دوستانِ گرانقدر، <خمسهٔ خواجوی کرمانی> از 800 صفحه و بخش های: روضة الانوار- کمال نامه- گوهر نامه- همای و همایون- گل و نوروز.. تشکیل شده است که تمامی آنها مثنوی های بلند میباشد که به صورتِ حکایت و داستان و پند و اندرز، سروده شده است.. که از دیدِ من، بخش همای و همایون از دیگر بخش ها زیباتر و خواندنی تر میباشد... در ریویویی جداگانه داستانِ همای و همایون را نیز بطور چکیده نوشته ام در زیر به انتخاب ابیاتی از سرتاسرِ کتاب را برایِ شما ادب دوستانِ گرامی، مینویسم ------------------------------------------ دلِ تنگِ من، تنگنایی خوش ست درو خوش فرود آ، که جایی خوش ست وگر در دلِ تنگِ من جایِ تُست چرا ملک جان جمله یغمایِ تُست ******************* به کویَت زِ راهِ نیاز آمدم به بویت زِ راهِ دراز آمدم درم باز کن تا کشم در برت وگر نی بمیرم زِ غم بر درت دلم بازده تا جفایت کشم مکش سر که سر پیشِ پایت کشم ******************* دلم، دلبر و دلربایش تویی چه درمان چو دردم دوایش تویی دوا از که جویم چو دردم زِ تُست دلِ آتشین و آهِ سردم زِ تُست ******************* گرم صد جان بُود دور از جمالت نخواهم بی رخِ فرخنده فالت ******************* قلم در نقش کش، بر یادِ نقاش وگر نقشی کنی، نقاشِ خود باش ******************* عقل که اقلیمِ ریاست گشود بر درِ دل، چشمِ فراست گشود ******************* مُهره خواهی زِ زهرِ مار بترس غنچه خواهی زِ نوکِ خار بترس عیبِ مستان مکن که آخرِ کار ای بسا مست که شود هشیار ******************* کسی را که دستت دهد، دست گیر که فردا همان باشدت دستگیر ******************* اگر هوشمندی، برو مست شو قدح گیر و در نیستی هست شو ******************* کریمان کسی را که مهمان کنند دلش را نشاید که بریان کنند -------------------------------------------- امیدوارم این انتخاب ها را پسندیده باشید <پیروز باشید و ایرانی>