Aan het einde van de jaren 1950 werden zo’n driehonderd kinderen uit Rwanda en Burundi ‘geëvacueerd’ en ondergebracht bij Belgische pleeggezinnen. Het waren metissen, ‘mulatten’, buitenechtelijke kinderen van Belgische kolonialen en Afrikaanse vrouwen die door de koloniale autoriteiten in het tehuis van de Witte Zusters van de missie van Save waren geplaatst. Aan de vooravond van de onafhankelijkheid werden deze kinderen allemaal overgebracht naar België. Velen zouden hun moeder nooit terugzien en zich blijven afvragen waar ze vandaan kwamen. Te blank voor Afrika, maar te zwart voor Europa, hun gemengde afkomst zet ook vandaag nog aan tot reflecties op de collectieve identiteit van Belgen.
Dit is een boek dat je moet gelezen hebben, een deel van onze koloniale geschiedenis dat totaal onderbelicht blijft. De auteur legt aa de hand van bronnen haarscherp uit hoe een instituut zoals Save tot stand kwam en wat de motieven waren van de oprichters. Het is pijnlijk om te lezen dat de moeders van de kinderen zowel tegen een rassistisch al seksistische regime moesten opboksen en hoe vooral de kinderen daar uiteindelijk slachtoffer van werden. De bedoeling van de directie van Save was om de kinderen te "redden" maar zelf werkten ze actief mee aan het regime die er voor zorgde dat deze kinderen nergens thuis hoorden.
Leest heel goed en heel informatief. Het boek is geschreven op een interessante manier en volgt een logische volgorde zodat het effectief als een verhaal leest.