αλλά εδώ φαίνεται ότι απλά περνάει την ώρα του. Παραδέχεται στο επίμετρο "Από τη δικιά μου σκοπιά, το εμπνεύστηκα ως θρίλερ, απλώς και μόνο επειδή μου αρέσουν τα θρίλερ" και "Κατά βάθος, πρόκειται για έναν τρόπο να μεταδώσω τις σκέψεις μου, ... , αλλά με έναν απλούστερο τρόπο".
February 11, 2024
Avant ma critique, je précise avoir d'abord emprunté (à la bibliothèque) la version physique, ISBN 9782070146185, mais que je dû la rendre, et remplacé par l'emprunt de l'edition ebook - ISBN 9782072552458 - lue et commentée ici. Les 258 pages de l'édition papier sont devenus 170 en version scannée.
Défis réalisés au club de LucieBulle : Bibliobook. Petit creux si l'on compte que les 170 pages numériques, mais je ne pense pas l'utiliser, en vrai.
Je passe à la 4eme de couverture, car elle induit en erreur.
Gustave Meyer, grand maître international d'échecs, voit sa vie basculer à la veille d'un tournoi quand il est soupçonné du meurtre de son ex-femme. Profondément troublé, le fugitif décide de mener une enquête sur lui-même pour prouver son innocence et résister à la pression qui l'envahit. De recherches en bibliothèque sur la Kabbale en rencontres avec des spécialistes des neurosciences, les théories les plus anciennes et les plus futuristes l'amènent à une terrible découverte. Sera-t-il assez solide pour faire face à la vérité ?
En réalité, Gustave Meyer voit sa vie basculer quelque semaines avant le tournoi, non pas la veille.
En fait, il sort de chez son ami, un chirurgien, après une consultation, car il souffre de maux de têtes, et se demande si l'opération qu'il a subit pour ses crises d'épilepsies est en lien. En sortant d'hôpital, deux policiers l'embarquent, sans lui expliquer ce dont on lui reproche, et suite à une situation de confusion globale, Gustave prend le large.
Par la suite, il apprend qu'il est en fait soupçonné d'avoir tué sa femme, et se lance dans sa propre enquête - en évasion de la police. Quelqu'un a soulevé que cette évasion avec une absence de traçabilité peu vraisemblable aujourd'hui, et bien que je sois d'accord que ce soit peu vraisemblable, il existent de vrais criminels qui se refont des vies et disapparaissent - d'ailleurs, certains sont encore introuvables après de nombreuses années - donc cet aspect là ne me dérange pas dans le roman.
Golem commence comme un thriller policier : nous avons une mort suspecte ; un suspect fugitif ; une police à ses trousses. Puis, l'histoire prend une tournure philosophique, au travers l'évasion de Gustave Meyer, et ses recherches personnelles quand à son état de santé qui le mène vers des découvertes perturbantes, concernant ce qu'il est en train de devenir - une sorte de Golem modernisé...
En fait, le vrai problème du roman est ceci : il est basé sur des mythes du Golem, cet humain artificiel, soit-disant crée par un rabin au 16e siècle, et qui, comme d'autres légendes et mythes, a été traduit, modifié et passé les siècles suivants à être raconté tellement de fois, qu'un ajout moderne qui est en fait bien plus réalistes de nos jours - dans les limites données dans le roman, et non dans les tenants du golem 'originel' - on a suffisament de culture a explorer.
Or, Pierre Assouline nous lance des références culturelles de tout horizons sur l'ensemble du livre, comme une sorte de prouesse intellectuelle à l'image de la mémoire prodigieuses du héro, et cela alourdi, à mon sense, le but principal (en apparence?) de ce roman précis : celui de soulever des questions philosphiques.
Ainsi, le periple entrepris, les villes et surtout les personnes rencontrées, et ce que Gustave est en train de devenir, soulèvent la question quant à la mémoire, d'abord individuelle - il se souvient d'anciennes parties d'échecs et peut les réutiliser dès que la necessité frappe à sa porte (celle de sa fuite et le besoin d'argent).
Ensuite, est-ce que cette mémoire individuelle reste en existence, ou est-ce que la mémoire collective l'efface? Quelles sont les risques, ou avantages, du monde immatériel d'internet et de l'Information? Ce sont des réflexions intéressantes, qu'il a tissé avec l'identité juive de ce personnage principal, qui, dont ses quêtes donne aussi l'aperçu de l'univers post-humaniste, sans l'approfondir, pas plus que le mélange thriller, philosophie, religion et récit de voyage qui composent Golem.
