Als de liefde voorbij is

by Jan Drost

Wat als je geliefde jou van het ene op het andere moment verlaat –, terwijl hij of zij wat jou betreft had mogen blijven? Het overkomt velen – zo ook Jan Drost. Na een relatie van tien jaar bleef hij achter met zichzelf, zijn herinneringen en de vraag: wat nu? Bloedeerlijk en rauw neemt Jan Drost je mee door alle stadia van zijn liefdesverdriet en probeert ze te duiden met behulp van filosofie, muziek, films en literatuur. Waarom doet liefdesverdriet zo allesverzengend veel pijn? Waarom is het zo moeilijk om door te gaan? En hoe doe je dat, doorgaan? En hoe beter niet? Jan Drost sleept je erdoorheen als een troostende vriend.

Als de liefde voorbij is is zowel een persoonlijk als universeel verhaal over liefde, afscheid nemen en opnieuw beginnen. Maar vooral is het een pleidooi voor een manier van leven waarin liefhebben, leren liefhebben en blijven liefhebben centraal staan. Voor een leven waarin we niet alleen zijn en, als het even kan, niet alleen laten.

Genres: Nonfiction, Personal Development

269 pages, Paperback

Published January 1, 2017

Reviews

[Mick]

“Schoonheid is een belofte van geluk.”
Wie wij mooi vinden is diegene die ons gelukkig maakt of diegene die wij denken die ons gelukkig gaat maken.

“Liefde is een geschenk, en dat geschenk is altijd dichtbij, maar je moet wel goed kijken, wil je het niet over het hoofd zien. Hoeveel mensen met wie wij gelukkig zouden kunnen zijn lopen er ongezien aan ons voorbij? Ik denk dat het mogelijk is dat we nog geen geliefde hebben gevonden, niet omdat we de juiste persoon nog niet zijn tegengekomen, maar omdat we de juiste aandacht nog niet ontwikkeld hebben.”

[rhodeswarrior]

Tsja. Het boek hinkt wat mij betreft op twee gedachten: Een filosofische beschouwing, en een persoonlijk relaas. Dat laatste is goed geschreven maar wordt wat langdradig. Het eerste is net teveel 'willekeurig' om echt uit de verf te komen. Een mooie dappere poging, dat dan weer wel...

[Jef Wallican]

Van het begin tot bijna het eind een klaagzang, hij maakt het goed op het eind van het boek, maar (zo voelt het voor mij) met een brok in de keel.

Eerlijk, deze schrijver zijn stijl toonde me hoe ik niet wil zijn na een relatie. Haar naam benoemen aan elke lezer, subtiele instinkers vermelden, intieme zaken delen die niet bijdragen aan enige learning en gewoon de slachtofferrol als identiteit aannemen in het grotere deel van het boek (komt hij soms wel op terug).

Het was me wel genoeg soms. Niet enkel over z’n ex maar ook zijn tussenrelaties. Ik dacht “man, vermeld toch geen namen.” Maar daar had hij in het begin van het boek al gemakzuchtig overgegaan door z’n vriend z’n opinie te geloven dat ze wist dat een schrijver alles zal delen.

Ik ga niet akkoord met veel van zijn bedenkingen, iets te zelfingenomen en te veel emotionele assumpties die aangenomen worden als waarheden.

Wees op je hoede, dit is meer filosofisch dan zelfhulp.

2,5/5

[LeonBeunders]

Jan Drost ventileert zijn verlopen liefdes-abonnement van zijn relatie en geeft daarnaast een filosofische beschouwing van wat je zou kunnen doen met de liefde. Ik vind dat wel een mooie combinatie.
Dit boek zit vol gevoel en lijkt hier en daar wat geromantiseerd. Maar hij is er wel eerlijk over.
Het is een pleidooi voor onafhankelijkheid en samenzijn, en dat is best troostrijk. Jan Drost is verlaten en bevond zich daardoor in een naar zijn woorden 'levensbedreigende situatie'. Dat vind ik heftig, maar ik begrijp het gevoel wel.
Het boek is voor 'de verlater' overigens niet heel troostrijk of ondersteunend.
Toch, bedankt Jan. Mooi boek.

[Thomas Lambrecht]

Een eindeloos lijkend en ononderbroken gezwam over een volwassen man van in de veertig over de relatiebreuk van een relatie die 'bijna' 10 jaar heeft geduurd. Er staan welgeteld 4 mooie en noemenswaardige zinnen in, citaten van andere schrijvers. Opnieuw zo één van die feel-good-boeken waar ik er intussen al een paar achter de kiezen heb; ze hebben allemaal het zelfde gemeen en dat is dat ze na 60 bladzijden beter eindigen. M.a.w. na 60 bladzijden is het beste er echt vanaf en is het meeste wel gezegd en geschreven. 278 bladzijden waarvan naar eigen mening 220 teveel.

[Aimee]

Dit boek was voor mij op sommige punten iets te filosofisch en analyserend. Was het er ook vaak niet mee eens. Maar aan de andere kant ben ik ook heel erg tot nadenken aangezet en had ik af en toe tranen in m'n ogen omdat sommige dingen zo confronterend en mooi waren. En dat is uiteindelijk waarom ik lees.

[Anjali]

In mooie, rake bewoordingen weet de auteur zich kwetsbaar op te stellen. De inhoud van dit boek is als een raadgever: het biedt herkenning, beantwoordt vragen en deelt inzichten. Hier is duidelijk een filosoof aan het woord; op basis van wat anderen schreven, borduurt hij voort. Doordat hij ook uit eigen ervaring put, is het al met al toch een persoonlijk geheel.

[Jeroen Sytsma]

Echt een cadeau om een boek te vinden dat gaat over een situatie waar ik zelf ook in terecht ben gekomen. Als lotgenoot geef ik 5 sterren. Maar ook los daarvan is het een diep boek over de schoonheid en ingewikkeldheid van de liefde, en van de rouw als die liefde jou alleen laat.

[Isabella Knuijt]

Prachtig boek voor als je over een gebroken hart heen aan het komen bent en een beetje steun nodig hebt. Geen tips, geen tools, gewoon een echt en mooi verhaal over hoe liefdesverdriet in zijn werking gaat.

[Michiel Sermeus]

Vlot geschreven; persoonlijke kijk op wat liefde is, aan de hand van de ideeën van enkele filosofen.
Frisse kijk op de liefde.

[Han Bossier]

Tja...

[Tamikahorsten]

Een mooie combinatie van een eerlijk persoonlijk verhaal met een filosofische denkwijze over liefde die erdoorheen stroomt.

[Val]

"Liefde bloedt niet zomaar dood. Het ontbreken van veiligheid is wat liefdesrelaties doet doodbloeden en de geliefde verbaasd, verdwaasd."

[Thomas van de vijver]

Ondersteunt reflectie in moeilijke tijden!

[Marjolein Wolbers]

Mooi boek, heel persoonlijk geschreven. Maar geeft veel inzichten over de liefde en het einde van een relatie.

[Bert Huisman]

12 t1

[Floor Faber]

3.75/5⭐️

[Danique Schornstadt]

Wat een verschrikkelijke klaagzang

[Olivier Bakker]

Voor mij een feest der herkenning. Een warme manier van het beschrijven van een persoonlijk verhaal waar de toepassing van filosofie als een fijne rivier doorheen meandert.

[Katrien De Lameillieure]

Ik vond het niet heel filosofisch in tegenstelling tot wat ik las in de reviews, eerder een essay-achtige schrijfstijl over het verwerken van liefdesverdriet, en vooral ook over afsluiten en loslaten. Wel troostrijk.