Εγώ, ο Σίμος Σιμεών

by Γιάννης Ξανθούλης

Ο Σίμος Σιμεών -έτσι, με το Σι με γιώτα-, αν και θα μπορούσε, δεν ήρθε ουρανοκατέβατος στη Χαλκόπολη, μια ασήμαντη κωμόπολη στην Ανατολική Μακεδονία, με όλα τα στερεότυπα της ελληνικής επαρχίας στη δεκαετία του '60. Είχε όμως τα δικά του φτερά και ήταν έτοιμος να τα δοκιμάσει σε επικίνδυνα πετάγματα.
Ο Σίμος είναι το παιδί που μπορεί να αριστεύει, να διακρίνεται και να ελπίζει. Το περιβάλλον του βέβαια παραμένει τόσο εχθρικό και στενόμυαλο, που ο μοναχικός μας ήρωας κινεί το ενδιαφέρον κάποιων πέραν της κοινής φαντασίας ατόμων. Αυτά θα του υποβάλουν τους όρους μιας περιπέτειας, με αποχρώσεις κάποιες φορές φαιδρές, αλλά συνήθως δραματικές. Όμως ο Σίμος θα μπορεί, με τη διαίσθηση και την εξυπνάδα του, να καθορίζει τις προοπτικές μιας άλλης ζωής, με διαφορετικές αξίες, πέρα από τον σοβαροφανή μικρόκοσμο που ακόμα διαιωνίζει τις εμμονές του...
Όλα ξεκινούν το 1964, μια σημαντική στιγμή για την Ελλάδα. Τότε, που κάτι έδειχνε να χαράζει ελπιδοφόρα στον βαλτωμένο μεταπολεμικό μας ορίζοντα, αλλά δεν θα κρατούσε για πολύ. Κι όσο για τη Χαλκόπολη, αναζητήστε τη στους χάρτες. Αν δεν τη βρείτε, ψάξτε τη στη φαντασία σας. Στο κάτω κάτω, για ένα ταξιδάκι πρόκειται...

440 pages, Paperback

First published January 1, 2017

About the author

Ο Γιάννης Ξανθούλης (English: Giannis Xanthoulis) είναι Έλληνας μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε το 1947 στην Αλεξανδρούπολη από οικογένεια προσφύγων και σπούδασε δημοσιογραφία, σχέδιο και ενδυματολογία θεάτρου. Από το 1969 εργάζεται ως δημοσιογράφος και χρονογράφος, ενώ το πρώτο του μυθιστόρημα, Μεγάλος Θανατικός, κυκλοφόρησε το 1981. Έγινε ευρύτερα γνωστός από τα χρονογραφήματά του στην Ελευθεροτυπία, καθώς και από τα σατιρικά του κείμενα και θεατρικά έργα, πολλά από τα οποία ανέβηκαν σε ελληνικές σκηνές. Έχει επίσης γράψει και εικονογραφήσει παιδικά βιβλία. Βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της ΕΣΗΕΑ.

Reviews

[Maria Bikaki · Rating 3 out of 5]

"Έτσι κι αλλιώς, η ιστορία που διηγούμαστε για τη ζωή μας στους άλλους στόχο έχει μόνο τον εαυτό μας. Που αποζητά να την ακούει ξανά και ξανά, ώσπου η λίγη αλήθεια που κρύβεται στη φωνή μας να κατοχυρώσει την ψευτιά και τα στολίδια του παραμυθιού που υπερασπιζόμαστε."

Ο Γιάννης Ξανθούλης είναι από τους λίγους Έλληνες συγγραφείς που παρακολουθώ στενά το έργο τους. Απολαμβάνω πολύ σε γενικές γραμμές τα βιβλία του τα οποία σχεδόν πάντα μου δημιουργούν μια γλυκιά νοσταλγία για το παρελθόν ακόμα και αν χρονολογικά και ηλικιακά δε θα μπορούσα να ήμουν μέλος αυτού. Και στο βιβλίο αυτό θα συναντήσουμε μερικές από τις συγγραφικές μανιέρεςτου Ξανθούλη με την παρουσία γραφικών χαρακτήρων που συντελούν μέλη συντηρητικών κοινωνιών, προβληματικές κοινωνίες, βιωματικές αναφορές, ήρωες που ονειρεύονται να δραπετεύσουν από το περιβάλλον στο οποίο βρίσκονται κοκ.
Ένα κλικ πιο κάτω από άλλα βιβλία του συγγραφέα με αργή πλοκή που με λιγότερες σελίδες θα ηταν ακόμα πιο ελκυστικό.