Le second problème est le passage brusque de la traque - somme toutes très limitée dans ses capacités et avec un aspect d'une amitié bizarre qui se forme entre l'enquêtrice principale, Nina, et la fille du suspect - mais surtout le dénoument qui se passe tellement vite, qu'on ne voit pas le lien entre deux moments cruciaux entre traque toujours là, et tiens, c'est déjà résolu ? On passe à l'après enquête ?
En fait, si j'ai lu jusqu'au bout, c'était que, malgré ces points, la plûme narrative use de très belles phrases par-ci par-là, très imagées, poétiques, et philosophiques. Golem a été comparé avec Le nom de la rose d’Umberto Eco ; ne l'ayant pas lu, je ne puis m'y exprimer. Par contre, je le trouve dans la veine du Da Vinci Code, de Dan Brown, mais en version plus litteraire et aux phrases plus sophistiquées - avec d'avantage d'intrigue, nous voulons savoir à la fois si Gustave a bien tué sa femme et si c'est pour ça qu'il fuit, ou s'il y'a d'autres raisons, et aussi savoir pourquoi il est golemisé.
Bon, l'auteur avoue dans l'épilogue : "De mon point de vue, je l'ai inspiré comme un thriller, juste parce que j'aime les thrillers" et "Au fond, c'est une façon de transmettre mes pensées,... mais de manière plus simple" et l'on vois ici donc une décision précise derrière cette histoire - qui navigue avec tant bien que mal dans les méandres de références culturelles, probablement trop nombreuses.
Ainsi, après mûre reflexion, je dois dire que mon avis est mitigé : à vouloir tout donner, Pierre Assouline a trop donné : des informations culturelles, voyages, recherches, mais aussi pas assez - comment est-ce que l'on passe d'une traque à une résolution si rapidement ? pourquoi l'on a des clichés et un sentiment d'inachevé et de potentiel manqué ?
Défis réalisés au club de LucieBulle : Bibliobook. Petit creux si l'on compte que les 170 pages numériques, mais je ne pense pas l'utiliser, en vrai.
Je passe à la 4eme de couverture, car elle induit en erreur.
Gustave Meyer, grand maître international d'échecs, voit sa vie basculer à la veille d'un tournoi quand il est soupçonné du meurtre de son ex-femme. Profondément troublé, le fugitif décide de mener une enquête sur lui-même pour prouver son innocence et résister à la pression qui l'envahit. De recherches en bibliothèque sur la Kabbale en rencontres avec des spécialistes des neurosciences, les théories les plus anciennes et les plus futuristes l'amènent à une terrible découverte. Sera-t-il assez solide pour faire face à la vérité ?
En réalité, Gustave Meyer voit sa vie basculer quelque semaines avant le tournoi, non pas la veille.
En fait, il sort de chez son ami, un chirurgien, après une consultation, car il souffre de maux de têtes, et se demande si l'opération qu'il a subit pour ses crises d'épilepsies est en lien. En sortant d'hôpital, deux policiers l'embarquent, sans lui expliquer ce dont on lui reproche, et suite à une situation de confusion globale, Gustave prend le large.
Par la suite, il apprend qu'il est en fait soupçonné d'avoir tué sa femme, et se lance dans sa propre enquête - en évasion de la police. Quelqu'un a soulevé que cette évasion avec une absence de traçabilité peu vraisemblable aujourd'hui, et bien que je sois d'accord que ce soit peu vraisemblable, il existent de vrais criminels qui se refont des vies et disapparaissent - d'ailleurs, certains sont encore introuvables après de nombreuses années - donc cet aspect là ne me dérange pas dans le roman.
Golem commence comme un thriller policier : nous avons une mort suspecte ; un suspect fugitif ; une police à ses trousses. Puis, l'histoire prend une tournure philosophique, au travers l'évasion de Gustave Meyer, et ses recherches personnelles quand à son état de santé qui le mène vers des découvertes perturbantes, concernant ce qu'il est en train de devenir - une sorte de Golem modernisé...
En fait, le vrai problème du roman est ceci : il est basé sur des mythes du Golem, cet humain artificiel, soit-disant crée par un rabin au 16e siècle, et qui, comme d'autres légendes et mythes, a été traduit, modifié et passé les siècles suivants à être raconté tellement de fois, qu'un ajout moderne qui est en fait bien plus réalistes de nos jours - dans les limites données dans le roman, et non dans les tenants du golem 'originel' - on a suffisament de culture a explorer.
