بازگشت به درخونگاه

by اسماعیل فصیح

isbn: 9645626498

232 pages, Paperback

First published January 1, 1998

About the author

Esmail Fasih

Reviews

[ᗰᗝᕼᗩᗰᗩᗪ ᖇᗴ乙ᗩ]

مثل همه کتاب‌های آقای فصیح داستان زیبا و پرکششی داره و خواننده مجبور می‌کنه خیلی سریع داستان رو دنبال کنه و نکته مهم اینه که مثل همیشه درام و دارک هست

[pardis aghaei]

يكى ديگه از داستان هاى تلخ فرجام جلال آقاى آريان تازه از فرنگ برگشته سرد و گرم چشيده كه مجنونى داره و ليلى اى...
شايد خيلى از افرادى كه اين كتاب رو خوندن، بگن هيچ نكته اموزنده اى نداشت و خوندنش ارزش خاصى نداشت و غيره
اما من به داستانهاى فصيح به شكل يه كلاس درس نگاه ميكنم؛شايد چون اولين بار در شرايطى خوندمشون كه به اون خوشباشى و شور زندگى خيام گونه اى كه به رگ و پى ام تزريق كرد شديدا نياز داشتم،و حالا ديگه بهشون شرطى شدم!

[Shay]

اسماعیل فصیح در این کتاب نثر بدی داره که خواننده رو اذیت میکنه! ... پیش از این از اسماعیل فصیح «داستان جاوید» رو خونده بودم که خیلی دوست داشتم و به همین دلیل خودم رو مجبور کردم تا این کتاب رو تا انتها بخونم، اما در کل خوندنش رو پیشنهاد نمیکنم

[Omid]

به نوعی بین این رمان و گرداب هایل و کشته عشق به عنوان بدترین آثار فصیح موندم ...بدون گیرایی بدون هدف بدون ....خیلی رمان بدی بود

[Sousan Navabi]

بعد از ثریا در اغما و زمستان ۶۲ آقای اسماعیل فصیح و داستان های جلال آریان، بازگشت به درخونگاه هم جالب بود از لحاظ اینکه انگار یه آشنای قدیمی داره دوباره یه داستانی رو تعریف میکنه...،ولی داستان برام انگار یه حالی بود،یه "خب که چی"ِ خاصی داشتم آخرش...

[Hesam]

از آخرین کارهای فصیح که متاسفانه هیچ نکته ای ندارد

[Amir Shayan]

هیچ و پوچ!

[Kieslowski]

بارها خودم رو لعنت کردم تا دیگه به خوندن کتاب های فصیح ادامه ندم و همون خاطره خوب شراب خام و داستان جاوید و زمستان ۶۲ رو با خودم داشته باشم.ولی باز هم میگم یه کتاب دیگه ازش بخونم، شاید اون فصیح نویسنده برگشت ولی باز هم با سر میخورم زمین و میبینم خالق اون کتاب های ماندگار چه کتاب های کثافتی خلق میکنه.درست مثل همین بازگشت به درخونگاه!
کتاب فاجعه است.چون نه حرفی برای گفتن داره و نه داستانی برای تعریف کردن. کل ایده داستان کتاب حتی به درد داستان کوتاه هم نمیخوره ،چه برسه به یک رمان سیصد صفحه ای.
جلال آریان حالا در دهه ۷۰، تنها، بدون خواهری که برای درمان به سوئیس رفته، درگیر ماجرای عاشقی پسر یکی از دوستان قدیمیش در درخونگاه با برادر زاده خودش از برادر ناتنیش، علی آریان میشه.مدام میره و میاد تا این دو نفر بهم برسن در نهایت با یک اتفاق به شدت مصنوعی و بی دلیل داستان رو به پایان میرسونه و شما از خودتون میپرسین خوب چی شد؟چی
می خواستی بگی؟داستانت چی بود؟همین؟
مشخصا فصیح از اواخر دهه ۶۰ به بعد فقط چرت و پرت نوشته و با این کار به چند کتاب قبلی خودش هم گندزده.بحث استعداد نیست، بحث تغییر شخصیت و ته کشیدن قدرت روایت گری در اونه.این که در زندگیش چه اتفاقاتی افتاده رو من نمیدونم، ولی نتیجه هر چی بوده باعث از بین رفتن قدرت نویسندگی اون شده.
این کتاب رو نخونید و اگر هم از فصیح خواستین کتابی بخونین به کتاب های تا نیمه دهه ۶۰ اون رجوع کنید وگرنه جز اتلاف وقت و پول در نهایت نتیجه دیگه ای براتون نداره.

[Nada&Iman Taghavi]

فقر و تنگدستی، شک و تردید، عشق و واقعگرایی...
درخونگاه زندان مکان و زمان انسان هایی است که در آن به دام افتاده اند و تنها راه رهایی از آن پرواز
تا بر آوردم سر از دیوانگی - ساختم صد لشکر از دیوانگی
بر صف دنیا و عقبی تاختم - قهر کردم یکسر از دیوانگی
نسخه دل را که بحر حکمت ست - کرده ام من ابتراز دیوانگی
معرفت دریای بی پایان ماست - لیک دارد گوهر از دیوانگی

[ZEDD]

«مثل ریال واحد ارزی ایران وجود ندارم. زیر گل تشریف دارم. و خیال می‌کنم زنده‌ام.»

[Niousha]

نثر آزاردهنده کتاب باعث شد نفهمم چی می‌خونم و چرا ادامه میدم به خوندن

[Vajihe Nikkhah]

از جنس سریال‌های تلویزیونی

[Sharghi]

مطالعه‌ی کتابهای اسماعیل فصیح به تنهایی حس خواندن رمان را القا نمی‌کند بلکه به مثابه همراه شدن با خاطرات و سرگذشت نویسنده است.
با این حال بازگشت به درخونگاه نثر خوبی ندارد و پختگی لازم داستان را با خود به همراه ندارد. شخصیت‌ها دارای عمق و نفوذ در داستان نیستند و بدون توضیح مکفی درون داستان رها شده‌اند.
با این حال فصیح گریزی در این اثر گریزی به تقابل گذشته و آینده دارد و همچین از تغییر آدم‌ها سخن به میان می‌آورد ولی در این مورد هم موفقیت چندانی کسب نکرده‌است.
پایان بندی داستان هم به خوبی اجرا نشده است. در پایان این اثر از فصیح رمانی نبود که مخاطب را به خوبی جذب کند.