Τα βράδια των Κυριακών και των γιορτών συνήθως βαραίνουν περίεργα. Ίσως φταίει το στένεμα του χρόνου μιας μέρας γεμάτης προσδοκίες για το ανέφικτα διαφορετικό,ίσως η ηττημένη συνείδηση πως άλλη μια ξεχωριστή παρέθενση χάθηκε, αφήνοντας μας λειψούς στην άκρη της νύχτας.

[Gerasimos Evangelatos]

Ο Σίμος Σιμεών και η αλλόκοτη οικογένεια του έρχονται να προστεθούν με δόξα και τιμή στην ακαταμάχητη πινακοθήκη των ηρώων του Γιάννη Ξανθούλη. Πάντα απολαυστική, πληθωρική γραφή που δε θαμπώνει όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσα μυθιστορήματα κι αν μας χαρίσει.

[Pelio Papadia · Rating 4 out of 5]

Απολαυστικός για άλλη μια φορά, ο Γιάννης Ξανθούλης, μέσα από το νέο του βιβλίο, μας μεταφέρει στην φανταστική Χαλκόπολη (ανύπαρκτη μεταξύ Σερρών, Δράμας και Καβάλας) των ελληνικών πολύπαθων σίξτις και μας γνωρίζει ένα ιδιαίτερο (όπως άλλωστε όλοι οι πρωταγωνιστές του) παιδί, που φέρει το επίσης ιδιαίτερο όνομα Σίμος Σιμεών. Ο Σίμος μεγαλώνει δύσκολα μέσα σε μια πολύπαθη, προβληματική, φυσικά, οικογένεια, χωρίς πατέρα, με μαμά και θειάδες και θειους και ξαδέλφια και κουμπάρους και μέσα σε μια πολύπαθη, προβληματική, φυσικά, κοινωνία, με παπάδες και γιατρούς και δασκάλους και δημάρχους και εμπόρους και τις κυρίες τους. Όμως, με ένα μαγικό τρόπο και χάρη σε έναν ικανότατο συγγραφέα, του μέλλει να "πετάξει" και να ζήσει μια ενδιαφέρουσα ζωή, πέραν των αυστηρών πλαισίων που επέβαλλε η Βόρεια Ελλάδα, λίγα χρόνια πριν από το Πραξικόπημα.

[R.L. · Rating 4 out of 5]

Enjoyable as all Giannis Xanthoulis' books : )

Ένα βιβλίο που διαβάζεται γρήγορα και που δεν το βαριέται εύκολα κανείς αν του αρέσει ο συγκεκριμένος συγγραφέας. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μετά από τόσα χρόνια στην λογοτεχνία, ο Ξανθούλης είναι λιγάκι σαν την marmite: Either you love it, either you hate it. Υπάρχουν αναγνώστες που δεν μπορούν να διαβάσουν βιβλία του με τίποτα, και αναγνώστες που τον λατρεύουν. Μέση λύση δεν υπάρχει.

Ωστόσο, αν και απολαυστικός, ο Σίμος Σιμεών ήταν κάπως πιο αργός, μονότονος και μελαγχολικός από άλλα έργα του συγγραφέα. Ο Γιάννης Ξανθούλης έχει κάποιες εμμονές που άμεσα ή έμμεσα εμφανίζονται συχνά πυκνά στα βιβλία του. Κωνσταντινούπολη, Ανατολική Θράκη, Μικρά Ασία ή "χαμένες πατρίδες" γενικώς, παιδικά τράυματα, ανάρμοστη σεξουαλικότητα-συχνά ενδοοικογενειακή-, εγκλήματα και αυτοδικία, ταραγμένη ψυχολογία των ηρώων, μεταφυσική,πάθη και λάθη σε στενό οικογενειακό κύκλο...

Και σε αυτό το βιβλίο είναι λίγο-πολύ παρόντα όλα αυτά τα στοιχεία, σε μία πλοκή πολύ λιτή και αργόσυρτη σε σχέση με άλλες ιστορίες του συγγραφέα. Κι εδώ μπλέκεται το πραγματικό με το φανταστικό ως συνήθως και ο μαγικός ρεαλισμός και σουρεαλισμός με την τραγελαφική και μάλλον θλιβερή επαρχιώτικη ατμόσφαιρα της εποχής, αλλά σε συνδυασμό με τον ταλαιπωρημένο κεντρικό ήρωα και την ιδιότυπη, μουντή οικογένειά του, υπάρχει μια ιδιαίτερα γλυκόπικρη νότα στο μυθιστόρημα, χωρίς να επιτυγχάνεται η ισορροπία μεταξύ σοβαρού και αστείου όπως μας έχει συνηθίσει ο συγγραφέας. Το τραγικό και θλιβερό κομμάτι επικρατεί μακράν του χαρούμενου/χιουμοριστικού.