Or, Pierre Assouline nous lance des références culturelles de tout horizons sur l'ensemble du livre, comme une sorte de prouesse intellectuelle à l'image de la mémoire prodigieuses du héro, et cela alourdi, à mon sense, le but principal (en apparence?) de ce roman précis : celui de soulever des questions philosphiques.
Ainsi, le periple entrepris, les villes et surtout les personnes rencontrées, et ce que Gustave est en train de devenir, soulèvent la question quant à la mémoire, d'abord individuelle - il se souvient d'anciennes parties d'échecs et peut les réutiliser dès que la necessité frappe à sa porte (celle de sa fuite et le besoin d'argent).
Ensuite, est-ce que cette mémoire individuelle reste en existence, ou est-ce que la mémoire collective l'efface? Quelles sont les risques, ou avantages, du monde immatériel d'internet et de l'Information? Ce sont des réflexions intéressantes, qu'il a tissé avec l'identité juive de ce personnage principal, qui, dont ses quêtes donne aussi l'aperçu de l'univers post-humaniste, sans l'approfondir, pas plus que le mélange thriller, philosophie, religion et récit de voyage qui composent Golem.
Le second problème est le passage brusque de la traque - somme toutes très limitée dans ses capacités et avec un aspect d'une amitié bizarre qui se forme entre l'enquêtrice principale, Nina, et la fille du suspect - mais surtout le dénoument qui se passe tellement vite, qu'on ne voit pas le lien entre deux moments cruciaux entre traque toujours là, et tiens, c'est déjà résolu ? On passe à l'après enquête ?
En fait, si j'ai lu jusqu'au bout, c'était que, malgré ces points, la plûme narrative use de très belles phrases par-ci par-là, très imagées, poétiques, et philosophiques. Golem a été comparé avec Le nom de la rose d’Umberto Eco ; ne l'ayant pas lu, je ne puis m'y exprimer. Par contre, je le trouve dans la veine du Da Vinci Code, de Dan Brown, mais en version plus litteraire et aux phrases plus sophistiquées - avec d'avantage d'intrigue, nous voulons savoir à la fois si Gustave a bien tué sa femme et si c'est pour ça qu'il fuit, ou s'il y'a d'autres raisons, et aussi savoir pourquoi il est golemisé.
Bon, l'auteur avoue dans l'épilogue : "De mon point de vue, je l'ai inspiré comme un thriller, juste parce que j'aime les thrillers" et "Au fond, c'est une façon de transmettre mes pensées,... mais de manière plus simple" et l'on vois ici donc une décision précise derrière cette histoire - qui navigue avec tant bien que mal dans les méandres de références culturelles, probablement trop nombreuses.
Ainsi, après mûre reflexion, je dois dire que mon avis est mitigé : à vouloir tout donner, Pierre Assouline a trop donné : des informations culturelles, voyages, recherches, mais aussi pas assez - comment est-ce que l'on passe d'une traque à une résolution si rapidement ? pourquoi l'on a des clichés et un sentiment d'inachevé et de potentiel manqué ?
Read
May 17, 2021Golem starts off as a crime thriller, but soon takes a turn towards the philosophical. The hero, Gustav Meyer (the name being the same as Gustav Meyrink is not coincidental), a chess grand master with incredible memory, finds himself hunted down by the Paris police due to a murder that he did not commit. Or, he thinks he did not commit. Confusion sets in as his brain has been tampered with, without his knowledge or consent, enhanced (or "enhanced", if you like) using the latest technology in neurosurgery. Escaping Paris, he travels through Europe, visiting synagogues and old Jewish quarters, while he tries to make sense of what's happening to him and who is to blame. The philosophical aspects of the enhanced human are examined, although the author stays on the surface. Overall, it's a pleasant and quick read, that blends thriller, philosophy, religion, and travelogue, but without delving too deep into any of them.
October 30, 2022
Με φόντο μια αστυνομική υπόθεση και βαθύτερο ίσως αίτιο την αξεπέραστη πληγή του ολοκαυτώματος, ο Αζουλίν συνοδεύει τον ήρωα του σ ένα ταξίδι που μοιάζει να είναι φυγής αλλά μάλλον είναι αναζήτησης, αναζήτησης της ίδιας της ψυχής του, πλέκοντας στην διαδρομή του, την εβραϊκή μυθολογία (Γκόλεμ), τον Ρόθκο, τον Μπέκετ, το σκάκι και βάζοντας θέματα όπως είναι ο μετα-ουμανισμός και η ηθική του που σίγουρα θα απασχολεί όλο και περισσότερο τη σύγχρονη κοινωνία.
