Di Ismael Ramos: “Entón escribir convértese nun acto de resistencia contra todo. Nun acto do corpo” E así leremos esta resistencia, que se renova en cada poema, non con intención de alumear a ferida ou sandar, senón como testemuño que imposíbel “para recrear o movemento”.
É autor do libro de contos A parte fácil (Xerais, 2023) e dos poemarios Lixeiro (Premio Nacional de Poesía Joven “Miguel Hernández”; Xerais, 2021), Lumes (Premio “Javier Morote” de Las Librerías Recomiendan; Apiario, 2017) e Os fillos da fame (Premio Johán Carballeira de Poesía; Xerais, 2016). Algúns dos seus libros foron traducidos para o catalán, castelán e portugués, e poemas seus viron a luz en revistas e antoloxías en linguas como o finés, o francés, o húngaro, o inglés ou o italiano. Como articulista recibiu o Premio de Xornalismo Manuel Lueiro Rey (2022) e colabora habitualmente en elDiario.es.
"Da outra beira, a boca do mazarico é escura e garda herbas e pequenos insectos. Corte de luz e escama. É fácil tragar o peixe, volver cruzar a ponte, chegar á casa. Imposible recrear o movemento."
“Hubo un día en que mi padre me pidió que me pegase un tiro. Esto no es un poema. En casa de mis abuelos hay dos escopetas. Hacía sol y decidí caminar cuesta abajo.”
(«Fábula»)
Me fascinan las imágenes que elabora Ismael Ramos en este libro. Es muy fácil de leer, en el sentido de que es posible acceder a todos los poemas de forma más o menos fluida porque no hay una complejidad deliberada en su forma ni abandera retorcimientos conceptuales. Sin embargo, los niveles de sugestión confluyen por sí solos, o eso podría parecer, ya que en la misma relectura inmediata la evocación es otra, aunque el sedimento “narrativo” del poema no haya cambiado en nada.
Vexo nestes versos unha puxanza política, e non en van, pois Ismael é dos que defenden que a poesía ten sempre unha forma de ser social, e que mesmo o persoal se pode entender no conxunto. Nada é inocente, nin se escribe porque si. Hai unha plena conciencia da voz propia dos que o rodean, e non só na figura dos avós, senón na deses pais que sobreviven entre as rutinas diarias.
Este poemario es la clara representación de cómo arden las palabras cuando son y no son dichas. Estos escritos embebidos en un mapa emocional, sostienen lo verdadero de la familia, los cuerpos, la memoria y el cariño.
Este autor español nos aproxima a la infancia, a la identidad y al linaje con una voz poética delicada y firme. Cada verso está plasmado como una bomba a punto de estallar (o que ya estalló); y lo más hermoso de todo esto, es que los espacios que se "incendian" son, mayormente, cotidianos o instantes de la misma.
Fuegos es un libro cortito pero bastante cargado de intensidad, intimidad y luminosidad. Lo recomiendo si ya leen poesía porque es de esas que tocan la memoria y la sensibilidad. Y si no, sugiero que le den una oportunidad.