Νομίζω ότι αυτό υστέρησε κάπως σε σχέση με τα κορυφαία βιβλία του Ξανθούλη, με υπερβολικά πολλά μπρος-πίσω στον χρόνο στην αρχή του βιβλίου, υπερβολικά πολλές σελίδες με λεπτομερείς περιγραφές για μικρό χρονικό διάστημα στην ζωή του ήρωα, μία αρκετά προβλέψιμη αποκάλυψη και ένα μάλλον βεβιασμένο τέλος. Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα θα μπορούσε να είναι κάπως μικρότερο, πάντως σέβομαι την ανάγκη του συγγραφέα να προσθέσει συγκαλυμμένα ή ασυγκάλυπτα πολλά δικά του βιωματικά στοιχεία, ακόμα και να πρωταγωνιστήσει σε κάποιο επίπεδο μέσα στην πλοκή. Άλλωστε ακόμα κι αν λιγότερο δυνατό συγκριτικά με άλλα δικά του έργα, παραμένει ευκολοδιάβαστο και απολαυστικό. Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πως γίνεται να επανέρχεται ένας συγγραφέας λίγο-πολύ σε γνωστά του θέματα και ταυτόχρονα να είναι πάντα πρωτότυπος και φρέσκος!

[Georgette Nanou · Rating 4 out of 5]

https://georgette60.blogspot.com/2020...

Ο κ. Ξανθούλης με την αψεγάδιαστη γραφή του μεταφέρει τον αναγνώστη σε μια φανταστική επαρχιακή πόλη την δεκαετία του ’60,σε μια ζωγραφική παράσταση της ελληνικής κοινωνίας του τότε, οδηγώντας τον αναγνώστη σε αναπολητικά και ξεχασμένα μονοπάτια με την νοερή ματιά ενός ταξιδιού μέσω του ήρωα του ,ενός ενδεκάχρονου αγοριού ονόματι Σίμος με <<ι>>.
Ο συγγραφέας γνωρίζει και απεικονίζει ξεκάθαρα και σταράτα την Ελληνική ιδιοσυγκρασία κα την εξωστρέφεια με καυστικότητα,με χιούμορ,με ρεαλιστικότητα αντικρύζοντας τις συνήθειες της αλλόκοτης οικογένειας που πρωταγωνιστεί στην ιστορία με διάφορες αντιφατικές καταστάσεις είτε προκαλώντας γέλιο είτε δάκρυα.

Ο ήρωάς μας ο Σίμος ένας νόθος αλλά ξεχωριστός, πανέξυπνος,ιδιοφυής,ικανός και με πολύ φαντασία(συνυπάρχει βέβαια με το φανταστικό στοιχείο η πλοκή),προσπαθεί να ξεφύγει από ένα καταπιεσμένο κλοιό στο άμμεσο περιβάλλον του,που τον στενεύει απίστευτα και να επιβιώσει μακρυά τους γιατί δεν μπορεί να αφομοιωθεί μαζί τους.Έτσι ο μύθος πλέκεται γύρω από αυτήν την ξεχωριστή περίπτωση και που του δίνονται ευκαιρίες ώστε να τα καταφέρει.Θα τα καταφέρει τελικά?

Όλοι οι χαρακτήρες είναι γραφικοί,δυνατοί,αληθοφανείς με εναλλαγές συναισθημάτων και είναι ξεχωριστοί ο καθένας τους.

Συνιστώ να το διαβάσετε και δεν θα απογοητευτείτε.

[Neondreamer · Rating 4 out of 5]

Τέλος! Ο Ξανθούλης είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας παραμυθάς εν ζωή! Αστείος, καυστικός, μελαγχολικός, ευαίσθητος, ταξιδιάρης, ερωτικός! Η γραφή του για ακόμα μια φορά καταιγιστική, οι εναλλαγές σε συναισθήματα και καταστάσεις ίδιο Καλάσνικοφ και χαρακτήρες... αχ αυτοί του οι χαρακτήρες! Είναι οι διάφοροι συγγενείς από το χωριό, οι συνάδελφοι στο γραφείο, οι συμπολίτες στο μετρό. η Χαλκόπολη έχει μέσα όλους αυτούς τους ανθρώπους που βλέπουμε στη ζωή μας, δε μπορείς να μη κάνεις τη σύνδεση!

