Dr. Thienpont schrijft over haar ervaringen in het jarenlange werken met mensen met een euthanasievraag, en ze doet dat met heel veel menselijkheid en betrokkenheid. Mensen met een euthanasiewens kunnen in dit boek de elders vaak zo ontbrekende (h)erkenning vinden, en misschien zelfs nieuwe hoop om toch verder te gaan met het leven. Ze geeft haar genuanceerde mening over de Belgische wetgeving op dit vlak, en doet voorstellen hoe dit nog beter kan werken. Ze is zich zeer bewust van de machtspositie van de arts tegenover de patient, en hoe artsen die soms gemakkelijk misbruiken. Ze laat veel patienten aan het woord, en geeft met dit boek een aanzet tot het doorbreken van een nog veel te groot taboe. Zoals ze in het boek zelf schrijft: "een euthanasiewens bespreekbaar maken, ernaar luisteren, zorgt niet voor een verhoogd risico op suicide, maar geeft vaak net ruimte om nieuwe perspectieven te zien."
Lieve Thienpont, pyschiater, LEIF-arts, toont heel veel begrip en empathie voor mensen die euthanasie wensen voor ondraaglijk en onlenigbaar psychisch lijden. Zij ziet veel patiënten in haar praktijk die deze wens hebben. Ze laat de lezer kennismaken met deze patiënten en hun onhoudbaar lijden. Ook theoretische info vindt men in haar boek terug, oa de euthanasiewet, de toestand en wet in Nederland.