«…καταβάθος παρόλες τις διαφορές τους εστερνίζονται όλοι περίπου την ίδια ιδεολογία που το υπόβαθρο της είχε κάτι το θρησκευτικό. Λιγότερους πόνους λιγότερα γηρατειά λιγότερους θανάτους…. Την θλιβερή ήττα του ανθρωπισμού.»
«…καταβάθος παρόλες τις διαφορές τους εστερνίζονται όλοι περίπου την ίδια ιδεολογία που το υπόβαθρο της είχε κάτι το θρησκευτικό. Λιγότερους πόνους λιγότερα γηρατειά λιγότερους θανάτους…. Την θλιβερή ήττα του ανθρωπισμού.»
September 27, 2018
"Όλα αυτά που τούτες τις στιγμές μας ταλανίζουν, και που είχαμε αρκετό καιρό να τα μηρυκασουμε στην αίθουσα αναμονής, δεν μπορείς να τα αφηγήσεις χωρίς ενδειασμους: μια κάποια δυσκολία να δεχτείς ότι συγκατοικούν μέσα σου όλες οι ηλικίες που έχεις ζήσει, το αίσθημα ότι βρίσκεσαι κλεισμένος σε ένα σκοτεινό δασος, την παράξενη αίσθηση ότι είσαι σαν άρρωστο ζώο, καταλαβαίνεις κάπως, καλέ μου Ρωμερ;
Θα μπορέσουν άραγε ποτέ οι γιατροί να καταλάβουν ότι το να δώσεις όνομα σε κάτι που σε τρώει υπόγεια, είναι τόσο δύσκολο όσο να πεις με λέξεις το ακατανομαστο;"
February 18, 2018
Δεν είναι καθόλου ένα τυπικό αστυνομικό. Έχει τον κορμό, τη βάση για μια αστυνομική ιστορία, αλλά έχει πολύ βαθύτερα νοήματα, και καταπιάνεται με τόσα ζητήματα ώστε καταλήγεις να μη σε ενδιαφέρει και τόσο το να μάθεις «ποιος το έκανε». Αρχίζει ως αστυνομικό, τελειώνει ως αστυνομικό, αλλά στο ενδιάμεσο γίνεται ένα ιστορικοπολιτικοφιλοσοφικό μυθιστόρημα. Διαβάστε το μόνο αν έχετε την όρεξη να ξεφύγετε από τα συνηθισμένα.
May 2, 2022
Read @StephenBaxter instead, this is trash disguised as deep-philosophy. ASSouline is not Eco and his attempt to mimic a post-modern thriller with hard science falls flatter than any Crichton book. Only reason I gave this ASSinine pile of pseudo-science muddled with religious guilt tripping a 1 star is the two examples of clever use of language. Don't waste your time on this.
May 18, 2022
Philosophique, mystique et un peu confus. Entre polar et le joueur d'échec de Zweig, pas mal écrit mais souvent un peu fouilli, ce livre relate une histoire européenne du judaïsme, et le ressenti d'un peuple souvent maltraité sur fond de mythe fondateur. Pas forcément le livre le plus accessible, ni le mieux organisé, mais se lit vite.
November 6, 2020
Pas mon préféré de l auteur ...
Read
June 30, 2021...
April 17, 2016
Le dernier roman de Pierre Assouline a l'allure d'un polar déroutant, agrémenté d'un léger soupçon d'être et de néant sartrien. Nous suivons la crise existentielle de Gustave Meyer, un champion international d'échec, dans une course poursuite contre la police qui le suspecte d'avoir tué sa femme, une bloggeuse critique des nouvelles pratiques en neurosciences. Le héros finit par s'aventurer dans l'univers des neurologues, où est débattu les enjeux actuels de la cognition augmentée, et les conséquences de ces améliorations sur les facultés intellectuelles humaines. La plume de Pierre Assouline est d'une qualité incroyable, qui fait d'un café banal avec le héros un moment de grâce, et dote ce roman d'une aura de lumière qui sublimera votre lecture du début jusqu'à la fin.
January 13, 2016
"Quand fond la neige où va le blanc?"
May 9, 2018
Έχω την συνήθεια να μην αφήνω βιβλίο στη μέση -όσο κι αν δεν μου αρέσει- με τη σκέψη ότι μπορεί το υπόλοιπο μέρος να είναι καλυτερο. Δυστυχώς το "Γκόλεμ" του Assuline δεν τα κατάφερε. Μπορείτε να το προσπεράσετε αν τυχει στα χέρια σας
Displaying 1 - 19 of 19 reviews