Όλη η ιστορία του Σίμου, αυτού του ιδιαίτερου παιδιού, σε συγκινεί και σε κάνει να χαμογελάς μέχρι τη τελευταία πρόταση... Εύγε! Άλλο ένα εκπληκτικό βιβλίο, με το πλέον αναγνωρίσιμο ύφος και στιλ του Ξανθούλη!

[Viki · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικός ο Ξανθούλης και σ' αυτό το βιβλίο του.....

[Νάντια · Rating 4 out of 5]

Αγαπώ τον Γιάννη Ξανθούλη και διαβάζω καθε έργο του με την ίδια ανυπομονησία. Το "Εγώ, ο Σίμος Συμεών" δεν θα το κατέτασσα στα κορυφαία του, είναι όμως ένα κλασικό έργο Ξανθούλη. Ή το αγαπάς πολύ ή δεν μπορείς να το κατανοήσεις και το αφήνεις μισό. Μου έβγαλε μια μελαγχολία που σε πολλά σημεία με δυσκόλεψε και μου δημιουργησε την αίσθηση της επανάληψης. Σαν κάπου να είχα ξαναδιαβάσει το θέμα, προφανώς σε προηγούμενο βιβλιο του συγγραφέα. Με λιγα λόγια, το "Εγώ, ο Σίμος Συμεών", μειονεκτεί ως προς την πρωτοτυπία κα τον ρυθμο, αλλά παραμένει απολαυστικό καθώς διαθέτει το μοναδικό στοιχείο της γραφής του Γιάννη Ξανθούλη. Θα ντρεπόμουν να βαθμολογήσω αυτόν τον λογοτέχνη με κάτι λιγότερο από 4 αστεράκια.

[Anthoula · Rating 4 out of 5]

Από τα ωραία του Ξανθούλη ... σε μοτίβο παραπλήσιο με το επίσης αγαπημένο "Την Κυριακή έχουμε γάμο" (επαρχία στη βόρεια Ελλάδα, μητέρα κ γιος με απόντα τον πατέρα κλπ), με έντονη δόση χιούμορ και σάτιρας για την ελληνική κοινωνία της δεκαετίας του '60. Κάπως απότομο το κλείσιμο της ιστορίας, που όμως αξίζει να διαβαστεί. Και διαβάζονται ευχάριστα οι περιπέτειες του ξεχωριστού Σίμου Σιμεών

[Angel · Rating 3 out of 5]

Δεν κέρδισε αυτό το βιβλίο του. Σίγουρα το συγκρίνω και με το «Ζωή μέχρι χθες» που το διάβασα λίγο νωρίτερα και μου άρεσε πάρα πολύ καθώς και με το «Ονειρεύτηκα τη Σανγκάη» που το διάβασα και αυτό λίγο νωρίτερα και ήταν και αυτό καλό.

[Joanna · Rating 4 out of 5]

και αυτό σε ένα φανταστικό μέρος στη βόρεια ελλάδα, και αυτό γεμάτο αναμνήσεις και μεροδιές από μία άλλη εποχή.
πάντα με το μεταφυσικό στοιχείο το οποίο άλλος φτιάχνει και άλλους χαλάει.
εμένα πάντως μου αρέσει σχεδόν ότι γράφει ο συγκεκριμένος εγγραφέας

[Giota Spiliopoulou · Rating 5 out of 5]

παραμυθι για μεγαλους!!

[Χρήστος Αναστασόπουλος · Rating 5 out of 5]

Πόσο πολύ τον αγαπώ!!! Τι υπέροχη γραφή!!! Ωραίες ανατροπές προς το τέλος! Ακόμα ένα υπέροχο ταξίδι στα χρόνια των παππούδων και των γιαγιάδων μου!!!

[Marikaity · Rating 5 out of 5]

Το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει!!! Πιστεύω το καλύτερο του Ξανθούλη!! Γέλιο, δάκρυα, όπως η ίδια η ζωή. Κωμικοτραγικο θα έλεγα! Καταπληκτικό!

[Maria Eleftheriou · Rating 5 out of 5]

Όπως πάντα απολαυστικός Ξανθούλης. Μελαγχολικό ταξίδι στο 1964...